Polactwo

[paul11]

Znolezione w necu.


Czy zasługujemy?

Czy Polacy zasługują na niepodległość? Takie kontrowersyjne pytanie
postawił znany felietonista Rafał Ziemkiewicz w swojej książce
"Polactwo". Już sam tytuł książki jest dla większości obrazoburczy,
a co dopiero wspomniane pytanie. Czy nie warto jednak od czasu do
czasu zaniechać konwenansów i powiedzieć coś bez owijania w bawełnę?
Czy Polacy zasługują na niepodległość? Tak bezpardonowo postawione
pytanie powoduje święte oburzenie i to nie tylko w środowiskach
patriotycznych, narodowych, ale także zakłopotanie "nowoczesnych
elit". Przecież są rzeczy oczywiste, rzeczy o których się nie
dyskutuje! Co więcej, są rzeczy nad którymi nigdy się nie
zastanawiało. Czy rzeczywiście nie można myśleć i dyskutować na ten
temat? Czy to jest oczywiste, że Polacy zasługują na niepodległość?
Ziemkiewicz nie udziela definitywnej odpowiedzi na to pytanie,
natomiast nie boi się przemyśleń na ten temat. Na szali kładzie więc
historię Polski, czyny narodowowyzwoleńcze, setki ofiar, hektolitry
krwi, lata zniewolenia. To wszystko ma świadczyć o tym, że Polacy
zasługują. Przyjmijmy zatem, że tak jest. Co zatem Polacy zrobili z
tą niepodległością? Czy 15 lat wolności naprawdę pokazuje, że
niepodległość wyszła Polsce na dobre? Czy sami rządzą się mądrze,
czy w kraju panuje ład i porządek? Czy przestrzegane jest prawo? Czy
gospodarka się rozwija? Czy pracując ciężko i uczciwie można
osiągnąć dobrobyt, czy trzeba kombinować i kraść? Czy społeczeństwo
jest naprawdę zadowolone ze swoich przedstawicieli? To właśnie rzuca
autor na drugą szalę jako argumenty pokazujące, że Polacy nie
zasługują na niepodległość. Bo tak naprawdę wyłania się obraz
podziału społeczeństwa na rządzonych i rządzących, podział na
tytułowe polactwo i osoby które potrafią polactwem manipulować.
Ale odłóżmy na bok temat Polski i niepodległości, tym bardziej że
jest on doskonale opisany w wyżej wymienionej książce którą
serdecznie polecam. Zastanówmy się natomiast nad pytaniem: CZY
MIESZKAŃCY ŚLĄSKA ZASŁUGUJĄ NA AUTONOMIĘ?
Najprościej mówiąc autonomia polega na samorządzeniu, na przekazaniu
decyzji bliżej człowieka, na decentralizacji władzy.
Ktoś powie: przecież już obecnie lokalne władze mogą podejmować
decyzje w określonych sprawach. Lokalne władze na szczeblu gminy,
miasta, powiatu czy województwa funkcjonują przecież nie od dziś.
Czy zatem potrafimy już teraz nadzorować i oceniać decyzje władz
lokalnych?
Zadajmy sobie kilka najprostszych pytań:
Czy znam nazwisko swojego wójta czy burmistrza lub prezydenta
miasta? Czy znam nazwiska kilku radnych? Czy znam starostę powiatu i
jego zastępców? A może znam nazwiska posłów sejmiku wojewódzkiego z
mojego okręgu? A wojewodę?
A jeśli znamy nazwiska to czy znamy zakres władzy wymienionych osób?
Czy wiemy czym może i czym powinien zajmować się np. burmistrz i
jaki udział w podejmowaniu decyzji ma rada miejska? Pytanie o zakres
kompetencji jest niezwykle istotne - znając zakres praw i obowiązków
przypisanych do stanowiska, możemy poprawnie ocenić jakość pracy
osobę je zajmującej. Co więcej, znając uprawnienia takich osób
możemy podczas kampani wyborczej odrzucić tych którzy obiecują
przysłowiowe "gruszki na wierzbie" czyli rzeczy których na pewno nie
będą w stanie zrobić.
Wiem, że to są trudne pytania. Nawet rządzący często nie wiedzą co
mogą zrobić a co ustawowo ZROBIĆ MUSZĄ! Musimy jednak znać na nie
odpowiedź i wymagać tej znajomości od wybieranych osób.
Spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytanie czy mieszkańcy Śląska w
ogóle interesują się tym co robią władze lokalne, czy rozliczają
władzę z podjętych zobowiązań, czy wyciągają odpowiednie wnioski
podczas wyborów? Czy rozliczają rządzących, którzy zadłużają miasto
po uszy budując park wodny i osadzają znajomych w agencji nim
zarządzającej? Czy śledzą zagmatwane sprawy przyznawania koncesji na
budowę hipermarketów, przetargi na zieleń miejską, budowę dróg,
zezwoleń na budowę kompleksów rozrywkowych w centrum miasta, w
zamian za intratne posadki dla swoich dzieci? Czy rozliczają tych
rządzących, którzy bawią się na prywatnych, suto zakrapianych
imprezkach za publiczne pieniądze, podczas gdy miasto którym powinni
rządzić tak naprawdę ginie w oczach? Czy wiedzą kogo i za co ściga
prokuratura? Czy w końcu oceniają tych, których jedynym
spektakularnym osiągnięciem jest przyznanie mieszkania znanej
sportsmence? Albo tych awanturujących się w sprawie podrzędnej
galerii fotografi - mimochodem fundując jej darmową reklamę?
To tylko kilka przykładów ze Śląska. Jeśli ktoś wie jakich
miejscowości dotyczą, jest na dobrej drodze by rzeczywiście
kontrolować poczynania władzy.
Udzielenie odpowiedzi na te wszystkie pytania jest konieczne! Musimy
się interesować polityką lokalną by mieć na nią wpływ. Musimy
rozmawiać na ten temat ze znajomymi z tej samej dzielnicy, miasta,
gminy, powiatu czy w końcu regionu. Bo tak naprawdę całe to
narzekanie, że nie mamy wpływu na poczynania władz jest nie na
miejscu! Nie mamy wpływu bo się nie interesujemy, a cwaniaki i
kombinatorzy potrafią to wykorzystać! Pora więc się zainteresować,
może samemu zadziałać, bo jak pokazuje przykład - społeczności które
się tym zainteresowały dobrze na tym wychodzą!
Czy więc mieszkańcy Śląska zasługują na autonomię? Mam nadzieję, że
tak! Region bez wątpienia zasługuje na coś lepszego niż ma obecnie -
pozostaje pytanie: czy my na to zasłużymy? Do dzieła!
Marek Czaja

