to jest jakis koszmar

[siska_0]

wiecie co jest najgorsze? powiedzialam mu ze ma problem ze soba i to jaki a on tak obrucil rozmowe ze to ja wyszlam na ta zla i to ja znowu sie ponizylam.. to jest jakas masakra.. wciskal mi jakis kit i mysli ze ja uwierze.. znowu wybielil siebie a mnie oczarnil..super.. i mi znowu jest zle.. a on ponoc cierpi po tym rozstaniu...eh.. czemu to tak boli..

[ladynemeyeth]

zasłużenie cierpi!!!
A nie możesz urwać tych kontaktów? Po co z nim rozmawiać, skoro
wynik takiej rozmowy jest znany z góry - tzn. że to wszystko Twoja
wina, że to Ty jesteś zła, niedobra, be i w ogóle wszystko przez
Ciebie? I pewnie on jest agresywny i wredny, bo Ty go sprowokowałaś?
siska, jest na gazecie.pl forum "przemoc w rodzinie" - poczytaj
sobie, co potrafią takie gagatki, jak Twój ex.

[siska_0]

ale on jest przecież taki mądry i dobry i w ogóle... Hehe... wiesz to nawet nie chodzi o przemoc... ja sie staram wyciągnąć do niego rękę a ten mi w ogóle same najgorsze rzeczy... i ze nie tylko on tak myśli ale inni też... jeszcze mówi ze kochał swoją byla i nic złego z jego strony jej nie spotkało tylko ona byla taka i taka,a przecież wiem ze prawda jest inna... bynajmniej poznana z tamtej strony... ja tego po prostu nie rozumiem... staram sie-moze to i bardzo głupie ale jednak sie staram... a jak mu pisze ze gdyby mnie kochał to by sie tak nie zachowywał to on mówi ze prawdę powiedział i ze mnie kocha i ze teraz mu zle ale wrócić do mnie i tak nie bedzie chciał... ile sprzeczności w jego wypowiedziach jest... to jest charakterystycze? on w końcu powiedział ze popracuje nad sobą jeśli faktycznie zobaczy ze ma problem ale to nie znaczy ze jak ja wyciągam do niego pomocna rękę to trzeba mnie znowu poniżyć... on chyba nie wie co znaczy poniżenie,bo jemu sie wydaj ze wszystko robi ok... jak pokazałam nasza dzisiejsza rozmowę koleżance to powiedziała ze ten koles nie ma szacunku i jest jakimś tyranem... a on tego nie widzi tylko rani innych... a ze ja go ciągle kocham to jak taka idiotka dałam sobie... chociaż i tak nie wytrzymałam i mu wygarnelam... ale to tylko pogorszyło bo on znów poczuł sie atakowany a ja znów zostałam nazwana jakąśtam jedynaczka.... eh... to jest dziwne... a ja i tak mam poczucie winy taka mi sieczke w mózgu zrobił.... a ja nie umiem sie uwolnić...

[ladynemeyeth]

Oj siska, siska ...
Urwij kontakt raz na zawsze, choćbyś numer telefonu miała zmienić i
zajmij sie swoja sieczką w głowie. Nie pomagaj, bo to i tak Ty
będziesz najgorsza. On w tej chwili nawet nie jest w stanie tej
pomocy przyjąć, bo ślepy jest i głupi, a tylko Cię opluje. Tego
chcesz?

[siska_0]

jeszcze mówi ze mu brakuje kobiety(ale nie mnie) ale nie szuka... i ze zawiódł się -na mnie- i teraz musi zaczynać od 0... i nie zdziwie sie jak bedzie to czytal co teraz piszemu bo jak mu powiedziałam o problemie to z tego co go znam prześledzi wszystkie strony jakie sie na googlach pojawia... i pewnie za to oberwe jak znam życie jakąś niemiła wiadomością... powiedział mi dzis-spójrz na swoje dawne związki jaką Ty jestes... a on był pierwszy poważny... co mam wyciągać z przelotnych relacji...? pozatym nawet z tamtymi czegoś takiego nie przeżyłam...chociaż ktoś mnie tam zdradzał.... to jednak szacunek był większy.... A ON TEGO NIE ROZUMIE... PRZYKRE

[ladynemeyeth]

siska ... nie obraź się ...
ale czy Ty mu nie pomagasz po to, żeby odwrócić uwagę od swoich
własnych problemów? Ty też masz poważne problemy z sobą i z
samooceną. To słychać w każdym Twoim poście i trzeba nad tym
popracować, zamiast się bawić w Matkę Teresę.

