Samodzielność, a odpowiedzialność

[kckk]

Dziewczynka z tornistrem (góra ośmiolatka) odprowadza do: przedszkola, babci,
gdzieś... nie wiem gdzie, swoją siostrę (ok. 5-6 lat). Same wychodzą z domu.
Przeprawiają się przez ulicę z sygnalizacją świetlną, wsiadają do komunikacji
miejskiej, jadą 2 przystanki, wysiadają, kolejne skrzyżowanie z dwoma
przejściami, znów spacerek i znikają mi z oczu między blokami.

Nie balibyście się puścić takie w sumie 200cm człowieka na miasto? Przecież
gdzieniegdzie kałuże są głębsze

[wysoki.brunet]

> Nie balibyście się puścić takie w sumie 200cm człowieka na miasto? Przecież
> gdzieniegdzie kałuże są głębsze

jak ktoś ma więcej niż jedno czy dwoje dzieci to po prostu nie ma wyboru

[kckk]

Ok, ale w którym momencie kończy się nieodpowiedzialność rodzica nawet
zmuszonego przez życie do podobnych praktyk, a w którym zaczyna minimalna
świadomość samodzielności u dziecka, uprawniająca do tak dużego zaufania ze
strony opiekunów? (o zaufaniu do losu już nie wspominając).
W przypadku starszej siostry ta samodzielność jest obarczona dodatkowo ogromną
odpowiedzialnością za młodszą.

[miacasa]

> Ok, ale w którym momencie kończy się nieodpowiedzialność rodzica nawet
> zmuszonego przez życie do podobnych praktyk, a w którym zaczyna minimalna
> świadomość samodzielności u dziecka, uprawniająca do tak dużego zaufania ze
> strony opiekunów?

U mojego dziecka samodzielność społeczna dopiero kiełkuje, dziecko ma niewiele
ponad 6 lat i dość opornie przyswaja zasady bezpiecznego funkcjonowania na ulicy
(od kilku dni jeździ na rowerze po osiedlowej ulicy pod naszym ukrytym
nadzorem). Przeraża mnie perspektywa samodzielnego chodzenia do szkoły przez
ruchliwą ulicę i przejazd kolejowy, myślę, że długo samej jej nie puścimy choć
dzieci sąsiadów pokonywały tę trasę samodzielnie od drugiego półrocza pierwszej
klasy. Moje dziecko jest strasznie gapowate i impulsywne ale są dzieci w jej
wieku, które dość roztropnie poruszają się po mieście. Dużo zależy od dziecka.

[wysoki.brunet]

> klasy. Moje dziecko jest strasznie gapowate i impulsywne ale są dzieci w jej
> wieku, które dość roztropnie poruszają się po mieście. Dużo zależy od dziecka.

Jak ma rodziców skupionych na nim może sobie pozwolić na to by być gapowate i
impulsywne. Jak jest najstarszym dzieckiem w wielodzietnej rodzinie,
samodzielność pozwala mu egzystować, po za tym rodzice obciążają je częścią
obowiązków niezależnie pewnie od wieku.

[kckk]

Czy ja już doszedłem do tego etapu???
Mam wrażenie jakbyś czasem pisał z sensem, tylko dlaczego brak mi przełożenia
na własny grunt?

[miacasa]

> Jak ma rodziców skupionych na nim może sobie pozwolić na to by być gapowate i
> impulsywne.

Jest bardzo dużo racji w tym co piszesz, niestety córka ma pewne deficyty
wynikające z problemów neurologicznych (jest po obustronnych wylewach) i
jesteśmy zmuszeni do zwiększenia czujności w jej przypadku. Młodsza o 2 lata
córka o wiele szybciej chwyta związek między ryzykownym zachowaniem a przykrymi
następstwami, normalnie uczy się na własnych błędach i o nią jesteśmy bardziej
spokojni.

[larua]

> jak ktoś ma więcej niż jedno czy dwoje dzieci to po prostu nie ma
wyboru


To zart ???
Czy w sensie jedno mniej czy wiecej nie czyni roznicy ???

[blackglass]

wysoki.brunet napisał:
> jak ktoś ma więcej niż jedno czy dwoje dzieci to po prostu nie ma wyboru
Zawsze masz wybór!
Jaka jest przeszkoda w zaprowadzeniu dzieciaka do szkoły?
I jaka jest tu różnica miedzy zaprowadzeniem jednego a dwójki?

[demonii.larua]

> jak ktoś ma więcej niż jedno czy dwoje dzieci to po prostu nie ma >wyboru
Bzdura!

