Moskwa Pietuszki- Jacek Zawadzki

[Gość: NICOLE]

Witam!
Czy widzial ktos moze "Moskwe Pietuszki" w wykonaniu Jacka Zawadzkiego?
Warto zobaczyc?

[stary_komediant]

Jakieś 13 czy 14 lat temu był to fenomenalny monodram i życiowa rola
Zawadzkiego. Warto! A gdzie i kiedy?

[Gość: NICOLE]

Jutro czyli 08.10. w Caffe on Milwaukee w Chicago:)
Widziales? jakie wrazenia?

[stary_komediant]

Nie zdążę, jestem w Warszawie. Ale mam do Ciebie prośbę: Napisz mi, jak
odebrałaś (odebrałeś?) dziś to przedstawienie? Ja je widziałem w 1993 w
Szczecinie.

[Gość: Kasia]

Sluchajcie, kto mi moze pomoc znalezc Jacka Zawadzkiego w internecie ??? Jestem
jego siostra, mieszkam w Niemczech i szukam go po calym swiecie od wielu lat...
Ja wiem, ze on zyje od paru lat w Chicago, nie moge znalezc jednak jego adresu
ani mail... Byla bym bardzo wdzieczna, gdyby mi ktos mogl podac przynajmniej
nazwe teatru w ktorym on gra..

Kasia

[Gość: lilka60]

Niezla rodzina. Chyba ze wszystkie te komunikaty tu to jakis kod.Ciekawe.

[Gość: Kasia]

@lilka60 - ja sie nie interesuje tez Twoja rodzina ! Poprosilam tylko o pomoc...

[Gość: lilka60]

Zwroc sie do Czerwonego Krzyza.

[ewka5]

Gość portalu: lilka60 napisał(a):

> Niezla rodzina. Chyba ze wszystkie te komunikaty tu to jakis kod.Ciekawe.

* no i jak tam, Lilka? Sampoczucie wciaz dobre?

[ewka5]

Kasiu, odezwij sie do mnie ([e-mail]). Znam Jacka, jestem z nim w
kontakcie.

A M-P widzialam w jego wykonaniu. Jest wciaz swietny!

KASIU!

[ewka5]

Kasiu, rozmawialam z Jackiem. Ucieszyl sie baaaardzo, koniecznie chce sie z
Toba skontaktowac! Prosil, zebym podala Ci telefon do niego albo w druga
strone. Odezwij sie do mnie mailowo.

[ewka5]

Kasia!!!

[Gość: Kasia]

Ewa, jestem na urlopie... Wracam w niedziele wieczorem... Zaraz napisze...

[bronek24]

to jakies wariatki, trzeba omijac.

[Gość: NICOLE]

ja powroce do watku, ktory zaczelam, bo jak widze ktos tu stworzyl
program "zerawne wiezi".Bylam na przedstawieniu Jacka, jestem pod ogromnym
wrazeniem. Napisze tylko, ze niesamowity aktor i czlowiek.

[ewka5]

Gość portalu: NICOLE napisał(a):

> ja powroce do watku, ktory zaczelam, bo jak widze ktos tu stworzyl
program "zerawne wiezi".Bylam na przedstawieniu Jacka, jestem pod ogromnym
wrazeniem. Napisze tylko, ze niesamowity aktor i czlowiek.

* ciesze sie, ze Ci sie spektakl w Jacka wykonaniu podobal.
Skrzydel dodal mu fakt, ze siostra mu sie odnalazla! I popatrz jak to sie
ludzkie losy plota - to dzieki zalozonemu przez Ciebie watkowi, ktory na moment
przerodzil sie w "zerwane wiezi".

[Gość: Finka]

...to przedstawienie legenda...z kilku stron swego czasu docieraly do mnie
wielkie zachwyty...osoby te mialy przyjemnosc ogladac owo przedstaiwenie
wlasnie w Szczecinie lub na wystepach goscinnych w Warszawie...

slawa przedstawienia "zmusila" mnie do zajrzenia w ten watek :)

[Gość: Marjan]

Teatr Wytwórnia ma w płanach przygotowanie "Moskwy - Pietuszki". Ma być gotowe
na maj - czerwiec.Jest to : "poemat multimedialny na trzech aktorów, kwartet
jazzowy i projekcją filmową"

[ewka5]

teraz Zawadzki gra je w Evanston, po angielsku. Amerykanie tez zachwyceni.




Kiedy, w Art Gallery Kafe na Milwaukee, pierwszy raz zobaczyłam Jacka
Zawadzkiego sączącego herbatę i z zainteresowaniem przyglądającego się swieżo
powieszonym obrazom Milińskiego, pomyślałam – człowiek legato.