[siska_0]

nie obrazam sie... wiem o tym... ale wydaje mi sie ze dopóki sie nie odkocham to te problemy będą bo sa spowodowane nim.... w głównej mierze... nie czuje sie juz tak jak zanim go poznałam... i boję sie ze juz nigdy nie poczuje... chociaż jak widzę sie ze starymi znajomymi to zaczynam żyć....

[ladynemeyeth]

paradoks polega na tym, ze to praca nad tymi problemami załatwi Ci
odkochanie się. Tak z autopsji opowiadam.

[moniczka72]

Siska, dopiero przeczytalam Twoje ostatnie posty. I cholera ciezko mi si
zrobilo, normalnie ciezko. Nie tylko z powodu tego co napisalas, ale to jakby
ciag dalszy tematu terapii na ktorej bylam wczoraj i o ktorym kilka slow w swoim
watku napisze pozniej

Siska Ty robisz to co ja robilam, dokladnie to samo. Mi dopiero pytania mojej
terapeutki pokazaly po co ja to sobie sama robie. I zle mi z tym jak cholera. Co
Ci to daje ze z nim rozmawiasz? Poprawia Ci to humor czy wrecz przeciwnie? Jesli
Cie to doluje, a tak wynika z Twojego postu, to zastanow sie czemu sie
krzywdzisz, co w tym takiego fajnego. Bo robisz sobie krzywde, pozwalajac
przemocowcowi po sobie jezdzic. To Ci obniza samoocene, nawet jesli na poczatku
jest to smieszne, to pozniej sama o tym myslisz i sie nakrecasz ta sytaucja.
Czemu Ty masz wyciagac do niego reke? Co Ty mu jest winna, albo co on jest Tobie
winien.
I zla jestem, czuje zlosc ze pozwalasz mu na to obrazanie Ciebie. Jesli ja
jestem zla z tego powodu a Ty nie, to zastanow sie czemu?

Moja terapeutka jako forme odreagowania na ta "milosc" (do ktorej nawiaze za
chwile) powiedziala zebym napisala list pozegnalny. Jeszcze go nie napisalam,
ale sama mysl i nazwanie tego wszystkiego, podsumowanie listem pozegnalnym
bardzo mnie uspokoilo. Co do tej milosci o ktorej napisalam. Powiedzialam ze
tesknie za moim eksem terapeutce i ona zadala mi pytanie bardzo dla mnie wazne.
Czy ja tesknie za nim czy za swoim wyidealizowanym obrazem eksa. I ja wiem ze ja
tesknie za tym wyidealizowanym przeze mnie obrazem, czyli za osoba, ktora.....
nie istnieje po prostu. Jak to wszystko przetrawilam w glowie, to powiem Ci ze
cos we mnie sie zmienilo. Dalej sie martwie o niego, ale nie chce miec z nim
zadnego kontaktu, nawet najbardziej banalnego i o dziwo w tej sytuacji nawet
bylabym gotowa z nim porozmawiac (bo przez ten caly czas nie chcialam go ani
widziec na oczy ani z nim rozmawiac). Cos sie w koncu zmienilo i ugruntowalo we
mnie. Na tyle ze autentyczna radosc sprawilo mi spotkanie z innym facetem i ani
razu nie uciekalam myslami do porownywania go z eksem. Juz wiem ze to koniec
naszej znajomosci z eksem, ze tego wlasnie pragne, dlatego juz sie nie boje
rozmowy z nim czy spotkania, bo cokolwiek by nie zrobil czy powiedzial nie wroce
do niego.

[siska_0]

to jest bardzo mądre... Bo ja też tesknię za wyobrażeniem.... nie
tesknie za nim... tylko za tym jakby mogło byc.... i za jego
bliskościa... bo niestety nie charakterem... może po prostu on ma
racje z jednym mowiac ze jestem jedynaczka.... cale zycie sama -
boje sie ze zostalo mi odebrane cos co kochalam... przeczytałam to
co napisałas w swoim poscie i na jego wiadomosc ktora niedawno
dostałam zareagowalam pożegnaniem się... uważam ze to dużo.... jest
to bardzo cięzkie, ale wiem ze nie mozna inaczej, nie mozna sie
ludzic... wiele razy sama siebie pytałam co mnie do niego ciagnie i
bez sensu jest sie dołować i skazywać na cierpienie skoro koles ma
mnie centralnie w dupie - co tu duzo ukrywac.... on wie wszytsko
najlepiej i na pewno moje zdanie go w niczym nie przekona... nie
wiem czemu jestem taka glupia i dalej na sile cos probuje.... to
chyba ta rozpacz i desperacja...