Co wy na to.

[w36]

Zreczna robota ;) zrobienie z Ziemkiwicza Raśiowca. Ciekawe tylko czy on o tym wie ?

[paul11]

w36 napisał:

> Zreczna robota ;) zrobienie z Ziemkiwicza Raśiowca. Ciekawe tylko czy on o tym
> wie ?
>

Pamiętam doskonale, a jeszcze lepiej pamiętają o tym sami mieszkańcy, że dzięki
autonomii Śląsk należał do najbogatszych polskich prowincji. Większość
wypracowanych pieniędzy pozostawała na miejscu. Budowano za nie przemysł,
miasta, drogi, obiekty komunalne, finansowano kulturę. W okresie powojennym
Centrala rozpoczęła nadmierną eksploatację tej ziemi. Nie da się ukryć - panuje
niesłychana ignorancja dążeń Ślązaków do samostanowienia, lekceważenie raportów
o stanie zagrożeń, począwszy od ekologii, na społecznych kończąc. Jeśli się to
nie zmieni, Śląsk może stać się ogniskiem niepokoju, promieniującym na cały
kraj. Trzeba nieustająco przypominać Warszawie, że nie ucieknie przed tym
nabrzmiałym problemem".

Jerzy Giedroyć

Ida twoim tokym myślynio Raśiowcym boł jego Wysokość Princ Giedroyć.

[adm7]

Znalazłem coś ciekawego.


Becik krajowy i europejski
04.03.2005 17:00 (aktualizacja 05.03.2005 09:31)

Stanisław Michalkiewicz / INTERIA.PL
Ponieważ nie wypada, byśmy po przyłączeniu Polski do Unii Europejskiej się
smucili, więc wszystko, co tylko wiąże się z tym wydarzeniem, nastraja nas
optymistycznie, a w każdym razie tak nastrajać powinno.

