Groza śmierci?

[kosmos_pierzasty]

Do tych, które towarzyszyły umierającym.

Gdy dawno temu umierał mój ojciec, dom był pełen ludzi i w sumie przycupnęłam gdzieś z tyłu tego zgrupowania, nikt na mnie szczególnie nie zwracał uwagi, ale widziałam (na lusterku) jego ostatni oddech. Niewiele wtedy poczułam. Nic? Aczkolwiek z drugiej strony... Jakiś dziwny, trudny do wytłumaczenia, impuls wyciągnął mnie z mojego pokoju, w którym się zaszyłam. I bym tam pozostała przez cały wieczór, gdyby nie ten właśnie impuls.

I teraz... Wiem, nieporównywalne. Jednakowoż... Śmierć to śmierć.

Zostaliśmy zmuszeni przeprowadzić eutanazję naszego labradora, który był z nami 14,5 roku... I ta chwila... W gabinecie, gdzie weterynarz zachowywał się z największym wyczuciem, jakby chciał sprawić, że go nie ma... Mąż prawie zasłabł i usiadł z boku, a mnie otaczała taka nienaturalna cisza... Przytulałam psa i pierwszy raz w życiu poczułam prawdziwą grozę. Nie wiem, jak to opisać. Coś (serio, nawet jeśli to "tylko" zbiorowa wyobraźnia, przekaz... mitologia - jakkolwiek to nazwać) się tam pojawiło - jakaś potężna, budząca respekt siła, jakby nie z tej Ziemi... Tak to przynajmniej odebrałam.

Ktoś miał podobnie? Czy mam zwyczajnie zbyt bujną wyobraźnię?

[z.szarych.stron]

Nie wiem o jaki impuls dokładnie chodzi...czy o taki, że np.budzisz się o północy, nerwowo - i potem już sen nie przychodzi. Nad ranem zasypiasz, a po 7.00 dostajesz telefon, ze szpitala, informacja o śmierci bliskiego. Zmarł po północy.
Może zbieg okoliczności a może coś więcej...?

[kosmos_pierzasty]

Tak, właśnie coś takiego... na przykład...

[gama2003]

Doświadczyłam czegoś identycznego.

Noc, pobudka i bardzo dziwne uczucie.
Pustki, jakby niepokój bez niepokoju. Poczucie, że coś jest mocno nie tak. Nie spałam już potem, leżałam w ,, bezmyślności,,.

A wcześnie rano telefon ze szpitala.
Obudziłam się godzinę przed TĄ godziną.
Potem mi powiedziano, że godzinę trwała reanimacja.

[leosia-wspaniala]

Hmm... Miewałam takie uczucia, a kiedy umierała moja mama nawet mnie nie tknęło, całą noc smacznie przespałam w nieświadomości, że już jej nie ma.

[3-mamuska]

Mam tak samo. Gdy umierał mój tato.
Obudziłam się o tuz przed 1 w nocy usiadłam na łóżku i poczułam taka pustkę i przekonanie ze tato już z tego nie wyjdzie. Siedziałam tak dłuższa chwile i po jakimś czasie powiedziałam do siebie czy do niego „żegnaj tato” rano dowiedziałam się zmarł o 1.06.

[pierwszychleb]

Dawno temu moj dziadek dostal zawal i lezal w szpitalu. Na drugi dzien bylam w pracy. Nagle ucieklam do toalety i sie bardzo poryczalam. Gdzies za godzine albo pol godziny dostalam telefon, ze dziadek zmarl. Umieral wtedy gdy mnie naszlo na placz. Jest takie cos.

[aqua48]

Byłam poza domem na fajnym wyjeździe i wracając wieczorem z daleka już przy wejściu do bramy miałam bardzo silne i bardzo irracjonalne wrażenie, że powinien na niej wisieć nekrolog. Którego oczywiście nie było. Jak weszłam do mieszkania i rozpakowałam się Mama mi powiedziała, że zmarła jej bliska przyjaciółka.
Mojej Mamie i mnie się też często śniło że ktoś w najbliższym otoczeniu umrze. I to się sprawdza.

[aandzia43]

Kilka eutanazji moich zwierzaków przeżyłam, śmierć paru osób z otoczenia i rodziny, żadnych przeczuć i dziwnych doznań. Żadnych lęków i strachów w domu zmarłego, nawet nocą i w pojedynkę. Ale kiedyś spadł wiszący obrazek, który nie miał prawa spaść - od osoby która właśnie miała poważny napływ niedobrych emocji ze mną związanych.

[pytajacakinga]

Miałam co takiego, będąc w pracy cały dzień czułam się dobrze nagle wychodząc już z pracy zaczęłam słabnąć musiałam siedzieć w kuckach na ziemi potem poszłam dalej musiałam trzymać się przystanku żeby nie upaść. Z tramwaju dzwoniłam do mamy że jestem bardzo chora nie wiem czy dojade. Przed moim blokiem wszystko minęło wchodzę do domu a mój wtedy mąż moeo 2 godziny temu umarł mój ojciec. To była dokładnie ta godzina kiedy zaczęło robić mi się słabo. Ani wcześniej ani później nigdy nie miałam takich objawow.
Jestem ateistką ale do dziś nie potrafię tego sobie wytłumaczyć.

