Drobnokomórkowy rak płuc- czy to zawsze wyrok

[beata2026]

Mój tato ma drobnokomórkowego raka płuc. Chorobę wykryto w
lutym.Lekarka nie pozostawiła nadziei , leczenie tylko przedłuży mu
życie. Czy zawsze ta diagnoza to wyrok.A jak było w waszych
przypadkach?

[beata2026]

Pragnę dodać ,że tato ma postać rozsianą tego nowotworu ( zmiany w
obu płucach)jest poddawany chemioterapi. radioterapii nie będzie.
Nie ma przrzutów poza płucami.Nie wiem ile czasu nam zostało , ale
boję się ,że niewiele. Beata

[in_situ]

Chemioterapia stosowana samodzielnie w przypadku DRP nie prowadzi
niestety do wyleczenia. Stosunkowo szybko następuje chemiooporność.
Jak szybko - sprawa indywidualna.. Z tego co pamiętam mediana życia
w postaci ED (rozsianej) wynosi ok 7-9 miesięcy. W przypadku
stwierdzenia przerzutów do mózgu może być znacznie krócej. Ważne
jest w takim przypadku skuteczne leczenie objawowe.

[ajkaa2]

W naszym przypadku od chwili diagnozy -rak drobnokomórkowy z
przerzutami na watrobę walka trwała krótko bo tylko 3,5 miesiaca.
Mój tato w czasie pierwszej chemii przeszedł zawał serca i to
uniemozliwiło dalsze "leczenie"chemią.Rak drobnokomorkowy jest
bardziej inwazyjny niż niedrobnokomorkowy ale lepiej reaguje na
chemie.zyczę Tobie aby w Waszym przypadku bylo lepiej pod kazdym
względem ,mysle ,że jeżeli jest zdrowe serce to chemia zadziała i
guz sie zmniejszy ...dobrze że nie ma odległych porzerzutów .
Trzymam za Was kciuki.

[estelka1]

Beatko, jest trudno, to na pewno, ale... moja mama żyła z tym blisko
2,5 roku. Pięknie zareagował na chemię, radioterapia go dobiła i
przez blisko 1,5 roku był spokój (onkologicznie). W czerwcu ub. roku
była wznowa,która gorzej reagowała na chemię, potem radiochirurgia
płuc, ale mama nie dała rady. Płuca zostały "wyczyszczone", ale
odporność organizmu padła i poszły przerzuty do głowy. Od tego
momentu było tylko gorzej. W ciągu miesiąca od pierwszych objawów
mama już nie żyła. Ale ukradliśmy ponad 2 lata.
Większość "drobnokomórkowców" z forum odeszło w ciągu kilku
miesięcy. Mojej mamie udało się oszukać całkiem sporo czasu. Jędruch
na swojej lekarskiej drodze spotkał 2 pacjentów, ktorzy przeżyli 8
lat. Jeśli nasz chory jest silny trzeba próbować. Może to będzie
następny "rekordzista"? Ale nic na siłę. Jeśli podda się i nie
będzie miał siły na dalsze leczenie, trzeba dać mu spokój i pozwolić
pozamykać ziemskie sprawy i odejść. Nam, dzieciom, współmałżonkom,
wnukom, jest i będzie ciężko. Ale w tym przypadku to nie my jesteśmy
najważniejsi. Pozdrawiam i życzę siły.

[in_situ]

Estelka mówi o postaci ograniczonej (LD) DRP - leczonej standardowo
w sposób skojarzony (chemioterapia+teleradioterapia) - w tym
przypadku mediana przeżycia jest faktycznie inna. Stawiam na to, że
spotkany przez Jędrucha w ambulatorium pacjent również przed laty
leczony był na LD..
Na samodzielne leczenie chemiczne DRP reaguje faktycznie ładnie,
niestety na krótko.

[estelka1]

Tak, faktycznie to była postać ograniczona. Nawet przy wznowie,
chociaż pojawił się wówczas także jeden przerzut, wszystko było w
obrębie jednego płuca. Ale wtedy już nie było takiej ładnej reakcji
na chemię, a potem pojawiły się przerzuty w mózgu. No i to był już
koniec

[jedruch]

Jeśli w postaci ED (rozległej) po samodzielnej chemioterapii jest remisja, to w
chwili obecnej stosuje się również PCI - czyli profilaktyczne napromienianie
mózgu. Daje znaczącą poprawę przeżycia, mimo, że na pewno nie jest w stanie
wyleczyć.

[in_situ]

Jędruch- sądzę, że masz na myśli odpowiedź całkowitą na leczenie
chemiczne? Czy przy częściowej również stosujecie PCI (co wydaje mi
się,że mijałoby się z celem) ?

[jedruch]

Nawet przy częściowej. Jeśli tylko nie ma przerzutów w mózgu, to PCI wydłuża przeżycie i zdecydowanie zmniejsza ryzyko ich wystąpienia w tym narządzie.
Link tutaj:
www.asco.org/portal/site/ASCO/menuitem.34d60f5624ba07fd506fe310ee37a01d/?vgnextoid=76f8201eb61a7010VgnVCM100000ed730ad1RCRD&vmview=abst_detail_view&confID=47&abstractID=30335&CookiesSet=1

[in_situ]

Dzięki Jędruch za cenny link - czyli taki powinien być standard..
Niestety nie wszystkie ośrodki go stosują.

