Udajac ofiarę

[grzemus]

Proszę o pierwsze recenzje! Kto widział niech pisze.

[Gość: kamila]

Tu jest pierwsza recenzja. Jak narazie spektakl byl zagrany raz - premiera.
www.e-teatr.pl/pl/artykuly/31481.html

[Gość: Aga]

Widziałam to piszę ;)
Średnie. Tekst miał chyba spory potencjał, ale reżyser skutecznie go zdusił.
Coś, co powinno być mocno gorzkie, podał w konwencji komedii i to tak, że z
tego, co miało być serio, widownia się śmieje (tu duży zarzut wobec
Zielińskiego). Szyc jak zwykle dobry, choć bez zachwytu, ciekawa rólka
Celińskiej, za to epizod Zakościelnego wibitnie drewniany. Jedyne, co naprawdę
wyszło, to sama końcówka.

[angella12]

Ja też widziałam.
Fantastyczne. Tekst ma duży potencjał i reżyser go nie zdusił, tylko wydobył.
Bo właśnie w tym rzecz, że sztuka jest komedią. Wyjątkowo śmieszną, więc jedyne
co nieco zdusił reżyser, to komediowość, żeby wydobyć tekst. Widziałąm
zagraniczne inscenizacje tej sztuki i tam tekst zupełnie ginie w fali śmiechu i
gagów. A to jest naprawdę dobra komedia z gorzkim (choć niewiarygodnie
śmiesznym) tekstem.
Szyc, Zieliński, celińska, Orzechowski - są rewelacyjni!

> Widziałam to piszę ;)
> Średnie. Tekst miał chyba spory potencjał, ale reżyser skutecznie go zdusił.
> Coś, co powinno być mocno gorzkie, podał w konwencji komedii i to tak, że z
> tego, co miało być serio, widownia się śmieje (tu duży zarzut wobec
> Zielińskiego). Szyc jak zwykle dobry, choć bez zachwytu, ciekawa rólka
> Celińskiej, za to epizod Zakościelnego wibitnie drewniany. Jedyne, co
naprawdę
> wyszło, to sama końcówka.

[lapushkina]

Ciekawa recenzja z e-teatru:

«To byl spektakl! Jeśli nie spektakularny, to na pewno oryginalny w swej
formule i pobudzający do refleksji nad najprostszymi, a zarazem
najtrudniejszymi pytaniami. Czy żyję? Czy tylko udaję? Jak bardzo żyję? A może
wszyscy jesteśmy fantasmagorycznymi wytworami naszych umysłów?



Z całą pewnością można jednak powiedzieć, że tragikomedia braci Presniakow jest
sztuką postmodernistyczną. Wielowarstwowa, niejednoznaczna i pełna alegorii
oraz metafor w języku i konstrukcji postaci, bawiąca się niejako konwencją
dramatu egzystencjalnego w stylu hamletowskim, a zatem czerpiąca z dramatow
romantycznych. Pomieszanie stylów i rzeczywistości z fikcją i zwidami głównego
bohatera ma jednak swój cel: szeroko rozumianą introspekcję. Proste pytania
stawiane przez postaci dramatu wnikają bowiem w głąb relacji z bliskimi i w
trzon, w "ja" samego Wali (świetnie "skrojony" do tej roli Borys Szyc) .

Wala ma trudne zadanie życiowe: udaje ofiary wypadków i zbrodni podczas
momentami komicznych w swym tragizmie rekonstrukcji zdarzeń milicji. Nie robi
tego z entuzjazmem, choć Kapitan (furiat-milicjant Andrzej Zieliński)
zdecydowanie każe poświęcać się rolom denatów, sugerując, że praca to święty
obowiązek obywatelski. Wydaje się zresztą, że Wala nie poświęca się niczemu w
dużym stopniu, że nie żywi sympatii wobec życia. Apatyczny, leżący w łózku poza
pracą i medytujący do obrazków japońskich, myśli, jak skończyć ze soba, ale się
boi. Odgrywanie ofiar ma byc terapią, swoistym odlękowieniem go na wypadek
odejścia, oswojeniem z własną skończonością. Ale co robić, jeśli się także boi
życia?

