DDA i,stałe związki

[permutant86]

hey! ja reównież jestem DDa, mam 23 lata.
i owszem, też się boję bliskości. nie nadaję się do stałych związków.
większosć relacji, jakie miałem z kobietami, to luźne związki.
wiekszosc z nich rozpadala sie po paru miesiacach. tylko z jedna,
obecna "dziewczyna" trwa to juz poltora roku. i rzeczywiscie, ona
jest inna, jest dobra, co powoduje ze gdy jestesmy ze soba zbyt
blisko, uciekam, ranie ja. za chwile znow pragne jej bliskosci, mimo
ze mowie jej ze jakby spotkala kogos innego, to niech nie przejmuje
sie mna, a ja tez moge kogos spotkac ( nie cche nic obiecywac, boje
sie bo ojciec z matka mlodo sie pobrali, niby sie kochali, a potem
tato okazal sie niewdzieczny i zdradzal matke, a takze bil ja i
strasznie pil- do tej pory tak postepuje) to tak naprawde boje sie ze
mnie zostawi, wypytuje ja z kim wyjezdza itd ( a w wolnum zwiazku tak
nie powinnoi byc teoretycznioe, powinna byc wolnosc). targaja mna
wiec sprzecznosci, lek przed utrata wolnosci ale tez lek przed
brakiem bliskosci, miloscią.
czy ktos ma identyczna sytuacje jak ja?
pozdrawiam :)

[wsb123]

od 9 lat

[amelkadda]

a ja dalej Was chlopcy nie rozumiem...:(

[ladynemeyeth]

Budowanie dobrych, pozytywnych związków jest możliwe. Mi się udało,
choć jestem dda. Ale nie zawsze mi się udawało. Po pewnym zerwaniu
po prostu stwierdziłam, że nie wystarczy, że zmienię partnera, aby
nie być samą - muszę sobie przewartościować całe życie, wszystkie
poglądy na temat związków, małżeństwa, rodziny, siebie w związku,
tego, na co ja zasługuję, na jakie traktowanie, na jakiego partnera.
Zajęło mi to okkoło 2,5 roku, kiedy nie spotykałam się z nikim,
potem były jeszcze dwie porażki związkowe, ale bardzo krotkie, bo
szybko się zorientowałam, że to nie to i zrezygnowałam. A potem
poznałam mojego męża i nasz związek jest bardzo szczęśliwy! Bardzo
się obydwoje staramy, żeby tak było i wychodzi.
Nie poddawajcie się i Wy! Życzę Wam dobrych, spełnionych związków!

[permutant86]

WSB, 9 lat? domyslam sie ze to musi byc burzliwy "zwiazek" bo u mnie
przez te 1,5 roku juz 2 razy mielismy sie rozstac ( tzn ja
sabotowalem rozstanie bo balem sie zbytniej bliskosci a jak ona
chciala odejsc to ja zatrzymywalem). chyba mnie kocha...a ja nie
wiem...chyba tez ja kocham...ale zawsze jej mowie tylko ze ja bardzo
lubie...

kto nie jest DDa ani terapeuta, chyba nigdty nas nie zrozumie..co nie
znaczy ze syndrom DDA to jakas ulga, tez musimy sie starac zmieniac
na lepsze...

[wsb123]

ten zwiazek jest chory i bezsensu
od poczatku do konca
burzliwy to jest malo powiedziane

[blekitny_nietoperz]

permutant86 napisał:

> u mnie
> przez te 1,5 roku juz 2 razy mielismy sie rozstac ( tzn ja
> sabotowalem rozstanie bo balem sie zbytniej bliskosci a jak ona
> chciala odejsc to ja zatrzymywalem). chyba mnie kocha...a ja nie
> wiem...chyba tez ja kocham...ale zawsze jej mowie tylko ze ja bardzo
> lubie...
>