[lambert77]

Nie wiem co w tym dziwnego. Sam zostałem tak wychowany. W czasach gdy
zostawienie dziecka 7 lub 8 letniego z kluczem na szyi nie było czymś
niezwykłym. Wiem że czasy się zmieniły drżymy za każdym razem kiedy ktoś spojrzy
na nasze dziecko sami nie spuszczamy go z oczu bo nie daj boże coś się stanie
ale czy to tak powinno wyglądać?? Myślę, że sporą krzywdę nam i dzieciom robi
szybkość przekazywania informacji. Za czasów naszych rodziców nie było
informacji o pedofilach o śmierci dzieci po pobiciach przez rodziców. Nikt się
nad tym nie zastanawialiśmy. A dzisiaj?? Jeżeli jakiś bydlak zgwałci i zje
dziecko to na drugi dzień wie o tym cały świat i wszyscy patrzą na swoich
sąsiadów czy przypadkiem on też nie zrobi krzywdy naszemu dziecku. Generalnie
jestem za usamodzielnianiem dziecka a tym samym uczynieniem go odpowiedzialnym
za pewne sprawy.

[kckk]

Masz Pan stalowe nerwy, ja bym się bał.

[lambert77]

nerwy nie mają z tym nic wspólnego będę szalał z niepokoju pewnie dostanę
jakiejś zapaści ale to nie znaczy, że mam krzywdzić dziecko. Znam taki
przypadek dzieciaka, który nie wyjdzie nawet na podwórko się pobawić bo wszędzie
zawsze z mamusią albo tatusiem. Jeżeli zostaje sam to tylko i wyłącznie na
różnego rodzaju grupowych zajęciach z opiekunem. To jest kalectwo stary.
W wieku 7-8 lat sam robiłem sobie śniadanie do szkoły jeżeli rodzice wychodzili
wcześniej do pracy. W wieku 10-12 już gotowałem drobne rzeczy na obiad

cd :)

[lambert77]

sam wychodziłem do szkoły i sam z niej wracałem ale to były inne czasy inne miejsce.

[kckk]

Ej, ja do szkoły chodziłem sam od drugiej klasy, o ile dobrze pamiętam. Sęk w
tym, że szedłem do niej 4 minuty spacerkiem i nie musiałem pokonywać większych
ulic. To zupełnie co innego. W tamtych latach samochód było słychać minutę
wcześniej zanim pojawił się w polu widzenia. Teraz jeżdżą cicho i szybko,
natężenie ruchu x10 Dosłownie SZOK!

[lambert77]

Może samochodów było mniej ale sam wiesz jak było z przechodzeniem przez ulice
nie ważne jak byle na drugą stronę. Śmiem twierdzić, że teraz tego rodzaju
wypadków z udziałem dzieci jest mniej niż kiedyś. Wbrew pozorom natężenie ruchu
jest lepsze niż jeden wariat śmigający co 15 minut.

dawca genów hardcorowiec

[kckk]

Patrz Lambert są "odważniejsi" od Ciebie Mówię o ojczulku, który wysłał
wieczorem trzylatkę po lody.
Prawdziwy z niego twardziel, taki to dopiero potrafi nauczy życia własne dzieci,
w jedną noc

[lambert77]

kckk przejaskrawiasz nie mówię że nie masz racji twoje argumenty są jak
najbardziej prawidłowe i niestety podpiszę się i pod twoim zdaniem i pod swoim.
Prawda tak naprawdę leży gdzieś pośrodku. Pytanie tylko o czym mówimy - o
samodzielności dzieci czy o bezdennej głupocie reproduktorów bo rodzicem tego
nie można było nazwać ...

[kckk]

> czym mówimy - o samodzielności dzieci czy o bezdennej głupocie reproduktorów

Prawda.
Usłyszałem-napisałem.
Nie żebym to ja wyreżyserował
A najśmieszniejsze było, że przecież nie ma określonego wieku od którego dziecko
może legalnie stawać się obieżyświatem. Znaczy się co?
Stary niewinien?

[lambert77]

winien jak cholera ... tak samo jak menel który zamiast dziecko odprowadzić do
sklepu czy na policje zaprowadził je na meline.

[kckk]

A może jeszcze co...?
Może powiesz, że jesteś jedynakiem?

