Jak reagujecie na "nieproszone" rady?

[karamel_mel]

Sytuacja jest nastepujaca - odprowadzam dzis "duzego" do zlobka i
jak od zawsze (czyli od ponad miesiaca) - parkuje auto przed brama,
biore "mala" na reca, wyjmuje synka z samochodu i idziemy do srodka.
No i dzis on nie chcial tam wejsc (po raz pierwszy) - stoi przed
furtka i bunt dwulatka (nie, nie, nie). Wyszla po niego pani i on
nadal swoje "nie, nie, nie" - skonczylo sie na tym, ze wziela go na
rece i przeniosla przez prog.

No i tu sie nasluchalam od innych matek rad i uwag typu - "no tak,
jak pani wnosi coreczke na rekach to i synek chce", "trzeba mala do
wozka, a synka na rece" itp.

Szlag mnie trafil i plakac mi sie chcialo - bo chyba sie sama sie
wystarczajaco "obwiniam", wiec rozne "dobre rady" nie sa mi
potrzebne. Na dodatek od osob, ktore nie maja pelnego obrazu.

Dziewczyny - jak reagowac? Ja nic nie powiedzialam, ale potem pol
dnia mnie trzeslo.

Troche mam wrazenie, ze odkad w TV pelno programow typu superniania -
to kazdy sie zna na wychowaniu dzieci - najlepiej cudzych

[mysza_myszynska]

ja też nie znoszę takich mądralińskich. W takich sytuacjach najczęściej mówię
głośno i dobitnie ' dziękuję, poradzę sobie' - to dość skutecznie zamyka jadaczki...

pozdrawiam

[kasiale73]

ostatnio cwiczę asertywnośc
mówię: ranisz mnie takimi słowami a ja potrzebuję wsparcia.
rozmówca rumieni się i daje nam spokój))

[kugorki]

hehe nie wiem czy to asertywność, ale na pewno ciekawy sposób

a co do Twojego problemu to jak przyznam jestem z tych mądralińskich zwykle
staram się jednak nie tyle radzić ile powiedzieć "u nas sprawdza się to i to"
albo "może pani próbowała to ito"-jak się zapatrujesz na taką formę radzenia?
pytam, by wiedzieć, czy nie urażę takimi słowami kogoś!

ja ostatnio muszę obijać piłeczkę mojej rodzinie i mówię wtedy "dziękuję, za
radę, ale nie zgadzam się" i tyle

kugorki

[anna_sla]

rady nieproszone to na ogół wszystkie rady. W takiej sytuacji jak powyższa matce
podnosi się adrenalina i żadna choćby najmilsza rada nie jest pozytywnie
odbierana. Jeśli chcesz komuś coś doradzać (na ulicy nie proszona) to lepiej
podejdź i zapytaj miło czy możesz w czymś pomóc tej czy tamtej osobie i jeśli ta
osoba będzie chciała od Ciebie rad to przyjmie Twoją chęć pomocy. Proste!

[kugorki]

dzięki

to tez byla rada... :D

[senseiek]

> dzięki

Wlasnie dostalas rade, wiec wg Twojego wzorca powinnas odpowiedziec "dzieki, poradze sobie"

ps. to tez byla rada...
nieproszona

[anna_sla]

nie do końca, koleżanka zapytała, może nie mnie, ale jednak zapytała:

kugorki napisała:

> albo "może pani próbowała to ito"-jak się zapatrujesz na taką formę radzenia?
> pytam, by wiedzieć, czy nie urażę takimi słowami kogoś!

[daga_1]

dziewczyny mądralinskie. Asertywne, samodzielne ale jakie niesympatyczne.
Ludziska radzą, ot tak sobie bez ukrytych intencji a Wy się tak rzucacie. Tylko
tak się zastanawiam, skąd tyle niewychowanych, rozwydrzonych dziecisków dzisiaj.

[anna_sla]

no właśnie, ciekawe skąd.. skoro sami rodzice mają problemy ocenić kto jest a
kto nie jest niesympatyczny.

