Strach przezd pracą .

[261m]

Jestem od roku w domu z dzieckiem, po wychowawczym chcę zmienić
pracę. Ale aż się boję jej szukać i do niej iść! Jezu, co się ze mną
dzieje w pracy! Z chwilą kiedy pzrechodzę próg zakładu, to jakbym
wchodziła w paszczę lwa. Staję się bezwolna, bezbronna, nie wiem jak
się nazywam i do tego czuję potworny lęk. Sama myśl, że za chwilę
spotkam szefa powoduje że jest mi niedobrze ze strachu. W pracy boję
się też bardzo ludzi - -współpracowników oraz klientów. W ciągu dnia
pracy mylę, zapominam - ze strachu. Jak mnie szef o coś pyta to ja z
nerwów poprostu ledwo słyszę co do mnie mówi. I ten wstyd oraz
upokorzenie - że nie potrafię omówić z szefem prostych rzeczy, że
koleżanki potrafią a ja nie pracować tak dobrze jak inni. Mój mózg
dosłownie pracuje na zwolnionych obrotach w robocie. I jak tu iść do
pracy? Znowu przeżywać te wszystkie straszne rzeczy? Dobrze że mnie
sytuacja nie ciśnie,mogę jeszcze trochę poczekać . Może na terapii
coś się poprawi? Pozdrawiam . Marta.

[megg2003]

Na pewno się poprawi. Powodzenia!

[guzmania]

Rozumiem co czujesz, bo czuje się dokładnie tak samo...
Musisz uwierzyc w siebie, we własne możliwosci i siły i atuty które
na pewno posiadasz. To nie jest proste, kiedy ciągle Ci się wydaje
że jestes beznadziejna i masz niskie poczucie własnej wartości.
Ja ciągle się stresuje i ciągle wątpie w siebie. Obecnie szukam
pracy,nowej pracy. Momentami wątpie w siebie i w to, że może mi się
udac znalezc nową...
Trzymam kciuki za Ciebie! Tylko uwierz w siebie!
Pozdrawiam :-)

[evi123]

Uda Ci się, z pewnością ci się uda!!!!!!Mnie się udało.Czułam to
samo, co Ty, gdy przekraczałam próg.Czułam się gorsza,
niekompetentna, ale ogromna frustracja( stres, niska pensja)
spowodowała że powiedziałam sobie : nie,nie, dlatego że ktoś mi
spieprzył życie, nie poddam się.Zacisnęłam zęby i dałam radę. W
nowej pracy musiałam rywalizować z kilkoma osobami i wygrałam
casting, dostałam tę posadę.Czasem brak mi pewności siebie, ale
wiesz co?wtedy gram, co tam, praca to jedna z naszych ról życiowych,
rola pracownika, więc i Ty zagraj kogoś kim nie jesteś, pewną siebie
kobietę. I wiesz, z czasem ludzie tak na Ciebie spojrzą, a Ty
przyzwyczaisz się do nowej siebie.Zyczę Ci powodzenia.

[agaks5]

Rozumiem Cię. Jestem w podobnej sytuacji. Nie lubię wychodzić z
domu, a mam obecnie dodatkowy powód - ciąża i nakaz oszczędzania
się. Mąż troszczy się o byt, zmaga z rzeczywistością, a ja czuję się
trochę kulawa, choć miewam momenty, gdy postanawiam coś z tym zrobić
i na tym się kończy, bo nie wiem gdzie mogłoby być moje miejsce w
społeczeństwie, jak się do tego zabrać.

[desy]

Odczuwam podobnie. Skonczylam studia i nie wiem co dalej.
Wyjechalam zagranice, wiec jeszcze mi trudniej. Czuje sie gorsza (bo
z Polski), niekompetentna (bo nie mam konkretnego zawodu) i w ogole
pojecia nie mam co ja mialabym w tym zyciu robic! Co chwila wymyslam
cos nowego i co chwila wynajduje jakies przeszkody. 'Walke o byt'
zostawilam partnerowi, ktory cierpliwie czeka az sie zbiore w sobie.
Czasem mysle, ze chyba lepiej by bylo urodzic dzieci i zostac w
domu. A potem sie denerwuje, bo przeciez chcialabym cos robic, ale
wszystko wydaje mi sie za trudne :(

[agaks5]

Urodzićć dzieci i wychować na ludzi to nie lada wyczyn, a przy tym
trzeba sobie poradzić ze sobą. Kobiety żyły tak przez setki lat. To
zapobiega hodowaniu człowieka wiecznie niedojrzałego z wyraźnym
syndromem choroby sierocej - widzi się tego na ulicy.
Jednak myślę sobie, że dziś życie stawia przed nami także inne
wyzwania. Ja zdecydowałam się na rolę żony i matki w domu, choć
czasem coś na tym polu mi doskwiera. Nie zmierzyłam się z problemem.