Do LR

[Gość: Wojtek]

> > > > > gardeł i spływała na świątynnych ołtarzach jako dar dla wsc
> hodnich
> > > > > bożków.
> > > > ..
> > > >
> > > > I co w związku z tym?
> > >
> > > Jeszcze się pytasz? Dziwne. A może wiedziałeś już wcześniej o tym?
> > Tak, czytałem te rzeczy
>
> Jeżeli podjąłeś się roli czepialskiego na tym forum, to mi to zbytnio nie
> przeszkadza. Można się do tego przyzwyczaić. Trzeba się liczyć z tym, że
na
> forach dyskusyjnych zawsze znajdą się różnego rodzaju mądrale mający kuku
na
> punkcie pouczania innych co mają pisać a co nie. Po prostu można takie
> czepialstwo wykpić lub zwyczajnie ignorować...
Dobrze, skoro na forum o kuchnie wegetariańskiej ciągle zasypujesz nas
wszystkich (czytelników tego forum) non stop tymi samymi tekstami nie
związanymi z tym tematem forum to ja w takim razie też tak będę robił, tylko
nie zwracaj mi uwagi bo chyba nie jesteś "mądralą mającym kuku na punkcie
pouczania innych co mają pisać". Na razie masz kuku na punkcie zasypywania
innych swoimi ciągle tymi samymi tekstami nie związanymi z forum.

[Gość: Wojtek]

1. BÓG,
w sensie najogólniejszym byt osobowy (lub personifikacja sił kosmosu), będący
racją istnienia całej rzeczywistości oraz celem życia człowieka, a także gł.
przedmiotem jego wierzeń i kultu (religia). W religii i filozofii pod pojęciem
B. rozumie się jedyny Byt duchowy (monoteizm, gdzie pojęcie to funkcjonuje
jako nazwa własna, imię) albo wiele różnych bytów nadziemskich, pozostających
w różnych relacjach do siebie i świata i w różny sposób otaczanych czcią rel.
(politeizm, henoteizm); we wszystkich tych przypadkach B. może być ponadto
pojmowany jako odrębny i różny od świata (transcendentny) albo z nim tożsamy
(całkowicie — w panteizmie lub częściowo — w panenteizmie); rozważaniu podlega
także wpływ B. na świat (jego opatrzność), którą neguje deizm; wszystkim tym
stanowiskom teistycznym przeciwstawia się ateizm, negujący samo istnienie B. W
rel. koncepcjach B. z reguły dominuje wyjaśnienie relacji między człowiekiem i
B. oraz uzasadnienie sprawowania kultu, wyznawania określonej wiary i
przyjęcia pewnych norm moralnych, z czego wynika podkreślanie wyjątkowości B.,
jego niezwykłej mocy oraz opiekuńczego odniesienia (opatrzności) względem
świata i człowieka. W tzw. religiach kosmicznych (do których zalicza się m.in.
religie ludów pierwotnych, religie staroż. Egiptu, Mezopotamii, Persji, Grecji
i Rzymu, Dalekiego Wschodu oraz religie Germanów, Celtów i Słowian) operuje
się przede wszystkim przedstawieniami symbol. lub fantast., w których cechy
boskie przypisuje się ciałom niebieskim (Słońcu, Księżycowi, gwiazdom i
planetom oraz całemu niebu), siłom przyrody ziemskiej, roślinom, zwierzętom i
ludziom, a także poszczególnym dziedzinom życia ludzkiego. W Piśmie Świętym ,
odwołującym się do objawienia hist., krystalizuje się najpierw (w Starym
Testamencie jako podstawie judaizmu) konsekwentny monoteizm, w świetle którego
jeden jedyny B., radykalnie transcendentny względem świata, jest Stwórcą i
Panem wszystkiego, objawiającym się za pośrednictwem proroków (podobna
koncepcja znajduje się w islamie, którego inspiracją jest Koran ); w tym samym
kontekście objawienia bibl. (dopełnionego o Nowy Testament ) mieści się
chrześcijaństwo, wg którego B. jest jeden w 3 osobach (Trójca Święta), a
jednorodzony Syn Boży dla zbawienia ludzi stał się człowiekiem (Jezus
Chrystus), umarł na Krzyżu i zmartwychwstał oraz kontynuuje dzieło odkupienia
przez swój Kościół; te rel. koncepcje B. są opracowywane w różnych teologiach.
W koncepcjach filoz. dominują rozważania dotyczące istnienia Absolutu, jego
natury i atrybutów, oraz przyczynowości i opatrzności; w filozofii klas.
(pojmowanej jako autonom. w stosunku do innych rodzajów poznania wiedza o
przyczynach rzeczywistości) oprócz autorów staroż. (m.in. Platona i
Arystotelesa), wczesnochrześc. (m.in. św. Augustyn) i średniow. (scholastyka)
najdojrzalszą koncepcję Absolutu tożsamego z jedynym B. przedstawił św. Tomasz
z Akwinu; wskazał na autonomię naturalnego (rozumowego) poznania B.,
dokonywanego w obrębie metafizyki, dowodził, że B. jest Istnieniem Samoistnym,
Bytem osobowym i Stwórcą (przyczyną sprawczą istnienia) wszystkich innych
bytów, sprawującym powsz. i nieograniczoną opatrzność względem stworzeń
(pogląd ten jest rozwijany współcześnie w tomizmie przez E. Gilsona i J.
Maritaina); w filozofii opierającej swoje poznanie na wierze rel., w
intuicjonizmie, w fenomenologii itp. przyjmuje się, że dociekania filoz. na
temat B. służą wyjaśnieniu prawd wiary, jej racjonalizacji lub uzasadnieniu
pozaracjonalnemu (pogląd taki występuje m.in. u niektórych Ojców Kościoła, w
XIX-wiecznym fideizmie, w myśli S. Kierkegaarda, H. Bergsona, M. Blondela i M.
Schelera); w filozofii scjentystycznej (związanej ściśle z naukami
szczegółowymi) nie stawia się wprost problemu B., a ustosunkowanie się do
niego (pozytywne lub negatywne) jest wymuszone przez fakt kulturowy
występowania wiary w B. (najwyraźniejszymi przykładami takiej postawy są
encyklopedyści, pozytywizm E. Comte’a, neopozytywizm i filozofia analit.). W
dziejach filozofii formułowano rozmaite tzw. dowody na istnienie B., wśród
których można wyróżnić: 1) dowody metafizyczne („pięć dróg” św. Tomasza z
Akwinu, gdzie punktem wyjścia jest: ruch, przyczynowość sprawcza, przygodność
bytów, stopnie doskonałości i celowości); 2) argumenty pozametafizyczne
(formułowane na podstawie teorii nauk., doświadczenia psychol. oraz faktu
istnienia religii i doświadczenia rel.), w tym m.in. argument wywodzony z
doświadczenia obowiązku moralnego, z pragnienia szczęścia oraz argument oparty
na analizie zjawisk rel. (fakt powsz. występowania religii w świecie) i
właściwych im doświadczeń mistycznych. Zakwestionowanie filoz. podstaw
uzasadnienia istnienia B. (agnostycyzm) ma swoje gł. źródło w empiryzmie D.
Hume’a i krytycyzmie I. Kanta, natomiast przykładem otwartej negacji B. jest
ateizm.
R. OTTO Świętość , Warszawa 1968; M. GOGACZ Poszukiwanie Boga , Warszawa 1976;
L. ELDERS Filozofia Boga , Warszawa 1992; E. GILSON Bóg i ateizm , Kraków
1996. PAWEŁ MILCAREK