[estelka1]

A jak to wygląda w przypadku nawrotu choroby? Moja mama po
pierwszym "rzucie" miała chemioterapię, radioterapię płuc i
profilaktyczne napromienianie głowy. Wznowa (po 1,5 roku od
zakończenia leczenia), mimo iż z 1 przerzutem, też była ograniczona
do prawego płuca. Ale wówczas prowadzący lekarz powiedział, iż mama
dostała maksymalną dawkę promieniowania i nie ma szans na żadną
więcej radioterapię. Po konsultacji w innym ośrodku, zakwalifikowała
się na radiochirurgię płuc. Po drodze przy okazji innych
dolegliwości wykluczone zostały przerzuty w kościach, nadnerczach i
wątrobie. Mózg zbadano dopiero wówczas, kiedy były wyraźne objawy
sugerujące przerzuty. Mama zdążyła jeszcze przyjać 2 z 5 planowanych
paliatywnych naświetlań mózgu i niestety zmarła. Ale jestem ciekawa,
tak zupełnie teoretycznie, czy gdyby mózg został zbadany szybciej
pod kątem przerzutów i okazałoby się, że jest "czysty", czy wówczas
byłoby możliwe profilaktyczne naświetlanie go po raz drugi. W
przypadku mojej mamy to już nic nie zmieni, ale może komuś innemu
taka informacja się przyda.

[tunia03]

Moj maz zmarl w 11 m-cu od dnia stwierdzenia choroby - drobnokomorkowy rak pluc.
Przeklety rak.
Ale mimo to nalezy walczyc. Bo zawsze przeciez moze sie zdarzyc...cud.
Dobrze Beata2026, ze zajrzalas na to Forum. Wspaniali forumowicze sa tu i pomagaja "duchowo", bardzo. I o to chodzi, by moc czasem zadac pytanie, gdy strach nie pozwala juz logicznie myslec. Tak bylo w moim przypadku. I miedzy innymi Estelka pomogla mi wyjsc z "dola".

[beata2026]

Dziękuję wszystkim za pomoc i zainteresowanie. Cieszę się ,że
znalazłam to forum i tle życzliwych osób.
Dzisiaj odbieram tate ze szpitala po drugiej chemi.Porozmawiem z
lekarzem na temat naświetlania mózgu. Nie wiem ,czy to coś da bo
lekarz powiedział, że radioterapii nie będzie. Może jednak zmieni
zdanie.
Stan taty jest dobry. Dobrze znosi chemioterapię. Stan psychiczny
też jest dobry, tato bardzo chce żyć. Ja co prawda nie powiedziałam
mu całej prawdy o jego chorobie . Nawet mama tak do końca nie zdaje
sobie z tego sprawy, chociaz wie ,że leczenie może nie przynieść
dobrych efektów.
Tato nie ma żadnych objawów choroby. Nie kaszle, nie ma
duszności,jest sprawny .
Słyszałam,że chorzy na raka nie powinni jeść cukru,bo to sprzyja
rozwojowi choroby. Czy to prawda.
Pozdrawiam Beata

[beata2026]

Witam ponownie .
U nas bez zmian.Tato o chemi czuje się dobrze. Bierze zastrzyki na
odbudowę szpiku . Co do radioterapii- Radioterapii płuc napewno nie
będzie, chyba z powodu przerzutu w drugim płucu ( jest mały 8mm) ale
jest. Lekarz powiedział ,że może przynieść więcej szkody niż
korzyści.Nie wiem co o tym tak do końca myśleć. Co do naświetlania
głowy to nie wiem,decyzja zapadnie przypuszczalnie po chemii.Nie
napisałam od razu ,ze tato miał już w lutym naświetlaną głowę ,miał
operowany przerzut do mózgu. Było jedno ognisko.Po operacji miał 4
dni naświetlań , dawka 5 ( nie znam jednostek) razem otrzymał 20
jednostek. Nie wiem czy to dużo czy mało. Później miał TK głowy i
nie było dalszych przerzutów ani niepokojących zmian w mózgu. Lekarz
powiedział ,że "sprawę głowy mamy narazie załatwioną i nie ma co się
nią teraz przejmować,bo nie powinno być dalej przerzutów do głowy.
Trzeba zająć się płucami". Na początku kwietnia znowu miał TK głowy
i wsztstko było w porządku, więc nie pisałam o przerzutach do mózgu,
bo myślałam ,że chociaż z tym mamy spokój.I tak na szczęście jest.
Chciałabym zapytać czy skoro miał już naświetlaną głowę to może mieć
ponownie po zakończeniu chemii, i czy dawka promieniowania ,którą
otrzymał nie była zbyt duża, aby ponownie mógł mieć naświetlany
mózg.Wiem ,że na tym forum sa osoby ,które znaja się na tym . Prosze
bardzo o odpowiedź.

[jedruch]

W przypadku rozsiewu DKRP (u taty wyjściowo był) próba radykalnej radioterapii
klatki piersiowej nie ma sensu. Lepiej zostawić sobie ją na sytuacje "awaryjne".
Ponowna radioterapia głowy nie jest wykluczona, ale oczywiscie lepiej, gdyby nie
było potrzeby.
pozdrawiam.