[lambert77]

nie mam młodszego o dwa lata brata. Ojciec nie pieścił się z nami za co mu
dziękuję, matka jak to matka najchętniej by schowała i chuchała dmuchała na
wszystko ale generalnie sytuacja była taka my idziemy do pracy dzwoni budzik wy
idziecie do szkoły chleb masło wędlina leży na widoku kanapki i heja w trasę. A
jak się zaspało bo budzika się nie słyszało to ojciec po wywiadówce zadbał
żebyśmy następnym razem słyszeli budzik. Wtedy nie robiło się takiego cyrku z
dziećmi. Dzisiaj media i specjaliści próbują Ci wmówić, że cały świat tylko
czycha na twoje dziecko luz panowie i panie. Wbrew pozorom nikt nie czyha na
cnotę i nerki waszych dzieci a wypadek mogą mieć wszędzie. Najfajniejsza jest
jedna rzecz którą musimy sobie uzmysłowić i wbić do tych naszych zakutych
rodzicielskich łbów NIE OCHRONIMY DZIECI PRZED WSZYSTKIM - możemy zapobiegać
pewnym sytuacją przez uczenie dzieci. Jeżeli ktoś uważa, że jeżeli będzie
trzymał dziecko za rękę przez całe dzieciństwo to ono nie wpadnie pod rozpędzony
rower nie spadnie z drzewa czy ze zjeżdżalni to jest w cholernie dużym błędzie i
życie zweryfikuje to szybko i brutalnie niestety

[kckk]

Widzę, że Cię nie przegadam przynajmniej na razie. Ale dobra, tedy skupmy się
jak skutecznie przemówić do małolata, aby sam łaskawie zechciał zadbać o siebie,
czyli swoje zdrowie no i o nasz spokój sumienia. Instynkt samozachowawczy toż to
za mało. Wiedza rzecz dobra, aczkolwiek takie szczenie też prędzej czy później
popadnie w rutynę codzienności i zacznie głupstwa wyprawiać, popisywać się przed
rówieśnikami...
I co ?

[titta]

Brak odpowiedzialnosci to jest jak mi szesciolatek przynosi niemowle
na zajecia (powaznie, powaznie). Jak oboje chodza, mysla i dbaja o
siebie (starsze nie zostawi malego, a male nie odejdzie)
to...zlinczujcie, ale nie widze nic w tym zlego. W przeciwienstwie
do trzymania pod kloszem kilkunastoletnich fajtlap, zapatrzonych
jedynie w swoje potrzeby (wylaczajac zaburzenia autystyczne).

[demonii.larua]

Ja bym się bała po pierwsze dlatego, że znam swoje dzieci (9-latkę mam na mysli
zwłaszcza) Po drugie - przedszkole na drugim końcu miasta. I po trzecie nie
ma opcji by z przedszkola/do przedszkola dziecko przyprowadzało inne dziecko -
wymóg dyrekcji. W szkole zresztą to samo, do lat 8 dziecko musi być
przyprowadzone i odebrane przez osobę dorosłą, potem podpisuje się papier że
dzieć przychodzi i wraca sam

[kicia031]

Kiedy widze cos takiego, wyciagam telefon i dzwonie pod 112.

Jesli rodzice nie sa w stanie zajac sie dziecmi, ktore splodzili, dzieci powinny
trafic do rodziny zastepczej. Zreszta, w przedszkolu takim jak moje
wychowawczynie same wezwalyby policje bedac swiadkiem takiej sytuacji.

[jaremax]

Kicia Ty to chyba w Ameryce długo byłaś
Dawno , dawno temu , gdy jeszcze pewexy istniały, znajomy mówił ,że
amerykańce są tacy sami durni jak ruscy tylko ,że w dżinsach.
Inny kraj ,inny świat.Trzeba owszem brać wzorce , ale nie z
telewizora

[kicia031]

Nie bylam w Ameryce i nie bede - nie bede sie plaszczyc przed
wizowym urzedniczyna, by moc wydawac u nich moje ciezko zarobione
zaskorniaki, kiedy jest tyle innych miejsc, gdzie moge spedzic
wakacje.

[caramel.macchiato]

Kckk, jak zwykle zgadzam się z Tobą. Mnie zawsze robi się żal takich
maluszków, co same muszą dojeżdżać do szkół. Ja wiem, że ciężko jest
we współczesnym świecie sprostać wszystkim wyzwaniom, szczególnie,
gdy ma się dzieci, ale NA LITOŚĆ BOSKĄ!!! Toż to dzieci!

[matijas77]

sam się nad tym bardzo zastanawiam; zgadzam się, że "czasy się zmieniły". Ja
miałem na wsi 2 km do szkoły i chodziłem tam sam od 1. klasy, jakoś wtedy
zacząłem sobie sam odgrzewać obiady, robić kanapki itd., bo tak było trzeba. Ale
teraz mieszkam w Wawie i nie widzę opcji, żeby córeczka jechała sama gdzieś do
szkoły daleko. Chociaż teraz ma dopiero 1,5 roku, a wyobrażam sobie, że jako
10-latka będzie w stanie podjechać gdzieś metrem czy autobusem. W znane miejsce.
Teraz mi trudno orzec, co jeśli sam nie będę mógł jej odprowadzić - wynajmować
obcą panią do tego za grube pieniądze???