孫子兵法

[napoj.chmielowy]

I Rozważania wstępne
Wojna – powiada Sun Tzu – ma potężne znaczeniu dla narodu; jest ona sprawą
życia i
śmierci, decyduje o jego istnieniu; tak więc zgłębianie wiedzy na jej temat to
absolutna
konieczność.
Mówiąc o wojnie należy wziąć pod uwagę pięć czynników oraz dokonać kilku
porów-
nań: po pierwsze zasady, po drugie warunki pogodowe, po trzecie warunki
terenowe, po
czwarte generalicja i po piąte system.
Zasady1 łączą lud z władcą, za ich to sprawą lud umiera za władcę lub dla
niego żyje i
nie boi się podejmować działań niebezpiecznych.
Warunki pogodowe to: widność, temperatura oraz pory dnia i roku2.
Warunki terenowe to: odległość, dostępność, rozłożystość terenu, oraz to
czy teren jest
korzystny czy też działa na naszą niekorzyść3.
Z generalicją związane są takie cechy jak: wiedza, zaufanie, wyrozumiałość
4, odwaga
oraz stanowczość.
System to nic innego jak pogrupowanie, zarządzanie oraz wydatki.
Nie ma generała, który by nie słyszał o tych pięciu czynnikach. Generał
musi rozumieć
wszystkie te pięć czynników. Kto je rozumie – wygrywa, kto nie rozumie – nie
wygrywa.
Oprócz tego należy też, jak już mówiłem, dokonać kilku porównań:
Który z władców kieruje się zasadami?5
Który z generałów jest zdolniejszy?
Komu sprzyja pogoda i teren?
Czyj system łatwiej wdrożyć i kto będzie sprawniej wydawać rozkazy?
Kto dysponuje lepszym uzbrojeniem?
Czyja armia lepiej wyszkolona?
Kto mądrzej stosuje nagrody i kary?
Na tej podstawie rozsądzam losy obu stron.
Generał, który pojmie moje zasady, prowadząc wojnę zwycięży. Takiego
należy przy
sobie zatrzymać6. Ten, kto ich nie pojmie – przegra; takiego należy czym
prędzej odpra-
wić7.
Pojąwszy korzyści jakie płyną z takich rozważań, należy przyjąć określony
potencjał
bitewny, który będzie pomocny w przyszłym działaniu. Potencjał ten jednak
powinien się
zmieniać w zależności od zaistniałej sytuacji. Zawsze należy wybrać wariant
najbardziej
korzystny.
Wojna polega na wprowadzaniu w błąd. Jeśli możesz udawaj, że nie możesz;
jeśli dasz
znać, ze chcesz wykonać jakiś ruch, nie wykonuj go; jeśli jesteś blisko,
udawaj, żeś dale-
ko; jeśli wróg jest łasy na małe korzyści, zwabiaj go; jeśli w jego szeregach
dostrzegasz zamieszanie, uderzaj; jeśli jego pozycja jest stabilna, umocnij i
swoją; jeśli jest silny, uni-
kaj go; jeśli jest cholerykiem, sprowokuj go; jeśli jest nieśmiały, spraw, by
nabrał pychy;
jeśli jego wojska są skupione, rozprosz je. Uderzaj, gdy nie jest
przygotowany; zjawiaj się
tam, gdzie się tego nie spodziewa. Oto sposoby zwyciężania, których przekazać
się nie
da1.
Jeśli ktoś dokonał rozważań przed bitwą2 a potem wygrał, znać, że rozważał
długo. Je-
śli ktoś dokonał rozważań przed bitwą a potem przegrał, znać, że rozważał
krótko. Długie
rozważania oznaczają wygraną, krótkie rozważania to przegrana. A do czego może
dopro-
wadzić brak rozważań w ogóle? Oto skąd wiem, kto wygra; wiem, kto przegra.

[napoj.chmielowy]

II Działania wojenne
Aby prowadzić wojnę – powiada Sun Tzu – potrzebujemy zazwyczaj: z tysiąc lekkich
rydwanów, tyleż samo ciężkich rydwanów, piechoty ze sto tysięcy oraz zaopatrzenia w
żywność na tysiące mil; tak więc dzienne wydatki – takie jak gościna dla
posłańców, róż-
ne kleje i farby, opłaty związane z utrzymaniem rydwanów i broni – ponoszone na
linii
frontu jak też i na zapleczu sięgają niebotycznych sum1. Tylko tak możemy
wystawić stu-
tysięczną armię.
Celem wojny jest zwycięstwo. Jeśli szybko nie zwyciężymy, broń się stępi a morale
wojska podupadnie. Obleganie miast powoduje tylko wyczerpanie sił i zapasów. Armia,
która długo przebywa poza domem, jest wielkim ciężarem dla gospodarki kraju,
który ją
wystawił. Kiedy broń się stępi a morale wojska podupadnie, kiedy skończą się
zapasy i sił
zabraknie, obcy władcy skorzystają z okazji i powstaną przeciwko nam. Największy mę-
drzec nie będzie w stanie zaradzić temu co nastąpi. Pośpiech jest złym doradcą,
ale prze-
dłużanie wojny w nieskończoność trudno nazwać przejawem mądrości. Niemożliwe jest,
aby w kraju panował dostatek podczas długotrwałej wojny. Tak więc jeśli ktoś nie
zna do-
brze zagrożeń jakie niesie wojna, nie potrafi też dobrze spożytkować jej korzyści.
Wprawni wojskowi nie muszą dokonywać wtórnego poboru, nie muszą po raz trzeci
dostarczać żywności na front: w kraju zaopatrują się w broń, od wroga zaś zdobywają
żywność, której wystarcza dla wojska.
Dostawy na wielkie odległości drenują finanse kraju i zubażają ludność. Tam
gdzie ar-
mia jest blisko, ceny produktów rosną, tam gdzie ceny rosną, tam zmniejsza się
zamoż-
ność mieszkańców. Kiedy lud ubożeje, rosną podatki i daniny. Kiedy wyczerpią się
zapa-
sy i zabraknie sił, lud popadnie w nędzę. Opłaty ponoszone przez obywateli
wyniosą 70%
tego co posiadają, opłaty ponoszone przez kraj – zepsute rydwany i wyczerpane konie,
zbroje, hełmy, strzały, kusze, halabardy, puklerze, tarcze, zaprzęgi wołów –
sięgać będą
60% dochodów.
Mądry generał zdobywa żywność od wroga. Jedna miarka żywności lub paszy od wro-
ga, warta jest dwudziestu miar własnej.
Zawiść jest zachętą do zabijania wroga, zachętą do zajmowania dobytku wroga jest
łup. Tak więc podczas bitwy rydwanów, w której zdobyto ponad dziesięć rydwanów, ten,
kto zdobył pierwszy rydwan powinien zostać wynagrodzony. Na rydwanach tych należy
zatknąć własne sztandary i zmieszać je ze swoimi rydwanami, a pojmanymi żołnierzami
dobrze się opiekować. Oto co nazywam zwyciężaniem wroga i korzystaniem z jego siły.
Podczas wojny istotne jest zwycięstwo a nie długotrwałe bitwy.
Generał, który zna się na wojnie jest kowalem losu swego narodu, głównym filarem
bezpieczeństwa kraju.

