witam wszystkich

[barnum1]

Mam BPD jest mi bardzo ciężko,nigdy nie udaje mi się zrealizować żadnych
moich planów ani być z nikim dłużej w związku,po prostu już siły mi
brakuje.Może ktoś kto ma podobny problem zechciałby ze mną porozmawiać i
podzielić się swoimi doświadczeniami?pozdrawiam

[okrent9]

witaj, barnum. Ja mam problem że tak powiem odwrotny, tzn. bliska mi osoba
wydaje się cierpieć na BPD, jestem pewna, że jej jest tak samo ciężko jak
Tobie, ale mnie też jest ciężko, kiedy robię wszystko dla dobra związku a
prawie wszystkie moje wysiłki idą na marne... Marzy mi się, żeby ten mój ktoś z
BPD doszedł do konkluzji, do jakiej Ty doszłaś (doszedłeś?), mianowicie, że
masz jakiś problem. Pierwszym krokiem do poprawy sytuacji jest na pewno zdanie
sobie sprawy z tego, że coś jest nie tak, i że to w nas tkwi problem... Więc
myślę, że Ty jesteś na najlepszej drodze do tego, by zmienić swoje życie na
lepsze. Czego Ci serdecznie życzę.

Drogi Okrencie

[barnum1]

dziękuję za odzew:)przykro mi że cierpisz,nie wiem jak Cię
pocieszyć sama sobie nie umiem poradzić.Mogę Ci tylko napisać jak to zawsze
wyglądało z mojej perspektywy:im bardziej kogoś kochałam,tym bardziej się
obawiałam że ta osoba podejdzie.Doszukiwałam się różnych symptomów,nie
wierzyłam w żadne zapewnienia w końcu napięcie stawało się nie do wytrzymania i
odchodziłam-zawsze pierwsza.Najbardziej chciałam żeby ta druga osoba kochała
mnie mimo wszystko,testowałam jej wytrzymałość.Chyba nikt nie jest w stanie
długo wytzrymać takich "testów".Mam nadzieję że Tobie cierpliwości starczy na
długo.Pozdrawiam Cię bardzo mocno i życzę szczęścia

[okrent9]

barnum, a czy w Twoich związkach zdarzało się, że ta druga osoba starała się
przekonywać Cię, że jednak naprawdę Cię kocha, że jest z Tobą związana,
zostanie na zawsze, itd? I jak reagowałaś na takie zapewnienia? Ja przekonałam
się, że w moim związku z BPD takie zapewnienia niczego nie rozwiązują :( To
okropnie boli, bo człowiek nieraz prawie wbrew sobie zapewniał (nie, że nie
kochałam i kłamałam, tyle, że po prostu czasem mój BPD DOMAGAŁ się zapewnień,
deklaracji miłości w sytuacjach, kiedy miałam ochotę tylko trzasnąć drzwiami...
więc był tego swego rodzaju gwałt na mojej własnej psychice, którego
dopuszczałam się w imię miłości do mojego BPD...) Coraz częściej dochodzę do
wniosku, że cokolwiek bym powiedziała, i tak zostanie to użyte przeciwko
mnie... Nawet ostatnio mój komplement został w ciągu kilku sekund obrócony w
coś w rodzaju obelgi i stał się "przyczyną" awantury. :( Jak można obrazić się
o komplement? Mój osobnik z BPD potrafi :( Jesteśmy razem już sześć
lat... "zerwań" było chyba z tysiąc. I naprawdę NIGDY nie wiem, czy ostatnie
nie jest ostateczne :( I cierpliwości już prawie nie mam... a z drugiej strony
jednak nie potrafiłam dotąd odejść na dobre, zwłaszcza, że widzę, że ta druga
osoba jednak cierpi. Najgorsze jest to, że niestety najwyraźniej NIE ROZUMIE,
że problem leży głównie po JEJ stronie. Może w pewnym sensie mam szczęście,
może to BPD nie jest jakieś ekstremalne (!? po tym wszystkim co przeszłam?), bo
w końcu tych sześć lat razem jednak jesteśmy... Ale ile mnie to kosztuje? :(

Czy zamierzasz spróbować omega3, magnezu, psychoterapii, nie wiem czego
jeszcze? a może już próbowałaś? Ponoć omega3 pomaga uregulować nastroje... Parę
dni temu widziałam nawet w drogerii opakowanie 30 zdaje się sztuk za ok. 10
zł... (wcześniej tylko w Internecie i bardzo drogie). Ja oczywiście nie mogę
nikogo zmuszać do zażywania niczego - mówię o moim "przypadku" BPD - ale gdybym
podejrzewała u siebie ten syndrom, to pewnie bym próbowała takich łatwo
dostępnych środków.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

[barnum1]

witam ponownie:)bardzo trudno cokolwiek Ci doradzić,myślę,że nie ma dobrego
wyjścia.Wobec wszystkich bliskich mi osób miałam zawsze ogromne
wymagania,uważałam,że jeśli mnie naprawdę kochają to zniosą wszystko.Często
mylnie interpretowałam ich zachowanie czy słowa,a kiedy czułam że tracę
kontrolę reagowałam wścieklością i odchodziłam chociaż wielokrotnie później
bardzo tego żałowałam,ale nie zdecydawałam się na powrót,nigdy.Nie znam dobrze
Twojej sytuacji,nie jestem lekarzem ani specjalistą,piszesz że męczysz się już
6 lat,to bardzo długo,no i co ja mam napisać?wiesz nie napiszę Ci zostaw go,to
bylaby hipokryzja,wierzę że on Cię bardzo kocha i potrzebuje.Z drugiej strony
Ty cierpisz.Mam przyjaciółkę,którą bardzo kocham.Wie o mojej chorobie,nie chcę
jej krzywdzić ani stracić.Dlatego wierzę jej,a nie sobie.Jeśli mówi,że mnie
kocha to tak jest,jeśli odwołuje spotkanie,to wierzę jej że ma ważny powód,a
nie dorabiam ideologii,że mnie unika:)i to działa,póki co,choć cały czas żyję w
strachu że zniszczę naszą przyjaźń jak wszystkie poprzednie.Nie wiem czy te
lekarstwa o których piszesz pomagają,trudno mi uwierzyć że np omega3 powstrzyma
mnie przed odejściem z kolejnej pracy czy rezygnacją z kolejnych studiów.czy
jesteś pewna że Twój mężczyzna nie zdaje sobie sprawy że coś jest jednak nie
tak?w życiu każdego BPD powtarzają się określone schematy,trzeba naprawdę być
bezrefleksyjnym,żeby ich nie zauważyć.Na koniec napiszę,że takie bezgranicznie
kochające osoby,ktore wszystko mi wybaczały,paradoksalnie wywoływaly we mnie
niechęć a nawet pogardę.Przepraszam,że to piszę,w żadnym wypadku nie chcę Cię
urazić.Po prostu nie wiem czy uległość i bezwarunkowa miłość jest receptą na
związek z BPD.Nie wiem czy w ogóle jakaś jest.Z calego serca życzę Ci
szczęścia,nieważne co postanowisz.Pisz do mnie jeśli tylko zechcesz,pozdrawiam
cieplutko