Permutant, jakbym czytała o moim już byłym partnerze, nigdy nie usłyszałam słowa
"kocham", tylko "bardzo cię lubię", "czuję twoje ciepło" "tracę przy Tobie
głowę" "lubię z tobą być"...
ale kiedy bliskość stała się zbyt duża uciekł psychicznie i powiedział, że nigdy
nic nie czuł :-(
Nie pozostało mi wtedy nic innego jak pożegnać się i powiedzieć, że to koniec -
bo skoro nic nie czuł, to po co to ciągnąć - on wtedy zaczął wszelkimi sposobami
mnie zatrzymywać, wyszukując różnorakie preteksty do spotkań, współpracy, nie
wiem czego jeszcze... a jednocześnie twierdząc nadal, że nic nie czuje. Ja nic z
tego nie rozumiem, przez półtora roku ja się czułam kochana przez tego
mężczyznę, teraz widzę, że robi wszystko, żeby nie stracić kontaktu ze mną, a
jednocześnie wbija mi w głowę, że nic do mnie nie czuje! Czy ktoś mi to może
wytłumaczyć? Bo ja się gubię!!!!!
Powiedział podczas ostatniej rozmowy, że miłość kojarzy mu się z czymś złym, że
jak jest miłość, to zaraz wszystko się pieprzy.
Ja już nie wiem, co mam robić, na razie konsekwentnie nie odzywam się do niego
od 3 tygodni i zjadam tynk ze ściany :-(

[wsb123]

ogolnie juz wiem ze sie do zwiazku nie nadaje i nie chce zwiazku juz
z nikim
9 lat skutecznie mi to zohydzilo w maxymalnym znaczeniu tego slowa
a zwiazek dda z ddd to jest po prostu mina na ktora sie wsadzilem
przykro mi tylko ze dziecko musi na to patrzec i wyhowujemy kolejna
ofiare powalonych rodzicow ktorzy mieli powalonych rodzicow i
rodzice tez mieli powalonych rodzicow i tak w kolko kiedy to sie
przerwie?
hodujemy kolejnego "odmienca" ktoremu juz teraz wiem ze sfajdalismy
zycie na maxa i ktory bedzie mial przez to ze ma stukinetych starych
problemy w zyciu i to duze jak wiekszosc z nas
tak ze z mojej strony
tak sie zastanawiam
zdrowi nie rozumieja dda i nie zrozumia a zwiazek dda z innymi dd...
jest bez sensu to jak tu zyc?

[uhu_an]

ja wogole nie potrafie wchodzic w zwiazki, zadne.

[amelkadda]

WSB, skoro ten związek dla Ciebie jest taki toksyczny, top czemu
tkwisz w nim od tylu lat???

[wsb123]

dobre pytanie tez sie zastanawiam
bo jednak ona mnie kocha ja ja
temat rzeka
poza tym mamy dziecko
wiem ze to nie jest wytlumaczenie ale to jest troche skomplikowane
ale symptomy dda i ddd odegraly tez swoja role
mi sie milosc z litoscia popiep..... np
i teraz mam za swoje

dda może żyć w stałym związku

[lolinka2]

można, da się, to możliwe

pytanie tylko, czy chcesz mówić "jestem dda" jakby to wszystko
tłumaczyło i jakby te 3 litery miały ponieść twoją odpowiedzialność
za twoje życie czy może chcesz popracować nad sobą i dojrzeć do
trwałego związku, nauczyć się żyć z drugą osobą.

Pochwalę się - niedługo mija 8 rocznica mojego ślubu z jedynym
facetem, który zna mnie jak własną kieszeń, akceptuje a jednocześnie
potrafi zmotywować, kocha nad życie i w najnaturalniejszy na świecie
sposób to okazuje i wobec którego odczuwam to samo. Trochę się nam w
życiu udało - m.in. dwójka dzieci :)

[wsb123]

widac nie kazdy ma takiego partnera jak ty

[permutant86]

ja też, mimo że panicznie boję się stałych związków, myślę że może mi
się uda go kiedyś stworzyć. ale do tego trzeba czasu i cierpliwego
partnera/partnerki. kiedyś powiedziałem tej mojej obecnej
"dzierwczynie",że jak przyjdzie potrzeba, to to się zacieśni. potem
miałem znów wahania bo byliśmy za blisko i się przestraszyłem, ale i
tak się cieszę że już 1,5 roku łączy nas ta relacja, bo wcześniej
myślałem, że nawet cos luźnego nie umiem stworzyć na tak długo

