lekcje wf-u -co zrobić?

[guderka]

więc jest tak:

lekarz i pielegniarka z przedszkola wypisali Mai gimnastykę
indywidualną
w szkole takiej nie ma

więc Pani pyta czy Maja bedzie chodzic czy nie. Ja mówię nie wiem bo
miałaby byc indywidualna. Lekarz nie zabronił bo Maja może wszystko
zrobic ale nie wszystko (potrafi) tzn. moze w sensie że sie nie
uszkodzi itp. Ale pani mówi że ona nie weźmie odpowiedzialności bo
to dziecko niepełnosprawne i lekarz musi napisac: moze albo nie może
ćwiczyc na wf. i na wf nie ma nauczyciela wspierającego

i nie wiem co robic. czy ja puszczac na wf i mówić lekarzowi że może
czy nie puszczac i mówić żeby napisał że nie może. co radzicie?

[gorgona_1]

Może najpierw zapytaj wf-mana jak będą wyglądały zajęcia, a potem
poproś lekarza o opinię, co Maja może, a czego nie. Myślę, że
lepiej, żeby uczestniczyła w lekcjach, jeżeli nie ma przeciwwskazań
medycznych. Będzie się lepiej czuła. Poza tym w szkole powinna chyba
być dodatkowo gimnastyka korekcyjna.

[guderka]

gimnastyka korekcyjna jest

a wf-mann to "mannka"-właśnie z nią gadałam i mówiła że nie weźmie
odpowiedzialności dopóki lekarz nie napisze ble ble

[gorgona_1]

To dziwne, że na wf-ie akurat nie ma nauczyciela wspomagajacego...

[memenka]

to że na wf nie ma nauczyciela wspomagającego to dla mnie żadna nowość, syn
chodzi do 6 klasy i "musi być" (powinien chodzić, wszystkiego nie zrobi ale to w
koncu klasa integracyjna!!!!!) zwolniony z wf, poniewaz:
- nie ma 2 nauczyciela,
- ten co jest nie bierze odpowiedzialności
- pani wspomagającej okrojono godziny i nie ma jej na plastyce, muzyce,
technice, angielskim, informatyce i wf
- przy szkole jest rehabilitacja i oni korzystają z naszego basenu a na lekcje
jak mieli basen tez nie mógł chodzić, mimo że rehabilitacja jest w tym samym
budynku, za rog
iem

[elmalina]

Jeżeli w szkole nie ma takiej gimnastyki indywidualnej to szkoła
musi zapewnić odpowiednią realizację wf (tj. obowiązek szkoły) i
rodzice nie muszą przynosić od lekarza zgody. Nauczyciel może
poprosić o opinie czy nie ma jakiś przeciwskazań do wykonywania
niektórych ćwiczeń.

[memenka]

w teorii tak jest, gorzej z praktyką (w niektórych szkołach, mam nadzieją, że w
nielicznych)

[elmalina]

Tak, tylko szkoły wymuszają na rodzicach zwolnienie z wf od lekarza
i wtedy mają "problem" z głowy.

[igge]

o rany ja mam identyczny problem. Wstępnie pokłóciłam się lekko z
nauczycielem wspomagającym a jutro przy zakładaniu gipsów w szpitalu
poproszę o odpowiednią opinię lekarza i jeśli będzie negatywna to
znajdę takiego lekarza, który zaleci małej wf bo ona strasznie chce
na niego chodzić chociaż po godzinnej dyskusji ze mną poddała się
trochę i stwierdziła, że jeśli panie mają kręcić nosem i mieć krzywe
miny to ona nie chce. Panie idą na łatwiznę, kolejny raz. Wydaje mi
się, że mam prawo chcieć, żeby robiła w miarę możliwości to co inne
dzieci, czasami jeśli coś jest niewykonalne nawet na jej szczególny
sposób to może dostać inne ćwiczenia, chętnie pokażę jakie. W
przedszkolu uczestniczyła w rytmice i zajęciach ruchowych tylko
tamtym paniom bardziej się chciało i nie zakładały z miejsca, że coś
jest dla małej za trudne lub niebezpieczne. Inne dzieci sorry muszą
nauczyć się delikatniej obchodzić się z niepełnosprawnymi kolegami
ale najwygodniej posadzić
"innego" dzieciaka na ławce i niech się patrzy jak reszta się bawi.
Ciekawa jestem co nasz ortopeda o tym powie. Ale decyzję i tak
podejmę biorąc przede wszystkim pod uwagę zdanie i chęci córki.