[okrent9]

barnum, o uległość i wybaczanie wszystkiego raczej trudno mnie posądzić :) Mam
jednak trochę godności :) Niestety, wiem już z doświadczenia, że jeśli odpowiem
pięknym za nadobne i wdam się w kłótnię, to doprowadzi to tylko do eskalacji
agresji i wzajemnej niechęci, a w rezultacie do uczucia emocjonalnego
wypalenia, co może skończyć się nawet kliniczną depresją. Wypracowałam sobie w
pewnym sensie sposób postępowania w sytuacjach spięć... polega ta moja metoda
na przeczekiwaniu i cichych dniach z mojej strony. W końcu BPD wyczerpuje
się "zapas amunicji", męczy się własnymi urojeniami na mój temat (jak to ja
nienawidzę, jak jestem niewdzięczna, itd., itp.), zaczyna tęsknić za
bliskością i ciepłem... i przychodzi do mnie ze łzami w oczach. Okresy dobre w
naszym związku zwykle rekompensują mi te złe. Wolałabym jednak oczywiście, żeby
złych nie było wcale!

Jak długo trwa Twoja przyjaźń, ta o której piszesz? Na ile jest intensywna? BPD
najczęściej chyba sabotują związki z najbliższymi... Ale myślę, że "na
przyjaciołach" dobrze jest ćwiczyć pozytywne podejście, wiarę w dobre intencje
drugiej strony, własny dobry wizerunek :)

Jeśli chodzi o to, czy osoba z BPD jest w stanie zdać sobie sprawę z tego, że
najprawdopodobniej ma BPD... to oczywiście, inteligentny człowiek raczej
powinien po pewnym czasie zauważyć u siebie powtarzające się schematy
postępowania. Jednak mam wrażenie, że jeśli poczucie własnej wartości
takiej osoby jest niskie, to ona nie będzie CHCIAŁA dopuścić do świadomości
tego, że ma problem.

Czytałam na jakimś anglojęzycznym forum wypowiedzi osób żyjących z kimś z BPD,
i w większości przypadków te osoby pisały, że ich mąż, żona czy matka obrażają
się, jeśli sugeruje im się wizytę u psychoterapeuty. Myślę, że gdzieś w głębi
serca ludzie z BPD boją się, że psycholog czy psychiatra oceni ich jako
przypadki nieuleczalne, "wariatów", kto wie jaką etykietkę im przyklei... i że
stracą wtedy resztkę kontroli nad własnym życiem.

Piszesz, że nigdy nie zdecydowałaś się na powrót... Czy jesteś bardzo młoda?
czy wiele bliskich związków zerwałaś? Mój BPD ma za sobą jeden dłuższy
związek... Nie był to związek szczęśliwy, ale jednak trwał. Ze mną też trwa,
tyle, że miotamy się prawie nieustannie między emocjonalną bliskością
a poczuciem, że ta druga osoba nas nie rozumie i tak naprawdę jest wciąż kimś
obcym. Czasem (coraz rzadziej) obwiniam siebie, że przecież sama czasem mam
wątpliwości, czy ten ktoś mnie kocha - jednak z drugiej strony wiem, że ja nie
zrywam nieustannie, nie obwiniam o brak zainteresowania czy uczucia, nie
doszukuję się w każdym słowie drugiej strony "dowodu nienawiści" do mnie... co
ta druga osoba niestety często robi. :( Myślę, że jakaś terapia dla par
przynajmniej trochę by nam pomogła... bo w końcu osoby inteligentne są w stanie
przynajmniej trochę zmodyfikować zakodowane wzorce zachowań, prawda? Jednak mój
osobnik :) BPD dotąd się ostatecznie nie zdecydował na taką terapię.

Kiedy jest między nami dobrze, nie widzi powodu by chodzić do terapeuty (ja
zresztą wtedy wręcz zapominam o problemie), a kiedy dochodzi do awantury, mój
BPD jest oczywiście przekonany, że to wszystko wyłącznie moja wina, a w takim
razie szkoda jego czasu na to, żeby ze mną chodzić do jakiegoś terapeuty :P
Eeeech.

Czy możesz mi, barnum, napisać, czy zdarzyło Ci się kiedyś po ataku wściekłości
nie pamiętać, jak się to wszystko zaczęło? np. nie pamiętać, co dokładnie
zostało powiedziane przez tę drugą osobę, że aż tak się wzburzyłaś?

[barnum1]

wiesz co mnie najbardziej poruszyło w Twoim poście?Napisalaś że osoba
inteligentna powinna potrafić zmodyfikować swoje zachowanie.W takim razie
jestem chyba debilem:)Wiesz nie mogę się zgodzić z tym co napisałaś,właśnie o
to w tej chorobie chodzi,że nie można wyjść poza ten schemat.Zawsze powtarzam
sobie teraz będzie inaczej,ale sama w to nie wierzę,kończy się tak samo.Nie
wynika to ze złej woli,z lenistwa czy wygodnictwa.Sama sobie robię największą
krzywdę odchodząc z niezłej pracy czy porzucając osobę,którą kocham.Nie wiem
czy ktoś z BPD może się zmienić,wg mnie nie.Ale podkreślam,że nie piszę z
pozycji eksperta:)być może się mylę.Dla mnie ta choroba to równia pochyła.Aha i
nie jestem bardzo młoda:)mam 24 lata.Moją przyjaciółkę znam kilka miesięcy,ale
dla mnie to bardzo długo.Staram się jej nie krzywdzić,nie usprawiedliwiać
swojego zachowania chorobą,nie popadać w paranoję.Udaje się,ale nie zawsze,po
prostu czasem nie mogę zapanować nad atakiem złości.Wiem że kiedyś to się
skończy ale póki co jestem bardzo szczęśliwa że mam kogoś bliskiego,choć może
to egoistyczne z mojej strony,może od wszystkich powinnam trzymać się z
daleka.pamiętam zazwyczaj co wywołało moją wśćiekłość,z tym że czaem to bardzo
błahe powody.no i wszystkie moje związki są bardzo intensywne,w inne nie
wchodzę:)Wiesz skoro już tak długo jesteście razem(dla mnie 6 lat to
wieczność:))to może tak już po prostu zostanie?życzę Wam tego z całego
serca,mam też nadzieję że ktoś bardziej kompetentny odpowie Ci na wszystkie
pytania.Pozdrawiam,dziękuję że do mnie piszesz

Droga barnum...