[juzziss]

Jeżeli ktos posiada taką wiedze to proszę by napisał czy jest
wskazane profilaktyczne naswietlanie mózgu aby nie dopuścić do
przerzutów,czy raczej dopiero wtedy sie naświetla gdy stwierdza sie
przerzuty.Czy w ogóle jest jakiś sposób żeby nie dopuścic bądż
ograniczyć te przerzuty do mózgu?Opiszę Wam symtomy,które nas
niepokoją u mojego teścia.Mówi nam,że od dwóch dni jego organizm nie
sygnalizuje mu o potrzebie oddania moczu,dopiero jak zaczynał go
bolec brzuch szedł do toalety.Teraz to sobie sam reguluje i chodzi
do toalety z zegarkiem w ręku-co godzinę.Czy myślicie że to może być
spowodowane jakims przerzutem do mózgu?

[beata2026]

Witam po małej przerwie.
U taty bez większych zmian. Miał słabe wyniki krwi, ale myślę ,że
się poprawiły. Brał zastrzyki na odbudowe szpiku, zelazokwas foliowy
i Ecomer. Może ktoś zna jakieś inne metody na poprawe wyników krwi.
Będę wdzięczna. Jutro zawożę tatę na trzecią chemię i gdyby znów
wyniki były złe chciałabym szybko cos mu podać.
MAM PYTANIE DO JEDRUCHA ,napisałes ,żeby naświetlanie klatki
zostawić sobie na sytuację "awaryjną". wiem chyba niewiele o tej
chorobie i metodach leczenia bo nie wiem co miałes na
myśli.przepraszam,jeśli zdenerwuje cie moja niewiedza a pytanie
uznasz za infantylne ale prosze o odpowiedz.
Pozdrawiam Beata

[mazunia1]

Jędruch miał na myśli nawrót choroby lub uodpornienie na chemię

[beata2026]

Witajcie.
Nie pisałam przez jakis czas , bo stan taty jest bez zmian.
Myślałam ,ze leczenie przynosi efekty , ale niestety......
Tato po trzech kursach chemii DDR+ VP-16 miał badania kontrolne.
okazało się ,że nie ma żadnej poprawy. Guz nie zmniejszył się nawet
o 1%. Nie ma co prawda pogorszenia, stan taki jak przed rozpoczęciem
leczenia. Tato otrzymuje teraz inną chemie - przez 5 dni. Nie wiem
niestety jaką , bo z powodu anginy i wysokiej gotączki nie mogłam go
odwieśc ani odwiedzić w szpitalu. Była mama ale lekarz zbył ją
lakonicznymi odpowiedziami oraz brakiem czasu.
Czy to mozliwe aby raczysko od początku było oporne na chemię i co
teraz bedzie z tatą jeżeli chemia nie działa? Pomóżcie może macie
jakieś doświadczenia .
Pozdrawiam . Beata.

[karambol45]

właśnie w piatek pożegnaliśmy teściową
miała to samo , piewrszą chemię dostała pod koniec grudnia , a
ostatniej 6 nie zdążyła już dostać , pod koniec było ciężko
trudności z jedzeniem, wymioty , nudności , płyn w jamie opłucnowej -
trudności w oddychaniu, poruszaniu się,a ostatnie 4 dni brak
kontaktu

wydaje mi się że w tym typie raka właśnie drobnokomórkowego to
jedyna sznasa jest we wczesnym wykryciu i dobrym a nawet bardzo
dobrym stanie ogólnym chorego , moja teściowa niestety miała kłopoty
z sercem, tarczycą i tak to niestety się skończyło
starjcie aby tato jaego stan ogólny wyniki były dobre

[dorota.25]

Witaj, na poprawianie wyników krwi rewelacyjnie działa sok z buraków
czerwonych. Najlepiej kupić w aptece buraki czerwone w proszkach i
pić dwa razy dziennie.

[mazunia1]

takie postępowanie to standard w leczeniu drp. Zdarza się, że
nowotwór nie zareaguje na chemię, jest oporny i wtedy zmienia się
cytostatyk - mając nadzieję, że tym razem zadziała.
Niestety, oporność na chemię to nienajlepszy znak.
pozdrawiam
aneta

[beata2026]

Witajcie. Nie odzywałam się przez jakiś czas, ponieważ stan taty nie
zmienia się. Tato jest po trzecim kursie topotekanu. W przyszły
poniedziałek będzie miał badania kontrolne. Wtedy dowiemy się czy
chemia przynosi efekty. Mam nadzieje,że tak będzie.
Chciałam zapytać, może ktoś wie czy jest jeszcze inny rodzaj chemii
gdyby ta równiez nie poskutkowała.
Pozdrawiam wszystkich .Beata

[beata2026]

Witam Wszystkich.
Tato jest już po badaniach (TK klatki piersiowe i głowy oraz usg)nie
znam jeszcze wyników, ale bardzo bym chciała aby ta chemia mu
pomogła. wyniki w czwartek. Tato ostatnio kiepsko się czuje. Stracił
apetyt, jest słaby, nie ma siły, szybko się męczy.Nie wiem czy to
osłabienie po chemii, czy raczysko przypuściło ataku.Martwię sie
jego stanem ale mam nadzieję ,że to chwilowe i wszystko wróci
do "normy".
Chciałabym zapytac jak szybko to choróbsko może się rozwijać i na co
możemy liczyc w przypadku gdyby chemia nie zadziałała.
Pozdrawiam .Beata

