jak powiedzieć choremu...?

[ferg_666]

Jak to zrobić? Kiedy? Ile mozna powiedziec?
Czy dzielic sie obawami, czy traktowac to jak każdą inną chorobę?
Ja nie umiem o tym rozmawiać z tatą, gadam o wszystkim a ten temat omijam. Nie
umiem spojrzec mu w oczy i powiedziec, ze bedzie dobrze....

[merosia]

Nie ma chyba uniwersalnego sposobu. Każdy pacjent jest inny, inaczej
znosi chorobę psychicznie itp. Ja mojemu tacie powiedziałam o
diagnozie, ale nie wdawałam się w rokowania, bo tata nie chciał
wiedzieć. Cały czas w rozmowach wypierał chorobę, nie dopuszczał
myśli, że jest coraz gorzej. Dzielnie walczył do końca i snuł plany
na przyszłość. Ja mu nie mówiłam, że z pewnością wszystko będzie ok,
ale jeśli tata mówił, że jest mu lepiej, to ja to potwierdzałam,
mimo że słabł w oczach, jeśli słabiusieńki już mówił, że za 2 lata
samochód sprzeda, to ja pytałam jaki kupi. Jestem przekonana, że
jeśli usłyszałby od lekarza prowadzącego lub ode mnie, że rokowanie
to ok. 2 miesięcy, to tyle by żył. A żył jeszcze 8 miesięcy,
jeździliśmy na działkę, był na I komunii wnuka... I tak było lepiej,
w naszym przypadku, jestem o tym przekonana. Nasz lekarz mówił, że
choremu trzeba mówić to, co jest w stanie udźwignąć, a to my
najlepiej wiemy ile nasz bliski może unieść.

[aron68]

Witaj.

To zależy czy dana osoba chce znać prawdę. Nie znam Twojego ojca, więc trudno mi
się wypowiadać a już tym bardziej radzić. Ja w przypadku swojej mamy nie mówię
prawdy, uświadamiam ją, ze choroba jest poważna ale z nią walczymy. Każda osoba
jest inna, są osoby, które chcą wiedzieć by móc pozałatwiać jeszcze jakieś
sprawy. To nie mów, ze będzie dobrze mów, że będziecie walczyć z rakiem. Z nim
da sie powalczyć nawet jak wiesz jakie są rokowania. Nie traktuj raka jak każdą
choroba bo ona niestety jest już leczona paliatywnie. I tutaj ważne by
koncertować się na tzw godnym odejściu. Musisz być silny dla ojca ale i dla
siebie. Niestety tutaj nie ma mądrych czy dobrych rad, każda droga jest inna ale
zarazem jak żadna inna nie ma aż tyle wspólnych cech jak ta, na której się
znaleźliśmy z naszymi bliskimi. W razie czego pytaj, jest z nami wspaniała osoba
onkolog pod nikiem jedruch, sądząc po jego obecności z nami pomoże wyjaśnić Ci
kwestie medyczne.

Trzymaj się i głowa do góry.

Artur

[natalka071]

Witajcie. Bardzo dobre pytanie jak powiedzieć.Dzisiaj odbieram
mojego męża po operacji guza esicy.On jest w złym stanie
psychicznym.Nie ma jeszcze wyników po operacji ,a on i tak jest cały
czas załamany.W szpitalu był psycholog ale on nie poszedł bo uwazał,
że mie musi.Nie wiem co powiedza mu dokładnie lekarze ,ale on też
ich nie pyta.Boję się co będzie dalej.Jak go pocieszać skoro sam nie
wierzy ,że będzie dobrze.

[mo.p]

witam!
to jest bardzo cięzki wybór czy powiedzxieć i jeśli tak to w jaki
sposób,myslę że każdy pacjent domyśla się co mu jest, ale jesli nie
pyta i nie wgłębia sie w wyniki badań to lepiej na siłe nic nie
mówić, napewno nie mozna oszukiwac pacjenta, ale lepiej jest
powiedziec mniej niz za dużo,to jest bardzo trudny wybór dla
rodziny,jak i czy to zrobić, pozdrawiam

[ewcia1980]

To wszystko zalezy od chorego.
Mój tato nigdy nie chcial nic wiedziec.
Jeszcze gdy brał chemie nigdy:
- nie czytał wypisów ze szpitala
- nie przegladał wyników badan, które miał robione
- o nic nie wypytywał.

w domu rozmawialismy o jego chorobie ale zawsze z nadzieja ze
wyzdrowieje.

w pewnym momencie lekarze powiedzieli nam, ze juz nie ma szans.
mama spytała czy powiedziec o tym mojemu tacie.
lekarka odpowiedziała stanowczo - NIE
bo mój tato nie chciał o tym wiedziec!

napewno czuł, ze umiera, przygotowywał sie na to, ale w domu nigdy
nie mówiło sie o tym, ze to jego ostatnie chwile czy nawet o tym, ze
ma przerzuty.

sama musisz sie zorientowac jak i co powiedziec swojemu tacie.