Odpowiedzi na to fundamentalne pytanie, powracające w dramacie braci Presniakow
nieustannie, nie potrafią udzielić ani rodzice Wali, ani Kapitan, ani nawet
niby-Japonka (świetny epizod Stanisławy Celińskiej!) spotkana w barze udającym
japońską restaurację, nie ujawnia jej także z zaświatow zagadkowy ojciec. Wala
zaczyna więc dostrzegać, że on udając ofiarę jest w tym bardziej wiarygodny,
niż reszta żyjących pozornie własnym życiem ludzi. Każdy kogoś udaje, za kogoś
sie podaje i boi się spojrzeć na siebie z dystansu. Wala, niczym prawdziwy
egzystencjalista, w śmierci dostrzega uwolnienie od masek i ról przyjętych
przez otoczenie

Ten teatr w teatrze, z efektownym końcowym przejrzeniem się w luztrze i
spojrzeniem wewnątrz siebie, był praktykowany wiele razy. Ale sposób, w jaki
pokazują to bracia Presniakow a za nimi Maciej Englert, jest nowatorski, bo
niebanalny. Można go odczytywać we wszystkich kierunkach: bo jest i satyrą na
życie, i tragikomedią ludzkiego istnienia, i powiastką filozoficzną w nowym
wydaniu o bezcelowości życia. To sztuka głęboka, ale nie pozbawiona komicznych
smaczków. O ile komiczne może być życie, w którym nie ma większego sensu.»

"Być ofiarą i żyć?"
Agnieszka Szmidel
www.napis.pl/20.11

[lapushkina]

I jeszcze recenzja Anety Kyziol z "Polityki"

Niby życie

"Udając ofiarę" w reż. Macieja Englerta w Teatrze Współczesnym w Warszawie.
Pisze Aneta Kyzioł w Polityce.

«Ten sezon warszawski Teatr Współczesny zaczął polską prapremierą głośnej
sztuki braci Olega i Władimira Presniakowów "Udając ofiarę". Jest bardzo
zabawną - mimo że pełną odniesień do "Hamleta" - opowieścią o pokoleniu
współczesnych trzydziestolatków, bynajmniej nie tylko rosyjskich. Hamlet stawał
przed dylematem "być albo nie być", tymczasem jego współczesne wcielenie Wala
(Borys Szyc) już dawno postanowił nie istnieć. Nieabsorbująco pomieszkuje u
matki, niezobowiązująco od pięciu lat uprawia seks ze swoją dziewczyną, bez
zaangażowania studiował filozofię, a teraz markuje pracę, odgrywając ofiary
przestępstw podczas milicyjnych wizji lokalnych. Udaje, że żyje, i udaje, że
umiera. W ten sposób - jak tłumaczy - oswaja śmierć. Inaczej niż rosyjscy
inscenizatorzy sztuki Priesniakowów reż. Maciej Englert nie poszedł w groteskę.
Scenę zaludniają co prawda typy na granicy karykatury: roztargnieni przestępcy,
niezdarni, ale nadrabiający miną członkowie rodziny Wali, mocno zagubiona w
rzeczywistości milicyjna ekipa rekonstruująca zbrodnie, o Stanisławie
Celińskiej w roli "starej Japonki po przejściach" nie wspominając - jednak spod
warstwy komediowej wyglądają całkiem poważne pytania o przyszłość świata
rządzonego przez ludzi, którzy unikają wszelkiej odpowiedzialności. Najostrzej
artykułuje je w swoim histerycznym monologu - najlepszym momencie tego bardzo
dobrego przedstawienia - kapitan milicji (fantastyczna rola Andrzeja
Zielińskiego).»

"Niby życie"
Aneta Kyzioł
Polityka nr 47/25.11
22-11-2006

[Gość: kamila]

Byłam wczoraj na spektaklu. naprawdę świetna komedia. bardzo dobrze sie ogląda.
dobra sztuka. podoba mi się ten wątek udawania, trafne obserwacje naszego
społeczeństwa, młodego pokolenia. no i dobre role. z przyjemnością się ogląda
Celińską, Zielińskiego, Szyca. warto sie wybrać.