[okrent9]

Nie, na pewno nie jesteś debilem :) Moim zdaniem jednak osoby z BPD MAJĄ szanse
na "wyjście" z tego zaklętego kręgu, tyle, że raczej trudno to zrobić bez
pomocy specjalisty i przede wszystkim pracy nad sobą. Jest jedna strona w
polskim Internecie założona przez młodego mężczyznę, chyba pierwsza o BPD po
polsku, który naprawdę dokonał dużej pracy nad sobą i wydaje się, że jego życie
ogromnie na tym zyskało. Niestety nie pamiętam jego nazwiska, ale jeśli
poszukasz, to może znajdziesz. Istnieje coś takiego jak programowanie
neurolingwistyczne, myślę, że to też może pomóc osobom z BPD, jednak tego nikt
za osobę cierpiącą na BPD nie zrobi, to trzeba zrobić samemu, poświęcić trochę
czasu, i mieć trochę silnej woli. Ale przecież jeśli się wie, że się samemu
sobie szkodzi ulegając emocjom do tego stopnia, że traci się (rezygnując z
niej) dobrą pracę czy oddaną nam bliską osobę... to chyba jest to dość silny
bodziec do tego, żeby coś zmienić, prawda? Najgorszym wyjściem jest powiedzieć
sobie, że nic się nie da zrobić - będzie działało na zasadzie samosprawdzającej
się przepowiedni :\

Czy w swojej relacji z przyjaciółką zdarzyło Ci się już dostać ataku gniewu,
który wyładowałaś w jej obecności? Jeśli tak, to jak zareagowała?

Przeczytałam przed chwilą Twój ostatni post jeszcze raz i widzę, że
piszesz: "sama sobie robię największą krzywdę odchodząc z niezłej pracy czy
porzucając osobę,którą kocham". Czy w tamtych związkach, z których
zrezygnowałaś, byłaś kochana z wzajemnością? Jeśli tak, to skąd pewność, że to
właśnie samej sobie zrobiłaś największą krzywdę? :) Rozumiem, że cierpiałaś,
ale występuję w tej chwili w roli advocatus diaboli, próbując Cię skłonić do
uświadomienia sobie, że takie podejście jest trochę narcystyczne. Jeśli tamte
osoby naprawdę Cię kochały, to i one cierpiały, pewnie nie mniej od Ciebie. A
kto wie, może nawet bardziej? Widząc, że się miotasz, że cierpisz, a nie
widzisz że sama wokół siebie zakreśliłaś krąg, poza który nie jesteś w stanie
wyjść, który Cię ogranicza, choć wystarczyłby mały krok byś znalazła się na o
wiele większej przestrzeni, zobaczyła wszystko z innej perspektywy, poczuła się
lepiej, była szczęśliwsza... Ktoś, kto kocha człowieka z BPD, czuje się czasem
trochę tak, nie obraź się, bo wcale nie chcę Cię tym porównaniem obrazić, jak
rodzic wobec dziecka, które płacze, bo np. dowiedziało się, że Boże Narodzenie
jest dopiero za pół roku. Dla tego dziecka taka wiadomość może być naprawdę
okropna, i rodzicowi serce się kraje, że syn czy córka płacze, ale przecież nie
są w stanie przyspieszyć Bożego Narodzenia... a dziecko jest zbyt małe by
zrozumieć, że sześć miesięcy minie w swoim czasie, a ono pewnie już następnego
dnia zapomni, że takie było rozgoryczone. Jeśli kiedykolwiek kochałaś kogoś,
kto np. był od czegoś uzależniony i sam sobie szkodził (mam jednak nadzieję, że
nie), to zrozumiesz, o czym mówię. To naprawdę okropne uczucie. Pomijając już
fakt, że osoby z BPD zwykle nie tylko siebie krzywdzą, ale też swoimi wybuchami
zazdrości czy gniewu potrafią skrzywdzić kogoś, kto by im nieba przychylił.

O Twój wiek pytałam tylko dlatego, żeby zorientować się, ile czasu miałaś na
poważne związki :) Np. nastolatki zwykle przeżywają wszystkie relacje z
koleżankami i kolegami bardzo głęboko i często przesadnie, jednak jest to
naturalne dla tego etapu życia. Dorosły człowiek natomiast dąży do jakiejś
stabilizacji uczuciowej, i im starszy, tym bardziej mu zwykle doskwiera jej
brak. Ty jednak mimo wszystko nie jesteś jeszcze taka stara ;)

Pozdrawiam Cię, i również dziękuję za odpowiedzi na moje posty. To trochę
taka "komunikacja zastępcza" dla mnie; mam wrażenie, że ćwiczę sobie rozmowy na
temat z moim BPD... Wymieniłam się dotąd kilkoma czy może kilkunastoma e-
mailami z osobami w sytuacji podobnej do mojej (tzn. kogoś, kto żył bądź nadal
żyje z BPD) jednak nigdy nie rozmawiałam z osobą, która u siebie dostrzega
symptomy tego syndromu. Tak więc wymiana doświadczeń tutaj ma dla mnie
znaczenie edukacyjne :)

[barnum1]

witam ponownie:)dziękuję Ci ze zwróciłaś uwagę na narcystyczny ton moich
wypowiedzi,staram się nad tym pracować:)wiem co chcesz mi powiedzieć,że
powinnam łaskawie zwrócić uwagę na to,że związek to nie tylko JA i moje ego,ale
jeszcze ta druga osoba,z perspektywy której Ty piszesz.Wiem że masz głębokie
poczucie krzywdy,chcesz "przychylić nieba"a obrywasz za wszystko.Tak postępuje
Twój mężczyzna ja też tak postępuję.Czuję że przypierasz mnie do muru pytając
dlaczego i mówisz mi teraz weź się w garść,spójrz na siebie krytycznie i nie
ulegaj emocjom.Czy uwierzysz mi jeśli napiszę,że nie potrafię?Jesteś miła ale
wyczuwam coś takiego w Twoich postach,że chcesz mi pokazać jak bardzo moje
argumenty są bez sensu i ze to wszystko jedna wielka ściema a Ty
cierpisz.Naprawdę nie wiem co Ci napisać,na samym początku napisałaś że osoby z
BDP mają szanse na wyjście z choroby i to zależy od ich inicjatywy i starań.Nie
zgadzam się z Tobą,ale być może racja jest po Twojej stronie.Po prostu piszesz
mi"weź się w garść"a nienawidzę tego zdania.Strasznie to boli jak ktoś mi to
mówi.Gdybyś weszła do mojej głowy,zrozumiałabyś,że po prostu nie mogę wziąć się
w garść i zapanować nad emocjami,wątpię czy Cię przekonałam.Ale kiedy patrzę z
Twojej perspektywy to Ciebie rozumiem.Jest jakiś człowiek,który ma niby to
BPD,ma jakąś kochaną osobę,którą krzywdzi i wykorzystuje,a kiedy to się
kończy,to koncentruje się tylko na swoich uczuciach,jakby tamtej osoby nigdy
nie było,jakby nie cierpiala.Kiedy mam atak wściekłości nie myślę o tym czy
robię komuś krzywdę nie wzruszają mnie czyjeś łzy,myslę tylko o sobie.Dopiero
po jakimś czasie przychodzi poczucie winy wyrzuty sumienia i takie tam.Straszne
to co piszę i myślisz sobie pewnie taka podła i jeszcze użala się nad sobą.Ale
nie chcę krzywdzić nikogo uwierz mi jest mi potem strasznie źle z tym że jestem
takim człowiekiem.Wiesz to co piszę to nie są jakieś prawdy objawione o BPD,być
może Twój kochany jest kompletnie inny,mam nadzieję że lepszy.Może powiedz mu
to co mi piszesz,nie można odmówić Ci racji.Tylko co to zmieni?Piszesz mi:
krzywdzisz ludzi jesteś egoistką a wystarczy odrobina dobrej woli,żeby się
zmienić a nie zasłaniać jakimś border.a ja twierdzę że to nie jest takie
proste.Mam nadzieję że Cię w żadnym momencie nie uraziłam,bo bardzo bym tego
nie chciała.Rozumiem że mój sposób myślenia może Cię niesamowicie
drażnić.Chciałabym żebyś rozwiązała swoje problemy i żebyś była
szczęśliwa.Życzę Ci wszystkiego najlepszego,mam nadzieję że jeszcze napiszesz
do mnie.