[guderianka]

ja już z panią uzgodniłam- i z mamą dziewczynki niedowidzącej że
weźniemy zaświadczenie od lekarza że dziecko może uczestniczyć w
lekcjach w f , brać udział w takich a takich zajęciach i że nie może
wykonywac tego i tego (w Mai przypadku będą to np. wszelkiego
rodzaju skoki)
panie na zebraniu powiedziały że jesli będą zaświadczenie to
pedagogg wspomagający ma obowiazek byc

[igge]

ma obowiązek ? u nas nie ma mowy. Zaświadczenie dostałam,
że "powinna" chodzić na wf i ćwiczyć na nim w ortezach, mała śmieje
się, że panie stwierdzą, że ma "kuku na muniu" kiedy zobaczą ją na
wf-ie w gipsach na obu nogach, zobaczymy. Może starszy brat będzie
pomagał a może panie zmobilizują się do jakichś rozwiązań same.
Dzisiaj miałam dość wszystkiego bo dzieciaki znowu dokuczały i młoda
po odebraniu ze świetlicy wtulona we mnie szlochała godzinę, jeszcze
nigdy nie była tak długo taka zrozpaczona. Zazdroszczę Guderko, że
Twoja córa umie jakoś nie przejmować się przykrymi
uwagami/zachowaniami kolegów/nauczycieli.

[guderka]

igge-ona JUŻ się nie przejmuje,zwłaszcza gdy mówią to dzieci o
których wie bywają złośliwe, zazdrosne, mają trudną sytuację w domu.
Ale ponad 1,5 roku było FATALNIE. była wypychana za ogrodzenie
podwórka-a ją wystarczy popchnąć i już leży więc się wywracała. Była
przezywana i baardzo płakała, dużo rozmawiałaysmy o jej chorobie, o
dzieciach, podłości ludzkiej..to były ciężkie tygodnie
teraz np. jest taka sytuacja że dziewczynka która ją wyzywa
przywaliła jej pięścia w twarz. zakzałam zabawy, byłam na rozmowie z
matką i wygarnełam (dziecko po lekcjach samo bo nikogo w domu nie ma
więc je przygarniałam wiele razy itp sytuacje, wychowuje sie bez
ojca, jest bite i duzo sie na nie krzyczy). i ta dziewczyna jest
typem dykttoa-"namawia" inne dzieci na maje żeby sie z nią nie
bawic, szepcze do ucha, odciąga od zabawy z nią..czaisz?...Maja
póbuje dalej-jest uparta i przez łzy potrafi nadal być na podwórku i
nie dać sie

igge

[gorgona_1]

O ile pamiętam Twoja córka chodzi do szkoły integracyjnej. Przecież
takie szkoły są nie tylko po to, żeby niepełnosprawne dzieci miały
gdzie chodzić, ale także po to, żeby wychowywać, uczyć pewnych
zachowań.

Jak nauczycielka może mówić, że dziecko ma kuku na muniu?
Co to za pomysł, żeby angażować starszego brata do pomocy - a jego
lekcje?
Chyba, żeby przyjąć, że pomagają np. wszyscy ze starszych klas w
ramach jakiś wspólnych zajęć.
Dlaczego w czasie roku szkolnego panie dopiero mają mobilizować się
do szukania jakiś rozwiązań?
Jak świetliczanki mogą dopuścić, żeby dzieci doprowadziły koleżankę
do takiej rozpaczy?

