Przemyślenia

[monia123-only]

Wciąż czegoś szukam. Wiem że na zewnątrz tego nie odnajdę, ani w
innych. Czasem gdy mam za dużo energii nie wiem co z nią zrobić.
Wydaje mi się że nie mam się sobą z kim podzielić. Nie, nie jest mi
źle w samotności. Tylko jeszcze czasem pragnę ją kimś wypełnić,
tylko jeszcze czasem chce widzieć siebie w oczach innych, potrzebuje
akceptacji, czuje się gorsza, mniej potrzebna, mniej potrafiąca.
Wiem jednocześnie że wszystko czego potrzebuję jest gdzieś we mnie,
nie wiem tylko jak się tam dostać. Czerpie więc każdą krople od
innych, którzy czasem pojawiają się na mojej drodze.Dzięki nim znów
przez chwile wierzę w dobro i miłość, ale potem budzę się gdy wracam
do domu z którego już tyle razy uciekałam i po raz kolejny jestem w
klatce, tyle że teraz to ja mam do niej klucz, niestety nie potrafię
otworzyć odpowiednich drzwi do innego świata, radości, normalności…
Chciałam się podzielić. Pozdrawiam gorąco

[lejdi111]

monia123-only napisała:
> tylko jeszcze czasem chce widzieć siebie w oczach innych, potrzebuje
> akceptacji, czuje się gorsza, mniej potrzebna, mniej potrafiąca.

I właśnie w tym tkwi mój problem :(

[nakla64]

Witaj Moniu!Bardzo dobrze Cię rozumiem,czuję się cały czas podobnie.Moje życie jest tak banalnie proste i monotonne,że nie wiem nawet czy potrafiłbym je zmienić.Do niedawna nie miałem zielonego pojęcia,że istnieje coś takiego jak DDA.Gdy obejrzałem przed świętami pewien felieton o dwojgu trzydziestoletnich osobach i wysłuchałem ich opowieści o dzieciństwie spędzonym wśród pijących rodziców,to w końcu zrozumiałem że spotkało mnie to samo,lecz w przeciwieństwie do nich nie potrafię do dzisiaj sobie z tym poradzić.Najgorsze w tym jest to,że to co nas spotkało zawdzięczamy komuś, kto powinien być kimś najdroższym w życiu,a spotkał nas tylko smutek i żal po zmarnowanym dzieciństwie i tym co nas spotyka do dzisiaj.Oj,jak trudno nawet o tym pisać,wracają wspomnienia tamtych lat.

[estutweh]

Mam to samo. Wybralam samotnosc, bo ludzie sa dla mnie jak zwierzeta, ale czasem
ta samotnosc mnie dobija i przerasta. I mimo, ze chcialabym cos zmienic, to po
prostu nie mam sily, bo nie wierze, ze to sie uda, ze mozna zyc jak normalny
czlowiek, ze mozna byc kochanym.

[monia123-only]

Wiem, to bardzo trudne, ale trzeba powolutku wychodzić z siebie,
otwierać się, zmieniać swoje myśli- choć mnie kosztuje to wiele
cierpienia

[mskaiq]

Musisz polubic siebie, pokochac. Trzeba zaakceptowac siebie, nie
zrazac sie do siebie kiedy cos sie nie uda. Mysle ze to sa te klucze
do odpowiednich drzwi. Wiem ze nie jest latwo bronic siebie, ze
latwo przychodzi nam dzialac przeciwko sobie.
Aby pokochac zycie i ludzi trzeba pokochac najpierw siebie.
Serdeczne pozdrowienia.

[guzmania]

Musisz siebie zaakceptowac taką jaką jestes ze wszystkimi swoimi
słabościami i siebie polubić. Powoli zrzucac pancerz i nie uciekac.
Za każdy nawet mały sukces nagradzać się i nie stawiac wysoko
poprzeczki. Uwierzyc w siebie. Pracowac nad sobą i myślec pozytywnie
nawet kiedy nie jest to takie proste.
Pozdrawiam :-)

[rudzielec33707]

Tak,to jedyna droga....akceptacja samego siebie,inne,łagodniejsze niż dotychczas
spojrzenie na siebie!Pokochaj swoje słabości,pokochaj swoje mocne
strony,pokochaj siebie!I dbaj!Przekonałam się,że tylko w ten sposób można
odnaleźć siebie i nauczyć się żyć pełnią życia!...Jestem także na drodze!Nie
znałam jej dotąd i do niedawna nie wiedziałam nawet jak iść....powoli....z
czasem...oswoiłam się i dotarło do mnie,że tylko tą drogą(poprzez poznanie
siebie)dojdę tam,gdzie zawsze chciałam-do miłości i szczęścia........Ale bez
Boga mi się to nie uda-to także stwierdziłam!W Nim jest mój spokój,siła i
mądrość!.....

[s0ber]

Powiem wręcz brutalnie: w tym nie ma nic dziwnego. Jeśli od urodzenia żyło się w
zgniliźnie. Będąc praktycznie pozbawionym dobrych wzorców, miłości, współczucia
i akceptacji, to trudno raptem oczekiwać od siebie umiejętności odnalezienia się
w tych wszystkich uczuciach.

W każdym opracowaniu problemu dzieci alkoholików można znaleźć chociażby
wzmiankę o towarzyszącym takim osobom chaosie życia codziennego, gdzie brak
jakichkolwiek jasno określonych granic. To że tak wygląda Twoje życie, to
naturalna konsekwencja wychowania w świecie, gdzie granice nigdy nie zostały
ustalone i wciąż musiałaś zgadywać; co jest dobre, a co nie itd.

Musiałaś zająć tym, że wciąż towarzyszy Ci napięcie psychiczne. To wszystko
zabierało całą Twoją energię, by tylko jakoś przetrwać.

Jest tylko jedna odpowiedź: terapia.

Szczerze zachęcam jako ten, który wykonał ten krok.

Powodzenia!