bunt

[ziena77]

Dzis Blanka zrobiła mi niezłą scenę w przedszkolu. Przyszedł czas odbierania
dziecka a ona mi mówi, że się nie ubierze. No i sie zaczęło. Darła sie,
rzucała na podłogę. Panie przedszkolanki próbowały coś zrobić. Mamy innych
dzieci również. Niestety nic nie pomogło. Trwało to jakieś 15 min. Tak sie
darła, że aż się zżygała. Ona spocona, ja również.
W sobote zrobiła scenę w sklepie o lizaka bo nie chciałam jej kupić. Trwało to
krócej ale też było nieprzyjemne.
Może znacie jakieś metody na poskromienie złośnicy bo ja pomału wysiadam. Ach!

[edytataraszkiewicz]

Nam ostatnio zrobil podobnie straszna scene na karuzeli z ktorej po
kilkakrotnym jezdzeniu nie chcial wyjsc i prosil,ze to juz ostatni
raz(tak kilka razy)
Oczywiscie tlumaczenia nic nie daja,bo wiadomo dzieciak w tym wieku
pragnie wszystkich sobie owinac wokol palca

Olek jest taki,ze nie przejdzie spokojnie obok sklepu z samochodami
i juz wymiotowac mi sie chce na sama mysl o nastepnym samochodzie w
domu,tez scene mi zrobil i kupilam ten samochod....
Bawil sie nim w ogrodzie,tak ujezdzal,niemalze siadal na nim,ze za
kare padlo zawieszenie,samochod stanal a Olek ryjkiem na betonowe
patio,nabil sobie duzego guza i zdarl sobie nos
A tak mu nie chcialam tego samochodu kupic!!!

Nie pomaga tlumaczenie,ze samochod jest zepsuty i nie mozna go
kupic,bo on baaaardzo lubi zepsute samochody

Teraz juz nie reaguje na placz,poprostu spokojnie czekam az sie
wyplacze i tak dalej tlumacze i tlumacze spokojnie...
Musi zobaczyc,ze nie wszystko mozna miec na zawolanie,bo nie
chce,zeby jakis egoista z niego wyrosl

[minka2403]

Zienka, jak ja Ci dziękuję za tego posta, kochana. Mój wszedł w bunt
2-latka z jakimś półrocznym opóźnieniem. Myślałam, że Wasze dzieci
dawno to mają za sobą. U nas najgorsze są takie sytuacje, kiedy on
coś chce i jednocześnie... tego nie chce i zaczyna sie koncert.
Myślę, że w tym jest jeszcze jakieś inne dno, ale on nie umie
wyrazić tej trzeciej opcji, albo obawy o coś. Ja reaguje zawsze
stanowczo i konsekwentnie. Jak bardzo sie drze na ulicy, to go po
prostu biore na rece i "przetransportowuje" w pożądane dla mnie
miejsce, ale babcia, która jest z nim na codzien ma z tym o wiele
wiekszy problem. Po pierwsze - wstyd przed ludzmi..., po drugie -
mniej sily, po trzecie ona nie umie zrozumiec, ze to przejdzie i
ciagle mi mowi, ze musimy cos z tym zrobic. Uczepila sie nadziei, ze
jak zaczniemy dawac mu magnez (bo przy okazji wizyty lekarskiej
pediatra powiedzial, zeby dawac mu przez miesiac na stonizowanie
ukladu nerwowowego), to to bedzie lek, ktory sprawi, ze minie jak
reka odjal. Mowie jej, zeby nie spodziewala sie cudow.
Rzeczywiscie ciezki ten czas, ale dla mnie dodatkowy ciezar, ze
ciagle musze tego szkraba przed babcia bronic i tlumaczyc (a
przeciez sama tez walcze ze zloscia na niego w takich sytuacjach).
Mam nadzieje,ze do wiosny im minie

[moli1978]

