Dodaj do ulubionych

Poważny problem.

04.01.07, 09:55
Naprawdę nie wiem, gdzi szukać pomocy, a problem dotyczy mojej matki.
Nienawidzi mojego męża tak obsesyjnie, tak dokładnie, że nienawiść ta
organizuje jej życie, a nawet podejrzewam, że je przedłuża. Co by ona robiła,
gdyby jej zabrać możliwość podsłuchiwania, robienia na złość, pomawiania i
awantury? Mieszkamy niestety razem, bo miało być inaczej, miała nie być
skazana na samotność, mieliśmy wspólnie jeździć na wczasy, wspólnie
wychowywać dziecko, wspólne gospodarstwo prowadzić. Tymczasem ona sobie
wymyśliła, że się rozwiodę, otrzymam alimenty i będziemy żyły razem z moją
córką we trzy, a jego się wykreśli z życia. Jesteśmy może czasem
konfliktowym, ale kochającym się małżeństwem. Matka od ponad 25 lat nie
przyzwyczaiła się do myśli, że nie jestem singlem.Życie z nią zaczyna być
koszmarem i nie wiem zupełnie, co mam z tym zrobić. Np. wszystko ginie spod
ręki - łyżki, nożyczki, jedzenie i środki czystości. Nie pożycza, tylko
chowa. Nim się zorientowaliśmy istniały nieporozumienia, obwinialiśmy się
wzajemnie, potem kupowaliśmy nowe rzeczy. I następuje wtedy zwrot "starych".
Awantura się nie udaje. Trzeba być ograniczonym, żeby myśleć iż nożyczki będą
powodem do rozwodu. Ta swoista kleptomania jest tak uciążliwa, że trudno żyć,
bo dotyczy wszystkiego, rzeczy dziecka, podlewania kwiatów trującą
substancją, mazania drzwi jakąś mazią itd. Matka ma 83 lata jest sprawna
fizycznie, nawet bardzo jak na swój wiek. Jesteśmy zmęczeni oczernianiem nas
u rodziny i znajomych. Szczytem było jak przed Świętami zatrzymała mnie jakaś
obca baba, pytała niby o matkę, a potem "wyczytała mi" mój życiorys z
komentarzem, a potem pyta, czy ten diabeł mieszka dalej z nami, czy już się
wyprowadził. Tak się zdenerwowałam, że pomyliłam autobusy, pojechałam bez
sensu i zapłaciłam karę, bo zły bilet miałam. Mąż nie pije, nie pali,
pracuje, pomaga i naprawdę do niewielu rzeczy można się przyczepić. Ona sama
rozwiodła się jak miałam 3 lata i życie spędziła zgorzkniała i sama, bo teraz
myślę - z nią naprawdę trudno było wytrzymać. Tylko co dalej?
Obserwuj wątek
    • malenkajalenka Re: Poważny problem. 04.01.07, 19:05
      patowa sytuacja:(

      mamy pewnie nie mozecie samej zostawic, wyprowadzić się, bo to starsza osoba..
      chyba pozostaje Wam wspierać się nawzajem i kochać...