Moim zdaniem powinnaś wyjaśnić czy szkoła ma jakąś koncepcję
wspólnego wychowywania dzieci zdrowych i niepełnosprawnych,
porozmawiać z dyrekcją.
Trzeba rozmawiać o tym na zebraniach z rodzicami zdrowych dzieci.

Takie sytuacje nie powinny zdarzać się w żadnej szkole, a zdarzanie
się ich w szkole integracyjnej to skandal.

Strasznie mi Was żal.

[memenka]

eh szkoda słów, jeśli ktoś tego nie doświadczył to nie zrozumie, co innego
zapisane w statucie placówki, co innego mówią a inaczej jest na co dzień, szara
rzeczywistosc, np w klasie integracyjnej mojego syna na 10 przedmiotów, pani
wspomagająca jest na tylko 4

[igge]

gorgona kuku na muniu to słowa małej, nie pani )) ale to co
napisałaś na końcu to ideał, niestety nieosiągalny dla nas na razie
ale walczymy, mąż kiedy wreszcie wróci z wyjazdów umówi się na
rozmowę z dyrektorką , ja nie mam siły, za bardzo emocjonalnie
reaguję i nawet na rozmowę z rodzicami sprawnych dzieci na
zebraniach nie mam odwagi. guderka straszne rzeczy na tym podwórku,
może i dobrze, że nam na razie na podwórko brakuje czasu,
dostatecznie dużo stresów funduje dzieciakowi szkoła
generalnie od kilku dni jest lepiej, mimo czerwonego gipsu na nogach
nikt nie robi chyba więcej uwag, nie słyszę o dokuczaniu, na wfie
mała ćwiczy i jest zadowolona, pomoc brata została odrzucona przez
panią pedagog wspomagającą, która na razie widziałam jest obecna na
zajęciach (mówiła wcześniej że jej nie będzie i córka miała być
posadzona na ławeczce) Ale co tu dziwić się szkole skoro nawet jakaś
nowa lekarka w przychodni stwierdziła, że bałaby się mieć młodą na
wfie. Wszyscy mają jakąś barierę w głowie i nienowoczesne podejście
do kwestii niewykluczania niesprawnych dzieci/ludzi z zajęć pozornie
dla nich za trudnych. Ja jestem za wfem o ile dziecko ma na niego
ochotę, za nauką obcych języków nawet jeśli niesprawność jest także
intelektualna o ile nauka sprawia frajdę etc W każdym razie kolejny
raz okazało się, że jeśli się chce to można. Możliwe też, że
niedługo mała będzie miała w szkole SI. Moja koleżanka stwierdziła,
że szkoła powoli ale zaczyna stawać się integracyjna nie tylko z
nazwy.

po ortopedzie

[guderka]

igge-podwórka nie da się uniknąć. Mała sama wychodzi odkąd skończyła
6lat-nie bede przeciez za nią łazic, obserwowac na każdym kroku i
pilnować. Niech się uczy życia, nawet tak brutalnego ;/
Pamietam jak raz dyrektorka w przedszkolu jeszcze po mojej kolejnej
interwencji (tym razem że każą Mai gdy chce do wc a jest na dworze
biec do ubikacji i ściagac buty bo pani podłogę umyła. Przez co ona
skupia sie na ściaganiu butów, wstawaniu z podłogi i w rezultacie
majtki popuszczone)stwierdziła : pani robi z niej taką
niepełnosprawną a ona na podwórku na rowerze jeździ i się wywraca i
nic jej nie jest. i to powiedział pedagog z 30letnim stażem któremu
jak krowie na rowie tłumaczyłam że dziecka największy problem to
pęcherz i toalete musi mieć JUZ a nie zaraz

co do ortopedy-M pojechał. I doopa z niego. Lekarza powiedział że
nie da zaświadczenie bo....się BOI! bO JESZCZE cos sie jej stanie.
ale nie dal tez zwolnienia z wf. jutro wiec ide do rodzinnej po
zaświadczenie na wf i napisanie jak krowie na rowie czego dziecko
nie może robic a co może robic

