pytanko??

[agatta6]

chce tylko zapytac, co wedlug Was powinnam zrobic..
otoz, ojciec moj alkoholik, po smierci mamy-alkoholiczki, upadla sie i
wykancza swoj organizm i nas swoim piciem, trwa to ciagiem juz 7mscy.
Mieszkam w Wielkiej Brytanii i nie widze go czesto, traf chcial, ze gdy tydz
temu bylam w Polsce i poszlam tate odwiedzic, znalazlam go na podlodze w
lazience, calego w krwi, kale i trzesacego sie, obraz tragedia...........
obecnie jest w szpitalu, niemalze stracil jezyk w wyniku padaczki poalkoholowej...
lece w czwartek, ponoc ma byc juz w 'dobrej' kondycji, bo poki co majaczenie i
halucynacje...
chce cos z nim zrobic, nie moge patrzec jak sie zabija, chce go zabrac do
siebie, pytanie tylko czy jest sens????
wiem, jestem naiwna, ale ja juz mam dosc pogrzebow
co o tym myslicie???

[s0ber]

Nie pomożesz mu w ten sposób. Jest chory i konieczne jest by sam to zrozumiał, i
poszedł na miting AA. To pierwszy najważniejszy krok. Nie masz obowiązku, a
nawet nie powinnaś go niańczyć, ponieważ masz swoje życie.

[madyna]

możesz spróbować porozmawiać z nim.Przekonać go do leczenia a jak to
nie pomoze oddaj go na leczenie przez komisje.Sam sobie nie poradzi.

[agatta6]

dzieki za podpowiedzi, w kazdym razie wrocialam sama:((nie chcial przyleciec ze
mna:(((
Niby cos mowi o grupie AA, szpitalu zamknietym, ale w nic mu nie wierze:(((jak
zwykle klamie:((podjelysmy z siostra, ze skierujemy tate na leczenie przymusowe,
juz zlozylysmy pismo...
czy to naprawde skutkuje???czy ktos mial z podobna sytuacja do czynienia??jaki
to przynioslo efekt??

[szarsz]

Ja słyszałam o alkoholikach na przymusowym leczeniu, którym taki
właśnie impuls był potrzebny... Zrozumieli i załapali, potem chcieli
sami. Jak będzie u Ciebie? Nie da się zgadnąć.

Ale Ty za ojca życia nie przeżyjesz. Zrobisz, co możesz, ale nie
niszcz siebie i swojej rodziny.

[dai_sy]

Bardzo Ci współczuję! Ja mam podobny problem, z tym, że u mnie zapił się tata, a
mama na razie jeszcze nie. Ja również mieszkam w UK, a mama w Polsce. Rok temu
przebywałam za granicą, jak dowiedziałam się, że mama prawie się zapiła na
śmierć, zamknęła się w domu i piła na umór, nie otwierała nikomu drzwi,
umierałam ze strachu, znaleziono ją w podobnym stanie jak Twojego tatę. Gdy po
powrocie do domu zobaczyłam w jakim stanie jest moja matka, poczułam jak łamie
mi się serce(zresztą po raz 1000000). Powiedziałam jej wtedy, że albo idzie na
odwyk, albo ja jej nie chcę znać (wiele mnie kosztowało powiedzenie jej tego w
ten sposób). Na drugi dzień zgłosiła się na odwyk, opiekowałam się nią,
wspierałam, spędziłam z nią cały rok w Polsce, zostawiając swoje życie. Niestety
ok. 2 tyg temu znów dowiedziałam się o tym, że pije i to strasznie. Ja w tej
chwili jestem w ciąży, więc nie powinnam się denerwować, to sprawiło, że po raz
pierwszy w życiu się od niej odwróciłam, nie dzwonię do niej(tylko do cioci,żeby
dowiedzieć się jak się ma), nie daję znaku życia. Pierwszy raz robię to dla
siebie, a raczej dla mojego nie narodzonego dziecka(nie chcę go stracić). Boli
mnie to strasznie, tęsknię za nią, ale wiem, że to też dla jej dobra, ona musi
wiedzieć, że to nie przelewki, że może stracić córkę, która do tej pory kochała
ją bezwarunkowo i zawsze wyciągała z bagna. Moja historia jest przykładem na to,
że taki chory człowiek, sam musi chcieć sobie pomóc, inaczej choćbyśmy nie wiem
ja się starały pomóc, to oni i tak zrobią co chcą i jeszcze będą nas ciągnąć ze
sobą w dół. Bardzo chciałabym móc napisać Ci coś czysto pozytywnego, ale nie
wiem czy potrafię. Znam ludzi, którzy wyszli z tego, ale CHCIELI. A czy nasi
rodzice CHCĄ? Wiesz co jest dla mnie najgorsze? Że są ludzie, którzy potrafią
sprawić, że czuję się wyrodną córką, bo nie dzwonię do matki, a tylko Bóg jeden
wie ile mnie to kosztuje i ile bym dała, żeby znów było wszystko dobrze. Życzę
Ci, aby Twój tata ocknął się, a Tobie abyś miała siłę zająć się swoim życiem i
sobą, tak jak radzą tu inni, ja tak robię, choć jest mi ciężko, to paradoksalnie
postawiło mnie na nogi. Powodzenia