[kugorki]

i wiesz co-dlaczego się obwiniasz?! za co?! jesteś najlepszą mamą jaką mogły
trafić Twoje dzieci! więc nie masz powodu się obwiniasz!! może stąd Twój brak
tolerancji dla "rad"? widzisz, tu też radzimy!
pozdrawiam! uwierz w siebie! (to dobra rada!

[joxanna]

Rozumiem Cię. Ja mówię: 'dziękuję, poradzę sobie' - zwykle jestem już tak
wściekła, że sam ton odstrasza.

[mbkow]

nerw natychmiast mi sie robi w takich sytuacjach wiekszy. ale za to przerzuca sie z dzieci na 'doradce' nie umiem nic odpowiadac i wlasciwie nie mam ochoty, ale zdaje sie, ze wzrok s-p-i-e-r-d-a-l-a-j mam opanowany, bo konczy sie na jednej uwadze

[anna_sla]

"a pytał panią ktoś o zdanie?" w gadce dobra nie jestem, ale jak ktoś za bardzo
się wtrąca to coś dosunę. Mogłaś zaproponować, że umówicie się na jutro o tej
samej porze pod bramką, żeby Ci synka poniosła, bo Tobie ciężko z dwójką na
rękach

[anna_sla]

o ja nie zapomnę genialnych rad babć aby dzieci nosić. Bartuś mój miał spore
problemy i wymuszał by brać go na ręce i one brały i mi też "kazały". Jasne! Noś
jednego niemowlaka, noś drugiego niemowlaka a potem jeszcze noś ich 2 lata
starszą zazdrosną siostrę i wygraj w totka drugi kręgosłup!!! Jezu co ja się z
nimi miałam!! One sądziły, że skoro ich nie noszę to nie okazuję im miłości i
czułości, bo nie wyobrażały sobie, że można tą miłość i czułość okazać
niemowlęciu inaczej, nie nosząc je na rękach!!

[poranna_zorza]

Rzadko ktoś udziela mi rad na ten temat bo wszyscy wiedzą że tego nie znoszę , a
jak przypadkowo zwrcóci mi uwagę to się gotuję nie robie scen ani nic takiego
ale czasem wystarczy np. starszej pani powiedzieć że chętnie z nia się zamienię
na jedną torbę a ona weźmie moją trójeczkę...zresztą chyba mój wzrok skutecznie
ucina gadki. A najbardziej uwielbiam moja teściową i jej złote rady pt." tak
wiem jak ci ciężko ble ble ble też miałam dwójke dzieci" Tak tylko różnica
między jej dziećmi to 9 lat i jak jeden chodził do szkoly to z drugim babcia
siedziała. A ja sama z trójką w przedziale 6mcy-5,5r to drobna różnica a w
dodatku nie mam nikogo do pomocy. Łatwo to tak komuś doradzać jak mieszka się
55km dalej a dzieci widuje raz na 2mce

@poranna zorza

[jarek5678]

A kazał Ci ktoś rodzic w takim krótkim przedziale czasowym?

Nie to, że jestem niegrzeczny, ale no nie rozumiem kobiet, które narzekają na
to, że 2 dzieci musi nieść 1 w wózku i jeszcze troje za rękę. Kazał wam ktoś
rodzić tyle? A skoro same tak chciałyście, to o co chodzi?

[anna_sla]

a dlaczego Wy narzekacie na swoją pracę? Zawód? Sami wybraliście, to po cholerę
marudzicie, że ZNOWU musicie rano wstać do roboty, że znowu musicie kolejny
samochód/komputer naprawiać, bo blondynka obsługiwać się nie umie. Skoro sami
tak chcieliście to o co chodzi. No nie rozumiem takich facetów.. a o tej stronie
medalu nie pomyślałeś?? Cokolwiek sobie człowiek w życiu zaplanował zawsze
będzie na to narzekał, nie ważne czy to praca, rodzina (czyt. partner/ka,
dzieci), dom, działka, koledzy/koleżanki itd..

