"Chińczyk". Mankell.

[chiara76]

Jestem po lekturze tej książki i dawno żaden kryminał mi się nie spodobał aż
tak bardzo, dlatego postanowiłam rozpieścić autora i założyć tej książce
osobny wątek. A nuż ktoś wpisze swoje zachwyty lub krytykę? (w tę ostatnią
wątpię.

Obawiałam się tej książki, wszak nie ma w niej mojego ulubionego Wallandera a
tu przyjemne zaskoczenie.
Podobało mi się połączenie intrygi kryminalnej wraz z tradycyjnymi
(niekoniecznie optymistycznymi) obserwacjami przez autora współczesnych
społeczeństw, świata ogólnie.

Jest miejsce na obserwację świata polityki, zakulisowych rozmów, jak również
obserwacje można powiedzieć psychologiczne, kryzys wieku średniego?
Rozliczanie się z przeszłością, z dawnymi ideałami? Na ile owe dawne ideały
były słuszne a na ile daliśmy się ponieść mrzonkom?

I , jak bardzo pielęgnowane latami pragnienie zemsty, może prowadzić do tragedii.

Bardzo jestem zachwycona tą książką i cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Jeśli ktoś jest zainteresowany, moje parę słów o książce tradycyjnie na blogu
pod adresem:

chiara76.blox.pl/2009/12/Chinczyk-Henning-Mankell.html

[ewa9717]

Jako inżynier Mamoń podchodziłam do "Chińczyka" lekkim rakiem, ale
przeczytałam prawie jednym ciurkiem, bardzo mi się podobał. I też
wolę Mankella niż Larssona, choć "Millenium" połknęłam na wdechu

[matt.cobosco]

To pewnie mnie się też spodoba, bo z tego co pamiętam to Chiarze
podobały się książki Karin Fossum, którą ja się teraz zachwycam,
więc niewykluczone, że i "Chińczykiem" się zachwycę Książki o
Wallanderze (sztuk 8) łyknąłem od razu. Larssona też szybko
przeczytałem, ale jednak mnie okropnie umęczyła polityczna
poprawność jego "Trylogii" (wspaniali socjaldemokarci, źli faszyści,
mężczyżni maltretujący kobiety, cudowni geje żyjący we wspaniałych
związkach, dysfunkcyjne rodziny itd. - same modne, wyświechtane
tematy, przedstawione zbyt jednostronnie).

[chiara76]

matt.cobosco napisał:

> To pewnie mnie się też spodoba, bo z tego co pamiętam to Chiarze
> podobały się książki Karin Fossum, którą ja się teraz zachwycam,
> więc niewykluczone, że i "Chińczykiem" się zachwycę Książki o
> Wallanderze (sztuk 8) łyknąłem od razu. Larssona też szybko
> przeczytałem, ale jednak mnie okropnie umęczyła polityczna
> poprawność jego "Trylogii" (wspaniali socjaldemokarci, źli faszyści,
> mężczyżni maltretujący kobiety, cudowni geje żyjący we wspaniałych
> związkach, dysfunkcyjne rodziny itd. - same modne, wyświechtane
> tematy, przedstawione zbyt jednostronnie).

ja Larssona czytałam tylko pierwszą część i najpierw stwierdziłam, że ok, ale
stało się coś dziwnego, bo im dłużej byłam po lekturze, tym mniej mi się
podobała. Nie wiem, jakie są następne dwie części trylogii, bo zwyczajnie ich
nie czytałam.
Natomiast tak, dobrze Pamiętasz, że ja jestem też miłośniczką Fossum,
szczególnie jej "Utracona" , która pozostawiła mnie wręcz we łzach (nie
pamiętam, abym płakała nad jakimś innym kryminałem.
"Chińczyka" polecam, według mnie to jedna z lepszych książek Mankella, ale
oczywiście, nie trzeba się ze mną zgadzać

[mallina]

przyznam, ze jestem zaskoczona, ze "Utracona" wywolala az takie emocje.
mnie tak ksiazka dosc mocno rozczarowala, a to ze zostala okrzyknieta najlepsza
norweska powiescia kryminalna wszech czasow wrecz zadziwilo.
ale tez nie znam za wielu norweskich kryminalow, moze ten faktycznie jest
najlepszy?
w kazydm razie "Utracona" nie zachecila mnie do kupna kolejnej ksiazki Fossum.