[mazunia1]

Beato, to się może rozwinąć bardzo szybko, a może "się uśpić" nawet
na kilka lat. Nikt Ci nie powie, jak będzie w przypadku Twojego
taty - oby cieszył się życiem jak najdłużej. Statystycznie rzecz
ujmując - jeśli chemia nie zadziała to ma przed sobą zaledwie
miesiące życia - tak mi kiedyś powiedział pewien onkolog.
Życzę Twojemu Tacie, aby go te okrutne statysytyki ominęły.
aneta

[deria1]

Beato2026,
Czytam twoje posty i wracają do mnie wspomnienia z przebiegu choroby
mojego taty. Miałam takie same wątpliwości i niepokoje jak ty. Dziś
oddałabym wszystko aby cofnąć czas choćby do okresu, kiedy tata
otrzymywał chemię... Mówimy z mamą, że były to "złote czasy"...Tato
był słaby ale normalnie funkcjonował. Chemia zadziałała w znacznym
stopniu, potem były lampy, w styczniu świętowaliśmy brak komórek
nowotworowych - a w marcu wszystko zaczęło się od nowa - niestety!
Mój tatuś zmarł 31.07.08 po 13 m-cach walki z nowotworem
drobnokomórkowym płuc - miał liczne nieoperacyjne przerzuty do
mózgu. Mam nadzieję, i bardzo ci tego życzę, aby twój tato wygrał...
Jeśli masz jakiekolwiek pytania odnośnie tej choroby - chętnie ci
odpowiem. Pamiętaj, że każdy organizm inaczej znosi tą chorobę -
niektórzy żyją z nią ładnych parę lat - nigdy nie można tracić
nadziei!

[beata2026]

Dziękuję Deria za post.Piszesz ,ze gdy twój tato otrzymywał chemię
to były złote czasy. Dla nas złote czasy niestety sie
skończyły.Chemioterapia została zakończona. Tato dostał trzy kursy
epozydu z cytoplatyną nie było poprawy.Następnie cztery kursy
topotekanu ale i w tym przypadku nie było odpowiedzi na
leczenie.Ostatecznie zaprzestano podawanie chemii.
Teraz mam dylemat bo nie wiem co sie dzieje ,dlaczego tak
postanowiono? Czy nie ma juz innego rodzaju chemii?
Nie mogłam odebrać taty ze szpitala z powodu wyjazdu. zadzwoniłam do
rodziców i dowiedziałam się od mamy ,że leczenie taty zostało
zakończone. Mama była bardzo zdenerwowana bo lekarz nie poinformował
jej o powodzie zaprzestania leczenia.Powiedział podobno : dalej
leczenia nie bedzie, prosze zgłosić się na badania kontrolne za trzy
miesiące, nic więcej.
Moze ktos wie jak może wyglądać dalsze leczenie? Jestem umówiona na
konsultacje z onkologiem ale dopiero w przyszłym tygodniu.
Tato jest przygnębiony tą sytuacją, my wszyscy zresztą też.Jeżeli
ktos wie coś na temat możliwości dalszego leczenia , prosze o
odpowiedz,będę wdzięczna Pozdrawiam Beata

[amberka2]

Witaj Beata. jak czuje sie tata?
Bardzo wam wspolczuje. To straszne jak zachowal sie ten lekarz. Nic
nie wyjasnil i zostawil was samych sobie. Czy bylas juz na
konsultacji u innego okologa.
Sluchaj czy twoj tata pali papierosy? Czytalam niedawno, ze w
niektorych przypadkach palenie ma negatywny wplyw na chemioterapie i
wtedy moze nie zadzialac, bo w zasadzie DKRP ladnie reaguje na
chemie.
Moja mama jest po pierwszym kursie i b. dobrze sie czuje. Modle sie,
aby chemia zadzialala i guz sie cofnal.

A teraz cos na pokrzepienie serc. Ostatnio na niemieckim forum
internetowym czytalam historie 74-letniego czlowieka u ktorego
wykryto DKRP. Facet odmowil leczenia, bo powiedzial, ze swoje juz
przezyl. lekarze dawali mu 3 mieisace zycia a on juz zyje dwa lata.
Rozwoj guza jakby sie zatrzymal.
Trzymam kciuki za twojego tate i serdecznie pozdrawiam

Ola

[manderla]

witam, czy moglibyście coś więcej napisać na temat tej choroby i
przebiegu leczenia.
Chodzi mi bardziej o "nieformalne" informacje, od strony pacjenta.
Wyobrażam sobie, że ciężko się o tym mówi czy pisze,
ale pytam, bo dotyczy to mnie.
Będe wdzięczna za wszelkie informacje.
może być na pocztę.
dziekuję

[amberka2]

u mojej mamy zdiagnozowano DKRP miesiac temu. Jest po pierwszym
cyklu chemioterapii. Jak na razie czuje sie dobrze. Tylko zaczely
jej juz wypadac wlosy.
Bedzie miala 4 lub 6 cykli chemii ( w zaleznosci jak guz zareaguje
na chemioterapie) potem prawdopodobnie naswietlania.