[majka995]

Moja babcia ma raka jelitagrubego z przerzutami do wątroby i do
płuc. Na wątrobie guz jest wielkości 6cm, a na płucu 16mm. Ma być
babcia naswietlana, a póżniej ewentualnie operacja i stomia. Lekarz
powiedział że to 4 stadium nowotworu i jest żle. Natomiast lekarz z
CO na Ursynowie powiedział że dobrze nie jest ale tragedii nie ma.
Bardzo się boimy co to bedzie z babcią. Nie wiemy na co mamy być
przygotowani. Nikt u mnie w rodzinie nie chorował na ten rodzaj
nowotworu. I nie wiemy czego się spodziewac. Babcia ma dostac
naświetlania z powodu krwawien z odbytu.

[akado]

Moja mama nie zna się wogóle na stadiach nowotworu - i dobrze!!!
My (tzn.jej dzieci) postanowiliśmy od początku, że powiemy jej, że nie jest źle (chociaż było od początku bardzo źle i praktycznie ostatnie stadium zaawansowania) - i za każdym razem to powtarzamy, że nie jest źle itp. I działa!!!:)

Zawsze ją pokrzepiamy na duchu jakby nic się nie działo - i to na nią działa świetnie!!! Chce jej się żyć, myśli że to nie jest zbyt zaawansowane, ma dobry humor!!! :)
I o dziwo - nawet dla onkologa niespodziewanie nastąpiła znaczna poprawa po 2 mies. leczenia , chociaż był bardzo zły stan na samym początku leczenia!!!(rak płuc)

Moim zdaniem przy tej chorobie nie należy mówić choremu rzadnych negatywów!!! - to przy raku może psychicznie dobić. Trzeba krzepić na duchu, cieszyć się i śmiać z normalnych spraw jak do tej pory - WIDZĘ ILE TO DLA MAMY ZNACZY:)

jeszcze jedno mam pytanie...

[ferg_666]

dziekuję Wam bardzo za odpowiedzi! "będziemy walczyć" to jest to co sobie
zapamietam, i będę powtarzać w miarę potrzeby komu trzeba, dwa słowa tylko,
prawda? a dają taką siłe.

mam jeszcze jedno pytanie, nie wiem jak to wygląda, jeżeli jest konsultacja z
lekarzem, kiedy chory nie jest hospitalizowany, to czy wchodzi tam sam, czy
mozna wejsć z nim. Czy wchodzi sam, a my potem, bo przecież lekarz chyba mu nie
powie prosto z mostu jak jest, ani tych wszystkich lekarskich zawiłości.
Lekarzem nie jestem, ale mam biologiczne wykształcenie i chciałabym wiedzieć
wszystko co wiadomo w danej chwili. Jak to praktycznie wygląda?

[merosia]

Z reguły nie ma problemu, żeby wejść z pacjentem. Jeśli jednak
chcesz ustalić z lekarzem, czego od niego oczekujesz odnośnie
informowania pacjenta, to też raczej nie ma problemu i lekarze biorą
pod uwagę zdanie rodziny. Raz jedyny tylko pewien chirurg
powiedział, że bez pacjenta to w ogóle ze mną nie pogada, a pacjent
wszystko odnośnie swojego stanu powinien wiedzić i on tatcie
przedstawi jasno sytuację, więc taty do niego nie przyprowadziłam i
bez zastanowienia zmieniłam chirurga. Potem mieliśmy ekipę chirurg
plus onkolog bez zarzutu... do samego końca. Wszystko zależy od
konkretnego lekarza i jego podejścia, spróbuj może sama zagadać i
zorientować się jakie stanowisko ten Wasz lekarz przedstawia. Obaj
lekarze mojego taty mówili mi o wszystkim prosto z mostu i
rozważaliśmy różne warianty. Tacie natomiast przedstawiali ustalony
wariant leczenia, podtrzymywali na duchu i to co ew. ja chciałam
żeby powiedzieli. Pozdrawiam ciepło.

[akado]

W szpitalu gdzie była mama, ordynator mówił jej zawsze tylko to co konieczne - takie miał widać wyczucie - i nic o stadium zawansowania oczywiście nie wspominał.
Konkrety powiedział dopiero mojemu bratu, gdy brat przyszedł do niego do gabinetu właśnie z szeregiem pytań o mamę i o jej stan.