[napoj.chmielowy]

III Obmyślanie forteli
Prowadząc wojnę – powiada Sun Tzu – najlepiej zdobyć kraj w stanie
nienaruszonym,
zniszczenie kraju jest gorszą alternatywą. Lepiej też jest przejąć całą armię
przeciwnika
niż ją wybić. Przejęcie choćby dywizji, brygady czy plutonu więcej przyniesie
korzyści
niż pozbycie się tych żołnierzy. Odnoszenie zwycięstw za każdym razem to nie
jest naj-
lepsze wyjście, najlepiej jest bowiem pojmać armię przeciwnika bez walki.
Najważniejszym zadaniem podczas prowadzenia wojny jest krzyżowanie planów bi-
tewnych przeciwnika, nieco mniej ważne jest burzenie jego sojuszów, na trzecim
miejscu
dopiero jest pokonywanie go w walce, a obleganie miast jest najgorszym rozwiązaniem.
Oblężenie miasta można podjąć tylko w ostateczności. Wykonanie tarcz i ruchomych
obo-
zowisk, przyszykowanie broni i sprzętu zajmie ze trzy miesiące, wzniesienie
wałów ob-
lężniczych to kolejne trzy miesiące. Jeśli generał nie potrafi się pohamować i
żołnierze,
jak rój mrówek, obsiądą mury miasta, jedna trzecia z nich zginie, a miasto i tak
nie zosta-
nie zdobyte. Oto tragedia jaką niesie za sobą taki atak.
Wprawny wojskowy zdobywa wroga bez walki, zajmuje zamieszkane miasta bez oblę-
żenia i w krótkim czasie zdobywa kraj. Odnosi zwycięstwa nie trudząc żołnierzy.
Podbija-
jąc świat1 należy się bowiem imać rożnych sposobów, czy też – jak kto woli –
forteli.
Kiedy mamy dziesięciokrotną przewagę liczebną, należy okrążyć wroga. Kiedy mamy
pięciokrotną przewagę, należy go zaatakować. Kiedy nasza przewaga jest tylko
dwukrot-
na, należy rozproszyć jego wojska. W przypadku gdy obie armie są sobie równe, należy
sprawić, by wróg zaatakował pierwszy. Kiedy wróg ma przewagę, należy się
wycofać. Je-
śli zaś siły wroga są większe nie do porównania, należy go unikać. Słaba a
uparta armia
jest łatwym kąskiem dla silnego wroga.
Dobry generał jest doradcą władcy. Jeśli doradca ma wielką wprawę, kraj
staje się mo-
carstwem. Jeśli doradca jest nieudolny, kraj słabnie.
Na trzy sposoby może władca zaszkodzić armii:
Nie wiedząc czy generał może się posunąć na przód, kazać mu się posuwać lub nie
wiedząc czy generał może się wycofać, kazać mu się wycofać – jest to krępowanie
gene-
rała.
Nie znając się na sprawach wojskowych, wydawać rozkazy generałom – jest to wpro-
wadzanie zamieszania w armii.
Nie znając możliwości wojska, wtrącać się do kierowania nim – jest to
wprowadzanie
niepewności w armii.
Kiedy wojsko jest zmieszane i brak mu pewności, władcy krajów ościennych
korzysta-
jąc z okazji zaatakują. To się nazywa zaprzepaszczeniem zwycięstwa poprzez wprowa-
dzanie chaosu.
Jest pięć sposobów na zwycięstwo:
Wiedzieć kiedy walczyć, a kiedy nie walczyć
Umieć wykorzystać różnicę w liczebności wojsk obu stron
Sprawić, by od szeregowca po władcę wszyscy mieli wspólny cel
Być gotowym, aby zaatakować nieprzygotowanego wroga
Posiadać generała, który jest zdolny, oraz władcę, który się nie wtrąca.
Oto droga do zwycięstwa.
Mówi się też: znając przeciwnika i siebie, nie sposób przegrać starcia; nie
znając prze-
ciwka, a znając siebie, na jedną wygraną przypadnie też i jedna porażka; nie
znając ani
przeciwnika ani siebie, żadnej bitwy wygrać się nie da.

[napoj.chmielowy]

IV Forma militarna1
Dawni mistrzowie sztuki wojennej – powiada Sun Tzu – zadbawszy o to, aby ich nie
pokonano, czekali na sposobność pokonania wroga. O to, aby nas nie pokonano,
sami mo-
żemy zadbać, ale to czy pokonamy wroga, zależy od niego samego. Tak więc wprawni
wojskowi potrafią się uchronić przed porażką, lecz nie potrafią sprawić, aby
wróg się dał
pokonać. Mówi się więc: Można wiedzieć jak zwyciężać, a jednak nie zwyciężyć.
Jeśli nie można zwyciężyć, należy się schować. Jeśli nadarza się sposobność
wygranej,
należy zaatakować. Chować się należy, gdy wróg dysponuje większą siłą; atakować zaś,
gdy przewaga jest po naszej stronie. Dobrze się schować, to jakby się zapaść pod
ziemię.
Dobrze przeprowadzony atak jest jak grom z jasnego nieba. Tak to się właśnie można
uchronić jak też i odnieść pełnię zwycięstwa.
Pewność wygranej, kiedy zwycięstwo dla wszystkich jest oczywiste, nie świadczy o
bystrości umysłu. Kiedy cały świat chwali nasze zwycięstwa to też nie jest
najlepiej2. Pod-
niesienie opadłego liścia3 nie jest przecież dowodem wielkiej siły. Jeśli ktoś
dostrzega
słońce i księżyc, nie znaczy to, że ma sokoli wzrok. Jeśli ktoś słyszy odgłosy
gromów, nie
świadczy to o niebywałym słuchu. Ci, których starożytni nazywali wprawnymi w sztuce
wojennej, nie tylko wygrywali, ale wygrywali z łatwością. Zwycięstwa znakomitych ge-
nerałów nie były pokazem ich waleczności ani nie przyniosły im rozgłosu. Wygrywali,
nie popełniając błędu. A dlatego, że nie popełnili błędu, cokolwiek
przedsięwzięli prowa-
dziło do zwycięstwa, bo oni zwyciężali już pokonanego. Wprawni wojskowi, zajmują
więc pozycję, na której nie mogą przegrać, a jednocześnie nie stracić okazji do
pokonania
wroga. Dlatego też przyszły zwycięzca najpierw wygrywa, a potem walczy4, przegrany
zaś najpierw wdaje się w walkę, a potem stara się wygrać. Dobremu wojskowemu nie
obojętne są zasady5 i system – to od niego zależy powodzenie.
Zasady wojenne6 mówią: po pierwsze rozmiary, po drugie wielkości, po trzecie
liczeb-
ność, po czwarte porównanie, po piąte zwycięstwo.
Znając rozmiary, będziemy wiedzieć jak wielkie są potrzeby. Wiedząc jakie są
potrze-
by, poznamy liczebność wojsk. Znając liczebność wojsk, będziemy je mogli porównać.
Porównawszy je, dowiemy się kto wygra.
Tak więc zwycięzca jest jak głaz przyrównany do kamyczka7, przegrany zaś jak
kamy-
czek przyrównany do głazu. Zwycięska armia, dzięki swej formie militarnej, jest
jak gór-
ski wodospad wpadający w stumilową otchłań.