[myshha1]

Temat rzeka Mi ostatnio pewna mama zwróciła uwagę jak odbierałam syna ze
żłobka, że taki duży /ma równo dwa lata/ a jeszcze nosi pampersy a jej młodszy i
nie nosi !!!! Powiedziałam, żeby się czepiła swojego dziecka a nie mojego i jest
ostatnią osobą mogącą zwracać mi uwagę bądź udzielać rad. I zatkało kakao

[joxanna]

Jeszcze przypomniała mi się odpowiedź znajomej na rady:
"I co zamierza Pani z tym zrobić?"
albo
"I jak sobie Pani z tym poradzi?"

[karolinacym]

NIE ODZYWAM SIE I NIE SLUCHAM,DALEJ MOWIE DO DZIECKA. A JAK PANI JEST STARSZA TO PYTAM CZY SWOJE JUZ WYCHOWALA,WIEC OD OBCYCH NIECH SIE ODCZEPI!!generalnie zaraz wlacza mi sie agresor !! bo wszyscy wiedza lepiej!!

[aagata4]

wspaniale pani doradza w sprawie dzieci .. a ja mogę doradzić pani w sprawie
ubioru i doboru kosmetyków, bo to by się Pani przydało ... szkoda, ze teraz nie
mam na to czasu ... i bardzo dziękuję za pomoc, jak to dobrze, że pani pomogła

[aagata4]

to było tak złośliwie ...

a teraz wyobraźcie sobie, że jesteście taką babcią, która chce z kimś pogadać ,
z nadmiarem wolnego czasu ... i gdy tylko zagadniecie kogoś to odpowiadają wam w
sposób burkliwy same nadęte młode mamusie .... myślicie sobie ... ja też taka
byłam ... i pewnie za kilka lat też będą szukały towarzystwa do rozmowy ...

co o tym sądzicie?

pozdrawiam

Agata

[joxanna]

No ale to trochę zależy od tego jak ktoś zagaduje. Miałam kiedyś taką sytuację, że dziecko mi się rozwrzeszczało na ulicy i pani podeszła i powiedziała 'proszę się nie denerwować, to minie, dziecko wyrośnie i będzie samą radością' - i aż mi się chciało dalej iść z ryczącym wózkiem i gawędzić z panią (a dziecko widząc, że nic nie wskóra uspokoiło się w końcu). Bardzo miły spacer.

Tak naprawdę to moje dzieci są dość grzeczne i może ze 3 razy ktoś do mnie zagadywał i komentował, ale na wszelki wypadek się boję

[karamel_mel]

Wlasnie – wszystko zalezy od sposobu dawania rad. Jesli jest sie juz
w stresujacej sytacji i dzieci daja „czadu” to ostatnia rzecza
jakiej czlowiek potrzebuje jest, zeby jeszcze obcy cie skrytykowal
(bo tak sie wtedy odbiera takie „rady”. Wywoluje to spora agresje –
jak widze nie tylko u mnie.
Sytuacja bylaby diametralnie inna gdyby ktoras z doradzajacych mi
najpierw sie podniosla i pomogla, a jak juz sie wszyscy uspokoja to
wtedy mozna spokojnie porozmawiac. Wtedy czlowiek moze byc nawet
wdzieczny.
Co do rad „babc” i tesciowych – kiedys przeczytalam, ze najlepiej na
wychowaniu dzieci znaja sie ci co ich nie maja, albo ci co mieli je
dawno temu. Czesto przekonuje sie, ze to prawda.

[poranna_zorza]

Właśnie bo jak ktoś mi chce pomóc, albo faktycznie życzliwie dję tą rade itp.
to oczywiście że mu nie odburknę a mogę nawet porozmawiać, ale nóz mi się
otwiera w kieszeni jak ktoś po prostu chce wtrącić swoje trzy grosze nawet jak
nie wie co się stało i o co chodzi

[sapalka1]

Najwygodniej wychowywać (przez "złote rady") nie swoje dziecko.
Babcie celują często w radach i porównywaniu do swoich przeżyć i działań z
analogicznego okresu życia dziecka (przy czym one zajmowały się dzieckiem w
danym wieku 20-30 lat temu). Cenne są rady babć dla mam karmiących piersią
(podczas gdy same nie karmiły) bądź rady wychowawcze (podczas gdy ich dzieci
wychowywały ich mamy i teściowe). Oczywiście są i rozsądne mądre rady
doświadczonych osób, ale jakoś tak jest, że takie rady zdecydowanie rzadziej
irytują (czyżby związek: mądra rada - mądry człowiek - taktowne zachowanie?).

