powiedzcie jak to z nami jest...

[Gość: aktor]

jest taka dziwna rzecz - nasze srodowisko jest tak male, ze az strach z kims
otwarcie rozmawiac o kims innym, bo zaraz to do niego dotrze; kiedy sa
premiery, wszyscy na nie przychodza, ale jesli porozmawiac indywidualnie
okazuje sie, ze nikt tych premier nie lubi, i slabo mu kiedy widzi te
wszystkie achy, ochy i plasy, cale to udawnianie, to mizdrzenie sie... w
teatrach frustacja az kipi, bo brak pieniedzy... chyba nie ma teatru ktory
tworzylby zgrany zespol, ludzi ktorzy stanowia rodzine, czuja jakas
wspolnote, bo na to nie ma czasu... z planu na plan, z proby na probe... i
chyba nie ma ani jednej osoby ktora bylaby dla nas autorytetem... czy
naprawde wszystkiemu winna sytuacja finansowa kraju? czy to takie
srodowisko,w ktorym zawisc, klamstwo jest po prostu na porzadku dziennym?
powiedzcie mi, prosze...

[ele7]

Może problemem są pieniądze, ale nie zgodzę sie z Tobą, że nie tworzymy
rodziny...Jest wielu aktorów, którzy oprócz premier spotykają się z innymi poza
teatrem i nudnymi klubami, aby porozmawiać, o czymkolwiek.Chociażby o cyckach
Pameli Anderson, ale tworzą między sobą jakąś więź aby nie stracić poczucia
rzeczywistośći, którą tak trudno zachwować, kiedy dookoła tylko sępy dla
których ważniejsza jest kasa i nie maja innych wartości. Nie można do
wszystkiego podchodzić tak pesymistycznie...:-)Pozdrawiam

[Gość: do ele7]

jasne. ale to nie jest tak, ze tworzą wspólnotę. taką na przykład jak kiedyś
ósemki... to są pojedyńczy ludzie. nic poza tym. nawet w rozmaitosciach, gdzie
można mieć nadzieje na taką wspólnotę, każdy ciągnie swoje... próby, próbami,
coś waznego dla wszystkich się wydarza, ale potem... przecież oni nie mówią
jednym głosem, każdy z nich ma setkę spraw na głowie, seriale, reklamy,
filmy... ja mówię o wspólnocie z prawdziwego zdarzenia, a nie o kumplach, bo
takich to każdy ma...:-((((

[ele7]

Wiem o co Ci chodzi i masz racje, ale z tym trzeba cos robić!!!Nie można
przecież tego wszystkiego tak zostawić, żeby życie toczyło sie taki
życiem.Praca i pieniądze są ważne, ale nie najważniejsze!

temat dla gazety

[Gość: aktor]

ale... wiesz, jesli w tej chwili i tak ludzie malo chodza do teatru, bo raczej
ich nie stac na to, zeby wywalic prawie 100 zl (2,3 osoby) na bilet, to gra sie
aktorami znanymi, po to, zeby mimo to, przyciagnac ludzi do teatru... wtedy ci
malo znani produkuja z siebie taka ohydna frustracje, tak obrzydliwe opinie...
naprawde trudno od tego co zle, uciec. tego jest za duzo. i to co mnie przeraza
to fakt, ze to ludzie ludziom robia to zlo. obmowy, ploty, intrygi. zamiast
wspolnego porozumienia, zjednoczenia sie w trudnej sytuacji, masz takie kwiatki
jak nawet na tym forum - dywagacje czy zebrowski jest gejem, jak ohydna ciotka
jest opalski. kurwa mac! na czcze gadanie idzie taka energia! na polty z
ktorych nic nie wynika! a moze by tak cos wspolnie zrobic? zmienic? jesli w
ogole w ty m srodowisku zjednoczenie sie jest mozliwe....

[ele7]

Poieram Cię w 100%. Coś zrobić?Ale co?A jeśli już to we dwójkę nic nie
zdziałamy;-)Ale myślę, że jest mnustwo osób które mysla podobnie. Przez takie
złe postepowanie światek aktorski szybko upadnie, bo nawet jeśli ktoś kocha ten
zawód, to co mu z tego przyjdzie skoro nikt nie chce na niego patrzeć lub nie
stać go na bilet do teatru.