[okrent9]

Barnum, nie, nie mówię Ci, "weź się w garść"... Sama cierpiałam kiedyś (dawno
temu, jako nastolatka) na depresję, i wiem, że są takie stany obniżonej
aktywności, kiedy człowiek po prostu nie potrafi sam wziąć się w garść.
Depresja od BPD różni się jednak w tym sensie, że oprócz stanów pustki osobie
cierpiąca na BPD zdarzają się też też stany prawie euforii, kiedy np. jest w
pierwszej fazie zakochania i idealizuje drugą osobę... Czuje wtedy energię,
którą, myślę, można wykorzystać do tego żeby zrobić gruntowny emocjonalny
remanent... wiesz, takie "noworoczne postanowienie" konkretnych zmian. Ja
wierzę, że Ty chcesz zmian na lepsze i lepszych relacji. Pod tym względem wręcz
zazdroszczę Twoim bliskim, że Ty masz świadomość pewnego problemu i chciałabyś
coś zmienić, kiedy mój BPD niestety do takiej samoświadomości (jeszcze?) nie
doszedł. Nie chcę Cię "przypierać do muru". Moje sugestie dotyczące omega 3,
terapii, itd., wynikają z mojej sympatii do Ciebie - a nuż Ci pomogą. Tak jak
już wspomniałam, istnieje strona pewnego polskiego BPD, który twierdzi, że w
znacznym stopniu poprawił swoje relacje w bliskich związkach - nie pamiętam już
dokładnie, jak do tego doszedł, bo czytałam jego stronę kilka lat temu, ale
chyba właśnie w jego przypadku pomogła głównie psychoterapia i czy to omega 3
czy cynk? A więc wygląda na to, że można sobie pomóc. Przynajmniej częściowo.
Moim zdaniem jest to bardzo pocieszające. Kiedy przechodziłam depresję,
zaczęłam czytać różne pozycje popularnonaukowe nt. depresji właśnie i sposobów
walki z nią, i sama świadomość, że ISTNIEJĄ możliwości radzenia sobie z nią
naprawdę mi pomogła... Dlatego wciąż wspominam Ci o tych sposobach radzenia
sobie z syndromem BPD o których czytałam.

Wierzę Ci, że nie chcesz nikogo krzywdzić. Wcale nie myślę, że jesteś podła.
Ale jeśli spojrzymy na sprawę z dystansu i oddzielimy to, co się dzieje, od
tego, kto jest sprawcą, to wychodzi na to, że osoby, z którymi BPD jest w
związku nieraz są narażone na podłe zachowania kogoś takiego (pomimo, że on w
tym momencie wcale nie chce być podły!) i są skrzywdzone (pomimo, że on wcale
nie chce ich krzywdzić, wręcz sam czuje się zagrożony!) Czy rozumiesz, co mam
na myśli?

Nie uraziłaś mnie niczym, Twój sposób myślenia mnie nie drażni... Patrzę na
naszą wymianę doświadczeń i opinii z pewnego dystansu i np. fakt, że piszesz,
że po awanturze, po ataku gniewu, masz wyrzuty sumienia, napawa mnie otuchą
jeśli chodzi o MOJEGO BPD. Bo czasem nie wierzę, że on miewa po wszystkim
wyrzuty sumienia, a to niestety oznaczałoby, że stracił wszelki kontakt z
rzeczywistością i wtedy związek z nim nie miałby zupełnie żadnego sensu.

[evunia5]

Okrent9,
jak ty dokładnie napisałaś o moim związku, aż nie wierzyłam własnym oczom co
czytam. To samo, te same schematy, to samo stosowanie cichych dni przeze mnie,
aby mój sie wyciszył, to próbowanie "zaciągnięcia" go do psychologa, a jak jest
dobrze to zapominam o złych rzeczach, a jak źle to "wszystko moja wina i to ja
mam chodzic na terapie". Raz był ze mną na spotkaniu z osychologiem, to co
opowiadał to przeszło moje najśmielsze ,yśli (zrobił ze mnie alkoholiczkę i
wyrodna matkę,) a gdy w domu zapytałam dlaczego takich bzdur nagadał - to
spokojnie odpowiedział, że musiał sie troche wybielić. Potem był umówiony juz
sam na spotkanie - stchórzył, uciekł niemalże spod drzwi psychologa, a mnie
okłąmał, że lekarza nie było.
I ta ciągła hustawka nastrojów - masakra, wykańcza mnie że już brakuje mi sił.
Po okresie "ciszy" przychodzi do mnie jak biedny zbity pies ze łzami w oczach,
rozmawia ze mną wtedy długo, chce się zmienić - ale jak juz jesteśmy razem nici
ze zmian, bo juz tak jest super.
A czy twój nie miewa jak ja to nazywam "okresów fascynacji jakims kolegą" która
trwa tak z 2-3 miesiące, do momentu aż kolega okaze sie oszustem lub kłamcą?

O Borderach

[lichi82]

Witam. Mam Bordera, rozumiem go, męczy mnie jak cholera i moją Bliską Osobę, która już nie wytrzymuje, wyprowadziła się i w ogóle nie wiem co robić.

Przyznam, że całości nie czytałam, nie jestem w stanie to wielki wysiłek, jesli chcecie żeby jakis bardziej zaburzony Border to czytał to proponuje wiecej enterów dawać.

Po pierwsze, mów do niego krótko, zwięzie, powtarzaj w cholere razy jak dziecku, bądz stanowcza. Jeśli mówisz, że kochasz, to za godz czy kilka dni, nie możesz w to wątpić. Zapewnienia słowne jednak dają BPDowcowi tylko chwilową ulgę. Najważniejsze są namacalne dowody Twojej miłości [sorry możliwe, że się pogubiłam i nie wiem komu odpisuje], jeśli facet ma pamięć wzrokową to już SMS albo coś na piśmie zrobi lepszy rezultat niż słowo. A dowody: nie wiem przytul, zrob jakiś drobiazg, weź to duże dziecko na lody...

Ja mojego Bordera nazywam niedorozwojem emocjonalnym. Myślę, że to jest sedno BPD.

Lepiej pomaga pilnowanie się przez osobę z BPD i samoświadomość, niż chemia, oczywiście wykluczająć wymienioną omegę, magnez, zielona herbate, harbatki z melisy i miety na uspokojenie i ew można dorzucic dziurawca. Raczej pomoże niż zaszkodzi.

Jeśli ktoś chciałby moją wiedzę czy zrozumienie tej przypadłości wykorzystać, to bardzo chętnie pomogę. Chociaż na to się mogę przydać. Wiec piszcie na mail: nick taki jak wyżej w poscie, ale na portalu Wirtualnej Polski.

