odkrycie z dzieciństwa

[kajda28]

Pamiętam że jak byłam mała to mama opowiadała swoim koleżankom o tym co
śmiesznego zrobiłam, o moich tajemnicach (pomimo że prosłam aby nikomu nie
mówiła) i one się z tego śmiały. Dopiero przed chwilą dotarło do mnie jak to
na mnie wywarło. Wcześniej myślałam że tylko to że nie ufam mamie, że nigdy
jej się nie zwierzałam, ale okazuje się że nie tylko. Przez to że one się
śmiały ja się czułam dziecinna, i czułam że nie powinna być taka, że to
śmieszne. Dodatkowo od zawsze mówiono że jestem "małym dorosłym", że szybko
stałam się poważna. Dlatego teraz boję się wyrażać moje zdanie, mówić co
czuję, co myślę że znowu wypadnę jak "dziecko" , śmiesznie. Co prawda nie
zawsze tak jest, ale np. u lekarza, czy na rozmowie z pracodawcą , w nawet w
nowym towarzystwie, zawsze pilnuje się aby dobrze wypaść i lepiej nic nie
mówić niż miałabym się ośmieszyć.

[mamamisiasia]

ostatnio sobie zdalam sprawe, ze ja tak samo traktuje swoje dzieci. Mowie przy
nich o nich. Pamietam jak mnie to zawsze denerwowalo- jakbym byla przedmiotem, a
moi rodzice obgadywali mnie przy mnie tak jakbym byla glucha. Odbieralam to
dziwnie, jak moja mama mowila przy mnie do kogos- a ONA cos tam zrobila. Tak
jakbym nie istaniala fizycznie. Moj ojciec tez nie byl lepszy. Jak zaczynalam
sie rozwijac w pewnych miejscach nieco bardziej, to przy rodzinnych spotkaniach
i nie tylko komentowal jaki to mam fajny biust. A ja siedzialam i nie wiedzialam
gdzie oczy podziac. Zrozumienie pewnych spraw (to bylo ewidentne naruszanie
granic intymnosci drugiego czlowieka) sprawilo, ze teraz lepiej traktuje innych
i nie wchodze ludziom w zycie z butami. Ze tez ludzie uwazają, ze dziecko to tak
jak np. torebka i moga z nim zrobic to co zechca. Tak sobie czesto mysle, ze
niech ich szlag trafi.

[desy]

Tez tak mam. Ze boje sie wyrazac swoje opinie, piec razy uloze sobie
zdanie w glowie zanim cos powiem. Najgorzej jak nie ma czasu na
zastanowienie! Wlasnie u lekarza czy w urzedach.
Nie przypominam sobie z dziecinstwa, zeby ktos sie ze mnie smial..
Pani od polskiego w SP owszem. Pamietam jak sie raz zglosilam (nie
wiem jakim cudem) a ona, ze ooo.. (tu pada moje imie) sie zglasza!
Musimy z tego skorzystac. (Debilka jakas!)
W rodzinie jako ze bylam niesmiala, to owszem, mowiono chyba o mnie
przy mnie w trzeciej osobie, bo sama bym nie powiedziala (albo po
prostu nie dano mi tej szansy) i nikt by niczego nie wiedzial. Ale
mam wrazenie, ze to sie tak ciagnie do teraz. Mama przy mnie o mnie
opowiada. Jakies przyzwyczajenie czy co. Dobrze, ze nie mam czestego
kontaktu z rodzina, wiec rzadko traktuje sie mnie jak dziecko.
Inaczej do konca zycia zostalabym coreczka mamusi. Niektorzy nawet
zaczeli sie martwic, ze nie zaczne doroslego zycia na wlasny
rachunek! I sie nie dziwie.

[serce34]

Ja tak samo mama do dnia dzisiejszego.Powierzałam matce sekrety a
ona mówiła dalej -do mojej siostry i do swoich sióstr!Nie
nawidziałam tego,wiec przestałam matce cokolwiek opowiadac.A
nagorsze przyszło jak na uczelni zaczełam miec problemy-ezg zawalony-
drugi trzeci.I wtedy wyszło na jaw..wiecie jak?Matka zrobiła
sledztwo,zapytała wprost mojej tak mi sie kiedys
wydawało,przyjaciółki..a ta szmata wypeplała wszystko.Na moje
pytanie dlaczego to zrobiłas...odparła..chciałam ci pomóc.Wtedy sie
działo.I tak zrobiłam po swojemu.Czasem matka mi mówi ale ty jestes
tajemnicza..to sie nie miesci w głowie!A dlaczego miałabym nie
byc,co?Nie jestem zuzyta szmata do podłogi o która mozna sobie
powycierac ubłocone buciory!I robienie problemów z moich tajemnic
przez matke.Jak w sadzie..dobrze lub zle.Czasem rzygac mi sie chce
takimi rodzicami!