[chiara76]

ewa9717 napisała:

> Jako inżynier Mamoń podchodziłam do "Chińczyka" lekkim rakiem, ale
> przeczytałam prawie jednym ciurkiem, bardzo mi się podobał. I też
> wolę Mankella niż Larssona, choć "Millenium" połknęłam na wdechu

niby "cegła" a bardzo wciąga i czyta się szybko (wręcz za szybko)...

[iga-i-ga]

Podobała mi się konstrukcja intrygi i przenoszenie akcji w przeszłość - do Chin
i Ameryki. Nie podobała mi się, zdawała sztuczna, a nawet jakoś naiwna- opowieść
o współczesnych Chinach i współczesnych chińskich bohaterach książki.

[chiara76]

a ja mam wrażenie odwrotne, że właśnie tego typu ludzi w Chinach może być
całkiem sporo. To przedziwny kraj, jak dla mnie, nie do rozgryzienia, który
przeszedł ostatnio silną metamorfozę z jednej strony wciąż jednak silnie tkwiąc
w komunizmie a raczej służalczości jedynej i słusznej partii. Jak to zwykle bywa
przy transformacjach sporo osób pewnie kręci własne interesy. Myślę też, że
wbrew pozorom wciąż jest tam jednak trochę ideowców, którzy jednak zapewne
ideowcami pozostają dlatego, że ich młodość już nie miała nic wspólnego z
Rewolucją Kulturalną.

[carollcat]

To tu będzie troche krytyki.

Pierwszą część przeczytałam z zapartym tchem i gdyby pozostałe były
takie jak pierwsza, to uznałabym "Chińczyka" za książkę roku.
Druga część była interesująca.
Trzecia część była nudna jak flaki w oleju.
Czwarta się rozkręciła, no bo jakoś trzeba było intrygę zakończyć...

[negev56]

Mam identyczne odczucia jak Carollcat, najpierw mocne uderzenie, no bo jeszcze o
czymś tak dramatycznym w czytywanych kryminałach i sensacjach nie było, już
cieszę się na niewiarygodną intrygę, już wyobrażam sobie śledczych wznoszących
się na wyżyny śledczego intelektu... i dostaję "Chińczyka" z sędziną, która
momentami bardzo nieprofesjonalnie postępuje, niesympatycznymi oficerami policji
i zastępami kulisów i Chińczyków, a w międzyczasie już domyślam się lepiej czy
gorzej, jak to było.
Nie to, że książka zła, bo nie. Ale jeśli już, to wolę zdecydowanie te z
Wallanderem.

[sineloco]

będzie krytyka i to zdecydowana.
Najpierw słowo wyjaśnienia.Przeczytałem całego dostępnego na rynku polskim Mankella, włącznie z Comédia infantil. Przeczytałem także większość, o ile nie wszystkie dostępne na rynku polskim tzw. szeroko rozumiane "kryminały skandynawskie", włącznie z pobrzeżami typu "Rozkaz" fińskiej Leeny Lander.
Mam zatem pewien punkt odniesienia.

Ale do rzeczy. Są ludzie,którzy z resztek pozostawionych w lodówce potrafią wyczarować nowy, spójny smak pozwalający docenić kunszt kucharza. Chińczyk demaskuje Mankella, jako zdolnego kucharza. O ile stosował się do receptury (czyt. miał Wallandera)było to spójne i zjadliwe. Odkąd postanowił improwizować, mamy to co mamy:
-porozrzucane wątki czasowo-geograficzne mające dawać wrażenia uniwersalności, globalizmu? (męczył już nas tym w białej lwicy i zaporze)
-wtrącane w sposób sztuczny przemyślenia pseudo-filozoficzne bohaterów na temat życia i świata, które jawią się (przepraszam za trywializowanie) jako problemy dorastającej pensjonariuszki, a nie dojrzałych ludzi.
A na to wszystko pani sędzia, która zachowuje się jak dziecko pchające palce w futrynę, by po chwili dziwić się przytrzaśniętym palcom. I ta osoba nie potrafiąca radzić sobie w swoim życiu, za chwilę decyduje, jako sędzia ,o czyjeś wolności.

Jeżeli się zastanowimy , o czym autor chciał nam opowiedzieć to mogę jedynie powiedzieć o wszystkim i o niczym.

Daleko stąd do głębi opowieści Fossum.
Potrawa Mankella tym razem jest niestrawna. Poszczególne składniki zamiast tworzyć spójną całość, zmuszają nas do ustawicznego pogryzania i przeżuwania gumowatej treści, w oczekiwaniu na upragniony koniec i możliwość popicia zimną wodą.