Pozdrawiam Wszystkich.

totalna mentalna demolka

[blueangel80]

witam.
pozwalam sobie wlaczyc sie do waszej dyskusji.. moze bede mogla pomoc....
rozpoznalam u siebie ten syndrom kilka miesiecy temu. Mam 99 % opisywanych
objawow. Jestem 26 letnia mamusia, kochanka, wlascicielka firmy..
Generalnie radze sobie ze wszystkim prawie doskonale.
Niestety rzadza mna skrajne emocje, ktore niszcza moja psychike i osoby ktore
kocham. Szczescie, ktorego doswiadczam, zawsze jest niepelne, poniewaz sama
czuje sie pusta..Paradoksalnie dopelnienia nie szukam w sobie, lecz w absolutnej
bezwarunkowej milosci, w oczach mojego mezczyznym, w marzeniach o idealnym
zwiazku, idealnym zyciu.. Daze do skrajnej perfekcji we wszystkim, co robie..
Nawet najmniejszy blad dyskwalifikuje mnie jako mame, kobiete, szefa..
Zazdrosc..
To najwiekszy koszmar, z jakim sie borykam od wielu lat.. Tak bardzo boje sie,
ze moj mezczyzna ode mnie odejdzie, ze testuje go na kazdym kroku, zadam
zapewnien o dozgonnej milosci, oczekuje skrajnej adoracji, poswiecania mi 100 %
czasu, odgadywania pragnien i natychmiastowej realizacji wszystkich polecen :(
jak wreszcie czuje sie spelniona, szczesliwa i w pelni akceptowana, to zaczynam
podejrzewac, ze on gra, ze to wszystko po to, zeby mnie oszukac, zeby miec
swiety spokoj, a nie z milosci...
To moj trzeci dlugi zwiazek. Dwa pierwsze trwaly w sumie 9 lat, obecny 3 lata.
Poprzedni zakonczylam po 3 latach z dnia na dzien. Czulam sie akceptowana i
kochana w 100 %. Mimo to nigdy nie moglam zaakceptowac tego stanu, mimo
szczescia ciagle szukalam dowodow zdrady :( komorka, maile.. Teraz nawet nie
wiem, dlaczego odeszlam i co mna powodowalo. Gdy ktos mnie o to pyta, nie jestem
w stanie sobie przypomniec :( Bylam najwieksza miloscia jego zycia :( Nikt nigdy
mnie tak nie kochal..
teraz wszystko sie powtarza.. od 2 lat co wieczor awantury o najmniejszy
drobiazg, o krzywe spojrzenie, o chwilowa nieobecnosc, o chec spedzenia czasu
beze mnie... O to, ze w odpowiednim momencie mnie nie pochwalil, nie powiedzial
komplementu, nie przytulil...

Skrajna zaborczosc, chorobliwa zazdrosc podszyta mega lękiem przed opuszczeniem,
wewnetzny detektyw, ktory nawet najbardziej oddalone od siebie sytuacje potrafi
zlozyc w calosc i przedstawic jako dowod zdrady :(

Najgorsze jednak jest to, ze zadam dla siebie akceptacji i wolnosci, zazdrosci
tylko w pewnych granicach, zrozumienia, wolnego czasu, tolerancji moich wad, i
przy okazji krolewskiego traktowania i pelnej ofiarnosci, oddania...
Zarazem oczekuje, ze mezczyzna zachowa siebie, nie popadnie w paranoje z powodu
moich skrajnych emocji, agresji, totalnej milosci, czasami mega obojetnosci,
zimna, wyrachowania, tyranii, sarkazmu..

po kazdej awanturze wpadam w totalne przygnebienie, ale szukam porozumienia.
odkad wiem, ze prawdopodobnie to BPD, to od razu przepraszam ( mimo tego, ze
czasami nie wierze w wyjasnienia i zapewnienia o niewinnosci, czystosci intencji)
zdaje sobie sprawe, ze za chwile juz nie bede pamietac o co poszlo.

widze tez, ze wpadam w pewnien schemat zachowan i sama nie jestem w stanie przed
nim uciec. W ciagu minuty moj stan euforii potrafi zamienic sie w totalnie
niszczycielski stan rozpaczy, ktory prowadzi do eskalacji agresji, krzyku,
obrazania partnera... potem placz, zrozumienie, ze to znowu bpd, przeprosiny i
spokoj na kilka godzin, czasami dni.

nie potrafie dokonywac wyborow zgodnych ze swoja wola, czasami mysle a a mowie b
:( mam sklonnosc do uzaleznien, nie mam silnej woli, choc na zewnatrz wszyscy
odbieraja mnie zupelnie inaczej.
jestem dobra aktorka, potrafie manipolowac innymi, przekonac kazdego do zachowan
zgodnych z moimi oczekiwaniami.

przyjaciol skreslam bardzo szybko, wystarczy jedna/dwie sytuacje, w ktorych ktos
mnie zawiedzie...

moglabym tak dlugo...

ale tak naprawde jestem kims zupelnie innym :(
gdy czuje sie kochana, jestem najslodszym kociakiem na swiecie...
niestety potem to przestaje mi wystarczac i szukam dalej... odchodze, aby
pozwolic sie odnalezc mojemu idealowi :( to straszne

goraco pozdrawiam

[barnum1]

witaj Angel,miło że piszesz:)bardzo wielkie wrażenie zrobił na mnie Twój
post,bardzo dobrze znam "wewnętrznego detektywa",obsesyjną zazdrość i nierealne
wymagania.Wiesz kiedy to przeczytalam pomyślałam sobie że żal mi osób
porzuconych przez Ciebie,że Twoje zachowanie jest okropne,tak łatwo mi przyszło
to ocenić chociaż jestem taka sama,naprawdę identyczna,moje zachowanie nie
różni się niczym od Twojego.I teraz to widzę tak bardzo wyraźnie i jestem
przerażona tym wszystkim więc aż tak jest źle?Po prostu dzięki Tobie udało mi
się pierwszy raz spojrzeć na to z boku i zobaczyć to co Okrent w delikatny
sposób próbowała mi dać do zrozumienia.Wiesz gdybym nie była w Twojej skórze
posądziłabym Cię o skrajny egoizm i ekstremalnie niskie poczucie własnej
wartości,uznałabym,że to one Tobą powodują.Dziękuję Ci że to napisalaś,wiele
rzeczy mi uswiadomiłaś,przezde wszystkim to jak jestem odbierana.Moja biografia
jest prawie identyczna,z tym że nie mam męża ani dziecka.Powiedz mi co robić
jeśli wiesz czuję że jestem w ślepym zaułku, czy Ty coś zamierzasz zrobić?
strasznie mi przykro po tym co napisałaś żal mi Ciebie,żal mi Twojego męża a
najbardziej chyba użalam się nad sobą.Nie umiem pocieszyć Ciebie
przepraszam,dziękuję jeszcze raz że napisałaś,że tyle zrozumiałam proszę pisz
jeszcze pozdrawiam

[okrent9]

Droga blueangel, cieszę się, że i Ty się odezwałaś. Widzę, że Twoja sytuacja
jest w pewnym sensie bardziej zbliżona do mojej - tzn. jesteś bardziej podobna
do mojego BPD niż barnum, w tym sensie, że jesteś ze swoim mężczyzną od kilku
lat, że masz za sobą inne dłuższe związki... poza tym opis Twojego podejścia do
miłości, Twoich oczekiwań, które spełnione natychmiast wydają Ci się nic
niewarte a motywacja Twojego partnera jakaś wyrachowana a nie wynikająca ze
szczerej miłości... Również Twoje opisy Twoich własnych absurdalnych czasem
reakcji ogromnie przypominają mi sposób zachowania mojego BPD.

