MĘŻOWIE CZEGO SIĘ BOICIE?

[polka.1]

Prosze o opinie zwlaszcza mezczyzn, mezow, tatusiow, ktorzy obawiaja sie
miec dziecko lub posiadali takie dylematy. chcialabym w ten sposob choc w
czesci zrozumiec swojego meza, ktory opiera sie i jak na razie jak mowi nie
czuje tego co ja - czyli potrzeby posiadania pierwszego dziecka. rozmawiamy o
tym, ale nie podzielam jego zdania. mysle, ze zawsze sobie poradzimy jak
bedziemy trzymac sie razem i kochac to dziecko. czy to jest normalne, czy
zawsze kobiety decyduja o tym kiedy miec potomstwo i namawiaja swoich
mezczyzn???
serdecznie dziekuje za wasze odpowiedzi
pozdrawiam
kasia

[jacek1nowak]

Witam.
U mnie bylo wrecz przeciwnie. To ja namawialem i wreszcie uprosilem moja
malzonke do drugiego dzieciaczka. Troche to trwalo, a to jeszcze nie teraz bo
budowa, a to jeszcze nie wszystko mamy wypozadzone, a to jeszcze mamy czas itp.
Wkoncu jednak uprosilem i od trzech latek (wtedy to wlasnie urodzil sie drugi)
cieszymy sie z naszych dwuch chlopakow. Starszy z nich pojdzie teraz do 4-tej
klasy. Wiec jest miedzy nimi troche roznicy wieku. Warto bylo jednak drazyc
temat i prosic.
Pozdrawiam i zycze wytrwalosci.

yupii

[matiza]

Witaj, u mnie jest zupełnie odwrotnie. Nie mamy jeszcze dzieci, ale to mój
partner od kilku miesięcu cały czas przybąkuje o córeczce. Ja na początku
zdecydowanie sie nie zgadzałam, ale teraz (po wielu godzinach rozmów)
ustalilismy, że jednak zdecydujemy sie na dzidziusia.
Na razie jestem na etapie wszytskich badań i szczepien a mój partner chodzi ze
mna na wszytskie wizyty i szczepienia (boje sie zastrzyków)i jak dobrze pójdzie
to za jakies 6 miesięcy zaczniemy starania.

Pozdrawiam
matiza

[maknop]

Czego sie boimy... Mysle, ze to zalezy od wielu czynników i zależy od partnera.
Ja powiem coś o sobie
Jesteśmy 2 lata po ślubie, najpierw nie myslałem o dziecku, bo:
1) finanse, cieniutkie poczatki, chce dac dziecku wszystko, co bedzie dla niego
dobre, a wtedy bylo tak, ze nie stac mnie bylo nawet na nowe buty i naprawde
nie przesadzam : po prostu jeden ciagly debet
2) troche sie docieralismy w małzenstwie, czasem wydawalo mi sie, ze niestety
zakonczy sie ten zwiazek w sądzie - nie chcialem by dziecko cierpiało
3) obsesja czy dziecko urodzi sie zdrowe, tym bardziej, ze mam pewien problemik
genetyczny z kolanem, niby niewielka woda, biegam, jezdze rowerem, ale chyba
kazdy ma takie obawy, a u mnie sie spotegowaly...

Ale dziecko jest potrzebne i nie ma co odkladac na poznie tej decyzji, pozniej
sie urodzi, to wczesniej bedzie sierota, nie pobawi sie z dziadkami itd.
Dlatego jak tylko leciutko sie ustabilizowalo finansowo (choc ciagle biegam w
trampkach i przestalismy sie kłocic, pewnej nocy zaproponowałem zonie, ze
moze zaczniemy bez gumki

I po 5 miesiącach prób, udało sie, a teraz jesteśmy w 4 miesiącu ciąży i choć
nadal martwię sie o zdrówko, a lekarze kosztują diabelnie dużo, to ciesze się
niesamowicie. Powiedz mężowi, że nie ma nic fajniejszego, super uczucie, i
naprawde nie tzreba rezygnowac z wielu rzeczy, stylu zycia itp. jesli tylko
myslicie podobnie, a związek jest partnerski...

[shuriken]

No bo my, w odróżnieniu od Was, damy, mamy kwarcowe zegarki biologiczne - wybajerowane,
z melodyjkami i podświetlaniem, ale tykania nie słychać. No i uważamy, że z wiekiem jedynie
przybywa nam uroku, więc nie widzimy powodu, żeby się śpieszyć

Ale przede wszystkim to jest tak, że z racji innej konstrukcji hormonalnej często bardziej
kierujemy się kwestiami materialnymi (pieniądze, mieszkanie itp.) niż emocjonalnymi. Albo
więc trzeba nas przekonać racjonalnie ("jesteś taki świetny, na pewno sobie poradzimy,
wierzę w Ciebie, mój mężczyzno" , albo podstępem ("jeśli nie urodzę dziecka w ciągu tego
roku, będziesz mieszkał pod jednym dachem z niebezpieczną wariatką" .

[pesteczka5]

...żeby do końca zespolić się z tą jedyną, ukochaną, usidlić ją na zawsze i
przypieczętować komunię dusz i ciał miksując swe wspaniałe geny z jej
uwielbionym zestawem?

Czy Wam z wiekiem przybywa uroku... Różnych rzeczy Wam przybywa. Niektórym
uroku.

[dragon24]

Witam:

Ja przy pierwszym dziecku nie bałem się niczego, no może czy bedzie zdrowe jak
się urodzi.
Teraz natomiast z małzonką myślimy o drugim dziecku i.... tu się zaczynają
schody i powazne pytania. Moje pytania ( ojca ) czy damy sobie rade z drugim
dzieckiem i może najważniejsze to czy będe mógł pokochać drugie dziecko jak te
pierwsze. Boję się bardzo, że nie będe mógł dać maximum miłosci i czułości.
Wkońcu nasze pierwsze dziecko jest ze mną bardzo silnie związane i kocham je
ponad wszystko. Co będzie jak nie bede potrafił...???

Poza tym czy będzie zdrowe, a jak nie to boję się że nie dam rady psychicznie.

To są moje obawy, ale przy drugim dziecku. Pierwsze jest bez problemów jak
myślę.

Pozdrawiam Dragon.

[mka16]

Kasiu, ja tylko chce Ci powiedziec, ze u mnie jest tak samo. Jestesmy juz 4
lata po slubie i jakos nie zanosi sie na powiekszenie rodziny. Na poczatku nie
bylo problemu,sama nie przepadalam za dziecmi, ale teraz juz mi hormony
zaczynaja szalec. Duzo o tym rozmawiamy (co juz jest wielkim postepem, bo
jeszcze rok temu ten temat w ogole nie istnial), moj maz wie, ze to dla mnie
wazne i twierdzi, ze "bedziemy miec to dziecko" , ale ja nie chce zeby sie na
nie decydowal ze wzgledu na mnie. Wiem, ze sie obawia, ze zmienia sie relacje
miedzy nami, ze chcialby miec mnie tylko dla siebie itd. Ja mam nadzieje, ze te
relacje az tak bardzo sie nie zmienia, moze beda inne, ale mam nadzieje, ze nie
gorsze, moze panowie mogliby cos na ten temat powiedziec?
W kazdym razie chcialam Ci powiedziec, ze nie jestes sama... Moze Twoj maz
potrzebuje wiecej czasu? Ile jestescie po slubie?