      --
      mój suwaczek

      Wiem, dokąd idę, więc tam dojdę :)
        • olusia19 Re: Poważny problem. 05.01.07, 10:26
          O tak, rozmawiać potrafi i na postronnych osobach robi wrażenie. Jest oczytana,
          elokwentna, formułuje zdania poprawnie i sugestywnie. Trudno zauważyć, że coś
          jest nie tak, zwłaszcza, że przytakuje, zgadza się i pozornie logicznie to
          wypada. Rozumie wartość rodziny. Dopiero po dłuższej znajomości, po obsesyjnych
          zachowaniach, po dłuższym czasie widać manię prześladowczą, obsesyjny strach
          przed mężczyznami i nienawiść skupioną na moim mężu. O tyle mnie to niepokoi,
          że usiłuje swoje przekonania przelać na wnuczkę, albo chociaż
          przestraszyć "chłopami". Próbujemy stale być, nie zostawiać dziecka z nią sam
          na sam, ale jest to trudne. Coś jak schizo. Tyle, że jakaś rozmowa z lekarzem
          nic nie daje, bo tego na pierwszy, ani dalszy rzut oka nie widać. Ona się
          szalenie mobilizuje i stąd długo w opinii rodziny i znajomych uchodziliśmy za
          ciemiężycieli biednej, starej kobiety, nękanej każdego dnia. Każdy się
          nabierze. Dopiero poznając nas i ją w czasie - można zauważyć i się...
          przerazić. Lekarz rodzinny po prostu nie widzi problemu, bo jego zdaniem matka
          jest wiarygodna. Nawet podejrzanie mi się przyglądał, jakby ona miała majątek,
          albo miałabym spadek dostać. Niestety była niezamożna, teraz jest uboga wręcz i
          nie w tym sprawa. Gdyby nie my, nie miała by możliwości finansowo egzystować.
          Kto by jej coś kupił, albo walczył z jej bałaganem, zgniłymi owocami i
          ziemniakami w jej pokoju? Ostatnio twierdzi, że moje jedzenie ją truje, bo
          tylko czekam na jej śmierć i nic ode mnie nie je. Jest mi ciężko i zupełnie nie
          wiem, co z tym zrobić.
          • arwen8 Re: Poważny problem. 05.01.07, 12:51
            Jesteś potwornie uzależniona od matki. Ty, Twój mąż, Twoje dizecko - jesteście
            dla niej NICZYM. A jednak tak bardzo ją usprawiedliwiasz, tak bardzo pragniesz
            ją uszczęśliwić, czujesz swoją bezgraniczną odpowiedzialność, jesteś nawet
            gotowa poświęcić dobro własnej rodziny (bo swoje dobro już poświęciłaś) na
            rzecz kobiety, która krzywdzi Ciebie i Twoją rodzinę. Dla Ciebie ważniejsze
            jest nie szczęście Twojej rodziny, lecz to, co pomyślą inni. Ważniejsze jest
            dbanie o niedbającą o nikogo matkę. Boisz się żyć własnym życiem, podejmować
            decyzje, które są dobre dla Ciebie. Każdy Twój krok jest robiony z
            uwzględnieniem mamusi. Nie rozumiesz nawet, że Twoje dziecko, Twój mąż, i całe
            Wasze małżeństwo cierpi na tym.

            Już po pierwszej "sugestii" matki o zostawieniu męża i szczęśliwym zamieszkaniu
            we trójkę powinnaś byłaś uciąć wszelkie z nią stosunki i uciec jak najdalej.
            Ale Ty nie widzisz żadnej krzywdy w jej słowach. Wybaczasz, usprawiedliwiasz i
            tkwisz dalej w totalnie chorej sytuacji. A więc jesteście z mamusią warte
            siebie...
            • malenkajalenka Re: Poważny problem. 05.01.07, 19:32
              a ja to rozumiem, ze zajmujesz sie mama mimo tak trudnej sytuacji.
              co wiecej, mysle ze gdybym byla na Twoim miejscu, to sama poszlabym do
              psychologa, aby porozmawiac z kims kto da Ci konkretne rady, pomoze sobie z tym
              poradzic, zyc z tym, bo inaczej sie wykonczysz, to naprawde paranoja
              • maziala Re: Poważny problem. 05.01.07, 23:34
                no to jak? próbowałaś rozmawiać z mamą? mówiłaś, że kochasz i ją, i męża i ze
                nie może Cię stawiać w takich sytuacjach. To, że jej się nie ułozyło nie znaczy,
                że Tobie ma się nie ułożyć, nie znaczy, że Twój mąż jest niedobry. Mówiłaś, że
                nie zawsze dzieci popełniają błedy rodziców?
                Myślę, że warto pogadać (tym bardziej że z własną matką łatwiej pogadać niż np.
                z toksyczną teściową) Ale musisz postawić sprawę twardo - albo ona przyjmie to
                do wiadomości, albo się wyprowadzacie i będziesz ją po prostu odwiedzać ( i to
                sama, żeby nie upokarzała Twojego męża przypadkiem)
                Ja wiem że to cięzko tak, ale Ty też nie możesz się męczyć, ani Twój mąż, ani
                tym bardziej dziecko. Zasługujecie żeby odetchnąć.
    • grazynaraj Re: Poważny problem. 06.01.07, 22:33
      Moja droga pamietaj kazdy medal ma dwie strony , jesli to wszystko prawda co
      piszesz to nie rozumiem dlaczego sie nie wyprowadzicie czy nie lepiej byłby sie
      wyprowadzic moze na jakis czas aby strony nabrały dystansu do sprawy moze na
      odległosc zrozumiecie co jest w zyciu wazne .Dotyczy to kazdej ze stron .
      Rozumiem ze samodzielne mieszkanie kosztuje ale skoro jest tak zle to po co sie
      meczyc razem ?i to 25 lat!czy nie jestes wygodna .
    • burza4 Re: Poważny problem. 11.01.07, 16:52
      szczerze mówiąc - jak dla mnie pora zadać sobie pytanie co jest dla ciebie
      ważniejsze - dobro TWOJEJ rodziny - którą jest mąż i dziecko, czy dobro matki
      która sprawia wrażenie osoby z zaburzeniami psychicznymi?