[Gość: Ktoś]

Popieram Twoje myslenie. Trzeba koniecznie cos z tym zrobic!!! nie mozna
dopuscic do tego by teatr upadł.o nie. ja tam ładuje swoje akmulatory i
zapominam o stresującym swiecie...jesli chodzi o ceny biletow to są zeczywiscie
za wysokie.

moze chodzi o co innego

[axur]

wy od razu byście chcieli komunę albo jakąś sektę
lata 70 już dawno minęły

ceny biletów są wsokie i rzeczywiście gra się gwiazdami, które, bywa, że poza
nazwiskiem nic nie wnosza do przedstawienia. Promocja teatru jest u nas bardzo
nudna. Wciąż te same chwyty. Rozmaitości tutaj błyszczą.

A co do środowiskowych obmów i smrodków - odkąd istniał teatr... i chyba się
nie skończą

[Gość: a moze]

a moze by sie nareszcie kurwa skonczyly, bo mnie sie chce juz od tego
wymiotowac??/
jarzyna, pedal; gajos, pijak; zebrwski,pedal; brzoza, bigamista. moze dosc juz,
co?

[Gość: gut]

Bilety nie tyle są drogie, co brak jakiejkolwiek promocji teatru. Jakbym chciała teraz na coś iść to absolutnie nie mam pojęcia na co! A boję się na byle co, bo jeszcze mnie ten cały teatr odstraszy, tak jak odstrasza 99% moich znajomych... I co tu robić?

[ele7]

Moim zdaniem pytać.Tak, jak najbardziej.PYTAĆ!

[Gość: gut]

Więc pytam, pytam, pytam... ale nikt nie odpowiada...:(

[axur]

a moze jedna wreszcie jakis rozsadny pr w teatrach? kto pyta, wielbłądzi. gut,
zgadzam sie całkowicie.

[Gość: pijar]

jasne jasne. tylko skad kasa na ten pijar? podstawowe koszta jak - utrzymanie
strony internetowej, druk repertuaru, druk pocztowek, miesiecznie wynosi z tego
co wiem, okolo 2 tysiecy zlotych. jesli dolaczyc do tego plakaty, to (zalenie
od ilosci wielkosci) jest ok 5 tysiecy. jesli oblepic tymi plakatami miasto -
kolejne kilka tysiecy. czy w tym szacownym gronie nikt o tym nie mysli? kolejna
kwestia - ile miejsca i jak czesto poswieca sie teatrom w gazetach? telewizji?
radiu? malo. drogie grono szaconych forumowiczow, robimy zrzutke? kampanie
pt."teatr jest modny" ? ja chetnie moge sie zajac organizacja.

nie tak

[Gość: NEOspasmin]

Metody o ktorych piszesz,metody docierania do widzow sa zadne,bo adresowane do
tych co juz i tak do teatru chadzaja.
Strona www nie jest az tak droga.A z drugiej strony nie widzialem jednej choc
strony polskiego teatru ktora by byla czyms wiecej niz rozkladem jazdy.moze
zbyt malo ich widzialem?
Jest mnostwo mniej konwencjonalnych sposobow na zbudowanie swojej wlasnej
publicznosci.
Od lekcji teatralnych w liceach i gimnazjach i zbudowanie z adresow emailowych
chetnych bazy mailingowej teatru po zajecia pantomimiczne,zadania
aktorskie,nauka tanca czy juz nie wiem jakie dla chetnych, a prowadzone przez
gwiazdy danej sceny.
To obozy teatralne jak kiedys u pp.Machulskich w teatrze ochoty.
To tylko pare przykladow.

Co do zainteresowania mediow teatrem to jest ono i tak znacznie ,znacznie
wieksze niz zainteresowanie publiki tym rodzajem sztuki.
Gdyby porownac liczebnosc widowni teatralnej do tej kinowej a nastepnie w taki
sam sposob porownac czas antenowy poswiecony teatrowi wobec tego na kino too
wyszloby ze teatr jest b.uprzywilejowany.