Duszy podchmielenie od legato do staccato


Kiedy zas rozmawiać zaczęliśmy, a była to rozmowa o zamysle przeistoczenia Kafe
w przestrzeń teatralną i tym samym zagraniu „Moskwy-Pietuszki” Jerofiejewa, on
przeistoczył się w człowieka staccato. Skojarzenie miałam ze Stanisławskim i
jego pojmowaniem aktorstwa.
Kiedy, niedługo później, Zawadzki grał fragmenty tekstu „Moskwa-Pietuszki”
podczas realizacji materiału filmowego (Polish Television Chicago - Polsat2) w
pociągu – miejskiej kolei, to nikt i nic nie stawało mu na przeszkodzie – ani
niepewny grunt jadącego pociągu ani „szczekaczka” oznajmująca dojeżdżanie do
następnej stacji ani trącający go, siłą rzeczy, wysiadający kolejni pasażerowie.
I dwie godziny na nasypie kolejowym, w upale i dojmującej chicagowskiej
wilgoci, nie były trudne. Działa się sztuka…

- Chyba udało się nam – mówi aktor - reżyserowi Zygmuntowi Duczyńskiemu i mnie
połączyć tradycję Stanisławskiego z tradycją teatru Grotowskiego. Ubogiego
teatru. W „Moskwie” występuje aktor, żarówka, walizka, krzesło i lustro. W tych
ramach Zawadzki wgryza się w postać, sięga do swoich emocji.

Lata temu w Polsce monodram grany był w większosci miast i miasteczek.
I w Polsce Jacek pracował z amerykańską reżyserką i aktorką nad angielską
wersją spektaklu.
Zagrał w Holandii, Chorwacji, Słowacji, Niemczech, Rosji, Wielkiej Brytanii. Na
najważniejszym swiatowym festiwalu teatralnym w Edynburgu (Edinburgh Fringe)
zdobył dwie prestiżowe nagrody i wielkie uznanie krytyki i widzów.
Richard Demarco, dyrektor Europejskiej Fundacji Kultury, napisał m.in.:
„Moskwa-Pietuszki jest czyms więcej niż tylko monodramem. To uderzające,
dramatyczne wydarzenie, w którym poemat Jerofiejewa jest przetworzony w całej
swej złożoności poprzez fizyczną obecność Jacka Zawadzkiego, jego głos, respekt
dla tekstu i jego wyjątkowej zdolności perswazji, dzięki której potrafi on
przekonać publiczność, że jego podróż z Moskwy do Pietuszek i z powrotem do
Moskwy jest podróżą duszy ludzkiej w stronę raju poprzez czyściec. Uważam, że
Edynburski Festiwal i Fundacja Sztuki Demarco zostały prawdziwie
pobłogosławione przez występy Teatru Kana ze swoim niezapomnianym
przedstawieniem.”

Po Edynburgu, ze względu na sprawy rodzinne, aktor musiał wrócić do Polski.
Wrócił też do teatrów, m.in. do Centrum Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu.
Po kilku latach zdarzyła się kolejna podróż - Ameryka.
San Diego, Los Angeles i San Francisco, z widzem Czesławem Miłoszem w pierwszym
rzędzie.
Cztery lata temu osiadł w Chicago, gdzie imał się różnych zajęć: sprzątał,
budował, układał dywany zwane tu karpetami, dokonywał tłumaczeń. Twierdzi, że
te, często trudne i ciężkie zajęcia, dały mu dodatkową siłę, także nadzieję na
granie, bo wciąż nosił w sobie „Moskwę”.
I zaczął grać po angielsku tę specyficzną sztukę rosyjskiego autora, dla
Amerykanów. Nie widzi problemu z odbiorem specyficznych politycznych konotacji.
- Przecież ciągle są jakies siły, z którymi się walczy. To jest powtarzalne.

Twierdzi, że podczas przedstawień granych na Uniwersytecie Illinois nawiązał
chyba najgłębszy kontakt z widzami.
- Sprawa żywego i otwartego spotkania jest dla mnie najważniejsza. To jak gdyby
przekroczenie teatru w kierunku metafizycznego niemal doznania dotknięcia
drugiego człowieka, bez faktycznego dotyku.
I powtórzył za doktorem Faustem: „trwaj chwilo, jestes taka piękna…”

Wieniedikt Jerofiejew powiedział, że napisał tę książkę w dziewięćdziesięciu
procentach ku pokrzepieniu serc, a w dziesięciu, żeby ludzi zasmucić.
Wykonawca monodramu upatruje siły Moskwy-Pietuszki w tym, że każdy w tej
szczególnej podróży może odnaleźć siebie. W podróży, która zdaje się być
mandalą, drogą zawartą między urodzinami a śmiercią.
Bo – powtarzając za Jerofiejewem:
…” Czyż nasze życie nie jest stanem podchmielenia duszy?
A także zamroczenia duszy?
Przecież wszyscy jesteśmy jakby pijani.
Tylko każdy na swój sposób,
jeden wypił więcej, inny mniej
i na każdego działa to inaczej
jeden smieje się w twarz temu swiatu
a jeden płacze na piersi tego swiata.”

Może ten spektakl dodatkowe niesie tresci dla nas, dla tych, którzy
przeniesieni w inną rzeczywistość, wciąż za tą poprzednią w jakims stopniu
tęsknią. Kto wie…

„Pietuszki, to ten zakątek,
gdzie ni w dzień ni w nocy
nie milknie spiew ptaków
gdzie ni zimą ni latem
jasmin nie przekwita.”