Nie daje sobie rady:(

[agata781]

Ojciec zmarł tydzień temu a ja dopiero teraz zaczynam wysiadać nerwowo.Milion
wątpliwości milion pytań i ta jego zmęczona twarz przed moimi oczami.Żal do
lekarza że nie przyszedł kiedy On płakał i blagał o niegoa jak przyszedł to
miał pretensje że niepotrzebnie traci czas jak pacjent i tak już nie żyje.
Ojciec zmarł w ciagu 48 godzin.Z jednej strony spokój że nie cierpiał z
drugiej dramat że nikt mu nie pomógł w tym czasie,że był zdany tylko na nasza
bezradność.Mówiłam lekarzowi że nie ma moczu od dwóch dni,że ojciec puchnie,że
cierpi,a on przyszedł dopiero na drugi dzień późnym popołudniem jak jego juz
nie było...
Nie potrafię skoncentrować się na pracy(jestem szwaczką i za chwilę przyszyje
sobie palce)w domu łażę jak potluczona ze ścierką w ręce i nie wiem co chcę
zrobić,kładę się spać i widzę te smutne oczy.Staram się wygrzebywać z pamięci
te dobre chwile ale te ostatnie przebijają to wszystko.
Przeraża mnie ta moja bezradność i poczucie pustki tym bardziej że to był mój
ojczym a jego własne dzieci potrafią gadać i pytać tylko o pieniądze.
Musze być silna przed moja mamą bo ona jest w gorszym stanie niż ja tylko że
samej jest mi tak ciężko...tak strasznie ...

[yago997]

Agatko, trzymaj się kochana..

Dasz radę!

[dorotkabp]

Zadnych palców sobie nie przyszywaj!!

Dasz radę..

Co mamy Ci tu pisać, że jesteś dzielna i wytrzymasz!
Na pewno jesteś i na pewno wytrzymasz...

Wyjdź na dwór, spójrz w niebo i choć tego nie zobaczysz, Tato na
pewno spogląda na Ciebie i ma radosne oczy. Pełne wdzięczności i
wiary.

Przeżywaj to po swojemu, wal ta ścierką po garach jak trzeba, dasz
radę. I pamiętaj, że jest taka cierpienia granica za którą się
uśmiech pogodny zaczyna...Na pewno jest.

Ja wierzę.

Pozdrawiam i duuuuużo sił życzę
Dorota

[marinka52]

czas swoje czyni
nieobwiniaj sie, juz nic nie zmieni, wiem co czujesz, mialam 19l
,gdy tatko mi byl b potrzebny, gdy juz mieszkal po pracy
wieloletniej w domu, gdy moglam z pracy raz na dwa tyg go
odwiedzac,to sobie zmarl,
myslalam ze scianydomu przewroce z zalu , bylo okropnie!nie bylam
zupelnie gotowa -nic nie mowilo,ze zniknie z tego swiata!
ale, stalo sie...
kochaj tate, jakim byl, nie wyszukuj sobie samej oskarzen
umarli nic od nas nie chca(od wielu lat nie mam rodzicow,a nieprawda
w ciezkich sytuacjach zyciowych czuje ze przy mnie sa!)-tylko
troszke modlitwy i czasem plomyczek swiecy

[kizi10]