[iga-i-ga]

Zgadzam się z powyższymi dwoma wypowiedziami. Tak samo uważam, że początek
książki był smakowity, a potem coraz gorzej.

Sądzę, że Mankell powinien trzymać się lokalnych realiów i zajmować się życiem
wewnętrznym Wallandera. Przynajmniej jego dotychczasowe książki na to wskazują.

[linka.raz]

Kurczę, i ja muszę się zgodzić z przedmówcami, choć wcale bym nie
chciała... Mankell dobrze się czuje w klimacie skandynawskim i niech
tak zostanie.

[opty2]

taaak, książka jest niespójna (wg mnie),
zupełnie niepotrzebnie był tak długi wątek amerykański,
po co tak szczegółowo opisywać pracę robotników w XIX wieku ?
juz po dwóch kartkach wiadomo,że chodzi o zemstę

rzeczywiście sędzina trochę naiwna, a co dopiero powiedzieć o
przeciętnym Szwedzie?
czy skandynawowowie dopiero teraz sie obudzili i zauważyli, że
azjatów jest tak wielu w ich krajach i nie tylko?
opinię o nich mam ugruntowaną i niczym mnie Mankell nie zaskoczył,
jeśli to było jego celem,

uważam,że jeżeli chciał napisać książkę jako swój manifest nt swiata
to niepotrzebnie wplótł wątki kryminalne, bez nich byłoby to
bardziej jednoznaczne,

"Chińczyk" mi się podobał

[amused.to.death]

Była to miła odmiana od Wallendera.
Jedyną dłużyzną były dla mnie chińskie wystąpienia pod koniec.

"Chińczyk". Mankell

[cynamoon6]

Mam mieszane odczucia. Staralam sie też nie uprzedzac po opiniach na forum
2 pierwsze czesc polknelam, przy trzeciej zaczynalo byc nudnawo ale jeszcze czytalo sie w miarę. A potem na dobre utknelam. Jakbym nagle zaczela czytac jakas zupelnie inna ksiazke. Chinska tajna konferencja mnie znużyła i zmeczyla. Mialam wrazenie, że akcja sie zupelnie rozjechała. I ta odrobina ożywienia na koncu jakos tak niewiele wniosla.
Niektore rzeczy byly odebralam jako naciagane, np. watek ze wstazka. I nie tylko ten.

Nie wyszla mu ta ksiazka moim zdaniem.
Niemniej ciekawie bylo poczytac Mankella z perspektywy kobiety. Sedzia Birgitta Roslin dała sie lubic, choc nie tak jak Wallander.

I rozbroil mnie jej maz, jak nagle doszedl do wniosku ze bycie adwokatem go nie uszczesliwia i zostal konduktorem

[elmar43]

Niestety, nie podobał mi się.
Mam odczucia podobne do większości krytykujących osób - pierwsza
część bardzo intrygująca, spodziewałam się po niej czegoś
niesamowitego, a potem... coraz gorzej. Dokończyłam ksiązkę tylko po
to, żeby dowiedzieć się, jak autor zakończy sprawę. Nie brakowało mi
Wallandera, ale całość po prostu nie wyszła. Szkoda.
To moje największe rozczarowanie czytelnicze ubiegłego roku (wiem,
że to inny wątek, ale jakoś tak mi się nasunęło tutaj jako
podsumowanie).

[taclem]

A mi się podobało, ale tak w miarę. Bez opowieści o Chińczykach podróżujących po
świecie byłoby lepiej.

[mallina]

To byle pewne, ze "Chinczyka" kupie
Niedawno skonczylam czytac i wcale sie nie rozczarowalam.
Nawet podobalo mi sie to, ze bohaterem prowadzacym nie byl policjant/policjantka.
Zreszta postac policjantki Vivi mnie baaardzo irytowala.

Slabsze strony: konferencja nt przemian w Chinach, wstawki wspomnieniowe Brygidy
na temat Mao

[amelius]

Także uważam, że Wallander lepszy niż Birgitta Roslin. Nigdy nie uwierzę w to, że jakikolwiek sędzia szwedzki jest tak naiwny jak główna bohaterka. Raziała mnie też pretnesjonalność w budowaniu tej postaci jako sędzi. Ale najbardziej denerwujące były wynurzenia pani sędzi i jej koleżanki na temat ich komunistycznej przeszłości i Mao Tse - Tunga.
Niemniej jednak książkę przeczytałem i się nie nudziłem. Mankell, jak każdy wybitny pisarz posiadł umiejętność tworzenia dobrej fabuły, choćby miała różne wady. Nie były one jednak dominujące.