Powrót na pustynię

[Gość: Minze]

Widziałam dziś i jak dla mnie rozczarowanie. Spektakl pozostawił mnie
kompletnie obojętną. I nie wiem, czy to wina tekstu czy reżyserii.

[axur]

obojętnośc to może nie, ale był potwornie zimny - ciekawe, w zestawieniu z
Algierią i pustynią, kojarzącymi się raczej z gorącem

[Gość: pp]

myslalem,ze bedzie wydarzenie,a tu dupa.swietna ostalowska,woronowicz i
holtz.klapa.

[jasiek_natolin]

Widziałem tylko dwa przedstawienia Anny Augustynowicz i zawsze miałem
wrażenie,że są one zimne,unikające emocjonalnych tonów,nasycone dużym dystansem.
Jaka to różnica,jeśli porównamy jej dokonania z przedstawieniami
np.Warlikowskiego.
Jestem ciekaw tego spektaklu.

[Gość: kleks]

Dawno nie zdarzyło mi sie zerkać na zegarek w teatrze! Ze spektaklu
wyszłam "pusta"(bez zwykle towarzyszących mi refleksji) i zła. Nie przeżyłam
bombardowania tekstem - po którymś tasiemcowym monologu z rzędu, po prostu
wyłączyłam się. Rozczarowałam się grą aktorów.Chodzi mi o brak opanowania
tekstu oraz płaskie kreacje postaci a przede wszystkim rutynę w operowaniu
środkami wyrazu(dwoje z aktorów widziałam w kilku innych rolach, oglądając ich
grę tutaj,doznałam deja vu).Za chlubne wyjątki uważam Mohra i Holz :).Czekam na
nowa sztukę Augustynowicz "Zszywanie" w TR - mam nadzieję,że się P.Anna
zrehabilituje. Życzę powodzenia!

[axur]

nie "sztukę Augustynowicz", tylko "przedstawienie Augustynowicz"

trz-ćwierci-wiekowa robota krytyków i teatrologów na nic!!!

[Gość: wy-WrOTOWIEC]

jacy nauczyciele taki efekt!

[Gość: wy-WrOTOWIEC]

Bardzo pozytywne i ciekawe sa recenzje z tego przedstawienia Gruszczyńskiego w
Tyg.Powszechnym i Sieradzkiego w Przekroju. I nie idzie o to, ze są dobre lecz
o ich rzetelną analizę.
Nasz ulubieniec p.Pe znów pisał z tezą. I tak go zaslepiła, że nie doczytał
nazwisk w programie.

[Gość: magician]

no no no
o Gruszczynskim ani JEDNEGO złego słowa
nie pozwalam
:P

[Gość: babazwozu]

Zgadzam się. A "Nasz ulubieniec" sie po prostu zbłaźnił. Nie tylko nie
zrozumiał o co chodzi w sztuce, o co chodzi Augustynowicz, ale zażądał w
teatrze dosłowności, oznak bogactwa!!! A niech se idzie do muzeum. Że też można
w imię z góry przyjetej tezy (wszystko co nie jest TR i Słobodziankiem jest be)
bezkarnie uprawiać takie harce.

[jasiek_natolin]

A dla mnie jest to najciekawsze przedstawienie ostatnich miesięcy w Warszawie.

[Gość: widz]

Niestety, spektakl ten mnie tez nie poruszył (choc scenariusz mial potencjał).
Po dłuższych rozwazaniach "dlaczego???" wine zrzuce czesciowo na chybiony
pomysl co do scenografii. I chociaz nie mam nic przeciwko umownosci czy
minimalistycznemu stylowi by uczynic historie bardziej uniwersalna i
skoncentrowac uwage widza na aktorach to w tym wypadku pomysl ten zdecydowanie
nie zdal egzaminu. Historia konfliktu mathilde i adriena i ich krewnych jest
osadzona w okreslonym miejscu i czasie co ma znaczny wplyw na bohaterow, jest
opowiescia za malo uniwersalna (na taka scenografie).
Dla porownania mozna obejrzec zdj z inscenizacji francuskiej.
www.theatre-contemporain.net/spectacles/desert/
(np. dopiero przy bardziej "tradycyjnych" kostiumach gole stopy nabieraja
znaczenia)

Potyczki slowne w pustych przestrzeniach, a nie np. przy stole (jak to sie
zazwyczaj dzieje), staruszka grana przez mloda dziewczyne, pojedynek z nozami
(moim zdaniem zbyt doslowny)itp zabiegi sprawily ze spektakl jest w pewien
sposob nowatorski, ale jednoczesnie zimny i za bardzo oddalony emocjonalnieod
widza.

Mam nadzieje ze ktos mi udowodni ze sie myle. Za rozczarowanie winie
scenografie i rezyserie (aktorzy moim zdaniem grali dobrze choc chwilami
przesadzali z gestykulacja). A moze po prostu do konca nie rozumiem tej
sztuki??? Bardzo prosze {SPOILER} o wyjasnienie mi watku z komandosem i
wierszykiem o murzynku bambo czytanym przez dziecko.

z gory dziekuje

[Gość: widz]

Niestety, spektakl ten mnie tez nie poruszył (choc scenariusz mial potencjał).
Po dłuższych rozwazaniach "dlaczego???" wine zrzuce czesciowo na chybiony
pomysl co do scenografii. I chociaz nie mam nic przeciwko umownosci czy
minimalistycznemu stylowi by uczynic historie bardziej uniwersalna i
skoncentrowac uwage widza na aktorach to w tym wypadku pomysl ten zdecydowanie
nie zdal egzaminu. Historia konfliktu mathilde i adriena i ich krewnych jest
osadzona w okreslonym miejscu i czasie co ma znaczny wplyw na bohaterow, jest
opowiescia za malo uniwersalna (na taka scenografie).
Dla porownania mozna obejrzec zdj z inscenizacji francuskiej.
www.theatre-contemporain.net/spectacles/desert/
(np. dopiero przy bardziej "tradycyjnych" kostiumach gole stopy nabieraja
znaczenia)

Potyczki slowne w pustych przestrzeniach, a nie np. przy stole (jak to sie
zazwyczaj dzieje), staruszka grana przez mloda dziewczyne, pojedynek z nozami
(moim zdaniem zbyt doslowny)itp zabiegi sprawily ze spektakl jest w pewien
sposob nowatorski, ale jednoczesnie zimny i za bardzo oddalony emocjonalnieod
widza.

Mam nadzieje ze ktos mi udowodni ze sie myle. Za rozczarowanie winie
scenografie i rezyserie (aktorzy moim zdaniem grali dobrze choc chwilami
przesadzali z gestykulacja). A moze po prostu do konca nie rozumiem tej
sztuki??? Bardzo prosze {SPOILER} o wyjasnienie mi watku z komandosem i
wierszykiem o murzynku bambo czytanym przez dziecko.

z gory dziekuje