[gorgona_1]

> >>gorgona kuku na muniu to słowa małej, nie pani ))

Jako żywo - "panie stwierdzą" a nie "panie twierdzą".....
Niestety należę do większości społeczeństwa nierozumiejącej słowa
pisanego, przykro mi. Ostatnio mam też chyba coraz większe kłopoty
ze zrozumieniem słowa mówionego, zwłaszcza płynacego z TV....

Spróbuję się usprawiedliwić tym, że na takie zdarzenia reaguję dość
emocjonalnie, bo takie zachowania są niedopuszczalne, nie oznaczają
braku integracji, ale brak elementarnej kultury i wychowania.

Cieszę się,że jest lepiej. Dziwi mnie i boli, że czasem pewne rzeczy
najtrudniej jest zrozumieć i wprowadzić w szkole.

I jeszcze

[gorgona_1]

sądze, że z rodzicami zdrowych dzieci o sprawach wychowania powinni
rozmawiać wychowawcy i nauczyciele, a nie rodzice dzieci
niepełnosprawnych.

Czy Twoja córka ma jakieś kontakty towarzysko-pozalekcyjne z
koleżankami z klasy?

a moje i jeszcze

[guderianka]

a ja sie nie zgadzam jesli pozwolisz-choc małolata jestem wobec
ciebie i mam mniejsze doświadczenie
w przedszkolu popełniłam błąd i nie powiedziałam na forum grupy-
rodziców i dzieci co jest mai. nie wprowadziłam jej przez to w
środowisko i bywało....ciężko. W szkole postąpiłam inaczej-ponieważ
juz zaczął sie robic ferment wynikający z ludzkiej ciekawości "a co
jej jest, a to wypadek czy tak od zawsze" itp. Więc na zebraniu
poprosilam o głos, opowiedziałam co jest mai, poprosiłam na co
uczulic dzieci i..zauważyłam ze rodzicie byli wdzieczi i odetchneli
z ulga! I przede wszystkim-uciełam niezdrowe domysły ktore snute w
domu mogły wpływac na zachowanie dzieci

[gorgona_1]

Bardzo słusznie zrobiłaś, bo po prostu poinformowałaś w sposób jaki
uznałaś za właściwy. Ludzie bardzo często nie wiedzą jak się
zachowywać i nie wiedzą jak zapytać, żeby nikogo nie urazić.

Chodziło mi raczej o to, że rolą szkoły jest uczenie dzieci
właściwych zachowań wobec wszystkich, także wobec niepełnosprawnych.
O to, że rodzice niepełnosprawnych dzieci nie mogą w pewnych
sprawach zastępować nauczycieli i tłumaczyć rzeczy podstawowych,
np.,że nie wolno dokuczać.

PS. Nie martw się, że jako małolata musisz nie zgodzić się z osobą
sędziwą i doświadczoną. Wiem (po sobie), że z wiekiem się specjalnie
nie mądrzeje, a w każdym razie nie z automatu.

To forum pokazało mi jak niewiele wiem, o ilu sprawach nawet nie
słyszałam, ile w ogóle nie przeszłoby mi przez myśl. I m.in.
dlatego, droga małolato, dziekuę Ci za jego założenie.

A poza tym szacunek dla siwych włosów (u mnie nie widać,
sprawdziłam - ale może wzrok nie ten?) nie oznacza, że z
właścicielką takowych trzeba się we wszystkim zgadzać i przez
grzeczność potakiwać
Pozdrawiam serdecznie.