Z tego co piszesz przeziera obezwladniajaca niemoc,stad obawialbym ci sie
powierzc jakiekolwiek pieniadze,czy poprowadzenie jakiejkolwiek akcji.
pozdrawiam
m

[Gość: Maja]

Z ciekawoscia czytam te dyskuje. Wydaje mi sie, ze jednak nie wszyscy mamy te
sama wiedze na temat pijaru teatralnego. jesli kogokolwiek zainteresuje glos
osoby zajmujacej sie tym zawodowo - oto kilka moich uwag/informacji:
1. w teatrze studio mamy liste subskrybcyjna, nie jest ona niczym oryginlanym,
wiekszosc teatrow takową posiada
2. warsztaty teatralne i najrozniejsze spotkania organizuje i organizowalam,
jesli udalo mi sie na to znalezc pieniadze (2 lata temu byl caly cykl
różnorodnych warsztatow ktore prowadzil mądzik, teatr ósmego dnia, jan peszek
czy piotrek cieplak). jednak, cos takiego jak warsztat jest dodatkowym zajeciem
dla artystow, wiec dodatkowo musieliby byc oplacani :-) temat braku pieniedzy
juz ktos przede mna wyczerpal, ja moge tylko potwierdzic, ze faktycznie z kasą
jest krucho. jesli pomożesz mi neospsminie znalezc ok. 10 tysiecy zlotych, znow
takowe warsztaty poprowadze. problemem są tylko pieniądze. nie brak pomysłow
czy chęci. słowo honoru.
3. nie wiem czy strona www.teatrstudio.pl bardzo odbiega od tego co
nazywasz "rozkladem jazdy" - jednak jakos odbiega, jest na niej wiele wiecej
niz sam repertuar. podobnie - a nawet lepiej - jest w wypadku teatru
powszechnego w warszawie; w ostatnim miesiacu zalozylam forum, ale znalazlo sie
na nim tylko kilka opinii. chyba wiec widzowie jednak szukają przede wszystkim
informacji o repertuarze :-)
4. jesli chodzi o media - wielokrotnie spotykam sie z tym, ze noty ktore
wysylam do dziennikarzy sa jeden do jednego kopiowane i podpisywane cudzym
nazwiskiem. i do tego ograniczało się pisanie o danej premierze. oczywiscie,
jest kilka wyjatków, nie mniej regula jest taka, jak opisalam. w wyjatkowych
wypadkach dane wydarzenie teatralne prowokuje jakaś szerszą dyskusje - jednak
zazwyczaj pisanie o teatrze ograniacza sie do, raz na tydzień, tekstu Izy
Czapskiej w "po godzinach" oraz zapowiedzi Doroty Wyżyńskiej w Gazecie
Stołecznej i recenzji Janusza R. Kowlaczyka w "Rz". Jak sądzę, tyle, ni mniej
ni więcje, po prostu miejsca poświęca się teatrowi. Tygodniki także mają swoje
niezmiennie te same rubryki; nigdy jednak teatr nie jest tematem kluczowym -
nie przypominam sobie by jakiekolwiek zdarzenie teatralne znalazło się na
okładce danego pisma (może poza aferą z ZASP-em :-)). jeśli chodzi o rozgłośnie
radiowe: Trójka, Dwójka, Radio Kolor, Radio PIN zajmują się teatrem. Tymczasem
w Austrii tematyce teatralnej poświęca się całe strony, w Rosji jest cały
program poświęcony wyłącznie kulturze. U nas tak nie jest. :-(
5. lekcje teatralne sa prowadzone i u mnie w teatrze i w teatrze narodowym -
infromacje na ten temat można znaleźć w internecie wpisując hasło "lekcje
teatralne"
Od wrzesnia tego roku bedziemy organizowac akcje roznego rodzaju w duzych
centrach handlowych, moze zauwazyles np. w parku wola stoisko teatralne, zaraz
przy wejsciu. Organizuje takze wraz z wydawnictwem W.A.B spotkania pt. Studio
Literackie, ktore udaje nam sie czasem łączyć z naszymi premierami. Robiliśmy
konkursy razem z Ośrodkiem Karta, przy okazji spektakli "Bal Pod Orłem", a
także z Gazetą Wyborczą, naszym patronem. Była wystawa fotografii "Papierowa
samotność" w Czułym Barbarzyńcy (w wybranych miejscach na Powiślu fotografowani
byli aktorzy w kostiumach ze spektaklu "Zbyt głośna samotność". W wypadku
premiery Merylin Mongoł, mielismy spotkanie poświecone Pielewinowi i Koladzie.
Kilka teatrów ma najróżniejsze inicjatywy - od czytania sztuk, po spotkania
tematyczne (Narodowy, Rozmaitosci). Mam wrażenie, że problemem jest raczej
przebicie się z nimi do mediów; można by rozplakatować na miescie różne
infromacje, ale samo wieszanie plakatów jest bardzo drogie. Naprawdę. Zresztą
każda z tych inicjatyw o której piszę, była robiona prawie "za darmo"; gdyby
pieniędzy było więcej, każda z tych inicjatyw byłaby dużo bardziej rozbudowana.
Uwierz mi. Jeśli chodzi o porównanie kina i teatru - zwróć uwage chociażby na
to, że tylko dystrybutorów filmów stać na banery i reklamy na mieście. Nawet
Narodowy, który dysponuje dużym budżetem nie zalepia połowy miasta reklamami.
Kino ma 3 serwisy w internecie: stopklatkę, filmweb, i film.onet.pl. My mamy
jedynie pracowitą Kasie Dzieżbicką i jej serwis teatralny Theatron :-) I bazę
danych w ZASP-ie.
Tyle ode mnie. Chciałabym zrobić jakąś akcję, czy kampanię właśnie
popularyzującą teatr - chciałabym żeby włączyły się w to inne teatry, czekam aż
sezon się zacznie i spróbuje powalczyć. Jestem ciekawa waszych uwag. Możemy
nawiązać kontakt, jesli ktoś byłby tym zainteresowany.
Pozdrawiam