[napoj.chmielowy]

V Potencjał bitewny1
Utrzymanie w ryzach dużej czy małej armii – powiada Sun Tzu – to niewielka
różnica,
wszystko sprowadza się do hierarchii. W dowodzeniu małą czy dużą armią też niewielka
różnica, chodzi tylko o werble i sztandary. Cała armia może przyjąć natarcie wroga i
wyjść zwycięsko, rzecz tylko w umiejętnym wykorzystaniu działań rutynowych i z
zasko-
czenia. Bitwa może wyglądać jak rozbijanie jajka wielkim głazem, trzeba tylko dobrze
wykorzystać słabe i mocne strony.
Podczas każdej bitwy jest tak, iż zaczyna się bitwę rutynowo, a wygrywa
atakując z za-
skoczenia. Działania rutynowe i z zaskoczenia są jak niebo i ziemia – ich cykl
nigdy się
nie kończy; albo też jak rzeki – nigdy się nie wyczerpią. Kiedy jedno się
kończy, drugie
się zaczyna, niczym księżyc i słońce; kiedy jedno zamiera, drugie się odradza
jak cztery
pory roku. Nut w muzyce jest tylko pięć, a jednak brzmień jest więcej niż
ktokolwiek kie-
dy usłyszał. Barw w przyrodzie jest też tylko pięć, a jednak liczba kolorów jest
oszołamia-
jąca. Tak samo też jest tylko pięć smaków, a jednak można nieustannie zaskakiwać
pod-
niebienie czymś nowym2. Tak też na potencjał bitewny składają się tylko
działania rutyno-
we i atak z zaskoczenia, a jednak kombinacje tych dwu są niewyczerpane.
Działanie ruty-
nowe i atak z zaskoczenia nawzajem się tworzą, niczym okrąg nie mają początku
ani koń-
ca. Któż je może wyczerpać?
Potencjał bitewny powinien być jak rwący potok porywający kamienie. Cios powinien
być jak pęd drapieżnego ptaka, który dopada swą ofiarę. Wprawnego wojskowego pozna-
je się więc po tym, iż jego potencjał bitewny napawa trwogą i każdy jego cios
jest dobrze
wymierzony. Potencjał bitewny jest jak naciągnięcie cięciwy, sam cios zaś – jak
puszcze-
nie strzały.
W rozgardiaszu bitewnym może być widać zamieszanie, a jednak musi panować tam
porządek; w chaotycznym starciu wojska mogą kręcić się w kółko, ale nie mogą
przegrać.
Zamieszanie rodzi się z porządku3, płochliwość bierze się z odwagi, a słabość
wynika z
siły. Uporządkowanie chaosu to kwestia odpowiedniej hierarchii, zastąpienie
płochliwości
odwagą to kwestia potencjału bitewnego, zastąpienie słabości siłą to kwestia
formy mili-
tarnej. Tak więc dobry wojskowy urabia sobie wroga a ten jest mu posłuszny. Co wróg
dostaje, to bierze. Zwab go przynętą i oczekuj gotów do walki.
Dobrym generałom zależy więc na potencjale bitewnym, a nie na poszczególnych żoł-
nierzach, potrafi więc wybrać odpowiednich żołnierzy do nadania armii odpowiedniego
potencjału, a wojska jego będą jak toczące się bale i głazy. Bale i głazy bowiem
na rów-
nym terenie leżą nieruchomo, na pochyłym zaś toczą się. Jeśli mają kanty,
zatrzymają się,
jeśli są obłe, pędu ich nic nie zatrzyma. Potencjał bitewny wprawnego dowódcy to jak
obłe głazy staczające się z ogromnej góry.

[napoj.chmielowy]

VI Słabe i mocne strony1
Kto się zawczasu stawi na pole bitwy, ten może spokojnie czekać na wroga –
powiada
Sun Tzu – a, kto się zjawi poniewczasie i będzie zmuszony do pośpiechu, ten się
tylko
zmęczy. Tak więc dobry wojskowy komenderuje wrogiem i nie daje mu się wodzić za
nos. Przynętą można zwabić wroga, a ten się zbliży; jeśli zaś chcemy, by się
zatrzymał,
musimy zadać mu straty. Kiedy wróg odpoczywa, można dać mu zajęcie; kiedy jest syty,
można go zagłodzić; kiedy rozbije się obozem, można go zmusić do wymarszu.
Atakuj tam, gdzie będzie musiał podążyć z odsieczą2; rzucaj się na niego,
kiedy ten się
nie spodziewa. Maszerując przez ziemię niczyją, tysiąc mil można przejść i nie
czuć zmę-
czenia. Zwycięskie natarcie jest to uderzenie tam, gdzie obrona jest niemożliwa;
obrona
kończy się odparciem ataku wtedy, gdy atakowana pozycja jest nie do zdobycia. Dobry
atak więc to taki, którego wróg nie potrafi odeprzeć; dobra obrona to taka,
której wróg nie
potrafi przełamać. Niewidzialny i niesłyszalny, taki to potrafi władać losami wroga.
Atak, którego nie sposób odeprzeć, to atak w słaby punkt. Ucieczka się
powiedzie, kie-
dy wróg nie będzie tak szybki jak my. Kiedy więc pragnę walczyć, to choćby się wróg
ufortyfikował i okopał, to i tak będzie ze mną walczył, a ja będę atakował tam,
gdzie naj-
bardziej boli. Kiedy nie chcę walczyć, obieram sobie teren i umacniam się na
nim, wróg
ze mną walczyć nie będzie, jeśli zmylę go, aby udał się w innym kierunku.
Zmuszam go, by się odkrył, a sam się nie odkrywam, dlatego moje siły są
skoncentro-
wane a jego rozproszone. Moje siły są zgromadzone w jednym miejscu, jego zaś rozpro-
szone w dziesiątkach miejsc – jest to zasada 1/10, która daje mi przewagę
liczebną nad
wrogiem. Atakując wielką armią małe oddziały, oszczędzam swe wojsko. Wróg nie może
wiedzieć o miejscu, gdzie chcę stoczyć z nim bitwę. Jeśli bowiem nie będzie tego
wie-
dział, umocni się w wielu miejscach i przyjdzie mi walczyć małymi oddziałami. Jeśli
umocni czoło, będzie słaby na tyłach; jeśli umocni tyły, będzie słaby na czele;
jeśli umoc-
ni lewe skrzydło, będzie słaby na prawym skrzydle; jeśli umocni prawe skrzydło,
będzie
słaby na lewym skrzydle. Wszędzie będzie osłabiony. Kto się tak umacnia, traci
na liczeb-
ności; ten, kto zmusza wroga to takich działań, zyskuje przewagę liczebną.
Jeśli się wie gdzie i kiedy dojdzie do walki, można wędrować tysiące mil na
miejsce
starcia. Nie znając miejsca ani czasu, lewe skrzydło nie zdoła osłonić prawego
ani prawe
lewego, tyły nie zabezpieczą czoła ani czoło tyłów. A co dopiero jeśli część
wojska jest
oddalona o dziesiątki mil, a część porozrzucana w promienie kilku mil? Myślę
sobie: pań-
stwo Yue dysponuje wprawdzie większą siłą niż my, ale czy potrafi ją
wykorzystać? Mó-
wię więc: zwycięstwo jest możliwe! Choć siła ich wielka, można sprawić, by jej
nie użyli.
Należy więc zliczyć ich siły, a poznamy ich plany, należy ich sprowokować, a
pozna-
my logikę ich działań, dać im się pokazać, a poznamy ich mocne i słabe strony,
trzeba ich
wybadać, a poznamy gdzie mają nadmiar a gdzie niedobór. Doskonała forma militarna to
taka, której nie sposób wybadać. Jeśli nie sposób go wybadać, szpiedzy o nim nie
doniosą,
a mądre głowy nie pokrzyżują naszych planów. Sposoby zwyciężania są niepojęte dla
ludu, choćby mu je wyjawić. Każdy może poznać jak odnoszę zwycięstwo, ale nikt nie
wie, jakim sposobem mi się to udaje. Nie należy więc używać dwa razy tego samego
for-
telu, możliwości jest bowiem nieskończenie wiele.
Wojsko jest jak woda. Płynący strumień omija wzniesienia i mknie w dół.
Wojsko uni-
ka silnych stron wroga i uderza tam gdzie wróg jest słaby. Strumień przybiera
kształt jaki
nadaje mu teren, wojsko zwycięża tak, jak mu wróg na to pozwala. Armia nie ma więc
stałego potencjału bitewnego, tak jak woda nie ma stałego kształtu.
Ten, kto się potrafi dostosować do zmian po stronie wroga i dzięki temu
zwyciężyć,
tego można nazwać bogiem1. Pięć żywiołów nie zwycięża bez przerwy2, cztery pory roku
nie trwają przez cały czas, słońce wschodzi i zachodzi3, księżyc raz jest w
nowiu a raz w
pełni.