[mo.p]

napisałam na gazetowy mail do Ciebie, pozdrawiam Monika

[juzziss]

Ja również jestem zdania,że choremu nie należy mówić wszystkiemu,tym
bardziej w sytuacji gdy rokowania nie sa najlepsze.To samo
przeżywałam 2 tygodnie temu,gdy okazało się,że mój teść ma raka płuc
z przerzutami.Lekarze w szpitalu po zrobieniu wszystkich badań
powiedzieli,że rodzina ma przyjśc na rozmowę z chorym gdy będą
wyniki.Przed tym jak mieliśmy isć z teściem na rozmowę odnosnie
wyników,poszłam sama do lekarza i poweidziałam,że my nie chcemy,żeby
lekarze mówili teściowi całej prawdy.I tak lekarze poinformowali
teścia,że jest nowotwór ale,ze bedą to leczyć.I tylko ze wzgledu na
chemię wie,że to nowotwór,ale w jakim stadium i jakie rokowania
absolutnie nie!!!

[ferg_666]

dziękuje, :)

[inkageo]

Pomyślcie inaczej, czy gdybyście Wy byli chorzy to chcielibyście
znać prawdę, czy wolelibyście być oszukiwani? Ja wolę prawdę, ale
rozumiem, że każdy do tego podchodzi inaczej. Ważne jest to jak się
tą prawdę się przekaże - źle jeżeli nie pozostawi się nadziei, bo ta
jest zawsze!
Chorzy czują jaki jest ich stan i czują jak są oszukiwani, a ta
bariera w postaci naszej pokerowej miny sprawia, że nie mają z kim
porozmawiać o swoich obawach i strachu przed śmiercią. Dużo dała mi
książka polecona przez znajomą studentkę medycyny - "Rozmowy o
śmierci i umieraniu" Elizabeth Kubler Ross.

[motyl12341]

Jestem tego samego zdania co inkageo,też bym wolała prawdę.

[merosia]

Jeśli pacjent chce wiedzieć, to powinien poznać prawdę. Niektórych
chorych prawda mobilizuje do walki, ale są pacjenci, których prawda
zabija i myślę, że każdy z nas wie, jakim pacjentem jest jego
bliski.

[justin301]

Ja sama chodziłam do lekarzy i sama zawsze rozmawiałam o swoim stanie zdrowia. I
było mi ciężko. chyba czasem wolałabym teraz z perspektywy gdyby poszedł mój mąż
i porozmawiał. Ja miałam raka tarczycy. Jestem osobą chyba bardzo silną
psychicznie ale jakby było ze mną źle to chyba bym sobie psychicznie nie
poradziła z taką wiedzą. I wydaje mi się słuszne rozmawianie z najbliższym w
taki sposób - stan jest poważny ale jest nadzieja.
Też kiedyś mi się wydawało, ze chciałabym znać całą prawdę. Mój pogląd jednak
sie zmienił z perspektywy własnej choroby. fizycznie nie cierpiałam ale to co
sie działo z moją psychiką - zrozumie tylko ten, kto chorował.

[ferg_666]

dziekuję Ci bardzo za odpowiedź, masz rację że zrozumie tylko ten co chorował,
nigdy nie chciałabym tego poznać.
moj tata odgrywa teraz bohatera, ale chyba i tak oszczedzimy mu szczegółów.

[ferg_666]

napisalam ze "tata odgrywa bohatera", oczywiscie to taka nieudolna przenosnia,
mam nadzieje ze wiecie o co chodzi.

[polimeraska]

trzeba mówic prawdę, a prawda jest taka,że ZAWSZE jest jakaś
nadzieja...
mój tatus był swiadomy sytuacji, ale my do samego końca wierzyliśmy
w cud, szukaliśmy pomocy...i tatuś także godził się na każda
terapię, wierząc że jest mała iskierka nadziei, pomimo,że bylo juz
bardzo źle i On sam czuł że zbliża się ten moment...mówiąc, że nie
można już nic zrobić wybieramy chyba WIĘKSZE zło...bo opieka
paliatywna może potrwac nawet pół roku,rok,ważne by chory miał
zapewniony komfort tych ostatnich chwil życia, mój tatus pił
wszystkie odzywki, pzryjmowal wszzystkie lekarstwa, godzil sie na
rozne sposoby polepszenia mu życia...chory,który nie wierzy, ze nic
mu juz nie pomoze, moze odmpowic np przyjmowania kroplowek,
lekow,pokarmów, picia odzywek, moze stracic kontakt z bliskimi,
zalamac sie, a to takie wazne by do konca bylo mu dobrze i odczuwal
nasza miłość, by usmiechnal sie z nami...
moje zdanie:"powiedziec prawde,ALE, powiedziec tez ze bedziecie
szukac pomocy, przytoczyc jakieś historie wygranej z rakiem,
zapewnic, ze nie pddacie sie i ze bedziecie walczyc o tate...
duzo duzo sily zycze i jak najwiecej ciepła!
M.