Co do rokowan to pewnie slyszalas , ze niestety nie sa najlepsze.
Wprawdzie ten typ nowotworu ladnie reaguje na chemie, ale potem
wraca. Kiedy-sprawa indywidualna. Zalezy od wieku i ogolnego stanu
chorego. Niby osoby plci zenskiej i starsze w dobrym ogolnym stanie
maja wieksze szanse, ale niestety tylko na przedluzenie zycia.
Calkowite wyleczenie nie jest mozliwe:(:(:(
Jest mi bardzo ciezko pogodzic sie z ta informacja, ale wole znac
prawde. Mama wierzy, ze uda jej sie przezyc jeszcze wiele lat i tak
jest chyba najlepiej. Ma 69 lat i moze dlatego ma wlasnie takie
nastawienie.

Serdecznie pozdrawiam
OLa

[manderla]

Wiem, ze nie jest mozliwe. Z tym ze u mnie pierwsza diagnoza
brzmiała - obturacja płuc. Tez nie do wyleczenia, ale z tym dałoby
sie jakos żyć. A z DKRP....tylko nadzieją lub siłą woli :'(
dziekuje za odzew.
m

[amberka2]

witaj.
wiem co czujesz i jest mi bardzo przykro. Ta przekleta choroba
dotyczy wprawdzie mojej mamy, a nie mnie osobiscie, ale bardzo mnie
to dotknelo.
Mama na nic nie chorowala, a jest tyle chorob, dlaczego wlasnie ta
musiala ja dopasc.
Jednak warto walczyc. Moja mama ma tyle energii i sily woli.
Czy bedziesz miala chemioterapie? Mama bardzo dobrze ja znosi i to
juz jest pozytywny sygnal. Sa pacjenci, ktorzy zyja z ta choroba
wiele lat i mam nadzieje , ze Ty i moja mama bedziecie wlasnie w tej
grupie.

[manderla]

Mam taka nadzieję.
Mi sie niestety "sypnął" praktycznie cały organizm.
Nie ma terminu na chemię jeszcze. Chodzę jak na razie po róznych
lekarzach. Czekam na wyniki kolejnych badań.
Zaciskam pięści i powtarzam sobie ze dobrze musi byc.
Mamie Twojej życzę dużo sił i zdrowia.
A Tobie - sił do wspierania Jej.
pozdrawiam
m

[mazunia1]

wszystko zależy od Twojego organizmu, od tego jak dużego masz guza,
czy jest to forma rozsiana czy jeszcze nie, czy będziesz reagować na
chemię. Najważniejsze, abyś od razu zaczęła leczenie - jeśli masz
już wynik his-pat (a pewnie masz skoro piszesz o konkrentnym
nowotworze), to nie powinnaś zwlekac z rozpoczęciem leczenia.
Standardowo zaczyna się chemią (zwykle cisplatyna i etopozyt) 4-6
kursów, potem radioterapia głowy profilaktycznie - ten rak ma to do
siebie, że zazwyczaj rozsiewa sie na głowe.
Na chemię jedziesz do szpitala na 4 dni - zabierz ze sobą chusteczki
(takie wilgotne dla dzieci), wygodne ubranie (np.dres) i słomki do
picia. Może się zdarzyć, że żle będziesz znosić chemie i nie
będziesz mogła wstawać z łóżka. Wlew trwa 8-10 godzin - wtedy leżysz
z wyjściami tylko do toalety (jak możesz). Skutki uboczne chemii to
wymioty (dostaniesz coś na powstrzymanie, ale i tak niektórzy
wymiotują), bardzo duże osłabienie, włosy wypadną przy 2/3 kursie -
zaopatrz się w chustkę na głowę, czepek lub perukę jesli nie będzie
chciała, aby widzieli Cię bez włosów. Po 3 chemii zrobią badania
sprawdzające (TK płuc) - sprawdzą % remisji. Dobrze jak jest 80% lub
więcej. Po 6 kursie bedzie radioterapia pod warunkiem, że choroba
nie jest rozsiana. Potem badania kontrolne. Jak już wiesz tej
choroby nie da się wyleczyć, ale są ludzie którzy z tym żyją. Jesli
potrzebujesz więcej informacji - pisz, także na priv.
Aha, przed kazdą chemią zrobią Ci badanie krwi - chemia wyniszcza
organizm, moze się zdarzyć, że Twoje wyniki będą złe - wtedy odeślą
Cię do domu i poproszą o przyjazd za tydzień, tym się jednak nie
martw.
powodzenia
aneta

[manderla]

Nie wiem, czy Ci dziekować za taki obraz, ale jednak...dziekuję.
Wolę wiedzieć, niz nie. zawsze wolałam. Im wiecej wiem, tym wiecej
mogę.

ps włosy sie sypia i bez chemii.nie chce myslec co dalej.
muszę miec siłę.

[mazunia1]

odpisałam jedynie na Twoją prośbę, chciałaś wiedzieć jak to wygląda
od strony pacjenta. Moja mama chorowała, niestety jej się nie udało.
Mama miała bardzo zaawansowaną chorobę, paliła prawie całe życie i
gdyby nie zabił jej rak zabiłaby ją inna choroba płuc. Miej wiarę i
nadzieję, są pacjenci, którzy żyją z tą chorobą, duże znaczenie ma
podejście do samej choroby, swojego życia.
Nie chciałam Cię zmartwić, chciałam pomóc rzeczowymi wskazówkami,
które mam nadzieję Ci pomogą pokonać tę trudną drogę ku długim latom
życia.