jakbym znała lekarstwo na odkochanie się to bym to dawno zrobiła...
niestety wszelkie znane mi metody nie działaja.. jedynie czas...
probowalam leczyc nowa 'miłoscia' ale to jest jeszcze gorsze bo
jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu ze nikt inny nie
bedzie nim - nie wazne czy lepszym czy gorszym... sam fakt ze moge
byc w ramionach innego mnie zwala z nog, wiec dalam sobie spokoj...
nie bede sie juz nikim umawiala... musze zaczekac az mi przejdzie a
pozniej milosc sama przyjdzie... i moze to wlasnie ta jedna jedyna
najwspanialsza....

problem ktwi w tym, ze moj ex.. tak zamieszał mi w głowie, ze ja
teraz nie wiem czy to wszystko to moja wina czy jego... ja jednak
mysle ze oboje dolozylismy troche swojego zlego charakteru w rozpad
a nie tylko jedno z nas.. tylko pytanie czy moje negatywne
zachowanie bylo wynikiem jego dziwnych stanow czy na odwrot... on
wiekszosc czasu wzbudzal we mnie poczucie winy.. a dzis powiedzial
mi ze oboje popsulismy (chociaz i tak ja dolozylam wiecej;p)
zupelnie czuje sie wyprana z pozytywnych uczuc i pozytywnej
samooceny... znaczy wydaje mi sie ze ja mam, a jak dochodzi do
konfrontacji czuje sie taka malenka i bezradna.... jakbym sie czegos
bala... nigdy taka nie bylam... ma pcozatku naszego zwiazku tez
stalam sie niepewna i bojazliwa... czy to jego zasluga? chociaz nie
przypominam sobie zebym dostawala od niego jakies sygnaly ze kiedys
moze byc zle.. raczej przeciwnie.. zawsze powtarzal ze mnie kocha i
ze nigdy mnie nie zostawi - a ja brnelam w strach przez koncem... i
to samo mi dzis wypomnial - ze mam za duzo lekow... ale nigdy taka
nie bylam wiec nie wiem skad to sie w ogole wzielo? nie wydaje mi
sie ze ludzie sie zmieniaja na zle tak szybko.. zawsze myslalam ze
to jest dlugoterminowe...

moj byly poprosil mnie zebym dala mu spokoj...ok, zrobie to.. wiecej
nie wyciagne reki.. ale okropne jest to ze to on wyszedl z honorem z
tego.. a ja nie... i on wie ze ma mnie w garsci... a powinno byc na
odwrot... on powinien wiedziec ze ma problem i on przyczynil sie w
wiekszej mierze do rozpadu a nie ja....coz.... widac psychologa
pokonal jego wlasny 'uczen'.... hehe przykre co....

jak mi powiedzial moj byly dzis: nie nadajesz sie na psychologa
tylko psychola....
Tym optymistycznym akcentem zakoncze ten jakze zalosny watek...

ps. podobno 1 etapem walki jest przyznanie sie do wlasnych slabosci
i ich zrozumienie.... pozniej jest juz z gorki.. zoabczymy

[log222]

Do wychodzenia z honorem to jeszcze mu daleko. Ty wyjdziesz z honorem jeżeli dasz mu spokój. Nie musisz wyciągać do niego ręki, zwłaszcza, że tego nie chce.
On wie, że ma Cię w garści? Oj nie, to Ty się tak czujesz.
Powinien wiedzieć, że ma problem? Że przyczynił się do rozpadu? A dlaczego? Co Ci po tym? Najważniejsze, że Ty to wiesz, możesz wyciągnąć wnioski/naukę, unikać podobnych błędów w przyszłości

[moniczka72]