Sama reaguję krytyką tylko gdy ktoś bije dziecko.

[lavinka]

Babki z natury wredne są i jak mogą dokopać koleżance, to dokopią. A
jak jeszcze jej czego zazdroszczą, to tym bardziej. Olać. Nie ma
innej recepty, żal zostanie.... niby można się czymś tam odciąć,ale
na dłuższą metę ignorowanie złośliwych uwag jest lepszą metodą.

Nie rozumiem jednak jednej rzeczy. Dlaczego obwiniasz się o normalną
reakcję dziecka(albo coś źle zrozumiałam)? Dzieci mają to do
siebie,że czasem płaczą. To normalny sposób wyrażania emocji,
np.żalu, złości itd. U dorosłych ludzi zresztą też.

Od "dobrych rad" nie uciekniesz, inna sprawa że niektórzy ludzie mają
naprawdę dobre intencje. Aże gadają głupoty.... bywa... Czasem warto
posłuchać, przytaknąć i spróbować wprowadzić w czyn.A nóż mają rację?
Oczywiście nie wszystkie rady przyjmować bezkrytycznie, ale nie ma
sensu zamykać się na krytykę. Najgorsze matki to te, co uważają,że
one wiedzą najlepiej co ich dzieciom potrzeba. A to nie zawsze tak
jest.

Pozdrawiam

lav

[anna_sla]

w chwili irytacji nawet najlepsza matka może nie przyjąć krytyki.

[sowanka]

ja zawsze mówie- niezaleznie czego dotyczy- dziękuję za radę, ale
nie potrzebuję. gdy będę chciała zwrócę się o pomoc.

Działa! Po prostu. Najgorsze sa rady od czapy., a bo wlasnie "trzbea
było, a zrób tak, a śmak.." oszaleć można.

Też mam nieproszoną radę

[sun_of_the_beach]

a właściwe pytanie: Po co oddajesz starsze dziecko do żłobka, skoro z młodszym i tak siedzisz w domu. Jeśli nie pracujesz, to oboje dzieci powinno byc z tobą w domu. Nie dziwię się, że mały wyje, kiedy się go pozbywasz, a zajmujesz siostrą.

[karamel_mel]

Powodow, dla ktorych "pozbywam" sie 2,5 letniego starszego dziecka
do zlobka na 4 godziny kazdego ranka jest kilka. I nie chodzi o to,
zebym sobie mogla spokojnie pomalowac paznokcie u nog. Zastanawiam
sie jedynie, czy pytasz powaznie, czy tylko dla formalnosci, bo
decyzja o tym jaka ze mnie koszmarna matka juz jest.

[daga_1]

Takiego małego szkraba oddawać do żłobka, gdy się siedzi w domu. No muszę
przyznać, że masz twarde serce. Mnie by było zwyczajnie żal, bo to nie jest
jeszcze wiek, w którym dziecko ciągnie do rówieśników i wspólnych zabaw. Ale to
nie moja sprawa i nie daję broń Boże żadnych rad.

[anna_sla]

żeby nie sfiksować psychicznie?? Żeby pomalować sobie paznokcie kiedy młodsze
śpi a drugie w żłobku? żeby ugotować obiad bez jęków z drugiego pokoju?
Cokolwiek by to nie było, co CI DO TEGO?? Moje starsze też chodzi do
przedszkola, a ja z młodszymi w domu siedzę. Wielkie mi coś. Wiele osób jest
takich wyrodnych. Wolno nam

[mysza_myszynska]

ale masz tupet koleżanko... Tylko pozazdrościć taktu...