[ele7]

Matko Kochana, jak to dobrze, że tak wzrosło zainteresowanie tym tematem!
Nareszcie ktoś chce działać!Przyłączam sie do każdej logicznej propozycji!
Pozdrawiam:-)

[Gość: maja]

tylko ze w takim razie powinnismy wszyscy sie ujawnic :-) anonimowo mozemy sie
tylko ponakrecac. moj mejl: [e-mail]
obecnie szukam wolontariuszy ;-) naprawde

[ele7]

Mój mail to [e-mail] pozatym wcześniej podawałam gg.wolontariuszy?
Wspaniale!

wolontariusze

[Gość: gut]

Nie wiem, co rozumiecie przez pojecie: wolontariuszy... Mimo, że nie mam nic wspólnego ze środowiskiem teatralnym... (tzn. dopiero mam zamiar próbować wkręcić się w krąg jego wielbicieli) chętnie chciałabym się na coś przydać. Jeśli tylko do czegoś będę się nadawać... Pozdrawiam!

[Gość: maja]

a jestes z warszawy?

[ele7]

Kurczę, ja nie jestem z warszawy, czyli nici z pomocy...Będe się wam przyglądać.

[Gość: gut]

Studiuję w Warszawie. Jestem od października do czerwca...:)

[Gość: oldgrouch]

Dobry wieczór
znowu po przerwie zaglądam na to forum i z ciekawością czytam o problemach
dzisiejszego polskiego teatru, dzisiejszych polskich widzów, teatromanów, także
zapewne zawodowców (choć wątek "aktorski" idacy tuz obok wydaje mi się co nieco
"skonfabulowany").
Tu - gdzie jestem (tzn. nie teraz - bo mam wakacje i jestem w Warszawie) -
teatr od dawna jest luksusowym butikiem na rynku showbiznesu i niczym więcej.
Widać, że polski teatr przekształca się dokladnie w tę samą stronę. Tu, gdzie
jestem, wazniejszy od szefa artystycznego bywa własnie szef PR lub producent
przedstawienia. ALbo zatrudniona do spektaklu gwiazda, która dyktuje warunki
itd. Myslę, że wielu z Was dostrzega juz te elementy w polskim zyciu teatralnym.
Sukces - to albo sukces frekwencyjny ($) albo prestizowy (przyszło mało widzów,
ale wszedzie o nas pisalii to jakie NAZWISKA!). Elementem gry stał się tez dawno
skandal, zamieszanie, po prostu bazar (zwykle w szatach nowocesnosci, postępu itd).
A gdzie w tym wszystkim sztuka?Ano - czasem pojawia się. Oczywiście, ze rola
mediów w kreowaniu wydarzen artystycznych jest podstawowa, no bo skoro nie ma
żadnych obiektywnych kryteriów artysytcznych - to wszystko wolno czyli nic nie
ma sensu. (Kiedy w kraju zajmowałem się nieco teatrem, takim kryterium był
jednak elementarny warsztat - aktora ma byc słychac ze sceny, a kilka miesięcy
temu byłem na serii "zaszemranych" na ponuro spektakli i wszyscy byli
zadpowoleni - OK tak pewnie ma być.)
Wszystko to razem powoduje, ze wrażliwi ludzie, a jest ich trochę w teatrach i w
Polsce i gdzie indziej - duszą się, szukają swych miejsc gdzie indziej. Płacą
za to spora cenę - relatywna bieda, częste poczucie wyłączenia społecznego,
wypadnięcie z rynku.
Wydaje się, że w naszej kulturze problemem na dzis jest okreslenie- po co teatr
ma być. A różne działania upowszechniające - to sprawa wtórna.
Teatr jest dziś sztuka trudną, skomplikowaną, starszliwie aspołeczną, już jest
niemal tak hermetyczny jak balet klasyczny czy opera (zauważyliscie - podobny
rodzaj ludzi tworzy te trzy gałęzie sztuk widowiskowych, pokolenie temu było
inaczej). Można powiedzieć, że najważniejsze zadanie - to jakoś przekonać
ucznia zwyczajnego gimnazjum, ze warto uczyć się tego języka całkowiecie
"nienormalnych" i niezyciowych mudr. Bo na pierwszy rzut oka świat teatru jest
nie tylko odległy od życia, ale i wrogi zwyczajnemu zyciu. Potem może taki
przekonany będzie i w bardziej dojrzałych latach chodził do teatru.
I to jest podstawowy problem - a nie to , ze nie ma pieniędzy na tysiąc
plakatów. Zresztą - to z "nieteatralnego" punktu widzenia wcale nie sa takie
duze pieniądze. CZasem - śmieszne pieniadze. Tylko jak przekonac tych, co je
mają, by dali na reklame czegoś, czego ni w ząb nie rozumieją?
A z ostatnio widzianych w Teatrze Studio spektakli bardzo podobał mi się Hrabal
w reżyserii Tomasza Mana. Może ktos napisze coś więcej o tym reżyserze?
pozdrawiam serdecznie
...........