[guderianka]

masz zadatki na fajną teściową

O to, że rodzice niepełnosprawnych dzieci nie mogą w pewnych
> sprawach zastępować nauczycieli i tłumaczyć rzeczy podstawowych,
> np.,że nie wolno dokuczać

tez sie nie zgadzam do końca. bo dziecko to dziecko-zawsze bedzie
dokuczac bo ma emocje. bedzie dokuczac z zazdrości, złości, agresji,
dla żartu. a dziecko któremu sie dokucza powinno umieć sie zachowac
w tej sytuacji. Powinno wiedziec co zrobic, na ile pozwolić tamtej
osobie i kiedy podjąć działanie. A to juz kwestia wychowania w domu -
a nie w szkole.
Poza tym-nauczyciel często jest istotą ułomną i nie wie jak
postepowac z dzieckiem niepełnopsrawnym. No bo skąd? Ja sama nie
wiedziałam jakimi specyficznymi prawami rządzi się nasz światek
dopóki sama w niego nie weszłam. Jako mama zdrowego dziecka (do 2
roku zycia Mai)- nie wiedziałabym jak tłumaczyc mojemu dziecku co
dolega innemu, dlaczego tak sie dzieje, co mu sie stalo, że ma nie
patzec (dlaczego ma nie patrzec??przeciez to ciekawe-bo takie inne)-
a potem spojrzałam na świat z drugiej strony lustra.nauczyciel ktory
nie przezywa na codzien w domu radości i smutków związanych z
wychowaniem dziecka niesprawnego nie bedzie w stanie wpaść na pewien
pomysł, inicjatywe, podjąć działania. to My rodzice musimy ich tego
nauczyc-dla dobra nas, naszych dzieci i przyszłych pokoleń. wiem że
brzmi to jakbym nawiedzona była ale powtarzam po raz któryś-to od
nas i naszych dzieci zalezy jak beda niepełnosprawność postrzegac
inni, jak beda ją traktowac. Naprawde-uważam że żyjemy w świetnych
czasach do łamania pewnych stereotypów, do wychowywania nowego
pokolenia które moze miec ogromny wkład w traktowanie
niepełnopsrawnych w przyszłości. tylko nie mozemy sie bac, wstydzic,
ukrywac-udawac że nic sie nie dzieje. BO SIE DZIEJE. i traktujac
normalnie nasze dzieci musimy wiedziec że nigdy nie osiągną one tyle
co zdrowi rówieśnicy, zawsze bedą miały na grzbiecie o ten jeden
kamień więcej.

w klasie na 4 dzieci tylko ja powiadomiłam na forum klasy co jest
mai. pozostałe mamy stwierdziły " a co innych to obchodzi" " to
nasza sprawa", "nie bede innym mówić co jemu jest" "poczekam na
rozwój sytuacji"
TO ZŁE POSTEPOWANIE-trzeba wyprzedzac pewne kroki innych, wyprzedzac
pewne słowa, dusic nim powstaną.

uff..

[gorgona_1]

>>> tez sie nie zgadzam do końca. bo dziecko to dziecko-zawsze
bedzie
> dokuczac bo ma emocje. bedzie dokuczac z zazdrości, złości,
agresji,
> dla żartu. a dziecko któremu sie dokucza powinno umieć sie
zachowac
> w tej sytuacji. Powinno wiedziec co zrobic, na ile pozwolić tamtej
> osobie i kiedy podjąć działanie. A to juz kwestia wychowania w
domu -
> a nie w szkole.

Tak, ale mówimy o sytuacji dziecka w szkole integracyjnej, które
dokuczanie w świetlicy, pod okiem nauczycielek, doprowadziło do
rozpaczy. Dzieci czasem sprawiają przykrość nawet nieświadomie.
Każdy - zdrowy też - musi się nauczyć żyć z tym, że nie każdy jest
dla niego miły, i że nie zawsze to, co co odbiera jako złośliwość i
dokuczanie tym właśnie jest. Ale nie zwalniałabym w żadnym razie
nauczycieli z wychowywania i uczenia właściwych zachowań.

