nie potrafię się otworzyć

[aniasamosia]

mój problem polega na tym, że nie potrafię się otworzyć przed drugim
człowiekiem, nie potrafię mówić o sobie, swoich uczuciach i nie
potrafię nikomu zaufać. najgorsze są spotkania ze znajomymi, kiedy
pytają mnie co słychać, a ja nie wiem co powiedzieć, więc mówię
ogólnikowo, że ok, na nic nie mam czasu itp. Wolę słuchać i to oni
zawsze mi się wypłakują w rękaw. Dlatego wolę unikać spotkań
towarzyskich. Czuję się inna, gorsza, brzydsza, gorzej ubrana.
Najlepiej czuję się sama ze sobą. Ze swoimi problemami, uczuciami,
łzami. Nie mogę zrozumieć, jak można komuś opowiedzieć o swoich
dolegliwościach, a jesli wykorzysta to przeciwko mnie, rozpowie
dookoła? NIe ufam. Poza tym czuję dystans do mężczyzn w wieku mojego
ojca. Czuję lęk przed szefem, jak podejdzie i chce coś ode mnie, jak
stanie za mną, czuję, jak ręce zaczynają mi się pocić... Ojciec
ponadto jest bardzo agresywny. Czasami jak się zaśmiałam potrafił
tak krzynać, że aż szpila przeszywała moje serce. Zostało mi to do
dzisiaj. Jak słyszę gdy ktoś woła kilkakrotnie tatusiu, albo żartuję
czy głośno śmieje się w obecności swojego ojca, mam wrażenie ze za
chwilę krzyknie zeby być cicho!!! To jest okropne!!! Dlatego teraz
nie potrafię rozmawiać nawet z włąsnym teściem, chociać wiem, ze on
lubi zartować i wogóle nie jest agresywny. Pomóżcie!!!!!!

[raymond_chandler]

Problemem DDA jest przeżywanie, a w szczególności wyrażanie uczuć.
Wiem to z doświadczenia, gdyż w zasadzie w swoim otoczeniu nie
wyrażam żadnych stanów emocjonalnych. Można powiedzieć, że zachowuję
się trochę jak maszyna funkcjonująca według algorytmu (określenie
celu, przedsiębranie działań skierowanych na osiągnięcie celu).
Tłumienie jakichkolwiek zachowań emocjonalnych zakłócających
działanie przychodzi mi bez wysiłku, wyrażanie uczuć wydaje mi się
być oznaką słabości. Na zadawane mi osobiste pytania odpowiadam
zdawkowo lub wymijająco, często stosuję dygresję i kieruję rozmowę
na inne tematy. Oczywiście moja wiedza o cechach DDA daje mi
świadomość, że brnę w ślepy zaułek, jednakże nie jestem w stanie w
jednej chwili zmienić się w innego człowieka, tak niestety zostałem
ukształtowany. Otwarcie się na drugiego człowieka nie wchodzi w grę
(mogę stwierdzić, że nawet przekracza to granicę mojej wyobraźni).
Wiem, że bez terapii się nie zmienię ale nie mam do tego motywacji.
Sądzę, że terapia może pomóc rozliczyć się z przeszłością i pomóc
otworzyć się na drugiego człowieka.

[antykret_live]

raymond_chandler napisał:

> moja wiedza o cechach DDA daje mi świadomość, że brnę w ślepy
>zaułek, (mogę stwierdzić, że nawet przekracza to granicę mojej
>wyobraźni). Wiem, że bez terapii się nie zmienię ale nie mam do
>tego motywacji.

Nie masz motywacji do stania się spełnionym, szczęśliwym mężczyzną?
Nie masz motywacji do znalezienia odpowiedniej kobiety, pokochania
jej (ze wzajemnością) i stworzenia z nia dobrego związku? A może
nawet rodziny? Spróbuj to sobie wyobrazić, i porównaj z tym, jak
zyjesz teraz....

[aniasamosia]

witaj, zachowujesz sie dokładnie jak ja. Zastanawiałam się czy to
tez jest symptom dda. Wczoraj, po wielu miesiącach zastanawiania
się, poszła na wizytę do terapeuty. NIe było łatwo się zmobilizować.
Uwierz mi. Ale jestem z siebie dumna. Terapeutka podała mi jak na
tacy wszystkie zachowania jakie dotyczą dda i wytłumaczyła skąd to
się bierze. Powiedziała, że da się to zmienić. Na razie poleciła mi
terapię indywidualną, a potem grupową. Musimy się przełamać. Nie
wiem skąd jesteś, ale moge podać ci namiary na dobrą poradnię.
Odezwij się, razem łatwiej.

[mskaiq]

Brak otwarcia to strach. Trzeba go nieustannie przelamywac az
zniknie, az staniemy sie wolni i bedziemy powiedziec co czujemy i co
myslimy.
Poza tym trzeba wybaczyc to co sie wydarzylo w naszym zyciu. Bez
wybaczenia bedzie nieustannie pojawial sie strach, poczucuie winy,
zal i zlosc niszczac nasze zycie.
Serdeczne pozdrowienia.

[aniasamosia]

Ale jak przełamać ten strach??? Jak wybaczyć??? Samej sobie, czy
ojcu, który do dzisiaj znęca się psychicznie???

[ladynemeyeth]

No właśnie .... w tym cały szkopuł ... To cholernie trudne.
Ja polecam Ci do przeczytania książkę pt. "Radykalne Wybaczanie"
Colina Tippinga: www.ksiazki-rozwojduchowy.prv.pl/
Pozdrówy!

[estutweh]

Mam to samo. Tyle, ze na gadu potrafie komus napisac, jak to mnie znowu ojciec
wkurza, meczy, ale jak sie z kims spotkam to nie powiem mu tego, nie rozplacze
sie, wstydze sie tego, swojej slabosci...

I mam jakis uraz do chlopakow i w ogole mezczyzn. Juz kilka razy zdarzylo sie,
ze ktorys chcial mnie bardziej poznac, kazdemu odrzucalam. Jednak teraz doszedl
rowniez IBS wiec w ogole sobie nadziei nie robie, ze jakiegos bede miala. A co
do mezczyzn ogolnie, czasem jak np. jade autobusem, to przygladam sie facetom i
mysle, jacy sa w domu, czy pija, jacy sa jak wypija, jak traktuja swoja rodzine.

Eh...