[napoj.chmielowy]

VII Starcie
Jest ogólnie przyjęta zasadą w armii – powiada Sun Tzu – że generał
otrzymuje polece-
nia od władcy, zbiera żołnierzy, zjednuje sobie lud i staje do walki;
najtrudniejsze jednak
jest samo starcie. Trudność tkwi w prostowaniu tego co zawiłe i uzyskiwaniu
korzyści z
niedogodności1. Należy więc sprawić, by szlak wroga był najbardziej kręty i
zwabić go na
przynętę; wyruszyć później i dotrzeć na do celu wcześniej niż on. Na tym właśnie
polega
sztuka zawiłości.
Starcia bywają korzystne, ale bywają też niebezpieczne. Jeśli będziemy gnać
armię z
całym ekwipunkiem, aby zająć korzystną pozycję, spóźnimy się; jeśli zrezygnujemy
z wo-
zów transportowych, zaopatrzenie przepadnie. Tak więc gdy wojsko śpieszy przez setki
mil bez zbroi2, noc i dzień bez odpoczynku, aby przebyć dwa razy dłuższy
dystans, to ge-
nerałowie zostaną pojmani w niewolę. Jeśli na czele wojska idą żołnierze pełni
werwy, a
zmęczeni ciągną się w tyle, tylko jedna dziesiąta wojsk dotrze do celu. Jeśli
chcemy prze-
być 50 mil na wyścigi z czasem, aby osiągnąć jakąś korzyść, stracimy generała i
pół ar-
mii. Jeśli chcemy pokonać 30 mil na wyścigi z czasem, aby osiągnąć jakąś
korzyść, straci-
my 1/3 armii. Armia bez zaplecza zginie, armia bez prowiantu zginie, a armia bez
sprzętu
też zginie.
Nie znając planów obcych państw, nie sposób nawiązać z nimi kontakt. Nie
znając to-
pografii terenu: gór, lasów, rzek i innych przeszkód naturalnych, nie sposób
kierować
przemarszem armii. Bez przewodnika znającego dobrze okolice, nie da się wykorzystać
możliwości terenowych.
Wojna to ciągłe wprowadzanie w błąd. Ruszaj gdy widzisz korzyść 3, kiedy
twoje woj-
ska są rozproszone, połącz oddziały; warunki bowiem nieustannie się zmieniają.
Szybcy
jak wiatr, spokojni jak las, zapalczywi niczym ogień, niewzruszeni jak góry,
niepoznani
jak ciemność, gwałtowni niczym piorun – tacy wini być żołnierze. Kiedy zdobędą
wioskę,
dzielą się na grupy w zależności od tego jak liczna jest dana wieś, kiedy zajmą
jakiś ob-
szar dzielą się biorąc pod uwagę korzyści terenu 4. Rozważają najpierw, kto
silniejszy, a
dopiero potem ruszają. Kiedy ktoś zawczasu wie jak wykorzystać zawiłości dla własnej
korzyści, ten opanował sztukę starć bitewnych.
Księga doktryny wojskowej5 mówi: „Słowa stają się niedosłyszalne, dlatego
też uderza
się w werble; widok zaś utrudniony, dlatego używa się sztandarów.” Werble i
sztandary są
uchem i okiem armii. Dzięki nim osiągamy jednomyślność: odważni nie muszą sami
przeć naprzód, płochliwi nie muszą się wycofywać w pojedynkę. Na tym polega kierowa-
nie wielką liczbą ludzi. Nocą należy używać płonących żagwi i werbli, a w dzień zaś
sztandarów; wszystko po to, aby sprostać wymogom ludzkiego słuchu i wzroku.
Armia może stracić zapał, dowództwo może stracić rozum. Rankiem zapał jest naj-
większy, podczas dnia maleje, a o zmierzchu każdy myśli już tylko o powrocie. Dobry
wojskowy unika więc wroga rwącego się do walki, atakuje, kiedy wróg jest już
znużony;
na tym polega wykorzystanie zapału. Dyscypliną należy atakować rozgardiasz, spokojem
uderzać w panikę; na tym polega wykorzystanie emocji. Z bliska atakować armię, która
przybywa z daleka, wypoczętym wojskiem, nacierać na wycieńczonego wroga, na tym po-
lega wykorzystanie siły. Nie należy atakować wroga, którego formacje są dobrze
ustawio-
ne a w szeregach panuje porządek: na tym polega wykorzystanie zmieniających się wa-
runków.
Jest zasadą wojskowych, aby: nie atakować wroga, kiedy ten jest na
wzniesieniu, lub
kiedy może się na nie wycofać; nie gonić armii, która udaje, że ucieka; nie
uderzać, kiedy
wróg tryska zapałem; nie dać się zwabić na przynętę; nie podążać za armią
wycofującą się
na własny teren; otaczając wroga, nie należy tego czynić szczelnie – wroga na
straconej
pozycji nie należy zbytnio przypierać do muru, bo wtedy może wpaść w szał i bić
się bez
opamiętania.
Oto jak należy prowadzić wojnę.