No i widzisz Siska po co nam tesknic za kims... kto nie istnieje? Ludzic sie ze
cos sie zmieni? Dokladnie to co napisalas, tym co mogloby byc. Tylko ze ja na
tym co mogloby byc stracilam 1,5 roku, bo ciagle moglo byc cos fajnego. Tylko ze
NIE BYLO. Zawsze bylo zle lub gorzej. Widzisz Tobie zasadniczo mogloby byc
latwiej, bo moj eks nie mial wszystkiego w dupie, niby mu zalezalo, niby
walczyl, pisze niby bo to mysle ze byl strach, lek przed byciem samemu, a
dodatkowo obnazenie go jako alkoholika, wiec duzo wiecej innych mechanizmow.
Siska gdybys wiedziala ile razy ja go opuszczalam (2 takie porzadne
odejscia-wyprowadzki) i kilkanascie takich ze po prostu gdy widzialam ze jest
zle to pakowalam rzeczy na kilka dni i szlam do matki, do swojego wynajetego
mieszkania. I on tez moglby powiedziec ze to moja wina ze nasz zwiazek zle
funkcjonowal. Tak zreszta mowil, ze powinnam byc z nim na dobre i na zle, a gdy
zaczyna sie zle to ja odchodze. To jedna wielka manipulacja byla. Zeby mnie
zatrzymac, wymyslil sobie ze bedzie mial ze mna dziecko. Dopiero jak mu kilka
razy powtorzylam ze nie wazne czy w ciazy czy z dzieckiem jesli bede musiala
odejsc to odejde.
I podobnie jak Ty myslalam ze nie znajde lepszego (kurcze a kto moze byc lepszy
od alkoholika i przemocowca?), ze z nikim nie bedzie mi tak dobrze. I nie
rozumiem swojego myslenia. Do tej pory. Nie rozumiem czemu wazniejsze dla mnie
nie bylo to ze krzywdze siebie, ze trace radosc zycia, ze nie moge robic zadnych
planow na przyszlosc, ze wracam zlekniona do domu. Czy mi tak dobrze bylo? Czy
moze te chwile hustawki emocjonalnej to bylo jak bycie na haju? Pomimo ze moj
eks zrobil tez dla mnie duzo dobrego, widze to i doceniam, to jednak
funkcjonowanie z takim czlowiekiem nie jest mozliwe.

Problem jest taki ze obie pozwolilysmy sie omamic manipulacjom. Ja swoim, a Ty z
kolei takim ktore obnizyly Twoja samoocene. A takim czlowiekiem z niska
samoocena bardzo latwo maniupulowac. I to robi Twoj eks.
NIe rozpatruj juz czyja to wina ze Wasz zwiazek sie rozpadl, tym bardziej nie
doszukuj sie swojej winy, bo to nie ma sensu. To jakbys pytala siebie czemu Ci
nie wyszedl zwiazek z oslem (przepraszam jesli obrazilam kogos tym porownaniem).
Nie wyzedl bo z oslem nie mozesz stworzyc normalnego zwiazku. Gdy nie wyjdzie
zwiazek z osoba normalnie i zdrowo funkcjonujaco mozesz siebie pytac czemu, i
wtedy mozna rozlozyc odpowiedzialnosc na obie osoby. Ale w zdrowym zwiazku.
Siska ja jestem bardziej ciekawa tego czemu ty sie w taki zwiazek wpakowalas. Bo
z tego co pisalas to nie wynika ze w Twojej rodzinie jakas dysfunkcja wystepuje.
Ale moze po prostu o tym nie pisalas, bo nie mialas ochoty. Przyjrzyj sie swoim
rodzicom i sobie. Moze i dla Ciebie bylaby przydatna terapia DDA? Za latwo sie
dalas wpedzic w poczucie winy, to nie jest zdrowe....
Serdecznie Cie pozdrawiam i mysle ze rok, dwa bedziesz sie cieszyc ze sie z nim
nie zwiazalas. A pomaga niech on sam sobie, TY tez pomoz sobie :))

[siska_0]

