gdy w środku boli

[tapter]

witam. Kochani powiedzcie mi co robic, gdy w środku wszystko boli? Gdy kolejmy raz przekonuje sie , że nie potrafie sobie pomóc? Jestem DDA i mam męza który nadużywa alkocholu.

[7monly]

Witaj Tapter!
Znam ten ból(tak myślę),bo sama przez niego przechodzę.
Kilka osób na tym forum poradziło mi terapię.Zaczynam ją już trzeci raz ale tym
razem jestem już zdesperowana i zamierzam dotrwać do końca.
Wcześniej myślałam że z "koszmarami" przeszłości i beznadziejną terazniejszością
poradzę sobie sama.Ale jak bardzo się myliłam.
Jestem po pierwszym spotkaniu z terapeutą,jego słowa bardzo podniosły mnie na
duchu.Nie chcę Cię do niczego namawiać,bo i tak zrobisz to co będziesz
chciała,ale to jest chyba jedyna i słuszna forma "ratunku".
Pozdrawiam.

[moniczka72]

co do męża alkoholika, jemu nie pomozesz, skup sie na sobie. Także polecam Ci
terapie i kontakt z terapeuta.
Ja sie ciesze bo przstalam czuc ten bol zwiazany ze strachem, co kazdego dnia
zastane w domu po powrocie.
Pozdrawiam

[ladynemeyeth]

Rozwiązanie długoterminowe - z pewnością terapia.
Rozwiązań doraźnych jest kilka w zależności, co Cię odstresowuje.

[asaofetida]

czytajac to forum odnosze wrazenie, ze wiekszosc mezow dda to
alkoholicy...dlaczego tak jest?

[log222]

Bo tu pisze więcej kobiet? ;D

[asaofetida]

ale dlaczego wybieramy alkoholikow na mezow....tzn ja miallam
chlopaka, ktory byl agresywny po alkoholu ale wyleczylam sie z niego
na szczescie...ale dlaczega przyciagamy takie typy?

[rew-er]

Nieświadomie wybieramy to co miałyśmy w domu.Podobne emocje przeżywamy.

[7monly]

Witam!
Czytając wypowiedzi do tego tematu nasuwa mi się pewna myśl.
>Mam nadzieję,że uda mi się jasno opisać swoje myśli bo ostatnio nie najlepiej
mi to wychodzi.Ale może zacznę od początku...

Mężatką jestem już 10 lat.Z moim mężem znaliśmy się przed ślubem 3 lata.Wtedy
miałam takie wyobrażenie o nim,że obędzie cudownym i dobrym mężem.Przy nim będę
w końcu bezpieczna i spokojna i osobiście sama dopilnuję aby nasze małżeństwo
było udane.Chociaż, tak naprawdę jeszcze wtedy mój chłopak nie chciał brać
ślubu.Twierdził że chce z tym poczekać,a ja się niecierpliwiłam.Chciałam pokazać
sobie i rodzinie że potrafię stworzyć normalny dom(teraz uważam,że ja tak
naprawdę przecież nie wiedziałam jak ma wyglądać ten "normalny" dom,zresztą jak
większość z nas).Dorastałam przecież w patologii.
Przed ślubem mąż dokładnie wiedział że pochodzę zrodziny z problemem
alkoholowym i pamiętam że kiedyś,po kłótni z moim pijanym ojcem,której on był
swiadkiem,powiedziałam że nigdy nie pozwolę aby żaden facet podniósł na mnie i
moje dzieci ręke.Od ojca doświadczyłam przemocy fizycznej.
Stało się inaczej,mąż uderzył mnie pierwszy raz 3 lata po ślubie.
Powód...?
Płacząca w nocy córka,której nie potrafiłam uspokoić a mąż miał na rano do
pracy.Potem dostałam jeszcze parę razy i zawsze to niby ja go do tego
prowokowałam jak twierdził.Te wszystkie wydarzenia strasznie mną wstrząsnęły i
roztroiły nerwowo.Przypomniał mi się koszmar z dzieciństwa,kiedy to mój ojciec
bił mnie i moją matkę.Tzn.ja obrywałam przy okazji bo stawałam w obronie
matki.Pamiętam ten swój okropny przy tym krzyk,wtedy nikt nie mógł mnie
uspokoić.To był krzyk dziecka które buntowało się przeciwko złu jakie je
spotykało.Chciałam coś zmienić ale byłam bezsilna.Chciałam wtedy nie żyć lub
stać się niewidzialna,nic nie czuć.
Mąż od około trzech lat nie podnosi już na mnie ręki ale mam wrażenie że to
tylko pozorny spokój.Ze gdybym go tylko mocno sprowokowała zrobił by to
ponownie.Nie mam siły od niego odejść wciąż mam tę nadzieje że będzie dobrze.Tak
jak to sobie kiedyś zaplanowałam.Ja chcę nad sobą pracować,chodzić na terapię
,wiem że jemu to też jest potrzebne.Rozmawiałam z nim kiedyś o
terapii,stwierdził że to jest dla wariatów i nie potrzebuje żadnych psychologów
do szczęścia.
Wychodzi na to że ja w jego oczach też zaliczam się do wariatów.
Niby mam to gdzieś co on na ten temat uważa ale mam obawy aby mu powiedzieć że
znowu zaczynam terapię.Boję się że będzie mnie krytykował.Czemu tak bardzo liczy
się u mnie jego zdanie na ten temat?Wszystko to jest beznadziejne.Ja jestem
beznadziejna.
Mogę chyba stwierdzić tak naprawdę że boję się swojego męża.
Ale czemu DO JASNEJ CHOLERY wszystko jest u mnie "chyba"?Czemu nie mogę być
wszystkiego najnormalniej w świecie pewna!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[ladynemeyeth]

7monly, polecam forum "Przemoc w rodzinie" na gazecie.pl. To, co
robił Twój beznadziejny mąż, jest karalne, wiesz? Jest prawnie
karalne! I moim zdaniem nie zależy Ci na jego zdaniu, tylko się go
zwyczajnie boisz. I wcale Cisię nie dziwię, bo to przemocowiec.
Terapia jest Ci bardzo potrzebna i bardzosię cieszę, że się na nią
zdecydowałaś. Bardzo dzielna z Ciebie dziewczyna!
Pozdrawiam Cię gorąco!

[7monly]

Dobrze wiem że jest to karalne bo już dwa razy zgłaszałam pobicie na policję.Ale
śledztwo zostało umarzane z powodu braku dowodów.Uważam,że policja może
kiwnęłaby palcem w tej sprawie gdyby sama była naocznym świadkiem tych pobić.Nie
pomogła nawet obdukcja lekarska.

[asaofetida]

faceci sa silniejsi fizycznie i jezeli facet ma w sobie agresje to
zawsze bedzie to zagrozenie...odejrz od niego...powoli uniezaleznij
sie od niego i odejdz bo bedziesz zyc w leku