[zarafi]

Zawsze mnie zastanawiało jak wielka jest liczba osób, którzy przejmują się
opinią zupełnie obcych ludzi. Piszesz, że pół dnia Tobą trzęsło - mam nadzieję,
że podkoloryzowałaś i zwiększyłaś ten okres czasu, bo jeżeli, bez urazy, taka
pierdoła leżała Ci w mózgu przez pół dnia, to jak sobie radzisz z prawdziwymi
problemami? To nie jest krytyka, po prostu pytam, bo trudno tak funkcjonować w
życiu. Z tego typu ocenami siebie spotykamy się chyba wszyscy od czasu do czasu.
Czymś takim nigdy nie należy się przejmować nawet minuty, ale nie pomimo tego,
że to niesprawiedliwe, tylko właśnie dlatego, że to niesprawiedliwe! Sama
napisałas, że ta osoba nie ma pełnego obrazu - skoro nie ma, to jej zdanie jest
bezwartościowe! Zwrócenie uwagi skutkuje tylko w przypadku osób, z którymi się
widujesz często, jak jakiejś matki nie znasz, to nic nie da że jej powiesz to i
tamto, bo jutro możesz spotkać inną matkę, która Ci powie to samo i znowu będzie
trzeba wałkować to samo z inną osobą. Tego typu sytuacje się gasi w zarodku
przecież. W swoim zarodku.

Poza tym widzę, że ludzie mając do wyboru myślenie o rzeczy pozytywnej lub
negatywnej, bardzo często wybierają negatywną, a przecież sama decydujesz o czym
myślisz. Możesz myśleć o tych matkach, o możesz sobie pomyśleć o czymś
przyjemnym. To myślenie potem powoduje emocje, dobre lub złe. Nie wiem jaki jest
katować się myśleniem o czymś negatywnym co mnie spotkało - przecież to się już
nie odstanie! Rozumiem mając 15 lat można to trawić w nieskończoność, ale żeby
dorośli ludzie? Życie Ci niemiłe?

Nie traktuj tego jako atak, po prostu tego typu zamartwianie zawsze mnie
dziwiło. Ale ja ogólnie ludzi niezbyt rozumiem, więc może o to chodzi.

Pozdrawiam

[anna_sla]

no ba, takie życie jest trudne.. hmm, ja też tak żyję. Też przejmuję się i
wałkuję potem pół dnia co mi kto powiedział. Ale jakoś nie zauważyłam abym była
z tego powodu niezaradna życiowo. Takie osoby są i już i nic Ci generalnie do tego.

[karamel_mel]

Widze, ze temat „odzyl”. Dziekuje za wszystkie wpisy i wyjasniam
kilka spraw poruszonych w ostatnich komentarzach.

„Lavinka” – jesli chodzi o obwinianie sie to mialam na mysli szerszy
obraz bycia matka dwojki maluchow. O to, ze czesto mam wyrzuty
sumienia, ze sie dziecmi „nierozno” zajmuje (a raczej nie wedlug ich
potrzeb), ze moglabym zrobic wiecej i lepiej, ze mnie tam kiedys
nerwy poniosa, ze moglam cos zrobic lepiej, ciekawiej, albo
spokojniej, ze sie staram a cos wyjdzie nie tak – takie chyba
codzienne rozmyslania. Czasem smutne, zawsze pouczajace i byle dalej
do przodu. Wiec nie bylo to zadne obwinianie sie o to, ze mi sie
akurat wtedy Maly zbuntowal. Wiem, ze dzieci sie w ten sposob
komunikuja.

Co do zasadnosci rad – zgadzam sie ,ze nie kazda krytyka z gory jest
glupia i rady obcych "mnie nie dotycza". Przewaznie jest tam gdzies
ziarnko prawdy. Chodzilo mi raczej o sposob w jaki sie taki rady
przekazuje. W tym konkretnym przypadku, ktory opisalam – niechby ta
mamuska mi najpierw pomogla wprowadzic maluchy do przedszkola,
uspokoic sie, uspokoic cala sytuacje, a dopiero potem moge sobie z
na usiasc i wysluchac co ma do powiedzenia, zgodzic sie z tym lub
nie. Natomiast takie „radzenie” z lawki to tylko, zeby dokopac
raczej, nie pomoc. Fajnie napisala na ten temat „joxanna” opisujac
co jej sie przydarzylo.