[napoj.chmielowy]

VIII Zmienne warunki
Jest ogólnie przyjętą zasadą w armii – powiada Sun Tzu – że generał otrzymuje
polece-
nia od władcy, zbiera żołnierzy, zjednuje sobie lud. Nie obozuje on na
zniszczonym tere-
nie; zawiera sojusze z władcami, przez których terytoria wiodą ważne szlaki; nie
zatrzy-
muje się na wyczerpanej ziemi; kiedy jest osaczony, myśli jak się wydostać;
kiedy nie ma
wyjścia – walczy. Są szlaki, którymi się nie chodzi; są armie, których się nie
atakuje; mia-
sta, których się nie oblega; obszary, o które się nie walczy; są też rozkazy
władcy, których
się nie wykonuje.
Dobrego generała poznać po tym, że potrafi wykorzystać zmieniające się
warunki. Jeśli
generał nie potrafi wykorzystać zmieniających się warunków, to choćby doskonale znał
topografię terenu, nie wykorzysta tej wiedzy. Kto dowodzi wojskiem a jest
nieświadomy
zmiennych warunków, choćby znał pięć powyższych zasad, wojsko się do nich nie zasto-
suje.
Kto więc potrafi myśleć, ten rozważać będzie korzystne i niekorzystne aspekty
jedno-
cześnie. Rozważywszy korzystne strony, może mieć on pewność co do wykonania swego
zadania, rozważywszy to co nie jest po jego myśli, może wybrnąć z trudnej sytuacji.
Wroga należy ujarzmić, stawiając go w niekorzystnej sytuacji; nie dać mu
odpocząć,
zwabić go, by się udał tam, gdzie tego chcemy.
Wojna nie polega na tym, aby oczekiwać, iż wróg się nie zjawi, ale na tym,
aby go od-
powiednio przyjąć. Wojna nie polega też na tym, aby oczekiwać, że wróg nie
zaatakuje,
ale na tym, aby uniemożliwić mu ten atak.
Pięć niebezpieczeństw czyha na generała:
Jeśli się śmierci nie boi, może zginąć;
Jeśli boi się o swe życie, może wpaść w niewolę;
Jeśli jest wybuchowy, łatwo go sprowokować;
Jeśli jest dumny z siebie, można go urazić;
Jeśli jest zbyt pobłażliwy dla ludzi, to ma problem.
Oto wady generałów, źródło wszelkich nieszczęść w armii. Jeśli armia zostaje
rozbita,
a sam generał ginie, powodem z całą pewnością jest owe pięć niebezpieczeństw.
Nie moż-
na ich nie rozważać.

[napoj.chmielowy]

IX Ruchy wojsk
Co się tyczy użycia wojsk – rzecze Sun Tzu – i kontaktu z wrogiem to:
Przemierzając góry należy trzymać się dolin, obozować na otwartym
wzniesieniu, nie
piąć się w górę podczas natarcia – tak się dowodzi wojskiem w górach.
Przeprawiwszy się przez rzekę, oddal się od brzegu. Kiedy wróg musi przejść
przez
rzekę, nie należy go atakować zanim się nie przeprawi, należy poczekać aż cześć jego
wojsk stanie na naszym brzegu i wtedy uderzyć: wiele na tym skorzystamy. Jeśli
chcemy
walczyć, to nigdy nie należy atakować znad rzeki. Obozuj na otwartym wzniesieniu
nigdy
w dolnym biegu rzeki1 – tak się dowodzi wojskiem w terenie rzecznym.
Przemierzając mokradła zrób to jak najszybciej i nie zatrzymuj się ani na
chwilę. Jeśli
dojdzie do starcia na mokradłach i grzęzawiskach, należy się oprzeć skrzydłem o
mokre
poszycie a za sobą mieć skupiska drzew – tak się dowodzi wojskiem na mokradłach i
grzęzawiskach.
Na równinie zajmij teren otwarty mając wzniesienie po prawej stronie, dzięki
temu bę-
dziesz miał przed sobą teren pomyślny a niepomyślny za sobą – tak się dowodzi
wojskiem
na równinie.
Stosując się do tych właśnie zasad, żółty cesarz pokonał swych czterech rywali2.
Dogodnym miejscem dla armii są wzniesienia; unikać należy nisko położonych tere-
nów. Armii sprzyja słońce, cień jej nie służy, potrzebne jej prowiant i sprzęt;
jeśli przy
tym nie będą jej nękać choroby, to zwycięstwo pewne. W pobliżu pagórków, nasypów czy
wałów należy ustawić się w słońcu i oprzeć się o wzniesienia prawym skrzydłem. Takie
oto korzyści daje wojsku ukształtowanie terenu.
Kiedy w czas ulewnego deszczu wody rzeki są wzburzone, należy poczekać aż się
uspokoją. Tam gdzie teren pełny jest wąwozów, kotlin, niecek, zarośli, jarów
oraz zagłę-
bienia gdzie gromadzi się wilgoć należy jak najszybciej się stamtąd wydostać i
nie zbliżać
się. Należy trzymać się z dala od takich miejsc, wróg zaś powinien być ich jak
najbliżej.
Powinniśmy stać przodem do takiego terenu, a wróg winien mieć go na tyłach. Kiedy
masz wokół siebie przełęcze, stawy porośnięte trzciną oraz mroczne i gęste lasy,
należy je
dokładnie przeszukać, takie miejsce są bowiem często kryjówką zdrajców.
Kiedy wróg jest blisko i zachowuje pełny spokój – to znak, że jest pewny
swego. Jeśli
jest daleko i rzuca wyzwanie – oznacza to, iż chce byśmy się do niego zbliżyli.
Jeśli obo-
zuje na płaskim otwartym terenie – to chce nas zwabić. Jeśli drzewa zaszumią –
znak, że
nadchodzi; jeśli wróg maskuje się w wielu miejscach wśród poszycia – chce nas
zmylić;
jeśli ptaki wzlatują – przygotowuje zasadzkę; jeśli zwierzyna ucieka – zajmuje
teren; jeśli
wysoko unoszą się tumany pyłu– nadciągają rydwany; jeśli dym rozchodzi się nisko
i roz-
ciąga na dużej połaci – nadchodzi piechota; jeśli kłęby dymu są porozrzucane i
wąskie –
wróg zbiera drewno na opał; kiedy są małe i falują – wróg rozbił się obozem.
Jeśli słowa
jego są wyważone, a sam umacnia swą pozycję – będzie nacierał; jeśli jest mocny
w sło-
wach i mknie naprzód – wycofa się. Kiedy lekkie wozy wyjeżdżają na czoło i
zajmują po-
Aby wróg nie mógł zatruć wody.
zycje na skrzydłach – wróg ustawia formacje; jeśli prosi o rozejm, nie zwierając
traktatu1
– to podstęp; jeśli mknie naprzód demonstrując siłę żołnierzy i rydwanów –
nadszedł czas;
jeśli zatrzyma się w pół drogi – to przynęta. Jeśli wojsko podpiera się na
włóczniach –
znać, że głodne; kiedy czerpiący wodę, najpierw sami piją – znać, że szeregi
wroga są
spragnione; jeśli dostrzegając okazję, nie korzysta z niej – jest zmęczony.
Jeśli gdzieś zla-
tują się ptaki – wroga tam nie ma; jeśli nocą da się słyszeć okrzyki – w obozie
wroga pa-
nuje niepokój; jeśli wśród wojska panuje zamęt – znać, że generałowie tracą
kontrolę; je-
śli chorągwie przemieszczają się z kąta w kąt – rokosz; jeśli dowódcy łatwo
unoszą się
gniewem – wszyscy są zmęczeni. Kiedy armia karmi konie zbożem, a sama je mięso i
chowa kociołki znad ognisk – znak, że nie wróci do obozu i jest gotowa na
wszystko. Jeśli
dowódcy zwracają się do wojska spokojnym tonem i cicho – znać, że utracili zaufanie
podwładnych; ciągłe nagradzanie oznacza kłopoty; nieustanne karanie nie przynosi do-
brych skutków; jeśli generał wpierw grzmi na podwładnych, a potem się ich boi,
to nie
jest to przejaw inteligencji; jeśli wróg śle posłów, znać, że chce odpocząć.
Jeśli wróg zieje
nienawiścią, a jednak zbliżywszy się nie atakuje ani też się nie wycofuje,
należy zachować
baczność i uważnie obserwować jak się potoczą sprawy.
Nie jest wcale prawdą, że im więcej wojska tym lepiej; wystarczy tylko nie
być bez-
bronnym i zgromadzić dostatecznie dużą siłę, rozpoznać wroga oraz zjednać sobie
ludzi 2 –
to wszystko. Tylko ten, kto nie bierze pod rozwagę sytuacji i lekceważy wroga,
jest na
straconej pozycji.
Jeśli nie zjednałeś sobie jeszcze żołnierzy a już wyznaczasz im kary, nie
będą ci po-
słuszni, a nieposłuszne wojsko staje się bezużyteczne. Jeśli ich już sobie
zjednałeś, a nie
karzesz, to też na nic się nie przydadzą. Wydawaj rozkazy w sposób cywilizowany, wy-
magaj dyscypliny – wtedy wygrasz. Częste wydawanie rozkazów uczy posłuszeństwa,
rzadkie wydawanie rozkazów też uczy – ale nieposłuszeństwa. Rozkazy, dyscyplina
i za-
ufanie są korzystne zarówno dla dowództwa jak i dla żołnierzy.