[amberka2]

mazunia przykro mi z powodu twojej mamy.
Widzisz moja mama rzucila palenie 16 lat temu a ten potwor i tak ja
dopadl. Z kolei moj wujek ma 76 lat, pali jak smok i pluca ma w
porzadku. I gdzie tu jakas logika? Z kolei moj tata nie palil, byl
wysportowany i zmarl 13 lat temu nagle w pracy na zawal serca.

[estelka1]

Co się dzieje, że lekarze zwlekają z zakwalifikowaniem Ciebie na
chemioterapię? W tej chorobie bardzo liczy się czas, bo ma ona
ogromne tendencje do rozsiewania się. Ale skoro już "biegasz" po
lekarzach, sprawdź, czy nic złego nie dzieje się w wątrobie i w
mózgu. Te dwa narządy najszybciej atakują przerzuty. A potem, jeśli
jesteś w miarę dobrej kondycji, naciskaj na chemię, bo bez tego ani
rusz. Moja mama (wówczas miała 65 lat i trochę chorób na koncie)
szybko miała podaną chemię. Trafiła do powiatowego szpitala z powodu
zaburzeń serca w połowie lipca, trzy lata temu. Lekarze unormowali
serduszko, a przy okazji wyłapali, że "coś" jest w płucu. Wypisali
ją po tygodniu, a po następnym była już na szczegółowej diagnostyce
pod kątem raka płuc. Chemię dostała od razu tego dnia, kiedy
przyszedł wynik bronchoskopii. Cała operacja od zaburzeń serca z
powodu których trafiła do szpitala do chemii zajęła 2 tygodnie.
Diagnostykę i chemię miała w Szczecinie, czyli jedyne 150 km od nas.
I choć nie jestem fanką prowadzącego mamę lekarza, muszę przyznać,
że nikt nie zwlekał z decyzją o leczeniu onkologicznym. Mama żyła z
tym nowotworem 2,5 roku. Dużo i niedużo. Pewnie, gdyby przy nawrocie
organizm nie poddał się i nie poszły przerzuty do mózgu, żyłaby
jeszcze. Ale moja mama trochę przeszła chorób, no i pewnie była
starsza od Ciebie, więc jej organizm był mocno wyczerpany. Trzymam
kciuki za Ciebie i jeśli mogę Ci w jakiś sposób pomóc i pokierować,
pisz do mnie śmiało, czy tutaj, czy na gg - 163068. Pozdrawiam,
Agnieszka

[amberka2]

agnieszko moja mama takze leczy sie w szczecinie, gdzie mieszka. Czy
mozesz mi wyslac na maila gazetowego nazwisko lekarza u ktorego mama
sie leczla i dlaczego nie bylas zadowolona? W ktorym szpitalu mama
sie leczyla? w Zdnunowie czy na Golecinie?
U mnie jest problem z tym, ze od paru lat mieszkam za granica, za
dwa miesiace oczekuje dziecka i nie moge obecnie byc przy mamie:(:(,
co mnie tym bardziej dibija.
Bylam teraz u niej tydzien-czuje sie dobrze, pierwszy cykl chemii
zniosla rowniez b. dobrze. Mama jest ogormna optymista, strasznie
wierzy w chemie( to chyba dobrze) i wierzy w to co mowia lekarze.
Ja w moim obecnym stanie nie chce sie ciagle stresowac i tak mamy
diagnowa kosztowala mnie wielu stresu i nerwow, co z pewnoscia nie
sluzy mojej coreczce. Chcemy poczekac, co bedzie po trzecim kursie
chemii.
Pozdrawiam
OLa

[beata2026]

Witajcie
Byłam wreszcie na prywatnej konsultacji z onkologiem. Pani doktor po
zapoznaniu się z przebiegiem choroby taty powiedziała, że zgadza się
z decyzją o przerwie w leczeniu taty. Powiedziała, ze poniewaz tato
brał chemię I i II rzutu i nie pomogło (choroba ani nie postępuje
ani nie cofa się) to na razie trzeba przerwać leczenie bo żaden
organizm nie wytrzyma tyle chemii???? Jest co prawda chemia III
rzutu ale trzeba poczekać. Co o tym sadzicie? kazała zgłosic się do
centrum onkologii gdzie leczył się tato za 3 miesiące tak jak
wyznaczyli lekarze leczący tatę. Dla mnie 3 miesiące to bardzo
dużo .Przy tym rodzaju raka wszystko się może zdarzyć tym
bardziej,że tato miał już przerzut do mózgu.Martwię się o niego, ale
nie wiem czy moge jeszcze coś zrobić.Może ktoś z was ma jakieś
doświadczenia. proszę o radę . będe wdzięczna.Pozdrawiam beata

[amberka2]

Beata nie wiem czy ci to pomoze, ale jest lek o nazwie Avastin,
ktory stosuje sie w niektorych krajach jako ostatnia szanse, gdy
zadna chemia nie dziala.

Jest jeszcze lek o nazwie Irinotecan, ktory oebecnie ma byc
zastosowany u pewnej osoby w Niemczech, u ktorej po kolejnym
nawrocie choroby standardowe schematy juz nie dzialaja.