Czy powiedziałaś swojemu partnerowi, że "zdiagnozowałaś" u siebie BPD? Czy
wcześniej groził Ci zerwaniem związku? Czy czułaś do niego coś w rodzaju
pogardy kiedy ustępował Ci, gdy miałaś wobec niego jakieś niedorzeczne żądania?
Barnum napisała, że czasem paradoksalnie czujaś miłość i wybaczanie budziło w
niej pogardę i niechęć do tej osoby.

Piszesz, że jesteś matką - czy Twoje dziecko jest świadkiem scen zazdrości
itp.? Pytam bo mnie zawsze bardzo bolało, kiedy dzieci były świadkami ataków
gniewu, słyszały te przeróżne obelgi, absurdalne oskarżenia... bo dzieci
przecież nie są w stanie ocenić, co jest prawdą, a co nie :(

[barnum1]

Okrent napisałam do Ciebie na priv,pozdrawiam:)

[juliab777]

Hej Blue Angel!
To niesamowite co piszesz!
Niesamowite jest równiez to, jak bardzo moja sytuacja przypomina
Twoją. Toczka w toczkę. Może tylko nie mam tak skrajnie posuniętego
problemu z zazdrością. Mam za to bardzo dobrze rozwiniętego "psa
ogrodnika" przez co jestem w stanie torturować więcej niż jedną
osobę jednocześnie ;-)
Idę dzisiaj do psychiatry. Moja pierwsza wizyta, więc trzymajcie za
mnie kciuki :-)
Już nie mogę znieść tego rozchwiania, zmienności nastrojów, gry
pozorów...


Pozdrawiam

[sabinape]

Witam. To bardzo cenne, że uświadomiłaś sobie swój problem. Ciekawe
jak Ci poszło z lekarzem. Bardzo trudno żyje się z osobami
cierpiącymi na BPD. Ja tracę już poczucie rzeczywistości. Ta
chwiejność nastrojów, mówienie rzeczy sprzecznych ze sobą,
podejmowanie decyzji a w następnym dniu podejmowanie innych decyzji.
Czy zdarzyło Ci się mówić coś o rzeczywistości która nie istnieje,
tzn. wymyślać coś przez co druga, bliska Ci osoba odejdzie, a
zarazem tak niesamowicie nieprawdopodobnego? Nie mam tu na myśli
scen zazdrości.

[juliab777]

Cześć Sibanape,
Jeżeli chodzi o lekarza, to chyba nie trafiłam tam gdzie trzeba.
Oczywiście jestem uczulona na fakt, że będzie mi bardzo trudno ze
znalezieniem psychoterapeuty, któremu będę mogła zaufać i który
stanie się dla mnie autorytetem (kolejna cecha ludzi z BPD). Tak,
pod względem objawów, klasyfikuję się, ale wymaga to pełnej
diagnostyki i oczywiście psychoterapii. Lekarz mówiła mi, że
niepotrzebne te etykietki, że po co mi ta wiedza, czy to BPD czy co
innego... Czytałam wczesniej gdzieś w necie, że jeżeli lekarz tak
mówi, to należy od niego uciekać, bo on nie ma pojęcia jak rozmawiać
z ludźmi z BPD. Teraz szukam kogoś, kto nie będzie kolejną stratą
czasu i pieniędzy. Mam pełną swiadomośc, że musze zacząć się leczyć,
że w momencie, kiedy czuję zmianę nastroju, szczególnie, gdy
sinusoida leci w dół, muszę umieć postawic sie do pionu, nauczyć się
nad tym panować. Zmiany decyzji? Och tak, znam to z autopsji.
Zaczęło mnie to nawet bawić, kiedy siedzę sobie gdzieś i jestem na
100% przekonana, że np. w życiu postępuję właściwie. Jestem
zadowolona i odczuwam ulgę. Mija kilka godzin i nagle zaczynają się
wątpliwości, które doprowadzają do tego, że jestem na 100% pewna, że
NIE postępuję w życiu słusznie, co mnie tak dołuje, że nienawidze
siebie, cierpię katusze i chcę umrzec, zniknąć... :-) Potem mija
kilka godzin i w końcu samam nie wiem czy postępuję słusznie czy
nie, ale jest mi lepiej, ocieram łzy i jest mi lżej. I teraz wiem,
że każda stresująca sytuacja, każdy dodatkowy negatywny bodziec,
moją chorobę pogłębia. Teraz, mając świadomośc jest mi łatwiej, bo
to, czego do tej pory nie rozumiałam, teraz umiem nazwać słowami.
Nie mam obsesji na punkcie odejścia kogoś. Może dlatego, że to ja
zawsze odchodzę pierwsza, nie wiem. Ja wykształciłam u siebie
tzw. "psa ogrodnika". Zawsze miałam "kogoś z zanadrzu", co dawało mi
poczucie bezpieczeństwa, większe poczucie własnej wartości itp.
No i teraz czas z tym skończyć. Mam dużo wiary, że się uda, że
osiągnę harmonię i będzie spokój. Musze tylko znaleźć odpowiednią
osobę, która mi w tym pomoże.
Za Ciebie równiez trzymam kciuki.
Pozdrawiam ciepło.

[poison_queen]

hej juliab777,

ja dopiero niedawno doszlam do wniosku, ze cierpie na bpd. do tej
pory bylam przekonana, ze tak po prostu wyglada zycie i kazdy czuje
wszystko w ten sam sposob; mam tu na mysli glownie te zmiany decyzji
co kilka godzin (tez czesto czuje ze moje zycie jest wspaniale,
jestem szczesliwa i wiem, ze duzo osiagnelam mimo mlodego wieku, a
juz pare godzin pozniej mysle o samobojstwie, bo nie moge wytrzymac
swojego zycia i tego wszystkiego co sie ze mna dzieje i nad czym nie
moge zapanowac). Na poczatku wiec myslalam, ze wszyscy ludzie czuja
to tak samo, potem kiedy zauwazylam,ze jednak tak nie jest,
stwierdzilam, ze to moze jeszcze jakies oznaki dorastania, ,choc
obecnie mam prawie 22 lata. Dopiero niedawno jeden z moich znajomych
stwierdzil, ze mam bdp. Nie wiedzialam w ogole co to jest, zreszta
nawet mnie to nie obchodzilo, bo wiedzialam, ze i tak nic mi nie
jest. W knocu jednak poszukalam informacji w internecie. Bylam
przerazona! Nie wiedzialam, ze cos takiego istnieje, a opisywalo
mnie sama dokladnie i we wszystich szczegolach. Gdy czytam posty na
tym forum, czuje sie tak jakby one byly o mnie samej (oprocz
informacji biograficznych). Nie wiem tez czy powinna wierzyc, ze
wszyskto co czytam o bpd, ale niektore z tych rzeczy sa naprawde
przerazajace i dopiero teraz widze dalczego w niektorych sytuacjach
zachowywalam sie tak, a nie inaczej.