[napoj.chmielowy]

X Ukształtowanie terenu
Teren – powiada Sun Tzu – dzielimy na: otwarty, zamknięty, sztywny, wąski,
niebez-
pieczny i odległy. Jeśli zarówno nasza armia jak i wróg ma łatwy dostęp do
terenu, taki te-
ren nazywamy otwartym. Najkorzystniej jest wtedy zająć wzniesione i nasłonecznione
miejsce i zabezpieczyć drogi zaopatrzenia. Teren, na który łatwo wkroczyć, ale
wycofać
się trudno to teren zamknięty. Jeśli wróg na takim terenie nie jest dobrze
umocniony – na-
leży atakować a zwycięstwo jest pewne; jeśli natomiast wróg jest dobrze
przygotowany –
przegrana to totalna klęska, gdyż nie sposób się będzie wycofać. Teren, na
którym nikomu
nie opłaca się uderzać to teren sztywny. Na takim terenie nie należy dać się
złapać wrogo-
wi na przynętę. Jeśli wróg próbuje nas zwabić, należy się wycofać, by zachęcić
go do ude-
rzenia, po czym zaatakować go wpół drogi – tak odniesiemy wielką korzyść. Co do wą-
skiego terenu, jeśli zajmiemy go przed wrogiem, należy zgromadzić wojsko i oczekiwać
wroga, jeśli wróg zjawi się tam pierwszy i zgromadził wojsko, nie należy
uderzać, jeśli
nie zgromadził wojska, należy przypuścić atak. Na terenie niebezpiecznym – jeśli
zajmie-
my go pierwsi – należy się ustawić na wzniesionym i nasłonecznionym miejscu, jeśli
wróg zajmie go jako pierwszy, nie należy się dać zwieść jego przynętom. W
przypadku te-
renu odległego, kiedy siły są równe, trudno jest walczyć, tak więc bitwa jest
niewskazana.
Oto sześć zasad dotyczących terenu. Obowiązkiem generała jest wziąć je pod rozwagę.
Na wojnie zdarzają się: ucieczki, nieposłuszeństwo, zapaści, upadki, chaos i
porażki.
Te zjawiska nie są klęskami powodowanymi przez siłę wyższą, ale wynikiem błędów w
dowodzeniu. Przecież kiedy żołnierze po obu stronach dysponują taką samą siłą
rażenia,
atakowanie jednym dziesięciu, kończy się niechybnie ucieczką. Kiedy wojsko jest
mocne
a dowódca słaby, nieposłuszeństwo jest pewne. Posiadanie silnego dowódcy i słabego
wojska, prowadzi do zapaści. Kiedy się dowódcy pogniewają na generała i nie będą
słu-
chać jego rozkazów, kiedy napotkawszy wroga, z gniewu sami rozpoczną natarcie, ozna-
czać to będzie, że generał nie umie wykorzystać swej władzy – a to już upadek.
Kiedy ge-
nerał jest ugięty i pobłażliwy, nie czyni najlepiej, dowódcy i wojsko nie są z
sobą zżyci,
hierarchia jest niejednoznaczna – oto chaos. Kiedy generał nie umie oszacować
sił wroga,
małym oddziałem atakuje duży, słabą armią atakuje mocną i nie wystawia jednostki
dobo-
rowej – poniesie porażkę1. Oto sześć dróg prowadzących do przegranej.
Obowiązkiem ge-
nerała jest wziąć je pod rozwagę.
Ukształtowanie terenu jest sprzymierzeńcem armii. Rozpoznanie planów wroga,
osza-
cowanie ryzyka i odległości – oto styl doskonałego generała. Ten, kto o tym wie
i podej-
mie walkę – wygra, ten, kto o tym nie wie i podejmie walkę – przegra. Jeśli więc
warunki
na polu bitwy wróżą zwycięstwo, a władca nakazuje nie walczyć – należy walczyć.
Jeśli
warunki na polu bitwy są niekorzystne, a władca rozkazuje walczyć – nie należy
podejmo-
wać walki. Taki generał, który atakując nie szuka sławy, wycofując się nie czuje
wstydu, a
na celu ma jedynie bezpieczeństwo żołnierzy i dobro władcy – jest skarbem dla kraju.
Jeśli traktujemy żołnierzy jak małe dzieci, nie straszne im głębokie wąwozy.
Jeśli ko-
chamy ich jak własnych synów, gotowi są poświęcić życie. Jeśli zaś traktować ich
będzie-
my surowo, staną się nieposłuszni; jeżeli pokochamy za bardzo, nie będziemy
potrafili
wydać im rozkazu, jeśli zatracą dyscyplinę, nie zapanujemy nad nimi, będą jak
zepsute
dzieci – do niczego się nie przydadzą.
Jeśli nasze wojska mogą atakować, a wiemy, że wróg nie może – połowa zwycięstwa
po naszej stronie. Jeśli wróg może atakować, a nie wie, że my nie możemy
atakować – po-
łowa zwycięstwa po naszej stronie. Jeśli wróg może atakować i wie, że my też możemy
atakować, a nie wie, że ukształtowanie terenu nie pozwala mu na atak – połowa
zwycię-
stwa po naszej stronie. Ten, kto zna się na wojnie, nie waha się podejmować
odpowied-
nich kroków, jego działania są nieskrępowane. Stąd też powiedzenie: Ten, kto zna
siebie i
wroga, będzie zawsze wygrywał, a jeśli zna warunki pogodowe i ukształtowanie terenu,
zwycięstwo jego będzie całkowite.