Jezeli znasz angielski to poczytaj ten tekst:

Avastin® Added Safely to Platinol® and Camptosar for Small Cell Lung
Cancer

Researchers from the Sarah Cannon Research Institute determined that
Avastin (bevacizumab) could be safely added to the regimen of
Platinol (cisplatin) and Camtosar (irinotecan) in patients with
extensive stage small cell lung cancer (SCLC).[1] The details of
this study were presented at the 12th World Conference on Lung
Cancer in September, 2007.

Avastin is a recombinant humanized monoclonal antibody to vascular
endothelial growth factor (VEGF). VEGF appears to play an important
role in tumor angiogenesis, and blocking this activity should have
an anti-tumor effect. The primary side effects of Avastin identified
in Phase II studies include venous thrombosis and hypertension. A
multicenter randomized trial carried out by ECOG has shown that the
addition of Avastin to Paraplatin® (carboplatin) and Taxol®
(paclitaxel) improves response rate and time to disease progression
in patients with newly diagnosed advanced or metastatic non-small
cell lung cancer (NSCLC) who have not received prior chemotherapy.
This study was published in the New England Journal of Medicine in
2006.[2] Many studies have now been carried out evaluating Avastin
in patients with NSCLC but there have been few, if any, studies in
SCLC.

The two most common regimens for the treatment of SCLC are VePesid®
(etoposide) and Platinol or Paraplatin and Camtosar and Platinol or
Paraplatin. Researchers from the Sarah Cannon Research Institute
determined that Avastin could be safely added to the regimen of
Platinol and Camptosar in patients with extensive stage SCLC. Forty-
four of a planned 50 patients have been enrolled in this study.
These authors reported an objective response rate of 72% including
two CRs and 21 PRs. An additional 22% had stable disease. They
reported that Avastin did not significantly add to toxicity and that
full doses of Platinol and Camptosar could be administered safely.

Comments: This study suggests that targeted agents will be studied
more extensively in patients with SCLC.

[czarnulkaaa2]