[lolinka2]

widać nie każdemu się chce włożyć sobie w obuwie własne pokręcenie i
pracować (wręcz tyrać) nad sobą, nad celową zmianą, z pomocą
terapeuty, z pomocą literatury, z pomocą uczciwej autoanalizy....
I nie poddawać się, gdy pierwsze próby idą się bujać na choince...
Partner jest jaki jest, nie jest bez wad, ale dopóki widzi chęć i
starania z mojej strony to sens ta akcja ma, i vice versa. Bo w tym
cały jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz - tak mówi stare
przysłowie, i to prawdziwe przysłowie, bo nie masz co liczyć na
sytuację pt ja ją odepchnę a ona masochistycznie będzie przy mnie
trwała i wspierała bo jestem biednym niuniem dda. Biednym niuniem to
każdy z nas BYŁ, teraz jesteśmy dorośli, trzeba się za siebie wziąć i
po prostu dostosować do funkcjonowania w potencjalnie zdrowym i
nieskrzywionym społeczeństwie. Baaaaaaardzo w tym pomaga otwarta
komunikacja z partnerem (nie bezwarunkowa akceptacja wszystkich
wyskoków, tylko komunikacja - proszę nie mylić pojęć), szczera,
bieżąca, uwzględniająca całość treści w przystępnej formie. Z obu
stron.

[alesys]

chciałem założyć nowy temat, ale jeśli dostanę odpowiedzi tutaj to go po prostu nie założę :)

PERMUTANT - piszesz że rozstawałeś się z dziewczyną 2 razy w ciągu 1,5 roku, to co ja mam powiedzieć jeśli się rozstawałem 5 razy w ciągu 5 MIESIĘCY? jest na maxa cieżko, zniszczyłem dziewczynę psychicznie ale ona się nie poddaje co dało mi do myślenia że naprawdę CHCIAŁA być ze mną ( co podważałem), obecnie jesteśmy w kryzysie, ale chyba oboje wiemy że może być dobrze (bo było)

ja mam do tego taki problem że mam BÓLE PSYCHOSOMATYCZNE ŻOŁĄDKA, ok spoko ale do tego NIE ZNAM NIKOGO KTO BY JE MIAŁ, czuję się w tym trochę sam, macie coś takiego? jak sobie z tym radzicie?

bo niestety jeśli czuje pieczenie w żołądku to czuję chaos w głowie, i automatycznie lęk więc to jest takie kółko, pijam len, staram się nie myśleć o złych rzeczach i jest lepiej, ale nadal nie potrafię się otworzyć, nie potrafię spojrzeć na ten związek jako na coś naturalnego, ciągle mam wrażenie WYIMAGINOWANEGO OGRANICZENIA WOLNOŚCI bo niby z jakiej racji ograniczenie, skoro Ona mnie w niczym nie ogranicza, robię to samo co robiłem gdy byłem sam, a dodatkowo mam JĄ

i najgorsze jest to że gdy jestem sam WSZYSTKO ZNIKA i wracam do równowagi, staje się pełen energii itd, TO MNIE NAJBARDZIEJ ZASTANAWIA I MARTWI i dlatego zamiast koncentrować się na szczęściu i zakochiwaniu się - JA MYŚLĘ CZY TO TA, CZY MOŻE JA NIE NADAJE SIĘ DO ZWIĄZKU i tego typu rzeczy... to jest najgorsze...

odpowie mi ktoś co o tym sądzi?

ps. zacząłem terapię tydzień temu, może coś mi to da...