      szukasz rady? wyprowadź się, i nie oglądaj za siebie. Nie ma innego sposobu na
      ocalenie waszej rodziny, i tak się dziwię, że twój mąż jeszcze tkwi w tym
      chorym układzie - czy dobrze rozumiem, że od 25 lat jesteście małżeństwem i
      cały czas mieszkacie z matką???

      Nie jesteś odpowiedzialna za życie matki, ona ponosi konsekwencje swoich
      decyzji życiowych - ty nie masz takiego obowiązku.
      • suprice1 Re: Poważny problem. 16.01.07, 16:36
        popieram burze4.Matka jest dorosla, choc schorowana.Dorosli podejmuja
        samodzielne decyzje.Ty tez jestes dorosla-podejmij decyzje dobra dla Twojej
        rodziny, nie matki.Przeciez masz nowa rodzine od 25 lat, teraz nie matka jest
        nr 1 a corka i maz.Przekonaj ja o tym i wyprowadz sie nawet to rodziny
        meza.Swoja droga wspolczuje twojemu mezowi-ja bym nie wytrzymala 25 lat
        uszczypliwosci.podziwiam go.musi byc silnym facetem i bardzo Cie kochac, skoro
        sie nie wyprowadzil.Chcesz dalej tkwic w takim ukladzie?Czy chcesz dobra dla
        swojej rodziny?Wiesz o tym ze dziecko tez na tym cierpi, dziecku latwo wmowic
        wszystko, oczernic kochanego ojca...Ja bym wiala jak najdalej.wiem ze to matka
        i ja kochasz ale nie daj burzyc swojego zycia rodzinnego.W sumie to chyba o 25
        lat za dlugo zyjecie z matka.
    • inia33 Re: Poważny problem. 18.01.07, 18:14
      trafiłam tu przypadkiem i sobie poczytuję te ciekawe dla mnie wątki
      teraz nie wytrzymałam i muszę coś napisać
      Twoja matka jest chora! z racji wieku coś jej się poprzestawiało
      coś, co ją od dawna męczyło, nabrało rozmiarów obsesji
      albo się z tym pogodzisz i postarasz się ją traktować jak osobę chorą
      albo rozstaniecie się z matką, zapewniając jej opiekę dostosowaną do jej
      wieku i sprawności

      niestwety temat znam, mój dziadek zachowywał się dokładnie w ten sposób
      mieszkał sam, ale ok półtora roku temu zdrowie mu zaczęło szwankować
      zamieszkał u syna
      ale co przez ostatnie lata zdrowia napsuł całej rodzinie!
      mama stanem przedzawałowym to przypłaciła
      cała miejscowość patrzyła na dzieci dziadka jak na najgorszych wrogów
      to był koszmar, nie zapomnę do końca życia tego dziadkowi!!!
      wszyscy go okradali lub chcieli otruć
      ale niestety to był człowiek psychicznie chory, z manią prześladowczą
      i to zawsze sobie i mamie powtarzałam
      mi udawało się tym za mocno nie przejmować, mamie nie
      w końcu to jej ojciec...

      dziadek umarł w kwietniu, miał 83 lata
      nawet po śmierci rodzinę poróżnił
      sprawy spadkowe ciągną się, rodzina coraz bardziej skłócona

      ale to akurat zaczęło się dość dawno, sprawa z dziadkiem tylko wszystko pogorszyła
      eh, życie:(((
      • olusia19 Re: Poważny problem. 04.07.07, 10:55
        Miałaś rację! Moja Matka jest chora nieuleczalnie. Obecnie przebywa w
        hospicjum, bo nie sposób doglądać jej w domu. Każdy lekarz do którego się
        udawałam w ciągu lat, zlecał ogólne analizy, których wyniki były zulpełnie
        niezłe, a zachowania interpretował wiekiem i konfliktowym charakterem, ew.
        miażdżycą. Tymczasem glejak - guz mózgu rósł powoli, a teraz nic już nie można
        zrobić. Guz jest nieoperacyjny, serce zbyt słabe. Szkoda tych lat,
        straconych... Dopiero jak przestała normalnie mówić, otrzymaliśmy skierowanie
        do neurologa.

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka