Spoko, spoko...

[majmajka]

Uzywacie zwrotow typu: "spoko, luzik, kasa, na ra, w porzo" (itd) ? I czy uzywacie ich zwracajac sie do wlasnych dzieci, krotko mowiac czy uczycie tego typu wyrazen swoich dzieci? Ja nie i bardzo mi sie to nie podoba. Nie lubie rowniez kiedy dzieci zwracaja sie po imieniu do starszych osob (cioc, wujkow itp). I nie mam tu na mysli malutkich dzieci, ktore wala wszsytkim na "ty". A Wy?

[kotbehemot6]

Nie lubię skrótów.
Przytocze dowcip:
pewien ksiądz chciał zawrzeć bliższy kontakt z młodzieżą,ale mu nie wychodziło.
Poradzono mu aby zaczął mówić ich językiem. Na koniec lekcji lekcji dzieci
powedziały "pochwalny", na co ksiądz "no to pochwa"

Nie lubie jak dzieci mówią do dorosłych po imieniu.zatarcie proporcji, Nie lubię
nawet jak ktos zupełnie obcy spoufala się mółiąc do mnie po imieniu,sama też
tego nie robie.

[loola_kr]

Nie, nie używam. Nie lubię.
Moje dziecko do wszystkich naszych przyjaciół i znajomych
mówi "ciociu" i "wujku".
Ale córka mojej koleżanki mówi do wszystkich po imieniu, tak chciała
mama bo też była po imieniu ze znajomymi rodziców.

[dlania]

W odpowiedniej sytuacji i kontekście - czemu nie? Język jest dla ludzi, a nie
ludzie dla języka. Choc w gronie rodzinnym tworzymy raczej własne neologizmy i
skróty niz korzystamy z tych wymienionych prez Ciebie. jest smieszniej i
rodzinniej, jak sie ma taki własny język

[renkag]

A ja nie lubię jak dzieci mówią do wszystkich: ciociu, wujku. Po
imieniu też nie. Mówią ciociu i wujku do moich przyjaciłó, z
którymi często się spotykam. Do innych moich znajomych mówią pan i
pani. JA też tak miałam - do przyjaciół mojej mamy do dzisiaj mówię
ciociu / wujku, do mniej zażyłych znajomych - pan / pani. NAwet
dwie nasze nainie były "paniami" (dzieci tak wybrały) - ostatnia
awansowała na "ciocię", ale to faktycznie pani, którą znam od
dziecka i jest bliską przyjaciółką mojej mamy (chociaż jakby nie
była nianią na pewno nie byłaby "ciocią")

[phantomka]

Niektorych zwrotow uzywam, typu spoko, czy kasa - w rozmowie z
niemezem glownie. Nie odmaladzam sie tekstami typu narka, dzezi, bo
one sa zarezerwowane dla 17 latkow
Ja do dzisiaj mimo prawie 30 na kraku nie mowie do swoich cioc po
imieniu, chociaz niektore mnie o to wyraznie prosily - tak zostalam
wychowana i teraz ciezko mi sie przestawic. Takze dzieci wg mnie nie
moga zwracac sie do doroslych po imieniu, chyba ze osoba dorosla
sobie tego wyraznie zyczy, bo ma np. 20 lat.

[karolcia86]

Czasem używam słów typu: spoko, luzik, ale tylko w sytuacjach
niezobowiązujących.
I lubię jak dzieci mówią do mnie po imieniu i żałuję, że w Polsce to
się nie przyjęło. Mamy takich znajomych, któych córka mówi do nas po
imieniu a nasze dzieci do nich też. Do reszty mówią ciociu wujku.
No i nie cierpię mówić do teściów mamo tato. Ale nie mam wyjścia.
jednak o nich jak opowiadam to używam po prostu ich imion. I na
pewno swoim synowym będę kazała mówić do siebie po imieniu. Bo ja
dla nich żadna mama.

[sionasble]

ja jestem staroświecka konserwa - nie podoba mi się to i staram się unikać. nie
podoba mi sie też anglosaskie tykanie.

[gardeniaa]

mam identycznie jak poprzednik

[michasia24]

pewnie ze mowie, a dziecko bede uczyc ze to jest ciocia/pani a nie zoska

mowienie po imieniu do starszych mi sie podoba.

[krwawakornelia]

na "spoko, luzik, kasa, na ra, w porzo" to chyba jestem za mloda, to
juz w moim dziecinstwie bylo "unkul".
Ale mowimy do dzieci taki jezykiem jakim mowimy i nie staram sie go
ekstra filtrowac i udawac kogos kim nie jestem.
No nie przeklinam, a przynajmniej bardzo sie staram

[mathiola]

Zwrotów owych, przytoczonych przez ciebie używam żartobliwie w
ramach rozmowie z najbliższymi: bratem, siostrą, mężem,
przyjaciółką, przyjacielem... Normalnie na codzień, w zwykłej
poważnej rozmowie ich nie stosuję.
Też nie lubię kiedy dzieci mówią do dorosłych na ty. Uczę je
prawidłowego zwracania się do dorosłych.