[juvenala1]

Byłam wczoraj i spektakl bardzo mi się podobał.
Bardzo dobry Szyc i Zieliński ( co do śmiechów publiczności w trakcie jego
monologu- niestety, chyba niektórych kręci jak ze sceny padają wulgaryzmy, nie
bardzo zastanawiajac się PO CO one są. Ten monolog miał być histeryczny i
przerysowany( tak ja to odbieram) bo wynika z określonej, dość makabrycznej
sytuacji..Nie będę pisać o co chodzi, żeby tym co nie byli nie psuć
niespodzianki ;)
POWALAJĄCA Celińska jako Japonka po przejsciach- mioooodzio :)

[julka_mmm]

Mierne, mierne i mizerne.
Może gdyby pozostali przy zabawnej i tylko zabawnej konwencji.
Ale to niby głębokie przesłanie...
To nie jest dobry spektakl.

[angella12]

Dla mnie spektakl był fantastyczny. I właśnie to jest jego zaletą, że uwypukla
też tekst i to "przesłanie", o który mówisz.
A większość aktorów zasługuje na nagrody za swoje role. I mam nadzieję, że to
odpowiednie gremia zauważą.

[julka_mmm]

eee bez przesady...
Lepiej, zeby nie zauważały, bo doprawdy nie ma czego zauważać
Pozdrawiam.

[lapushkina]

Czarna komedia braci Presniakow obiegła już Europę, zrobiła furorę w Rosji,
trafiła na ekran, a teraz - nareszcie - do Polski. Nazywana jest
rosyjskim "Hamletem", oczywiście z pewną przesadą, bo autorzy z Szekspira biorą
tylko aluzje. Ich uwaga koncentruje się na ukazaniu, co dzieje się z ludźmi po
wielkim wstrząsie. Zamiast jednak pisać rozprawy, drążyć kwestię ideologicznie
czy politycznie, Presniakowowie rejestrują symptomy: zanik uczuciowości,
obcość, pogoń za pieniędzmi, bezrefleksyjne przyjmowanie rozmaitych mód... W
centrum sztuki jest Wala (przekonujący Borys Szyc), wieczny student,
dorabiający jako "ofiara" w wizjach lokalnych, przeprowadzanych przez milicję,
aby doświadczalnie dociec, co było przyczyną zejścia ofiary. Śledztwa prowadzi
Kapitan, pamiętający dawne czasy, tymi czasami ograniczony, ale i rozbudzony do
pewnej wrażliwości, której mu dzisiaj brakuje - taki charakter ma jego wielki
monolog o zagubieniu młodego pokolenia, tyleż śmieszny, co wstrząsający (wielka
rola Andrzeja Zielińskiego). Wala bierze udział w tych doświadczeniach, bo z
jednej strony boi się śmierci i chce ten strach opanować, a z drugiej
podejrzewa Matkę i Wuja o zamordowanie Ojca, który ukazuje mu się we snach albo
i na jawie... ("Hamlet"!). Trafne obserwacje nasycone są specyficznym humorem,
który chroni widza przed poczuciem beznadziejności, bo choć Presniakowowie
niczego nie ułatwiają, pokazując, jakie życie potrafi być wredne, to jednak
próbują oswoić jego drapieżność, wystawiając to życie na śmiech. Maciej Englert
poprowadził spektakl bez cudowania i wygrał, dając pole aktorom do cyzelowania
wydawałoby się kukiełkowych postaci, które nabierają indywidualnych barw.
Oprócz Zielińskiego i Szyca widz otrzymuje prawdziwe perły - nibyjapońską
kelnerkę w wykonaniu Stanisławy Celińskiej czy też głupiutką, ale groźną Matkę
Agnieszki Pilaszewskiej i mułowatego Wuja Sławomira Orzechowskiego. To się
ogląda z rosnącym przerażeniem, jak cienka granica dzieli ofiarę od kata i jak
łatwo tę granicę przekroczyć.»

"Kat czy ofiara?"
Tomasz Miłkowski
Przegląd nr 48/03.12

[kaathaarina27]

Jak dla mnie rewelacja, może nie absolutna, ale rewelacja.Spektakl widziałam
wczoraj i zgadzam się z wypowiedziami większości:Szyc Zieliński Celińska -
sprawiają wrażenie,jakby postacie były stworzone pod ich dyktando.Humor jest
świetny i adekwatny do charakteru przedstawienia, zaś samo przesłanie nie ginie
wśród serii gagów,raczej je uwypukla.Rzeczywiście w konsekwencji pozostaje
wrażenie słodko-gorzkości sztuki.Końcówka jest bardzo dobra,a przy okazji
przekonałam sie do talentów aktorskich Szyca:)