[Gość: maja]

oj, o tomku mozna znalezc mnostwo informacji w internecie. w dyskusje o teatrze
nie wchodze bo mi zwyczajnie nie wypada z racji pelnionych funkcji. jesli
chodzi o P.R. w Warszawie chyba nikt z nielicznych zreszta osob zajmujacych sie
tym, nie "rzadzi" w teatrach :-) jesli chodzi o media, niestety to one czesto
kreuja to co jest niby dobre, a co nie. a za malo jest tych mediow, po prostu,
zeby móc pokazać całą różnorodność teatru. a poza tym, dziennikarze nie zawsze
sie znaja na tym co pisza... czasem az staje sie to smieszne :-) kiedys byla
taka sytuacja - mielismy premiere "sytuacji rodzinnych". to co przeczytalam w 2
czolowych pismach, mialo sie nijak do tego co rozdawalam na konferencji
prasowej. kilku dzienniakrzy skopiowalo po prostu z internetu czesc recenzji
innego spektaklu i... czytamy ze " w spektaklu, 4 male dziewczynki bawia sie na
smietniku". podczas gdy bohaterami bylo 2 mezczyzn... i 2 kobiety... :-)
smietnik to tez przesadna doslownosc :-) a wszystko to w szerokim artykule
kolorowego pisma obwieszczajacego w 100 lat po reformie teatralnej
narodziny "rezysera" w teatrze :-)

a czemu nie tak?

[axur]

Polski teatr nie komunikuje się z dzisiejszym widziem w takim kształcie, jaki
ma - a nie w ogóle teatr nie jest dal ludzi. Mnie się wydaje, że to twórcy nie
robią zrozumeiałego teatru. Teatr jako sztuka sama w sobie jest najbliższa
ludziom ze wszystkim istniejących sztuk. POlscy twórcy tylko jakoś nie mówią
językiem współczzesnych ludzi, nie są w stanie ich poruszyć, sami obracają się
wokół abstrakcyjnych idei i górnych myśli.
Oczywiście uogólniam, bywają twórcy, czy pojedyncze spektakle, poruszające
widzów i chętnie oglądane, przykładem może być Matka Joanna od aniołów w Opola,
świetna, ale zarżnięta eksloatowaniem tego przedstawienia na wszystkich
możliwych festiwalach przez trzy sezony chyba.
A Wampir (Teatr TV)? A Rewizor Klaty, cokolwiek by o nim myślec, ale ludzie
uwielbiają? Takie spektale powstają jednak raczej poza Warszawą. Sa alternatywą
dla wszechobecnych fars. Tylko i wyłącznie w mocy twórców jest, by powstawało
ich jak najwięcej.