Czasami nie moge uwierzyc, ze cos mi jest, bo czuje sie swietnie,
kocham ludzi, kocham siebie i uwazam, ze swiat jest fantastyczny.
Jednak wystarczy chiwla, i juz wszystko sie zmienia i nad moim
zyciem pojawiaja sie chmury. I tak w kolko, doskonale widze co sie
ze mna dziej, potrafie okreslic wiele roznych schematow, w ktore
wpadam, ale nie potrafie nad tym panowac. Krzywdze siebie i inncyh.

Dzieki za forum, nie wiedzialam, ,ze tylu ludzi sie z tym boryka

[evunia5]

Witam. Juz tu kiedys pisałam. Jestem ponad 10 lat z mężczyzna
cierpiącym na BPD.
Jeśli tez cierpicie na to to może w jakis sposób mi pomożecie, bo ja
już chyba usycham z żalu, niemocy, tęsknoty....

Te ciagłe hustawki nastrojów, to ciagłe podejrzewanie mnie o
kłamstwa, o nieczyste intencje, o zdrady wykańczaja mnie totalnie.
Juz kiedys (zresztą kilkakrotnie) musiałam skorzystac z porady
terapeuty, bo myslałam, że zwariowałam. Mój partner tak mną
zakręcił, że zaczęłam wierzyc, że jestem wszelkim złem. Potem
stwierdzono u niego BPD.
Jemu to nic nie dało, mi pozwoliło poznac po części jego zachowanie.

Powiem jedno - tak pradziwie, najpiekniej i najmocniej kochać
potrafia tylko osoby z BPD, ale tak zniszczyc drugiego człowieka to
tez chyba tylko oni potrafią.

Nigdy nikogo tak nie kochałam jak mojego Partnera - własnie dzieki
jego okazywaniu miłości, jego empatii, jego dobroci. Jednak w jednej
minucie kocha ponad życie, w drugiej miażdży totalnie. To co
przezyłam w swoim życiu, inni by nie przezyli w ciagu kilku lat.

Opowiem Wam pokrótce historię, z która obecnie juz nie daje sobie
rady.
Mój partner pracuje daleko za granica - zmusiła nas do tego nasza
sytuacja. Mi jest ciężko, jemu również, ale jakos staramy się
trzymać, codziennie piszemy i dzwonimy do siebie. Wiem, że on się
stara bardzo.
Ostatnio przyjechał na 3 najcudowniejsze tygodnie w moim życiu,
potem rozstanie, płacz, potem smsy, że żyje tylko dla mnie, że
kocha, że kocha mnie za ta moja szczerość, za to, że nigdy go nie
zawiodłam; serce sie otwiera.
Po tygodniu w nocy sms, że juz wie, że jest tylko psem w moim życiu,
że mam sobie zabrac jego samochód - moze to auto w części
zrekompensuje krzywdy jakie mi wyrządził, że już wszystko doskonale
wie, bo zobaczył, że jestem zapisana na Naszej_klasie i że zajeb...
zdjęcia porno tam dałam, że to była moja kilkuletnia tajemnica (!),
że po to tam się zapisałam, żeby z frajerami się kontaktować i go
zdradzać.
Ja myslałam, że mi się to wszystko przyśniło co on do mnie pisze?

Kochani, gdy zapisałam się kilka m-cy (nie lat!) temu na ten portal
od razu mu powiedziałam, ba! sama zsugerowałam, żeby tam sie
zapisał, bo to fajna zabawa. Żadnych zdjęc porno tam nie ma, sa
fotki moje, mojej córci, moich zwierzaków no i oczywiście jego!

Po tej nocy wyłaczył telefon, nie mam z nim żadnego kontaktu, jestem
zdruzgotana. Dzisiaj mija 7 dni mojego cierpienia. Nie mam
mozliwości wytumaczenia, nie wiem co robić.
Może nawet juz włączy telefon, ale ja wam powiem, nie mam siły
dzwonic do niego, bo jak nie odbierze - zwariuje, jak odbierze - co
mam powiedzieć? Tłumaczyc się? Z czego?? Przecież nic złego nie
zrobiłam, on właściwie wiedział o tej stronie, ale nigdy na niej nie
był. Dlaczego mam sie przyznawac do jakiejs winy, jak przecież winy
NIE MA!

Tym milczeniem karze mnie on od czasu do czasu, ale przewaznie na 2-
3 dni, a nie na tak długo. No i fakt, że jest bardzo daleko, nie mam
możliwości pójścia do niego, przytulenia, wycałowania.

Nie mam siły do życia, nie wiem co robic, schudłam z kilka kilo
przez ten tydzien,...

A może mnie zostawił, ale po tylu latach, za takie coś, co właściwie
nie warto rozstrząsać?

[nemenveuxpas]

Niedziela, 23:30, sms: Spisz? Kocham Cie! Slyszysz? K O C H A M C I
E!!!
Poniedzialek rano: Przytlaczasz mnie, jestes dla mnie zbyt wielkim
obciazeniem. Nic do ciebie nie czuje, nie wiem dlaczego z toba
jestem.

Zaatakuja kiedy najmniej sie tego spodziewasz, dadzą Ci myslec,ze
jest wszystko dobrze, poczekaja, az bedziesz szczesliwy, kiedy
wstapi w nich borderline i odepchna Cie w tak okrutny sposob, ze
zapomnisz jak sie nazywasz. Nasz zwiazek przetrwal zaledwie dwa
tygodnie. Gdyby tego nie zrobila pewnie meczylbym sie jak wy.
Naprawde, podziwiam was,ze tak dzielnie sobie radzicie. Bylo mi
bardzo zle, ale doszedlem do wniosku, ze rzeczywiscie lepiej bedzie
pozwolic jej odejsc. Oni sobie tylko nie radza w relacjach z
bliskimi. Chcialbym jej jakos pomoc, ale juz teraz widze, ze nawet
leki i najlepsi psychiatrzy jej nie sa w stanie pomoc. Co by sie nie
zrobilo i tak postapi modelowo z tym co przeczytalem o tym w
internecie. To nas zadziwia. Wszystkie przypadki sa takie podobne.
To jest wrecz banalne. Ich wzorzec postepowania jest tak
zakorzeniony i ustalony, ze mozna tylko beznadziejnie patrzec na to
co ma nadejsc. Mozna negowac swojego borderline'a, a i tak sie
postapi wedle jego prawa, ktore nie zna zadnych wyajatkow. Moj BPD
nie szukal bliskosci, to ja ja znalazlem nieswiadomy niczego. Sama
radzi sobie doskonale. Bez zlej woli z mojej strony, zburzylem jej
spokoj i wypracowany porzadek dnia, w ktorym brak miejsca na
bliskosc z innymi ludzmi. Byc moze to leki ja tak stepiaja, ze nie
szuka bliskich relacji z innymi. Mysle,ze gorzej jest, gdy oni sami
garna sie do ludzi, pozniej wyknaczajac ich i siebie. Ona zyla w
przekonaniu,ze zawsze bedzie sama i poswieci sie pracy dla innych.
Czuje pustke, stracilem swoja najwieksza milosc, z ktora wiazalem
powazne nadzieje. Nie potrafilem pomoc. W pewnym momencie moj BPD
staral sie mi wmowic, ze to ja mam jakies problemy i, ze to ja
powiniem sie leczyc. Pamietam te zimne oczy, sarkatsyczny ton. Znamy
to wszyscy. Teraz czuje ulge. Tlumie w sobie cierpienie. Wiem,ze
jest dobrze jak jest. Dla nas obojga.