>>>> Poza tym-nauczyciel często jest istotą ułomną i nie wie jak
> postepowac z dzieckiem niepełnopsrawnym. No bo skąd?

Nauczyciel jest profesjonalistą. Jeżeli pracuje w szkole
integracyjnej musi wiedzieć, jak postępować z dziećmi
niepełnosprawnymi. Skąd - z książek, kursów, studiów podyplomowych,
o specyficznych problemach konkretnego dziecka może dowiadywać się
od jego rodziców i z dokumentów.
Guderko, nie wszyscy rodzice wszystko wiedzą o chorobie dziecka.
Nauczyciel w szkole integracyjnej powinien umieć pokierować
rehabilitacją dziecka, w razie potrzeby pomóc także rodzicom. Do
przedszkoli i szkół trafia mnóstwo dzieci niezdiagnozowanych,
nauczyciele muszą umieć sobie z tym poradzić.

>>>>>> TO ZŁE POSTEPOWANIE-trzeba wyprzedzac pewne kroki innych,
wyprzedzac
> pewne słowa, dusic nim powstaną.

Podoba mi się to sformułowanie.
Już gdzieś pisałam, że ja też tak robiłam, ale wiem, że to sporo
kosztuje i rozumiem, że nie wszyscy mają na to ochotę.


PS
>>> masz zadatki na fajną teściową
Nie wiadomo jaką będę teściową, ale mój starszy syn ma
fantastyczną "koleżankę".

Swoją drogą w realu rzadko rozmawia się z ludźmi spoza rodziny
starszymi lub młodszymi o 10, 20 lat. Może dlatego tyle problemów na
linii synowa - teściowa?

[guderka]

Ale nie zwalniałabym w żadnym razie
> nauczycieli z wychowywania i uczenia właściwych zachowań

ja też nie zwalniałabym. ale szkoła nie jest-wg mnie od tego by
wychowac-ale kształtować. Główny wysiłek spoczywa na barkach
rodzica, on musi "naladowac akumulator "dziecka tak by docinki
innych nie były tragedią a tylko przykrością, nauczyć odrózniac
dobro od zła

Nauczyciel jest profesjonalistą. Jeżeli pracuje w szkole
> integracyjnej musi wiedzieć, jak postępować z dziećmi
> niepełnosprawnymi. Skąd - z książek, kursów, studiów
podyplomowych,
> o specyficznych problemach konkretnego dziecka może dowiadywać się
> od jego rodziców i z dokumentów.

nauczyciel jest człowiekiem. może gdybac, mniemac, znać teorie-ale
sytuacje rzeczywiste przerastają. np.z czym innym wiązałabym
drapanie sie po brzuchu przez dziecko zdrowe a z czym innym -
niepełnosprawne. Ja miałam za sobą wolontariat z dziecmi z MPDZ,
kursy ratownicze (ratownik wodny), semestr fizjoterapii zaliczony.
Poza tym psychologie na studiach i dużą wiedze z pedagogiki.fajnie-
wszystko to sie ładnie układa na kartach ksiązki. W życiu tak fajnie
nie bywa. "syty głodnego nie zrozumie"-i tak jest tez w tym
przypadku. zdrowy chorego nie zrozumie choćby na rzęsach stanął

Nauczyciel w szkole integracyjnej powinien umieć pokierować
> rehabilitacją dziecka, w razie potrzeby pomóc także rodzicom. Do
> przedszkoli i szkół trafia mnóstwo dzieci niezdiagnozowanych,
> nauczyciele muszą umieć sobie z tym poradzić

bo nie mamy takich placowek które miałyby takich nauczycieli. trzeba
dążyć by to zmienic i równiez samemu kształcic nauczyciela


>>>>>> TO ZŁE POSTEPOWANIE-trzeba wyprzedzac pewne krok
> i innych,
> wyprzedzac
> > pewne słowa, dusic nim powstaną.
>
> Podoba mi się to sformułowanie.
> Już gdzieś pisałam, że ja też tak robiłam, ale wiem, że to sporo
> kosztuje i rozumiem, że nie wszyscy mają na to ochotę

a ja nie rozumiem-przeciez nie mówienie, nie wdrażanie działań
prwencyjnych SZKODZI. nie można świadomie szkodzic własnemu
dziecku...

