wiersz znajomego

[Gość: Bea]

Bez granic

Potoki mają swe łoża -
I mają granice morza
Dla swojej fali -
I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie,
Nie pójdą dalej!

Lecz serce, serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie,
I wierzy, że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie
I niebo całe ogarnie.

[kobietabezserca]

ladnie napisal ten znajomy!:))

[kobietabezserca]

..." Z mych pocalunkow szata twej nagosci
z warg moich na niej purpurowe roze..
Z zachwytow moich kadzidla wonnosci
co owiewaja cie w uwielbien chmurze...
Z dumy mej tobie stopien i podnoze
i holdowniczy kobierzec milosci...
Na swojej skroni twoje stopy nosze
jako niewolnik pelne kwiato kosze
Ugiety klecze
i powstac nie moge...
Na czole stopy twoje obnazone
dzierze
jak zywych klejnotow korone
bo na twych stopach chodzi
szczescie moje..."
L.S

Ten znajomy to Adam Asnyk, pogratulować

[333a3]

Gość portalu: Bea napisał(a):

> Bez granic

cd znajomego Asnyka

[Gość: Bea]

Bławatek
Jaki to chłopiec niedobry!
Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,
Muszę się gniewać na niego,
Gniewać koniecznie.

Niedawno wyrwał mi z ręki
Zerwany w polu bławatek
i przypiął sobie do piersi
Skradziony kwiatek.

I jeszcze żartował ze mnie,
Gdym się żaliła na psotę,
Bo mówił, że ma coś więcej
Ukraść ochotę.

Że oczy moje piękniejsze
Niźli ten kwiatek niebieski,
Że chce pić rosę z bławatków,
A z oczów łezki.

I mówił dalej niegrzeczny,
Że mnie rodzicom ukradnie,
Tak straszyć kogo, doprawdy
Że to nieładnie.

Chciałabym gniewać się bardzo! -
Nie widzieć więcej... ach! trudno;
Wiem, że mnie samej bez niego
Byłoby nudno.

Ale go muszę ukarać,
Podstępu na to użyję:
Będę umyślnie płakała,
Niech łezki pije!