sama

[kasik2222]

Jak sobie radzicie same z dzieckiem? Mi nawet ciężko naszykować się
do pracy, jak mała obudzi się za wcześnie, dziś np byłam pod
prysznicem. Kiedy sprzątać gotować, jak dziecko chodzi krok w krok i
chce na ręce? Mała rozpieszczona ( 13 miesięcy ) , odbieram ją po
pracy w domu jestem najwcześniej o 17. Ciężko zostać samej ze
wspomnieniami, cały czas płaczę a dziecko to widzi.

[kas.iek]

Dziecko szybko rośnie i z czasem przestaje chodzić za mamusią krok w krok...
trochę cierpliwości. Niedługo córeczka znajdzie sobie ciekawsze zajęcia Jak
mała da ci odpocząć to złe wspomnienia same przestaną cię nachodzić. Może masz
kogoś kto może cię choć trochę odciążyć?

[kasik2222]

mała jak jestem w pracy jest u mojej mamy, później jak wracam to
zostaję całkiem sama z dzieckiem, również w weekendy, a wspomnienia
mam różne, dobre też, i te są najgorsze i najbardziej bolesne - mój
mąż nie żyje

[kajda28]

Mała nie jest rozpieszczona- tylko potrzebuje ciepła, bezpieczeństwa
i mamy. Dla niej to też trudny okres, widzi że ty płaczesz, że
jesteś smutna. Spróbuj małą włączyć w czynności które robisz, daj
jej np. szmatkę do ścierania kurzu, odkurzacz żeby sama poodkurzała,
garnki i łyżki kiedy ty gotujesz. Nie widzi Cię cały dzień, więc nie
dziw się że przynajmniej te kilka chwil chce być wszędzie tam gdzie
ty. Wiem że to wszystko nie jest łatwe, ale możliwe. Trzymaj się.

[allunia77]

Z doświadczenia Ci powiem, że nasze złe emocje, zły nastrój od razu wyczuwa
dziecko i wtedy samo zachowuje się gorzej. wiem, ze gdy mi uda się wyciszyć,
uspokoic, znaleźć w sobie dobrą energie wtedy y moja mała jest spokojniejsza,
grzeczniejsza.
A źródłem mojej dobrej energii jest świadomość, że dziecko jest wszystkim co mam.
pozdrawiam

[madzia1718]

wiem cos o wspomnieniach.... kiedy jestem ze znajomymi rozmawiay o
moim bylym i sie smiejemy wpominamy tylko te dobre chwile nawet jak
przypomni sie cos złego to jakos mniej boli ale gdy tylko znajomi
wychodza od razu łzy mi sie cisna do oczu co noc i dzien placze nie
moge nawet patrzec na wspolne zdjecia bo przypomina sie wszystko....
jest zal i bol.. ciagle zadaje sobie pytanie dlaczego tak sie stalo
dlaczego mnie zsotawil co ja mu takiego zrobilam... ale zawsze
pocieszam sie tym ze teraz musze wsiac sie w garsc bo mam dla kogo
zyc wiem ze patrzac na swoje dziecko nie da sie zapomniec o
przeszlosci.. ale postaraj sie wtedy usmiechnac i powidziec sobie ze
musisz byc silna masz dla kogo zyc i nie mozesz sie zalamywac i
poddawac musisz uczyc swoja małą ze tez musi byc tawarda zeby dala
sobie rade w zyciu.... sprobuj skumulowac wszystkie zle mysli i zle
wspomnienia i zamienic je w sile do dzialania! Mi to sie czasem
udaje. tobie tez sie uda musisz wierzyc i bc silna. trzymaj sie;*
bedzie dobrze! MUSI BYC!

[kasik2222]

ale mi nie chodzi o złe myśli i złe wspomnienia, mój mąż nie
zostawił mnie, on umarł.

[kasik2222]

zaczyna do mnie docierać nieodwracalność śmierci, nie rozumiem jej i
nie pojmuję, nie umiem się z tym pogodzić, ale minęło dopiero 16
dni, ciesze się że jestem wierząca, bo kiedyś się z nim spotkam

[ircias]

Powiem Ci tyle: czas leczy rany.
Mój mąż zmarł 2,5 roku temu. Zostałam z 10 mis. synkiem.
Wynajmowaliśmy mieszkanie w Warszawie, ja nie pracowałam. Wróciłam
do mamy - do mniejszego miasta. Pozałatwiałam wszystkie sprawy
(renta, zasiłek). Po 3 mies. znalazłam pracę.
Dziś synek ma 3 lata. Ja staram się ułożyć życie na nowo. Wiem że
nie moge być sama bo nie umiem. Synkowi chcę stworzyć prawdziwy dom.
Dużo pomogła mi rodzina - siostry.

[pola782]

Bardzo mi przykro i współczuję ci z całego serca.
Płaczesz poniewarz dopiero co straciłaś kogoś bliskiego. Daj sobie
czas. Porozmawiaj z kimś. Jeśli jesteś wierząca to spróbuj z
księdzem może, z kimś z rodziny, z przyjaciółką. Mów i płacz im w
rękaw. Swojemu dziecku też powiedz co się stałao. Pewnie nic nie
zrozumie ale ty poczujesz się lepiej.
Pozwól sobie na bałagan w domu. Wszystkiego się nauczysz,
wypracujesz sobie system. Dziecko będzie ci pomagało. Szczególnie w
tym wieku maluszek chce robić to co mamusia. Gotuje, sprząta,
pierze. Nie zapomnij dać znać dziecku, że je kochasz, i że wszystko
będzie w porządku. Może nie prędko ale nauczycie się żyć na nowo.
Gdybym była wierząca pomodliła bym się za ciebie a tak trzymam
kciuki i ślę ciepłe uściski i uśmiechy dla ciebie i twojego skarba.
)))