Pamiętam, że kiedyś wkurzało mnie powiedzenie, że czas leczy rany, ale wierz mi,
że tak jest, chociaż może nie końca, wiem, bo przeszłam przez to wszystko. Mój
tatuś odszedł w zeszłym roku w sierpniu. Wtedy myślałam, że nie nie dam sobie
rady, że jak tu żyć - zawsze był, zawsze czyjny, opiekun, przyjaciel, kumpel - i
nagle zniknął, nie ma, - nikt nie pogoni do roboty jak mi się właśnie nie chce,
nie opieprzy, że za długo spałam, nie włączy wierzy na cały regulator o 6 rano -
tak dla jaj - żeby popatrzeć jak spadamy z łóżek, nikt nie drażni się z psem,
który notabene to uwielbiał, więc też już nie jest taki sam, itd. Dzisiaj już
powoli uczę się żyć w nowej rzeczywistości, już tak strasznie nie boli, choć
zdarzają się trudne dni, choć tęsknimy strasznie. Nie mówię ci żebyś wzięła się
w garść, bo wiem, że na początku to wręcz niemożliwe, chcę powiedzieć, że mając
świadomość że będzie ciężko trzeba to przeczekać, nie ma wyjścia. przez jakiś
czas brałam leki antydepresyjne, trochę i one pomogły, czasem warto poprosić o
pomoc lekarza. pozdrawiam serdecznie kaśka

[magda2123]

Wiem jak ci ciężko moja mamusia odeszła w tym roku,i do tej pory nie zawsze
umiem sobie poradzić.Ale najważniejsze jest to że jest przy tobie mama dacie
sobie rade, musicie a czas czsem goi rany mimo iż zostają blizny.
Trzymaj sie cieplutko i pamietaj ze on jest cały czas przy was i czuwa
Pozdrawiam Magda

[ewam1959]

Trzymaj się dzielnie (wiem, że łatwo się to mówi),ja jestem w dużo
gorszej sytuacji - Mama ma guz trzustki i jestem tylko sama, nie mam
nikogo bliskiego. Mam bliską koleżankę, która ponad miesiąc temu
straciła Mamę, wiem, co ona czuje. Mnie wszystko przeraża, jestem
sama, znikąd żadnej pomocy a moja psychika wysiada. Nie wiem, jak
dalej dam sobie radę (każdy mówi mi,że mam być silna), ale jak to
zrobić ??? - tu nikt nie może mi nic doradzić. Kochana, jestem z
Tobą.

[agata781]

Dziękuję wam za wsparcie:)Nawet nie muszę zamykać oczu żeby usłyszeć ten jego
szczery i głosny śmiech,żeby za chwile widzieć go ostatni raz...Jestem rozbita
szczególnie kiedy sobie przypominam ze kiedy umarł mój tata 10 lat temu(miałam
18 lat) to nie czułam się wtedy tak jak teraz.Ktoś mi powiedział ze teraz jestem
starsza i moze bardziej dorosła,że byłam bardziej przywiązana emocjonalnie do
ojczyma...sama nie wiem...
Przezywam to tym bardziej ze ja i moja mama mamy wrażenie że jej związek z
ojczymem tak naprawdę chyba nikomu(prawie nikomu)nie pasował.Jedna siostra
przestała całkiem z nami utrzymywac kontakt a druga raptem ni z tego ni z owego
przestała przypraowadzać(zawsze to robiła)Mateusza.Mateusz ma 9 lat i zarowno
ojczym jak i chlopiec bardzo przeżywali że się nie widują.Babcia też gada
glupoty że mama ma przestać wreszcie wyć bo jak to wygląda!Mam wrażenie że z tym
bólem zostałam ja,mój mąż i mama zupełnie sami.Aaa!Jest jeszcze siostra
ojczyma,najfantastyczniejsza kobieta pod słońcem:)która zapowiedziała ze jak
zerwiemy z nią kontakty to nas zastrzeli!
Przeraża mnie obojętność tych wszystkich bliskich którzy zarowno dla ojczyma jak
i dla mojej mamy znaczyli naprawdę wiele.
No i brak samego Józka...Często łapę się na tym że chcę zadzwonić do mamy i
zapytac czy Józek przyjedzie po mnie do pracy...nigdy nie odmówił.Czasami to sam
dzwonił i pytał czy przyjechać bo deszcz pada a ja na pewno nie mam parasola.
Znałam go tylko rok bo rok temu w czerwcu poznał moją mamę.Po ślubie byli 4,5
miesiąca a czuję się po jego śmierci tak jak by mi ktoś serce wyrwał.....