Pytanie.

[napoj.chmielowy]

Biorąc pod uwagę te fragmenty "Sztuki wojny" kto waszym zdaniem jest zwycięzcą w
"wojnie rusko-gruzińskiej pod olimpijską flagą"?

Odpowiedź

[chlorofil1]

napoj.chmielowy napisał:

> Biorąc pod uwagę te fragmenty "Sztuki wojny" kto waszym zdaniem jest zwycięzcą
> w
> "wojnie rusko-gruzińskiej pod olimpijską flagą"?

Zwycięscą będzie Jarosław Kaczyński tylko musi wyposażyć pisarmię w odpowiednie
uzbrojenie, np. takie:
en.wikipedia.org/wiki/E_bomb

[censorship]

Chlorofilku!
Ruscy też to mają:
ru.wikipedia.org/wiki/%D0%AD%D0%BB%D0%B5%D0%BA%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%BC%D0%B0%D0%B3%D0%BD%D0%B8%D1%82%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%B1%D0%BE%D0%BC%D0%B1%D0%B0

WSI w każdej wsi.

[napoj.chmielowy]

XIII Wywiad
Jeśli wystawimy 100 000 żołnierzy, którzy będą przemierzać bezkresne połacie
ziemi,
koszty poniesione przez obywateli i państwo sięgną niebotycznych sum1; na
froncie i na
zapleczu powstanie zamęt a 700 000 ludzi na skraju wyczerpania będzie się błąkać
po dro-
gach2 nie mając z czego żyć. Wojna może trwać wiele lat, a jedna bitwa może
przesądzić
o zwycięstwie. Ten, kto ceni sobie bogactwo ponad rozpoznanie wroga, nie
postępuje jak
człowiek, nie jest wodzem armii, nie jest sprzymierzeńcem władcy ani też nie ma
zielone-
go pojęcia o tym, jak należy zwyciężać. Tak więc światły władca i rozsądny
generał za-
wsze wygrywają; osiągają to, czego pospolity człowiek osiągnąć nie potrafi – a
wszystko
to dzięki temu, że wiedzą wcześniej. Wiedzy takiej nie można otrzymać od bogów, nie
można jej zdobyć przez obserwację rzeczywistości, nie można jej też wyczytać z
gwiazd.
Jedynym sposobem, aby poznać wroga, to zdobyć wiadomości o nim od kogoś innego.
Wyróżniamy pięć rodzajów szpiegów: miejscowi, wtajemniczeni, nawróceni, martwi
oraz żywi. Kiedy wszyscy oni działają jednocześnie, nikt się niczego nie domyśla
– oto
boski plan, skarb każdego władcy. Szpiedzy miejscowi rekrutują się spośród
autochtonów.
Szpiedzy wtajemniczeni wywodzą się spośród urzędników wroga. Szpiedzy nawróceni, to
tacy, którzy służyli wrogowi, a teraz służą nam. Martwi zaś mają za zadanie
przekazywać
fałszywe informacje, aby nasi szpiedzy zdemaskowali ich w obozie wroga. Żywi
szpiedzy
to ci, którzy wracają z informacjami o wrogu.
Nie ma takiej osoby w armii, która byłaby traktowana z większą troską niźli
szpieg; nie
ma nikogo, kto byłby szczodrzej wynagradzany niźli szpieg; żadne inne działania nie
mogą już być owiane większą tajemnicą niż działania wywiadu. Kto nie jest
mędrcem, nie
może posługiwać się szpiegami; kto nie posiadł dobrych manier i nie jest otwarty
na dru-
giego człowieka, nie może korzystać z wywiadu; kto nie potrafi postępować rozważnie,
ten nie dojrzy korzyści w zeznaniach szpiega. Rozwaga, tylko rozwaga, a szpieg
nie bę-
dzie bezużyteczny! Jeśli zeznania szpiega nie zostały jeszcze odtajnione, a już
ktoś o nich
rozpowiada, zarówno gadułę jak i szpiega należy zabić.
Zanim zaatakujemy armię albo rozpoczniemy oblężenie miasta czy też podejmiemy
próbę zabójstwa, należy wpierw dowiedzieć się: kto dowodzi, kim są jego
przyboczni, ad-
iunkci, strażnicy i podwładni. Tego nasz szpieg musi się dowiedzieć.
Należy odszukać w swoich szeregach szpiegów wroga, przekonać ich do siebie i
wyko-
rzystać3, udzielić stosownych instrukcji i wysłać z powrotem do obozu wroga4. W
ten spo-
sób pozyskamy szpiega nawróconego, działającego na naszą korzyść. Dzięki niemu pozy-
skamy sobie szpiegów miejscowych i wtajemniczonych. Dzięki niemu, będzie można
przekazać martwych szpiegów wrogowi. Dzięki niemu, żywi szpiedzy będą mogli spokoj-
nie czynić swą powinność. Najważniejszym zadaniem wywiadu jest pozyskanie informa-
cji, a pozyskać ją można najszybciej od szpiega nawróconego, dlatego też należy
go trak-
tować z szacunkiem.
Dawnymi czasy dynastia Yin1 doszła do władzy, za sprawą Yi Zhi, który był
urzędni-
kiem na dworze dynastii Xia2. Dynastia Zhou3 doszła do władzy dzięki Lü Ya,
który pełnił
służbę na dworze dynastii Yin. Dlatego też światli władcy i rozsądni wodzowie,
wybierają
najzdolniejszych, aby ci służyli im jako szpiedzy – stąd ich wielkie zwycięstwa.
Wywiad
to podstawa działań wojennych, dzięki niemu armia może się posuwać naprzód.

Chytre sztuczki dla silniejszych.

[napoj.chmielowy]

Oszukaj władcę, aby przeprawić go przez morze1
Kiedy twoje linie obrony są dobrze umocnione, słabnie wola walki2. Nikogo nie
zasko-
czy to, co widać na co dzień. Jeśli jakiś sekret jest powszechnie znany,
przestaje być se-
kretem. Jeśli ktoś jest nadmiar szczery, chowa coś w zanadrzu3.
Jeśli jest jakiś ciemny interes do zrobienia, nie należy go wykonywać za
plecami wro-
ga. Tylko głupiec bowiem kradnie w środku nocy i zabija w ciemnym zaułku. Prawdziwy
strateg tak nie postępuje.
Niegdyś, kiedy Kong Rong4 został otoczony, generał Tai Shici obmyślił plan
wydosta-
nia się z oblężenia. Wybrał dwóch jeźdźców, każdemu z nich dał łuk, strzały i tarczę
strzelniczą, po czym cała trójka opuściła twierdzę. Ani oblężeni, ani oblegający
nie ukry-
wali zdziwienia. Tai Shici popędził zaś konie do okopu pod murami miasta, gdzie
umoco-
wawszy tarcze, kazał żołnierzom ćwiczyć strzelanie do celu. Kiedy skończyli
strzelać,
wrócili z powrotem do twierdzy. Powtarzano ten manewr kilka dni, aż wojskom
oblegają-
cym oczy się z nudów same do snu zamykały. Wtedy Tai Shici nie powtarzał już manew-
ru z ćwiczeniami. Zorganizował wojsko, nakarmił i co koń wyskoczy pognał z twierdzy,
wymykając się w ten sposób z oblężenia. Kiedy wróg się spostrzegł, uciekający
byli już
daleko.