Skoro wiadomo, iż jest taki rozkaz, to już się nie dziwimy, że media z
wielkim entuzjazmem doniosły niedawno o utworzeniu bodajże tysiąca firm
zajmujących się pisaniem wniosków do Unii Europejskiej o zapomogę. Ten
tysiąc, to podobno dopiero początek, więc w perspektywie możliwe jest nawet,
iż firmy piszące podania o zapomogi staną się wiodącą gałęzią naszej
gospodarki. Aż człowiekowi dech zapiera, gdy pomyśli sobie, ileż to nowych
miejsc pracy powstanie w takich firmach, a także w urzędach, które te
podania będą musiały rozpatrywać, wszystko jedno - pozytywnie, czy odmownie.
Jaka koniunktura może wytworzyć się w branży papierniczej, zwłaszcza w
produkcji papieru tzw. prośbowego, kopert, spinaczy biurowych, atramentu i
tak dalej. Jakże tu się nie cieszyć, już nawet niekoniecznie dlatego, że
jest taki rozkaz, ale że wreszcie odkryjemy naszą narodową specjalizację
gospodarczą. Niektóre narody, dajmy na to, Fenicjanie, żyły z handlu, to
czemu inne nie mogłyby żyć z zapomóg? Jednak, skoro już rozmawiamy szczerze,
to przyznam się, że na dnie tej radości pojawia się nutka bezkształtnego
niepokoju. Skoro pisanie próśb o zapomogi do Unii Europejskiej jest takie
korzystne, to rysuje się poważne ryzyko, że inne narody zaczną nas
naśladować; stworzą setki tysięcy firm, które Unię Europejską zasypią
podaniami o zapomogi. I co wtedy?

Becikowe

Ta sytuacja przypomina trochę inicjatywę tzw. becikowego, a więc zasiłków
wypłacanych z tytułu urodzenia dziecka. Inicjatywa becikowego pojawiła się
jako reakcja na informacje, iż naród nasz, zamiast się rozwijać, zaczyna się
zwijać, tzn. liczba zgonów już od kilku lat jest wyższa, niż liczba urodzeń.
Pomysłodawcy tego zasiłku wyszli z założenia, że jeśli stworzy się
materialne zachęty do rodzenia dzieci, to zawsze pojawią się ludzie, chcący
z tych zachęt skorzystać, no i dzięki temu niebezpieczna tendencja
demograficzna zostanie zahamowana, a może nawet odwrócona. Jest to
rozumowanie w zasadzie logiczne, dopóki nie zapytamy, skąd właściwie władza
publiczna będzie brała pieniądze na te zasiłki. Nietrudno się domyślić, że z
podatków, wszystko jedno, czy będą nazywać się podatkami, czy jakoś inaczej.
Oznacza to, że władza najpierw poodbiera potencjalnym ojcom i matkom trochę
pieniędzy na konto owych zasiłków. Potem część tych pieniędzy zostanie
przechwycona przez urząd, zajmujący się rozpatrywaniem podań o przyznanie
zasiłku becikowego i sprawdzanie prawdziwości okoliczności przywołanych w
prośbach. Jaka część? Dotychczasowe doświadczenia polskie i zagraniczne
pouczają, że około trzech czwartych. Wreszcie jedna czwarta pieniędzy
odebranych potencjalnym ojcom i matkom trafi w postaci zasiłków do tych,
którzy połaszczyli się na becikowe.

Czy w ten sposób można zapobiec wspomnianej negatywnej tendencji? Obawiam
się, że nie, a to z powodów wyłuszczonych przez Fryderyka Bastiata w książce
"O tym co widać i o tym, czego nie widać". Ten francuski prawnik wywodzi
tam, że owszem, być może niektórzy ludzie właśnie z powodu becikowego
zdecydują się na dziecko i to dziecko wszyscy będą mogli zobaczyć. Jednak
nikt nie zobaczy dzieci, które nie urodziły się, ponieważ władza odebrała
ich potencjalnym rodzicom pieniądze, które w przeciwnym razie przeznaczyliby
oni właśnie na ich wychowanie. To spostrzeżenie Bastiata sprawdza się na
mnóstwie historycznych przykładów. Problem jednakże w tym, że zarówno
władza, jak i większość ludzi koncentruje się na tym, co widać, podczas gdy
na to, czego nie widać, w ogóle nie zwraca uwagi. Dlatego właśnie w systemie
demokratycznym, opierającym się na powszechnym głosowaniu, prawo
systematycznie się pogarsza, zarówno z punktu widzenia skutków
ekonomicznych, jak i moralnych.

A jednak widać!