[permutant86]

hej Alesys!

ja mam to samo co Ty. no popatrz: czy to normalne, że będąc szczęsliwy ze mamy
się pierwszy raz ze sobą kochać, zacząłem sabotować nagle związek że może
pojawić się ktoś inny? a jeszcze dzien wcześniej było dobrze byłem szczęśliwy i
zakochany. cieszę się że moja kochana ze mną nie zerwała, byłem pewny że juz się
do mnie nie odezwie i ..zbyt przerazony by się do niej sam odezwać. w koncu
doszło do tego i kochaliśmy się, teraz znów jestem szczęśliwy że ją mam ale
niedługo mamy razem wyjechać i boję się że tuż przed tym moja radość zniknie i
znów znajdę jakieś
"ale.." też liczę że terapia może cos pomoże..
cieszę się że nie jestem w tym sam, że są też inni z takimi problemami bo już
się bałem ze jestem odmieńcem i dupkiem w jednym. :/

[permutant86]

"i najgorsze jest to że gdy jestem sam WSZYSTKO ZNIKA i wracam do równowagi,
staje się pełen energii itd, TO MNIE NAJBARDZIEJ ZASTANAWIA I MARTWI i dlatego
zamiast koncentrować się na szczęściu i zakochiwaniu się - JA MYŚLĘ CZY TO TA,
CZY MOŻE JA NIE NADAJE SIĘ DO ZWIĄZKU i tego typu rzeczy... to jest najgorsze..."

Zgadzam sie Alesys, dla mnie tez to jest okropne..jak moglem jej powiedziec ze
zaraz mzoe sie pojawic ktos inny? a wczesniej jak sie nie widzielismy z miesiac
i bylem sam, to tez tak jak u Ciebie leki zniknely, bylem szczesliwy i tesknilem
za nia, co jej zreszta powiedzialem. a potem gdy mialo dojsc do wielkiej
bliskosci (dla niej to byl pierwszy seks w zyciu) to chcialem uciec ( tzn
chcialem i nie chcialem bo jak ona zaczela gadac o zerwaniu to ja zaczalem
zatrzymywac). ciesze sie jak juz pisalem ze nie tylko ja mam taki prolem- odkad
zrozumialem ze jestem DDa jakos mniej sie o to obwiniam i moze z tego
wyjde...ale terapii tez sie boje i ciagle sie waham....

[permutant86]

a w ogole Alesys jak chcesz pogadac na privie to pisz na meila:
[e-mail]

a co do Twoich bólów żołądka to niestety nie pomogę bo nie mam czegoś
takiego..ale trzymaj się z tym!

[veronika83]

Hej, niestety ja tez podobnie traktuje mojego partnera. Czasem
poprostu bez zastanowienia, mowie o innych chlopakach lub o moim
bylym, jakby to nie byl jeszcze zamkniety rozdzial. Jakbym
wyjasniala mu ze jakby co, to nie jestesmy malzenstwem i moze sie
wiele zmienic. Pamietam ze ostatnio bylo mu bardzo przyko z tego
powodu.
Minal dzien, przemyslalam sobie wszystko i strasznie za nim
zatesknilam. Pobieglam szybko z przeprosinami, przygotowalam jeszcze
mala przeprosinowa niespodzianke. To byl piekny dzien.
Ale tak jest stale. Jednego dnia go wnerwiam, nastepnego przepraszam.
Nie wiem jak on to dlugo wytrzyma.
Widze ze problem lezy po mojej nie ustabilizowanej stronie. Boje sie
zwiazku. Nie wiem czy to juz to. Dlatego znajduje wciaz nowe
argumenty, powody do klotni.

Pozrawiam
Nika DDA

[atramencik1985]

Witam Was
Mam do Was wielką prośbę.
Piszę pracę magisterską na temat DDA ( Dorosłych Dzieci
Alkoholików).Interesuje mnie głównie satysfakcja w związku.
Dlatego proszę o wypełnienie anonimowej ankiety.
W zamian dla chętnych mogę zaoferować ze swojej strony podzielenie
się wynikami badań ( pod koniec maja), mam też parę e-booków nt DDA
Oto link do strony: webankieta.pl/ankiety/w1hpt8x543i0
Zapraszam również osoby nie-DDA do wypełnienia ankiety.
Pozdrawiam ciepło.
Marta