heh.. czytałam to co napsiałas i na zmiane śmiałam sie i płakałam...
jeśli chodzi o moja rodzinę to nie czuję by była jakaś dysfunkyjna aczkolwiek taty czesto w domu nie było... poza tym ze jestem jedynym dzieckiem i zawsze dla rodzicow bylam oczkiem w glowie to nic zlego nie odczuwałam (nadmierna opieke ewentualnie) moze stad została mi chęc pomocy.. nie wiem...
wiem ze na poczatku weszłam w ten związek bo on mi sie podobal charakterem, podejsciem do zycia tym co mowil jak mowil, jakie miał plany wartosci... ale wiem ze to tylko słowa były.. bo mimo ze ładne mało z nich miałam w zyciu.... a brnęłam w ten związek bo jestem osobą ktora sie nie poddaje jak cos nie wychodzi, wiec czemu miałabym sie poddac jak z nim byłam... walczylam do ostatniego dnia jak i jakis czas po rozstaniu.. Juz zaprzestałam... teraz pojawiły sie racjonalne emocje, ktore przekrzykuja uczucie i to co mowi serce... i dobrze ze sa na tyle silne... ale nie dobrze ze wszytsko sie u mnie kloci bo to powoduje ze mam takie wahania nastroju ze sobie juz nie daje rady... albo ciesze sie jak dziecko z nowej zabawki, albo placze i nie wiem co mam z soba zrobic... boje sie samotnosci, boje sie ze teraz jak jego nie ma nie bede miała co robić z wolnym czasem.. caly ten czas mimo złych chwil czułam sie kochana a teraz nie zostało mi nic.. po prostu brakuje mi tego chlopaka bo przezylam z nim troche i sie przyzwyczailam... Co nie znaczy ze podobalo mi sie to jaki on byl... Ty masz racje, podobało mi sie wyobrazenie jakie on stworzył z mojej głowie, ale ono kłociło sie z rzeczywistościa i to w tym wyobrazeniu sie zakochałam i z tym wyobrazeniem zyłam... bo zly nastroj był wywoływany tym jaki on naprawde był... mimo ze na poczatku byl o niebo lepszy... wiem ze to nie tylko jego wina bo ja sobie na to pozwolilam i moje chore myslenie spowodowalo to ze pozniej w to brnelam i pewnie sama wymyslalm sobie wiecej klopotow... ale teraz moge tylko wyciagnac wnioski bo nic juz z tym nie zrobie.. tyle ze ciale i ciagle boli... jestem juz zmeczona tym wszystkim, ta zmiennoscia nastroju.. mam juz dosc... a wiem ze tak szybko mi nie przejdzie... czasem w tej 'rozpaczy' robie glupie rzeczy... czasem mam motywacje by przeniesc gory a czasem zamknelabym sie w pokoju i olala wszystko.... to jest takie meczace... tak mnie rozwala psychicznie.... staram sie sobie jakos radzic zeby zypelnie nie zwariowac i nie popadac w depresje. ale tez starcza mi sil na walke grzies w 60%... pozostale jest po prostu zle...
i wiem ze i Wy i ja mamy racje - ALE TO NIC NIE DAJE:(

eh.... ide leczyc dola:)

[moniczka72]

Siska, nadmierna opieka Twoich rodzicow to tez dysfunkcja. Nie wiem jak mocna. Z
tego co piszesz wynika ze studiujesz psychologie, wiec masz troszke latwiej
mozesz sobie jakies testy zrobic i dojsc pomalutku do zrodla tej NADMIERNEJ
checi pomocy innym. Bo jako psycholog bedziesz pomagac swoim pacjentom, ale nie
bedziesz sie raczej angazowac emocjonalnie.

> Ty masz racje, podobało mi sie wyobrazenie jakie on stworzył z mojej głowie,
ale ono kłociło sie...
Siska wez za siebie odpowiedzialnosc, to nie on stworzyl takie wyobrazenie, ale
Ty sama je stworzylas i dalas sie omamic.

Strach przed samotnoscia, wiekszosc ludzi go ma :)
Te emocje, ta tesknota, wszystko minie kiedys. Mnie tez boli i tez tesknie, ale
przyjdzie dzien ze przestane :)
Pozdrawiam Cie

[siska_0]

[siska_0]

to chyba nie jego wina tylko moja...

[siska_0]

to chyba nie jego wina tylko moja...

[moniczka72]

A dlaczego tak myslisz?

[ladynemeyeth]

siska_0 napisała:

> to chyba nie jego wina tylko moja...


OK, załóżmy na chwilę, że rzeczywiście zawiniłaś.
W jaki sposób?
Chciałabym tylko ustalić, czy stopień Twojej winy zasługuje na aż
takie samobiczowanie, bo coś mi mówi, że nie.

[siska_0]

ja juz tez nie wiem;p bylam chyba pijana jak to pisałam... ale
pewnie ubzduralam sobie ze moja rodzina mi to zniszczyla i troche w
tym racji, bo moje zachowanie casem bylo glupie, ale nie az tak jak
jego wiec uspokoilam sumienie;p

a w ogole po ponad miesiacu walki o brak klotni z nim udalo mi sie
wywalczyc normalna zdrowa znajomosc bez pretensji i klotni:D ciesze
si ze wreszcie mam spokoj, a jak juz gadamy to jest to przyjemne:)