latiu
04.11.09, 13:26
Pisząc „wszystko” miałem na myśli –wszystko co znajduje się na temat aniołów w Biblii.
Hebrajski wyraz mal’ách oraz jego grecki odpowiednik ággelos dosłownie znaczą „posłaniec”. W całej Biblii pojawiają się one niemal 400 razy. Gdy odnoszą się do stworzeń duchowych, są tłumaczone na ‛aniołowie’, a gdy wyraźnie chodzi o ludzi — na „posłańcy” (Rdz 16:7; 32:3; Jak 2:25; Obj 22:8). Jednakże w pełnej symboli Księdze Objawienia pewne wzmianki o ‛aniołach’ mogą dotyczyć ludzi (Objawienia 2:1, 8, 12, 18; 3:1, 7, 14).
Aniołów — jako istoty niewidzialne i potężne — nazywa się niekiedy duchami. Na przykład czytamy: ‛Wystąpił pewien duch i stanął przed Jehową’ albo „Czyż oni wszyscy nie są duchami do publicznej służby?” (1Kolosan 22:21; Hebrajczyków 1:14). Ponieważ mają niewidzialne ciała duchowe, mieszkają „w niebiosach” (Marka 12:25; 1Koryntian 15:44, 50). Poza tym odnoszą się do nich takie określenia, jak „synowie prawdziwego Boga”, „gwiazdy poranne” i „święte miriady” (lub „święci”, BWP) (Hioba 1:6; 2:1; 38:7; Powtórzonego Prawa 33:2).
Aniołowie nie wstępują w związki małżeńskie ani nie wydają na świat potomstwa; każdego z nich osobno stworzył Jehowa poprzez swego pierworodnego Syna, który jest „początkiem stworzenia Bożego” (Objawienia 3:14; Mateusza 22:30). „Za jego [tego pierworodnego Syna, zwanego Słowem] pośrednictwem zostało stworzone wszystko inne w niebiosach co niewidzialne. On też jest przed wszystkim innym i za jego pośrednictwem wszystko inne zostało powołane do istnienia” (Kolosan 1:15-17; Jana 1:1-3). Aniołowie pojawili się na długo przed człowiekiem, gdyż w czasie ‛zakładania ziemi’ „wespół radośnie wołały gwiazdy poranne i zaczęli z uznaniem wykrzykiwać wszyscy synowie Boży” (Hioba 38:4-7).
Jeśli chodzi o liczbę tych niebiańskich stworzeń, Daniel zobaczył, jak „tysiąc tysięcy mu [Bogu] usługiwało, a stało przed nim dziesięć tysięcy dziesiątek tysięcy” (Daniela 7:10; Hebrajczyjów 12:22; Judy 14).
ZORGANIZOWANIE. Dziedzina niewidzialna, podobnie jak ta widzialna, jest zorganizowana. Aniołowie zajmują różne stanowiska. Najpotężniejszym z nich — zarówno pod względem mocy, jak i władzy — jest ARCHANIOŁ MICHAŁ (Daniela 10:13, 21; 12:1; Judy 9; Objawienia 12:7). Ponieważ jest najwyższy rangą i został nazwany ‛wielkim księciem stojącym dla dobra synów ludu Bożego’, przypuszczalnie to on był aniołem, który prowadził Izraelitów przez pustkowie (Wyjścia 23:20-23). Wyjątkowe przywileje i zaszczytne zadania powierzono też SERAFOM(Izajasza 6:2, 6). Częściej jednak (ok. 90 razy) Pismo Święte wspomina o CHERUBACH; z opisu ich obowiązków wynika, że również oni zajmują wśród aniołów szczególną pozycję (Rodzaju 3:24; Ezechiela 10:1-22). Oprócz tego jest cała rzesza anielskich posłańców, którzy przekazują ludziom informacje od Boga. Jednakże ich zadania się na tym nie kończą. Występują w imieniu Najwyższego Boga, który posługuje się nimi do realizacji swego zamierzenia, np. do ochronienia i wybawienia swych sług lub do zgładzenia niegodziwców (Rodzaju 19:1-26).
ARCHANIOŁ
Przedrostek „arch-”, oznaczający „główny” lub „naczelny”, wskazuje, że archanioł — naczelny anioł — może być tylko jeden. W Piśmie Świętym słowo „archanioł” nigdy nie występuje w liczbie mnogiej. List 1 do Tesaloniczan 4:16 wiąże wyjątkową pozycję i władzę archanioła z osobą zmartwychwstałego Pana Jezusa Chrystusa: „Sam Pan zstąpi z nieba z nakazującym wołaniem, z głosem archanielskim oraz z trąbą Bożą i ci, co umarli w jedności z Chrystusem, powstaną pierwsi”. Nie bez znaczenia jest zatem okoliczność, że jedynym imieniem bezpośrednio skojarzonym z określeniem „archanioł” jest Michał (Judy 9).
Cdn.