Swoją drogą w realu rzadko rozmawia się z ludźmi spoza rodziny
> starszymi lub młodszymi o 10, 20 lat. Może dlatego tyle problemów
na
> linii synowa - teściowa?
pewnie tak. i pewnie stąd że obie- i tesciowa i synowa kochają tego
samego faceta. a gdzie kucharek sześć...nie ma nic gorszego niz
zaborcza miłość matki
ja z moją tesciową najgorsze szlaki juz przetarłam-umiemy szczerze
rozmawiac, doradzac, dogryzac jak trzeba i krytykowac. fajnie nam

[gorgona_1]

Myślę, że nasze zdania nie różnią się zbytnio. Tylko Ty piszesz o
idealnych rodzicach i realnych nauczycielach, a ja o idealnych
nauczycielach i realnych rodzicach

[guderka]

a więc obie szukamy złotego środka

[igge]

do mnie bardziej przemawiają argumenty gorgony .. chociaż myślałam
przez chwilę po przeczytaniu Waszej dyskusji, że może powinnam
wywiesić na świetlicowej tablicy jakąś kartkę z prośbą o ludzkie
traktowanie córki (nie wiem, z historią choroby ???? tylko po co, co
jej jest każdy od razu widzi)
W klasie nie ma problemów, w świetlicy zdarzają się niestety. Do
świetlicy chodzą dzieci z całej szkoły - mam urządzać pogadankę na
zebraniu w każdej klasie??? Bez sensu. Małej kazałam stanowczo
pamiętać o tym, że nikt nie ma prawa źle jej traktować i nie bać się
skarżenia tylko informować o każdym incydencie panią. Na szkolnych
korytarzach wiszą plakaty mówiące między innymi o tym, że nie wolno
nikogo obrażać, wyśmiewać, robić mu przykrości, dokuczać, patrzeć
obojętnie jak komuś się dokucza i że należy o takich faktach komuś
powiedzieć. Tak samo można być dla kogoś niemiłym z powodu piegów,
rudych włosów, okularów, niemodnego koloru tornistra, braku
tamagottchi, "brzydkiego" rysunku, za dużych butów czy noszenia
łusek na stopach, innego sposobu chodzenia i braku równowagi.
Ostatnio ktoś czepiał się małej z tego powodu, że nie jest w stanie
unieść swojego tornistra. Generalnie zasada bycia miłym dla kolegów
obowiązuje zawsze i to jest elementarna rzecz, którą dziecko
przyswaja w domu i w szkole też. Ja po prostu chcę tego samego co
rodzice i wychowawcy wymagają od wszystkich od mojej córki też czyli
zwyczajnego kulturalnego i cywilizowanego podejścia do innych ludzi.
Nie wiem czemu ja mogę wytłumaczyć córce, że nie wolno lekceważąco
wypowiadać się o nauczycielce i koleżankach bezlitośnie
popełniających podstawowe błędy na angielskim a inny rodzic nie może
sam z siebie zwrócić uwagi swojemu dziecku, żeby nie dokuczało
koleżance z powodu jej wolniejszego chodzenia? To przecież
oczywiste. Odpukać kochane mamy ale na razie jest lepiej, od
tygodnia nie było żadnego płaczu a świetlica jest coraz bardziej
lubiana przez małą. W zeszłym roku nikomu nie mieściło się w głowie,
żeby przyjąć do niej niepełnosprawne dziecko. Serdecnie pozdr.