Chytre sztuczki dla silniejszych.

[napoj.chmielowy]

Oblężenie miasta Wei ratunkiem dla Zhao
Wróg skoncentrowany nie jest tak dobry jak wróg rozproszony. Lepiej atakować,
kiedy
wróg jest słaby. Atakowanie silnego wroga, to nie najlepszy pomysł.
Z wojskiem należy się obchodzić jak z wodą: jeśli płynie bystrym nurtem,
należy ją
rozdzielić, kopiąc kanały; jeśli prąd wód jest słaby, można wody wstrzymać za pomocą
grobli.
Kiedy armia Qi ratowała państwo Zhao, Sun Bin rzekł do generała Tian Ji:
– Przecież aby rozsupłać zamotany węzeł, nie można się do niego zabierać z
pięściami;
aby rozdzielić walczących, nie można bić, gdzie popadnie. Należy rozbić
skoncentrowane
siły wroga i atakować małe oddziały. Okroić jego formę militarną i zniweczyć
potencjał
bitewny. Wtedy sytuacja sama się rozwiąże.

Chytre sztuczki dla silniejszych.

[napoj.chmielowy]

Zabij pożyczonym mieczem
Jeśli jesteś pewien co do wroga, a wciąż masz wątpliwości co do sojusznika,
spraw
niech sojusznik zabije wroga. Nie marnuj własnych sił. Bacz na bilans zysków i
strat.
Jeśli wiesz, kto jest twym wrogiem, a na horyzoncie pojawi się ktoś trzeci,
kto rośnie w
siłę, wykorzystaj go do zniszczenia wroga.
Zheng Huangong zanim zaatakował państwo Kuai, wypytał najpierw o
najbitniejszych,
najzdolniejszych, najmądrzejszych i najbardziej odważnych oficerów w państwie
Kuai, po
czym wpisał ich nazwiska na listę, oświadczając pisemnie, iż nada im stanowiska
i przy-
dzieli ziemie państwa Kuai, jakie zdobędzie. Następnie przygotował przed murami
miasta
mały ołtarzyk, pod którym zakopał ową listę, ofiarując koguta i knura na znak
zawarcia
przymierza. Władca państwa Kuai, obawiając się rebelii, kazał zabić swych
najlepszych
oficerów. Zheng Huangong zaatakował Kuai i zdobył je. (Księga mistrza Han Fei,
„Zbiór
wewnętrzny, część II”
Kiedy Zhuge Liang zawarł przymierze z państwem Wu wymierzone przeciw Wei, a
Guan Yu oblegał miasta Rangyang i Fancheng, Cao Cao – dowódca wojsk Wei – zamie-
rzał przenieść stolicę. Sima Yi wraz z Jiang Ji poradzili mu jednak tak:
– Liu Bei i Sun Quan są wprawdzie krewnymi, ale w rzeczy samej wiele ich
dzieli. Je-
śliby Guan Yu osiągnął, co zamierza, Sun Quanowi nie było by to na rękę. Dlatego
warto
by wysłać ludzi w ślad za nim, obiecując mu cześć terytoriów Jiangnanu, wtedy
oblężenie
Fanchengu ustanie.
Cao Cao posłuchał rady i dzięki temu Guan Yu został pojmany 1. (Księga mądrości
wojskowej, „Zwój IX”.

[napoj.chmielowy]

Wypoczęty atakuj zmęczonych
Wystarczy, że przeciwnik będzie wycieńczony, a nie będziesz musiał walczyć.
W ten
sposób na nic się zda jego siła, a twoja słabość nie mu nie pomoże.
Oto jest sposób na wroga. Sztuka wojny Sun Tzu’ego mówi wszak: „Kto się
zawczasu
stawi na pole bitwy, ten może spokojnie czekać na wroga; a kto się zjawi
poniewczasie i
będzie zmuszony do pośpiechu, ten się tylko zmęczy. Tak więc dobry wojskowy komen-
deruje wrogiem i nie daje mu się wodzić za nos”. W Sztuce wojny jest często mowa o
tym, jak należy atakować wroga. Chodzi bowiem o potencjał bitewny: nie w tym
rzecz by
wybrawszy dogodne miejsce oczekiwać wroga, ale w tym by za pomocą prostych manew-
rów skomplikować wrogowi życie, ustabilizowanym wojskiem atakować wojska zmienne,
wojskiem, w którym występują drobne niestabilności, atakować armię wielce
niestabilną,
z postoju atakować wojska maszerujące, z wolnego marszu atakować w wojska pędzące w
pośpiechu, z pozycji centralnej atakować obszary wahadłowe1.
Tak właśnie Guan Zhong trzymał armie w kraju, przygotowując ją do wojny.
(Zapiski
historyka, „Zwój LXII: Biografia panów Guan i Yan”2.
Sun Bin pojmał w ten sposób Pang Juana pod Malingiem. (Zapiski historyka, „Zwój
LXV: Biografia Sunów oraz pana Wu Qi”3.
Li Mu strzegł Yanmenu. Długo nie wdawał się w walkę, przygotowując się tylko.
Kie-
dy doszło do starcia, pokonał hordy Hunów. (Zapiski historyka, „Zwój LXXXI:
Biografia
panów Lian Po oraz Lin Xiangru”1.

Chytre sztuczki dla silniejszych.

[napoj.chmielowy]

Pozostałe sztuczki zdradzę poprzez e-mail kazdemu chętnemu Wubekowi (Wubeczce).
Nie będę ich upubliczniał bo jeszcze nasi rodzimi Masters of War zmądrzeją i nie
spełni się moja klątwa:
pl.youtube.com/watch?v=RsYA1fp6Z5o

[hurysa1]

napoj.chmielowy napisał:

> Biorąc pod uwagę te fragmenty "Sztuki wojny" kto waszym zdaniem jest zwycięzcą
> w
> "wojnie rusko-gruzińskiej pod olimpijską flagą"?

www.dziennik.pl/dziennik/europa/article230156/W_Gruzji_przegrali_wszyscy_Polska_tez.html

[map4]

Rosjanie podpisali umowę z Turkmenistanem, na mocy której przejęli transport
turkmeńskiego gazu do Europy.

Pierwotna trasa miała omijać tereny kontrolowane przez Rosję zapewniając Europie
dwóch niezależnych sprzedawców gazu. Teraz został jeden. Europa monopol gazowy
zawdzięcza więc panu Saakaszwilemu.