[szare_kolory]

Nie wiem czemu ludzie łączą religię z takimi wydarzeniami. To nie ma ze sobą nic wspólnego. Ty (w sensie Twoje "ja", Twoja dusza) istniejesz bez względu na to czy wierzy się w Buddę, Jezusa, Jahwe, Allaha czy jeszcze coś innego.

[taniarada]

Jeżeli kogoś kochaliśmy, był dla nas ważny, pamięć o nim nie umiera nigdy. Na to nie ma leku lub rady.Przejdzie samo tylko Ci łez zabraknie w oku.Wytrzymasz .

[nenia1]

Możesz mieć większą wrażliwość, pewnie poczułaś silny biologiczny lęk przed śmiercią, stąd odczucie grozy. Przy czym niekoniecznie psa, ale twój własny, która ta sytuacja przywołała.

[kosmos_pierzasty]

I to jest wiarygodne wytłumaczenie. Jesteś niezawodna.

[monia.i]

Coś w tym jest. Mój ojciec przy mnie umierał. W szpitalu, ale dano mi znać, że zbliża się koniec i zdążyłam przyjechać. Był nieprzytomny, każdy kolejny oddech następował coraz później po tym wcześniejszym. Chwila, w której nadeszła cisza a te oddech ustał była..przejmująca. I wydawała się niezrozumiała. Nie pojmowałam, jak to możliwe, że mechanizm tak automatyczny i niezawodny nagle się zatrzymał. Cisza i bezruch. To nagłe zatrzymanie podstawowej funkcji życiowej jest takim zderzeniem się ze ścianą.
Ukochanego psa też musiałam uśpić. I ten nagły przeskok od momentu, w którym pies oddychał do chwili, gdy nagle przestał i już go z nami nie było, też był niczym zderzenie ze ścianą.

[majenkir]

Psów uśpiłam już wiele i nic nadprzyrodzonego nie czułam ALE …
jak wiecie niedawno zmarła moja mama i mniej więcej w porze jej śmierci mój telewizor w sypialni się wyłaczył i nie chciał właczyć. A gra cała noc co noc. Głowę bym dała, że się zepsul. A nad ranem sie właczyl jak gdyby nigdy nic. Moj maz twierdzi, ze to przypadek, ale czy ja wiem? 🤷🏼‍♀️ Nigdy przedtem ani potem czegoś takiego nie było.

[lot_w_kosmos]

Ja się obudziłam dokładnie w godzinę śmierci mojej kuzynki w szpitalu.
Moja siostra również.

[joyce_byers]

Towarzyszyłam człowiekowi w kilkudniowym konaniu, ale bardzo spokojnym i świadomym u nas w domu. Wcześniej pamiętam jak umierał całą dobę mój dziadek gdy bylam mała.
Towarzyszyłam mojemu psu w odchodzeniu także u nas w domu.
Śmierć w ogóle mnie nie poraża. Nie traktuję jej jako nad-siły. Dla mnie śmierć jest etapem, można powiedzieć taka ościeżnicą drzwiową do lepszego miejsca. Nie odczuwam żadnej grozy. Jest to dla mnie naturalna sytuacja jeżeli tak mogę to określić.
Oczywiście smutek jest po wszystkim. Bardzo odczuwany po śmierci tej osoby, zwierzęcia bo nagle te same sytuacje codziennego odbywają się bez nich i to poczucie ich braku jest smutne.
Bardzo mi pomaga wiara w Boga. Tak zwyczajnie pomaga.

[umi]

Nie wiem jak ludzie, ale bylam kilka razy swiadkiem reakcji psow (roznych) na smierc. Ktorej niekoniecznie byly swiadkami (nie przebywaly w pomieszczeniu z umierajacym). Wyly. I bylo to dosc upiorne przezycie, taki lament za odchodzacym. Kiedy bylam mala slyszalam ten przesad, ze one lamentuja tym bardziej, im wieksza rozpacz otoczenia albo cierpienie tej umierajacej osoby i mysle, ze moze cos w tym byc, bo odbieraja zapach. Ale ni uja nie wiem, jak odbiera ten zapach pies w ogrodzie, skoro fizycznie w pomieszczeniu go nie ma.
Takze reakcje ludzi nie dziwia mnie. Po prostu sa obszary w mozgu o ktorych funkcji jeszcze nie wiemy, u ludzi tez. Pewnie u niektorych dzialaja bardziej.

[sueellen]

Przede wszystkim, wyrazy współczucia.
Wierzę, że życie jest cudem. Istnieje cud narodzin i jest coś mistycznego, może nie fascynującego ale zdecydowanie mistycznego w śmierci. Ale nie każdej śmierci. Stopień przeżywania śmierci zależy od wrażliwości i zażyłości z daną osobą/ zwierzęciem. Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że nad śmiercią komara nie zastanawiamy się ani sekundy?

[bi_scotti]

Trzymalam za reke moja matke gdy przekroczyla "ten" prog. It was strange ... przyznaje. Nie umiem verbalize jak to wiem ale wiem, ktory to byl ulamek sekundy. Paradoxically, poczulam sie wtedy tak niesamowicie spokojna i zmeczona. Very strange feeling. Ale w sumie ... positive. Peace.