Fludarabina - jak działa

[daria30.pl]

Witam!
Mój tata choruje na białaczkęprzewlekła. Otrzymałac właśnie
fludarabinę w tabletkach.
Moża jest ktoś kto ją brał, jak ona działa?
Jakie ma skutki uboczne?
Jak samopoc

[sp9tcu]

Opis leku

Fludarabina
fludarabine
cytostaticum
L01BB

Działanie: Fluorowany analog nukleotydowy widarabiny, leku o działaniu
przeciwwirusowym - 9-b-D-arabinofuranozyloadenina (ara-A). Jest ona częściowo
oporna na działanie deaminazy adenozynowej. Fosforan fludarabiny ulega szybko
defosforylacji do 2-fluoro-ara-A, wchłanianego przez komórki organizmu i
następnie fosforylowanego wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do
2-fluoro-ara-ATP. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazę
a/d i e DNA, primazę DNA i ligazę DNA, hamując tym samym syntezę DNA. Ponadto
następuje częściowe zahamowanie polimerazy II RNA i w konsekwencji zmniejszenie
syntezy białek. Procesy te prowadzą do zahamowania wzrostu komórek. tmax
2-fluoro-ara-A w surowicy wynosi 30 min. Metabolit ten wydalany jest w 40-60% z
moczem.

Wskazania: Leczenie przewlekłej białaczki limfatycznej typu B-komórkowego (CLL),
jeśli w trakcie stosowania lub po zastosowaniu co najmniej jednego standardowego
cyklu leczenia zawierającego lek alkilujący nie uzyskano poprawy lub nastąpiła
progresja choroby. Stosowana również w leczeniu chłoniaków nieziarniczych,
ostrej białaczki szpikowej i limfoblastycznej, białaczki prolimfocytowej i
włochatokomórkowej (wskazania niezarejestrowane w Polsce). Składnik większości
protokołów kondycjonowania niemieloablacyjnego przed przeszczepieniem szpiku lub
komórek krwiotwórczych z krwi obwodowej.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Upośledzenie
czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Nie określono bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności fludarabiny u dzieci. Należy zachować szczególną
ostrożność u chorych zagrożonych wystąpieniem zespołu rozpadu guza. Należy
zachować szczególną ostrożność podczas podawaniu leku chorym po 75. rż. Chorzy
poddani leczeniu fludarabiną, u których jest lub będzie wykonywane przetaczanie
preparatów krwiopochodnych, powinni otrzymywać tylko preparaty napromieniane.
Chorych należy wnikliwie obserwować w kierunku wystąpienia hematologicznych i
innych działań toksycznych. Zaleca się okresową ocenę morfologii krwi obwodowej.
Działanie hamujące czynność szpiku kumuluje się w kolejnych cyklach leczenia. Po
odstawieniu leku zahamowanie czynności szpiku może się w dalszym ciągu nasilać.
Upośledzenie czynności szpiku spowodowane chemioterapią jest często
przemijające. W rzadkich przypadkach, u chorych, którym przetoczono
nienapromienione preparaty krwiopochodne, obserwowano reakcję przeszczep przeciw
biorcy. W tych przypadkach bardzo często dochodziło do zgonu. Chorych należy
dokładnie obserwować w kierunku wystąpienia autoimmunizacyjnej niedokrwistości
hemolitycznej. W przypadku wystąpienia hemolizy zaleca się odstawienie leku,
przetoczenie napromienionego koncentratu krwinek czerwonych i podawanie
kortykosteroidów. Chorych należy obserwować pod kątem wystąpienia poważnych
działań niepożądanych ze strony OUN (m.in. utrata wzroku, śpiączka, zgon). U
chorych leczonych fludarabiną dochodzi do nawrotów procesów hemolitycznych.

Interakcje: Fludarabina stosowana w skojarzeniu z pentostatyną
(deoksykoformycyną) powoduje powikłania ze strony układu oddechowego mogące
prowadzić nawet do zgonu chorego; nie zaleca się stosowania leku w skojarzeniu z
pentostatyną. Cytarabina hamuje przekształcanie fludarabiny do 2-fluoro-ara-ATP.
Dipirydamol i inne inhibitory wychwytu adenozyny mogą zmniejszać skuteczność
fludarabiny. Stosowanie szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy jest
przeciwwskazane przez okres nie krótszy niż 3 mies. po zakończeniu leczenia.

Działanie niepożądane: Układ krwiotwórczy: neutropenia, małopłytkowość,
niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna; metabolizm: hiperurykemia,
hiperfosfatemia, hipokalcemia, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hematuria,
obecność moczanów w moczu, niewydolność nerek, bóle w okolicy nerek, krwiomocz;
zmiany aktywności enzymów wątrobowych i trzustkowych; układ nerwowy: osłabienie,
pobudzenie, splątanie, zaburzenia widzenia, rzadko neuropatia obwodowa,
śpiączka; układ oddechowy: duszności, kaszel, śródmiąższowe zapalenie płuc;
układ pokarmowy: nudności, wymioty, brak łaknienia, biegunka, objawy zapalenia
jamy ustnej, krwawienia z przewodu pokarmowego; układ sercowo-naczyniowy:
obrzęki; układ moczowo-płciowy: krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego; skóra:
osutka, sporadycznie martwica toksyczna rozpływna naskórka. W przypadku
przedawkowania po podaniu dużych dawek leku wystąpić mogą nieodwracalne zmiany w
OUN, które mogą powodować opóźnioną utratę wzroku (nie bezpośrednio po podaniu),
śpiączkę i zgon. Duże dawki wywołują również ciężką małopłytkowość i neutropenię
w wyniku zahamowania czynności szpiku. Brak swoistego antidotum - leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja: Kategoria D. Nie stosować w ciąży i w okresie karmienia
piersią. Lek wykazuje działanie embriotoksyczne i(lub) teratogenne. Kobiety i
mężczyźni w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w
trakcie leczenia i co najmniej przez 6 mies. po jego zakończeniu.

Dawkowanie: I.v. Dorośli. 25 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni w cyklach
28-dniowych w postaci szybkiego wstrzyknięcia (bolus) (po rozcieńczeniu 10 ml
0,9% roztworu NaCl) lub we wlewie i.v. (po rozcieńczeniu 100 ml) w ciągu 30 min.
W skojarzeniu z cyklofosfamidem lub mitoksantronem zwykle przez 3 dni. Jeśli
dane kliniczne sugerują upośledzenie czynności nerek lub pacjent przekroczył 70.
rż., należy dokonać oceny klirensu kreatyniny. Jeśli klirens kreatyniny wynosi
30-70 ml/min, należy zmniejszyć dawkę fludarabiny do 50% i przeprowadzać
dokładne badania krwi w celu oceny toksyczności leku. Nie określono dotychczas,
jak długo powinno trwać leczenie; zaleca się podawanie preparatu aż do
osiągnięcia maksymalnej odpowiedzi na leczenie (zwykle 6 cykli), następnie lek
należy odstawić.

Uwagi: Stosowanie fludarabiny wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów;
nie zaleca się rutynowego podawania leków przeciwwymiotnych. Każda fiolka wymaga
dodania 2 ml wody do iniekcji. Po dodaniu 2 ml jałowej wody do iniekcji,
liofilizat powinien rozpuścić się całkowicie w ciągu 15 s lub szybciej. 1 ml
powstałego roztworu zawiera 25 mg fosforanu fludarabiny, 25 mg mannitolu oraz
wodorotlenek sodu w ilości potrzebnej do uzyskania pH 7,7. Zakres pH gotowego
roztworu wynosi 7,2-8,2. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa
klinicznego z odpowiednim doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.