Inicjatywa becikowego w wielu środowiskach została skrytykowana. Tym
bardziej zastanawiające jest, że wielu ludzi, słusznie krytykujących
becikowe, jednocześnie wiąże nadzieje, może niekoniecznie własne, ale
"dzieci i wnuków", a w każdym razie naszego państwa i jego gospodarki z Unią
Europejską, która z tego punktu widzenia skonstruowana jest według
identycznej zasady, co nieszczęsne becikowe. Ze wszystkich państw
członkowskich ściąga się "składki", z których część przeznaczona jest na
utrzymywanie rosnącego aparatu biurokratycznego, a reszta - na "subwencje"
dla krajów członkowskich. Kraje te jednak o te subwencje, powstałe m.in. z
pieniędzy przez nie same wpłaconych, muszą już się "ubiegać", podobnie jak w
każdym państwie - przedsiębiorcy i obywatele. Pieniądze, podobnie jak przy
becikowym, odbierane są od wszystkich, a częściowo zwracane tylko niektórym.
Którym "niektórym"? Ano tym , którzy lepiej potrafią przekonać urzędników.
Skoro udział w rozdzielanych pieniądzach zależy od umiejętności
przekonywania urzędników, to nic dziwnego, że coraz mniejszym prestiżem (i
wynagrodzeniem) cieszą się zawody służące pomnażaniu bogactwa, np. zawód
inżyniera, a coraz większym - zawody służące przechwytywaniu bogactwa, np.
zawód prawnika, czy lichwiarza. W tym przypadku działa również opisany przez
Fryderyka Bastiata mechanizm, że szczęśliwców, którzy dzięki subwencjom z UE
kupili sobie makagigi lub opłacili etaty administracyjne pozarządowej
organizacji zawracania Wisły kijem, każdy może obejrzeć sobie w telewizorze.
Nikt natomiast nie zobaczy miejsc pracy zlikwidowanych z powodu konieczności
opłacenia składki członkowskiej do UE, bo tych miejsc pracy po prostu już
nie ma, więc telewizja pokazać ich nie może.

Ale jeśli czegoś fizycznie nie widać, to nie znaczy, nie można zauważyć
symptomów tamtej nieobecności. Według szacunków, co najmniej 28 procent PKB
tworzy się w Polsce w szarej strefie. Setki tysięcy ludzi z całym
poświęceniem oszukują i w inny sposób omijają niemądre prawa, dzięki czemu
gospodarka funkcjonuje w miarę płynnie. Ale jeśli funkcjonuje, to przecież
nie DZIĘKI staraniom władzy publicznej, a MIMO jej wysiłków. Podobne
spostrzeżenie poczynił pewien prałat, oprowadzając Napoleona po pałacach
watykańskich. W pewnym momencie cesarza coś rozgniewało i zawołał: "A więc
zniszczę Kościół rzymski!", na co towarzyszący mu prałat odpowiedział:
"Sire, my robimy to już od osiemnastu wieków i wciąż bez rezultatu". No a
poza tym są jeszcze inne symptomy. Na przykład, gdzieś od roku 1995, w
ramach przygotowań do członkostwa w UE, Polska zaczęła dostosowywać własne
prawo do tzw. "standardów unijnych", tzn. własnymi słowami zapisywać unijne
dyrektywy. W roku 1995 deficyt budżetowy wynosił 8 780 mln zł. W roku
następnym - 9, 5 mld zł. W roku 1997 - 12 mld 220 mln zł. Rok później - już
14,4 mld. W roku 1999 zaplanowano deficyt na 12,8 mld, ale już w roku 2000 -
na 15,4 mld zł. Kiedy proces "dostosowywania" ruszył z kopyta i Sejm zaczął
uchwalać po 60 ustaw "dostosowujących" rocznie, deficyt w roku 2001
przekroczył już 20,5 mld zł, a w roku następnym jeszcze się podwoił,
przekraczając 40 mld. W roku 2003 spadł do 38,7 mld, ale w roku ubiegłym
przekroczył 45,2 mld zł. Na rok bieżący zaplanowano 35 mld deficytu, ale
przecież każde dziecko wie, że dług samej tylko ochrony zdrowia wynosi 7-9
mld zł. Jest oczywiście możliwe, że to zbieżność czysto przypadkowa, ale
wielu ludzi twierdzi, że w ogóle nie ma przypadków, tylko są znaki. Gdyby
mieli rację, to co oznaczałoby takie równoległe narastanie deficytów
budżetowych i długu publicznego w miarę wzorowego "dostosowywania" polskiego
prawa do unijnych "standardów"? Warto zastanowić się nad tym pytaniem tym
bardziej, że i z Niemiec dochodzą wieści skrzydlate o rekordowym (ponad 5
mln) bezrobociu, zaś unijny przyrost Produktu Kraj