[guderka]

igge-to chyba nie kwestia argumentów ale podejscia do wychowania. a
wychowanie zależy od :rodzaju niepełnosprawności dziecka, naszych
doświadczeń z ludźmi w tym względzie, tego jak my zostaliśmy
wychowani przez naszych rodziców, środowiska w jakim się obracamy.
Ty np. napisałaś (kiedyś) że twoja córka nie doświadcza przykrych
sytuacji bo ciagle jest z tobą. A moja odkąd skonczyła 6lat CAŁY
dzien jest sama na dworze (przy sprzyjającej aurze)-i przychodzi
tylko na jedzenie i tylko na siku. W ogóle dość szybko poszła w
dziki świat beze mnie -najpierw żłobek, potem gdy miała 4,5 roku
prywatne przedszkole, potem zerówka i teraz szkoła. Mamy zatem inne
doświadczenia związane z ludźmi i równieśnikami. Moje doświadczenia
pokazują że problemy trzeba ukręcac przy samej doopie. że trzeba
zaspokoic ludzką ciekawość w zakresie inności dziecka bo wtedy nie
powstaje masa niepotrzebnych pytan, domysłów, plotek


piszesz : Generalnie zasada bycia miłym dla kolegów
> obowiązuje zawsze i to jest elementarna rzecz, którą dziecko
> przyswaja w domu i w szkole też

genralnie. a w życiu to utopia. bo nawet my -dorośli-nie potrafi byc
zawsze mili chociaz znamy zasady poprawnego zachowania się. Dzieci-
były, są i będą: ciekawe, złośliwe, okrutne. Prawda jest taka że
zawsze bedzie wybierana ofiara w klasie i zawsze bedzie jej
przywódca. Miedzy innymi umiejteność radzenia sobie z takimi
złośliwości o tym decyduje. I przywódcą klasowym nie bedzie ten
który jest zawsze miły. Za to ten zawsze miły ma szanse byc ofiarą.
Wiem co mówię-bo jak pisałam-przeszłyśmy niezłą szkołe przez te
wszystkie lata przedszkoli,zerówki, podwórka-na którym przewineła
sie masa dzieciaków.

Ja po prostu chcę tego samego co
> rodzice i wychowawcy wymagają od wszystkich od mojej córki też
czyli
> zwyczajnego kulturalnego i cywilizowanego podejścia do innych
ludzi.
znowu utopia...ty możesz chciec ale zycie to zweryfikuje. szkoła do
której chodzi twoja córka to nie szkoła dla wybrańców którzy mają
odpowiednie cechy charakteru i status społęczny ale zbieranina
różnych środowisk. I są tacy którzy wychowują dzieci w świetle ducha
cywilizacji i kultury i są tacy którzy w ogole nie wychowują.łatwo
odróżnic jedne dzieci od drugich

> Nie wiem czemu ja mogę wytłumaczyć córce, że nie wolno lekceważąco
> wypowiadać się o nauczycielce i koleżankach bezlitośnie
> popełniających podstawowe błędy na angielskim a inny rodzic nie
może
> sam z siebie zwrócić uwagi swojemu dziecku, żeby nie dokuczało
> koleżance z powodu jej wolniejszego chodzenia?

wolno lekceważąco sie wypowiadac, wolno krytykowac , wolno ganic.
taki jest świat. nie unikniesz podstawowych praw. jesli ktos robi
coś niewłaściwie musi byc gotowy na to, ze zostanie skytykowany. Czy
ty sama nigdy nikogo nie krytykujesz? Nie mówisz z noszalancja i
lecewazeniem? Ludzmi jestesmy a nic co ludzkie,...Nikt nie jest
idealem więc nie powinno sie uczyc dziecka życia w idealnym świecie
bo ten taki nie jest.

Odpukać kochane mamy ale na razie jest lepiej, od
> tygodnia nie było żadnego płaczu a świetlica jest coraz bardziej
> lubiana przez małą. W zeszłym roku nikomu nie mieściło się w
głowie,
> żeby przyjąć do niej niepełnosprawne dziecko. Serdecnie pozdr
Bardzo dobrze pomalutku az do skutku