Witam Was wszystkich gorąco :-)
Przez jakiś czas podczytywałam to forum...teraz postanowiłam opisać
drogę mojego Taty...
O drobnokomórkowcu dowiedzieliśmy się po bronchoskopii w
październiku 2006 r. Natychmiast zadecydowano o chemioterapii i na
drugi dzień Tata był już w Koperniku na chemii. Zrobiono też CT
głowy oraz scyntygrafię-zero przerzutów. Tata w chwili zachorowania
miał 52 lata i był nałogowym miłośnikiem tytoniu oczywiście...Był
ogolnie w świetnym stanie-guz płuca wykryto podczas kontrolnego rtg
w pracy, później potwierdzono w CT. Wtedy okazało się że ma 7 cm i
zajmuje właściwie całe lewe płuco oraz nacieka na aortę i duże
naczynia...Znajomy lekarz nie pozostawiał złudzeń-maxymalnie 2 lata
życia...
Chemię Tata zniósł świetnie-oprócz wypadnięcia włosów nic się nie
działo-nawet raz nie wymiotował, badania idealne. Dostał 4 cykle
standartowej chemii. Po wszystkim okazało się że guz znacznie się
zmniejszył, jako że nie było przerzutów zadecydowano o radioterapii,
na którą Tata jeżdził sobie samochodem :-) I znowu nic-żadnych
skutków ubocznych, nawet odczynów popromiennych. Powiem szczerze że
Tata nie stosował żadnej diety, lubił wypić piwo, zapalić. Nieraz go
za to ganiłam ale równocześnie miałam świadomość że to taka Jego
forma obrony...i nie chce zmieniać swojego życia mając świadomość
ile mu go zostało, bo chyba ją miał...
Potem do lutego tego roku nic się nie działo...Tata był w świetnej
formie, pod opieką ośrodka onkologii gdzie jeździł tylko na
kontrolne badania. Nic się nie działo, nie było przerzutów.
Gwałtowne pogorszenie przyszło znienacka-Tata dostal duszności,
okazało się że przyplątało się zapalenie oskrzeli. Trafił do
szpitala w Łagiewnikach, gdzie postawili Go na nogi. Niestety
duszność w mniejszym lub większym stopniu utrzymywała się. Tata
wyszedł do domu-obstawiony lekami, ale jeszcze w stosunkowo dobrej
formie, jeździł czasem na działkę nawet. W kwietniu miał robione
kontrolne CT-guz się powiększył ale nie było żadnych przerzutów. W
Koperniku nie widzieli potrzeby ponownej konsultacji
chemioterapeuty, robili tylko markery i cieszyli się że są w normie.
Wszystko było względnie dobrze do początku sierpnia..wtedy Tata miał
już giga duszność i w zasadzie poruszał się tylko w obrębie
mieszkania. W zasadzie przestal też mówić-rozwój guza spowodował
taki ucisk że nie można było usłyszeć co chciał powiedzieć.
Załatwilam miejsce w łagiewnikach-tam gdzie leżał poprzednio-
zrobiono CT i tu szok-przerzuty w prawym płucu, wątrobie,
nadnerczach...Mimo to zakwalifikowali Tatę do paliatywnej chemii. Ze
szpitala wyszedł 14.08. Prosto stamtąd pojechaliśmy do Kopernika na
nakłucie osierdzia i opłucnej. Z osierdzia ściągnęli 450 ml
krwistego płynu, a więc wiadomo-przerzuty do śródpiersia. Ja już
wiedziałm że to koniec. Tata też to czuł- zaszył się w swoim
świecie,niby kiwał głową ale miałam nieodparte wrażenie, że
odgrodził się szybą i czeka na koniec. 15 dostał ataku bólu-
pogotowie, morfina. Zawiozlam Mu morfinę w tabletkac. Na drugi dzień
czuł się świetnie...a mnie skurczyła się skora na plecach, bo
wiedziałm co to oznacza...18.08 o 5.30 dostał znowu ogromnego ataku
bólu-przyjechała karetka, stwierdzili obrzęk płuc i zawieźli Tatę do
Łagiewnik. Kiedy tam dojechałam i zobaczyłam co się dzieje, to już
nie wychodziłam z oddziału bo wiedziałam że to koniec. Tata
odchodził spokojnie...nie męczył się dzięki lekom, nie dusił...Po
prostu robił się taki coraz bardziej "odpływowy" Później już nie
było z nim kontaktu. Zmarł spokojnie o 13.40 a ja cały czas byłam
przy nim.
Piszę to po to-aby dać Wam nadzieję że mimo tak paskudnego
choróbska, można ten dany czas przeżyć w calkiem dobrej formie, że
nie oznacza to życia w ciągłym cierpieniu. Mój Tato pogorszył się w
zasadzie w ciągu tygodnia i to już była równia pochyła, ale oprócz
tych dwóch ataków nie cierpiał, nie działo się nic złego. Odszedł
spokojnie. On wcześniej nie bral nawet żadnych leków p/bólowych-taka
to była twarda sztuka :-)
Jeszcze jedna konkluzja z tej całej naszej drogi....nasza opieka
zdrowotna wygląda tak jak wygląda...Ja jestem zawodowo związana z
medycyną i przyznam szczerze że gdyby nie to, to niewiem jak
wszystko by wyglądało. Dzięki temu Tata był na chemii po 2 dniach od
rozpoznania, dzięki temu miał załatwione każde CT w ciągu tygodnia a
nie pół roku. Wiem że to jest okropne i na swój sposób nieetyczne
ale bez tego albo dużej ilości kasy nie ma co liczyć na załatwienie
czegoś co nie może przecież czekać. Walczcie, nie dajcie się zbyć,
prośbą albo groźbą egzekwujcie to na co nie możecie czekać. W tak
inwazyjnym nowotworze liczy się każdy dzień zwłoki-dla mnie
nierealne było jak słyszałam że Tata ma czekać 6 mies na kontrolne
CT, albo że na chemii nie ma miejsc. Jak słuchałam opowieści ludzi
ktorzy czekali po 6 mies na przyjęcie na chemie to po prostu w
głowie mi się nie mieściło! I nic mnie nie interesuje
niedofinansowanie służby zdrowia i inne takie-wiem że jeśli sprawa
jest citowa to trzeba na głowie stanąc a pomóc! Najbardziej po tym
wszystkim wkurza mnie gadanie o profilaktyce nowotworów i wczesnej
wykrywalności-mam ochotę zapytać co z tego skoro później nie można
doprosić się o leczenie....
Jescze rada dla tych z Was którzy będą poszukiwać pomocy w Łodzi.
Ośrodek onkologii to porażka właśnie ze względu na terminy, ale i
stosunek lekarzy....ja miałam nieodparte wrażenie że ponieważ
rokowanie było wiadomo jakie, olali Tatę już później bo i tak doszli
do wniosku że to bez sensu. Ale nie chcę uogólniać-może akurat
kiepsko trafiłam. Natomiast jestem pod wielkim wrażeniem szpitala w
Łagiewnikach-tak kompetentnych i pełnych empatii lekarzy trudno
spotkać....a wiem co piszę bo trochę ich w życiu spotkałam. Pełna
informacja, niczego nie trzeba było na siłe wyciągać, chcieli dać
Tacie jescze szansę i podać chemię...niestety było już za późno. Ale
jestem pełna szacunku dla lekarzy i pielęgniarek, naprawdę polecam.
Pozdrawiam Was i trzymam kciuki-oby Wasi bliscy byli jak najdłużej w
pełni zdrowia a jeśli przyjdzie moment odejścia niech będzie on
spokojnym przejściem na drugą stronę...Mnie żal tylko, że Tata nie
doczekał wnuka...jestem w 35 tc...ale odchodząc kilka razy tak się
uśmiechnął do kogoś po drugiej stronie, że kto wie, może spotkał się
z nim w tym drugim lepszym świecie?

[sclc]

Mój tata ma przerzuty do mózgu. Drobnokomórkowy rak płuc. Guzy są liczne.
Naświetlanie prawdopodobnie by go zabiło. Jednocześnie tata odmawia przyjmowania
leków zmniejszających obrzęk mózgu. Jest nadal dość sprawny, ale kontakt z nim
jest bardzo trudny, bo ma dużą zmienność nastrojów i niestety również zaburzenia
osobowości. Wczoraj stwierdził, że nie będzie brał żadnych zalecanych leków.
Twierdzi, że chcemy go otruć. Czuję się kompletnie bezradna.