Mnie póki co prawdziwy bunt w postaci takich właśnie awantur ominął.
Ale JAnek testuje nas i sprawdza na wszystkie sposoby. Obecnie ma
fazę (kolejną już) na bicie. Jak tylko coś go zezłości leje mnie bez
opamiętania. Wszystkiego próbowałam i nic. Teraz wiem, że jedyna
metoda to nie dopuścić do wybuchu, bo te maluchy nie sa takie podłe,
one po prostu nie potrafią radzić sobie jeszcze z emocjami. I jeśli
wiem, że zbliża się wybuch, staram sie szybko odwrócić na chwilę
uwagę syna od stresującej sytuacji, ale nim zacznie, ba jak juz
zacznie to koniec. A jak uwage odwróci na chwilę, to go za błahostke
jakąś przytulę, ucałują, ukocham i zazwyczaj mija.

[thaigirl]

Mi Jasiek zrobił takie COS dwa razy. Wył, zanosil sie placzem, nic
kompletnie do niego nie docieralo. Tak jakby stracil kontaktz
rzeczywistoscia. I trwalo to jakies 30 min.
Nie pomogę bo nie bylam w stanie go uspokoic. Sam sie uspokoil.
I TO COS to byl wybuch emocji nagromadzonych w zwiazku z pojawieniem
sie rodzenstwa na swiecie.

Przedszkole to tez duzy stres dla dziecka. Moze to taka opozniona
reakcja na zmiane warunkow zyciowych?

[reninka72]

> Mi Jasiek zrobił takie COS dwa razy. Wył, zanosil sie placzem, nic
> kompletnie do niego nie docieralo. Tak jakby stracil kontaktz
> rzeczywistoscia. I trwalo to jakies 30 min.
> Nie pomogę bo nie bylam w stanie go uspokoic. Sam sie uspokoil.
> I TO COS to byl wybuch emocji nagromadzonych w zwiazku z pojawieniem
> sie rodzenstwa na swiecie.

Hania miala to samo kiedy jakis czas po narodzinach Tosi przyjechala
babcia. Tego juz bylo za duzo i nastapil wybuch. Bylam sama przerazona,
myslalam, ze oszalala, naprawde tak myslalam. 45 minut wrzasku, dzikiego placzu,
bez zadnego kontaktu. Wpijala sie we mnie tak mocno, ze pozniej mialam siniaka
na szyji.
Zgodzilabym sie z tym co napisala thai, ze to moze byc opozniona reakcja na
przedszkole. Dziecko po prostu znajduje zastepczy sposob aby poradzic sobie ze
stresem. Minie. Zawsze mija. Wiem, ze trudno ale mysle, ze najlepszy sposob to
okazywac duzo milosci.

[thaigirl]

A jak sie ostatnio rozdarl w sklepie (tez o lizaka) przyszla
dodatkowa kasjerka i mnie obsłuzyla bez kolejki. takze w sume sobie
to chwalę
A podczas takich jazd w sklepie twardo mu mowie, ze nie kupuje
lizakow i go nie dostanie. Za pierwszym razem bylo ostre avanti
(wtedy przyszla ta kasjerka), a za drugim juz tylko jojczył, nie
darl sie. Czyli zrozumial ze lizaka nie bedzie.

[buns]

Aga takie "małe napady" ma w domu. Poza domem się nie zdarza - w sklepie czy
gdzie indziej nie upomina się o nic. Ale w domu, jeśli coś jest nie po jej myśli
(np. podniosę coś z ziemi a to ma akurat leżeć, albo skarpetka ma być różowa a
nie żółta, nie chce wyjść z wanny etc...) to potrafi się tak bardzo rozpłakać,
krzyczeć, tupać. Jak powodem jest złość, staram się przeczekać, tłumacząc że jak
się uspokoi to porozmawiamy. Zwykle wtedy się chce przytulić. Jeśli powodem
płaczu jest żal, tłumaczę, przytulam...A tak w ogóle to bunt dwulatka to mit -
najgorsze są połówki czyli 1,5 i właśnie 2,5