"prawidlowego" zwracania do doroslych?

[krwawakornelia]

Tak, a co?

[mathiola]

Prawidłowego, czyli: nie po imieniu do rodziców ale: mamo, tato. Nie
po imieniu do mojego rodzeństwa i reszty rodziny, ale: ciociu,
wujku. Nie po imieniu do moich przyjaciół/kolegów/znajomych, ale:
pan, pani.

A co? Coś niewyraźnie, niezrozumiale...?

Nie toleruję, kiedy dziecko mówi do dorosłych na ty czy też po
imieniu. W końcu skądś się wzięły te najrozmaitsze formy zwracania
się do innych, nie?

kazdy robi to co lubi i co uwaza za sluszne

[krwawakornelia]

ja sie tylko zapytalam co to dla ciebie znaczy "prawidlowe" zwracanie
sie do doroslych.
A jak "prawidlowo" zwracamy sie do dzieci?

[mathiola]

> A jak "prawidlowo" zwracamy sie do dzieci?

Moim zdaniem zazwyczaj po imieniu.... Można też oczywiście: synku,
wnusiu... w zależności od koligacji.

[majmajka]

Zartobliwie do np.siostry czy kumpeli uzywam tych slow ( ale z umiarem ). Nie podoba mi sie natomiast kiedy dzieci, mniejsze czy wieksze uzywaja takich zwrotow. A juz na pewno wkurza mnie to, kiedy dorosli zwracaja sie w ten sposob do swoich dzieci. W przesadyzm nie wpadam, czego dowodem bylo ostatnio to, ze moj syn zna wyraz: "Dupa". I ilekroc to powie mowi: "o, przepraszam...pupa". Z czego tez sie oczywiscie nie ciesze, ale w rozpacz nie wpadam.
Mowienie do doroslych po imieniu, np. do 50-letniej cioci 13- latek zwraca sie :"Jola!"..., a wszystko dlatego, ze od zawsze tak do niej mowil. Nie lubie i nie podoba mi sie to... Jest ciocia, wujek, pan, pani... To jest jakis szacunek.
Szacuneczek

[deela]

uzywam i lubie :F

[sylwiawkk]

spotkałam pare lat temu mojej mamy bliska koleżanke
jak bylam mała mówiłam do niej ciociu
i tak stałam naprzeciwko niej i sie zastanawiałam jak sie do niej
zwracać po tylu latach
no bo ani na ty ,ani pani skoro zawsze bylo ciociu, po imieniu to
już w ogóle odpadało
dlatego ucze moją starszą córke aby do moich kolezanek mówiła pani
bo za 20 lat nie bedzie miała tego problemu co ja
nie wiem jak bede rozmawiała z nastoletnia córką bo jescze duzo
czasu do tego może troche inaczej napewno

[lady_lizabeth]

Nie mówię tak do dzieci, nie mówię tak w ogole. Tak jak nie używam zdrobnień czy
spieszczeń, które niesamowicie mnie drażnią.
Natomiast nie rozumiem stwarzania sztucznych granic. Rodzice powiedzili mi, ze
jeśli chcę, mogę zwracać się do nich po imieniu. "Ciociu", "Wujku" czy "Pan",
"Pani" nie mówiłam nigdy. Po imieniu, jeśli kogoś znałam. Jeśli nie znałam,
widziałam przelotem, bezosobowo. Nie widzę w tym nic niestosownego, wręcz
przeciwnie.
Zmuszanie dziecka do mówienia "proszę pani" jest dla mnie uwłaczające dla dziecka.

[czukczynska]

Nie mówię tak w ogóle i takze nie używam zdrobnień i spieszczeń.

wlasnie mnie tak zastanowilo

[krwawakornelia]

bo jak zwracamy sie do innych doroslych, to do niektorych na Ty do
niektorych na Pan, Pani.
Ale nie ma tu wyrazania szacunku (bo przyjaciol tez przeciez szanujemy
a mowimy im na Ty) tylko raczej pokazanie dystansu.

[karimea]

mowienie po imieniu bardzo mi sie podoba i jest wsrod naszych
znajomych praktykowane.
nawet grupa przedszkolna mojego Mlodego ( jego koledzy i kolezanki )
wojaja mi zawsze po imieniu jak sie ze mna witaja.

mowienie 'ciocia' i 'wujek' do osob, ktorzy nie sa zadnymi ciociami
i wujkami dziala na mnie jak plachta na byka !

jakis 'luzik', czy 'kasa' zdarzaja sie.