[tulku74]

Witam wszystkich serdecznie,
Juz nie potrafie zyc,nie mam sily,leki nie pomagaja,niby jest
dobrze,ale potem przychodzi tak potworne naladowanie emocjami,ze nie
sposob tego rozladowac,upijam sie do nieprzytomnosci,robie
glupoty,na drugi dzien czuje sie fizycznie strasznie,dol
potworny,ale emocjonalnie jest lepiej.Bledne kolo i tak caly czas.
Boje sie ze w koncu nie dam rady i sie cos zlego stanie.
Lecze sie od kilkunastu lat,obecnie biore xanax,aurex i tegretol,czy
ktos zna moze dobrego psychiatre/psychologa z wwy, ktory bylby w
stanie mnie uratowac....dzieki za pomoc

[the_log_lady]

Witaj:)Niestety nie jestem z Warszawy, więc nie dam Ci żadnych namiarów, ale
przytulam Cię mocno - walcz o siebie. Fazę zapijania już przechodziłam, mnie to
pomagało tylko na początku, później było tylko gorzej.Piszesz, że leczysz się
już kilkanaście lat, czy Twój lekarz nie reaguje na to, co się z Tobą dzieje?

[tulku74]

Dzieki za slowa wsparcia. Z lekarzem trudno utrafic,nastroje moga sie zmienic z
minuty na minute,jak ostatnio bylam bylo dobrze i ciezko mi wtedy mowic o
emocjach, depresji,jak tego nie czuje.Ogolnie jest i tak lepiej niz rok
temu,mialam napady lekowe,teraz to chociaz to przeszlo, ale emocje, uczucia,
duszenie sie we wlasnej skorze wykancza mnie,niby nic sie nie dzieje, a zaczynam
dzialac destrukcyjnie, tak potworne emocje mna miataja ze pije, albo jem i
wymiotuje,nie jestem w stanie tego powstrzymac mimo obiecanek, przyzeczen,
zreszta wiem ze jesli nie wyladuje sie to bedzie jeszcze gorzej.Teraz powrocilam
do tegretolu,tyle ze otepia mnie, a to tez jest okropne,siedze taka jakby
oderwana od rzeczywistosci,tyle ze nie szargaja mna emocje....

[evunia5]

Tulku,
a powiedz mi kobietko, czy zasami budzisz sie zlana potem?
Mój partner, który ma BPD właśnie czasami budzi się w nocy cały
mokry i z sercem walącym jak młot.

[tulku74]

Bywa roznie,byl taki okres ze przejechanie tramwajem 2 przystankow kosztowalo
mnie mase nerwow, potu, paniki, kiedys, jak zaczelam chorowac wzywalam
pogotowie, teraz glupio troche, ale co jakis czas latam do lekarza i robie badania.
Czasem noce to koszmary,i po prostu biore wtedy xanax(lek p/lekowy) gdyz
wychodze z zalozenia ze nie mam juz sily sie meczyc.
Panika to teraz najmniejszy problem, emocje, kontakty z bliskimi,wiem ze ich
krzywdze, zdenerwuje sie i nienawidze ich, jestem straszna, krzycze, niszcze,
mija godzina i wszystko wraca do normy, ale to tak jakby kogos walic mlotkiem po
glowie a potem spytac sie czy mu nic nie dolega.
Staram sie, obiecuje sobie, ze nie bede taka, ze zanim cos powiem policze do 10,
nie umiem, najgorszy jest ten nadmiar emocji we wnatrz, dusze sie tym, i musze
tak jakby uwolnic je...teraz sposob picie, pomaga, mimo iz na drugi dzien czuje
sie strasznie, ale chociaz chwile czuje sie wolna, lekka, nie spieta....

propozycja... :)

[zbieram_szkielka]

Witam wszystkich, bardzo interesujący wątek. Niestety, chwilami
jakbym czytała o sobie. Pies ogrodnika... zazdrośnica...
testowanie... Huśtawki nastrojów... potrzeba znalezienia autorytetu
(też w terapeucie)... potrzeba bezwarunkowej milosci otoczenia...
Ponad pol roku temu trafilam na fajną terapię, na ktorej w koncu
mialam uczucie, ze to JA NAD SOBĄ PRACUJĘ, a nie KTOS MNIE WYCIĄGA z
bagna (co nie znaczy, ze terapeutka nie byla - i nie jest - w tym
pomocna). Pracowalam z ksiazką "Umysl ponad nastrojem" -zdaje sie,
ze autorką jest Christine Padesky. W warszawie te ksiazke mozna bylo
dostac w ksiegarni na wydziale psychologii (ul. Stawki). Nie, nie
dostaję prowizji od wydawnictwa ;)
Nie ukrywam, potem był megadół, podczas ktorego odpuscilam sobie
wszystko. Teraz powoli z niego wypełzam;) Nie jest latwo, bo
sytuacja, ktora ten dół spowodowała, ciagle trwa. A jednak nauka nie
poszła w las i pewne schematy udało mi się wbić do glowy na tyle
mocno, ze pojawiają się automatycznie. Moze nie wtedy, kiedy emocje
szaleją we mnie (ale liczę, ze znow wrocę na ten "poziom", bo przed
megadołem zaczęło mi to wychodzić!), ale wtedy, kiedy czytam cudze
posty - np. w tym wątku, że "nie da się z tym nic zrobić". Otóż DA
się. Metoda zaproponowana w tym podręczniku polega na zimnej
analizie faktow, ktore wyzwalają nasze emocje i na analizie tychże
emocji - co w rezultacie prowadzi do racjonalizacji sytuacji,
dystansu i stonowania emocji. I momentami jest fascynujące. A do
tego w sumie dość proste. Co nie znaczy, ze nei trzeba sie liczyć z
nawrotami, czego moja historia jest smutnym dowodem. Ale liczę, że
mimo sporego ciężaru uda mi się znow wejsc w te koleinę i osiągać
coraz lepsze rezultaty, a przez to szansę na stabilne szczęście.
Czego i Wam życzę :*

[liczby-11]

ZROZUM, ze bpd to jest choroba endogenna, a wiec organiczna i nie da sie jej
leczyc slowami, ale musisz ja leczyc farmakologicznie. Nie ma innego wyjscia. W
GORE SERCA.......