„Zarafi” – co do przejmowania sie. Coz czasem sie czlowiek przejmuje
czyms co w innych warunkach by go kompletnie nie obeszlo. A sa dni
kiedy wisi mu cos co w nastepny dzien doprowadzilo by go do balej
goraczki. Mimo, ze tez staram sie relatywizowac i na szczescie nie
mam juz 15 lat Myslenie poztywne popieram (ale nie w
wersji „keep smiling”, czasem niestety dopada czlowieka troche
mniej wesoly humor (lub zdecydowanie nieciekawy).

Natomiast zauwazam zdecydowanie, ze dwojka maluchow zdecydowanie
pomaga w wyluzowaniu sie.

[karamel_mel]

Widze, ze temat „odzyl”. Dziekuje za wszystkie wpisy i wyjasniam
kilka spraw poruszonych w ostatnich komentarzach.

„Lavinka” – jesli chodzi o obwinianie sie to mialam na mysli szerszy
obraz bycia matka dwojki maluchow. O to, ze czesto mam wyrzuty
sumienia, ze sie dziecmi „nierozno” zajmuje (a raczej nie wedlug ich
potrzeb), ze moglabym zrobic wiecej i lepiej, ze mnie tam kiedys
nerwy poniosa, ze moglam cos zrobic lepiej, ciekawiej, albo
spokojniej, ze chcialam dobrze, a wyszlo „jak zawsze” – takie chyba
codzienne rozmyslania. Czasem smutne, zawsze pouczajace i byle dalej
do przodu. Wiec nie bylo to zadne obwinianie sie o to, ze mi sie
akurat wtedy Maly zbuntowal. Wiem, ze dzieci sie w ten sposob
komunikuja.

Co do zasadnosci rad – zgadzam sie ,ze nie kazda krytyka z gory jest
glupia i rady obcych mnie nie dotycza. Przewaznie jest tam gdzies
ziarnko prawdy. Chodzilo mi raczej o sposob w jaki sie taki rady
przekazuje. W tym konkretnym przypadku, ktory opisalam – niechby ta
mamuska mi najpierw pomogla wprowadzic maluchy do przedszkola,
uspokoic sie, uspokoic cala sytuacje, a dopiero potem moge sobie z
na usiasc i wysluchac co ma do powiedzenia, zgodzic sie z tym lub
nie. Natomiast takie „radzenie” z lawki to tylko, zeby dokopac
raczej, nie pomoc. Fajnie napisala na ten temat „joxanna” opisujac
co jej sie przydarzylo.

„Zarafi” – co do przejmowania sie. Coz czasem sie czlowiek przejmuje
czyms co w innych warunkach by go kompletnie nie obeszlo. A sa dni
kiedy wisi mu cos co w nastepny dzien doprowadzilo by go do balej
goraczki. Mimo, ze tez staram sie relatywizowac i na szczescie nie
mam juz 15 lat Myslenie poztywne popieram (ale nie w
wersji „keep smiling”, czasem niestety dopada czlowieka troche
mniej wesoly humor (lub zdecydowanie nieciekawy).

Natomiast zauwazam zdecydowanie, ze dwojka maluchow zdecydowanie
pomaga w wyluzowaniu sie.

dlaczego masz dzieci w tak małym odstępie czasowym

[chubbba]

trzeba było poczekać z drugim jeszcze kilka lat, to jedno prowadzałoby drugie, a
tak masz babo, problem.

[anna_sla]

bo chciała mieć takie problemy, a co?? Nie wolno??

[daga_1]

Czy tak zwyczajnie potrzebujesz ulać trochę żółci. Niech nas opatrzność broni
przed twoimi latoroślami, wychowanymi w tak pogodnym duchu. A co nie wolno nam.

[anna_sla]

ja jestem zawsze adwokatem ludzi niesprawiedliwie potraktowanych. Nie posiadam
żółci, wycięli mi ją wraz z woreczkiem dlatego jestem spokojna o charaktery
swoich dzieci Uczmy się tolerancji i taktownego traktowania drugiego
człowieka a nie atakowania.. A potem społeczeństwo płacze, bo się wszyscy w
"domach pozamykali", a jak się nie zamykać jak coraz bardziej brak ludzi życzliwych.

[karamel_mel]

Uwielbiam rady typu "trzeba bylo"

A tak generalnie - jakbym czlowiek chcial miec naprawde wygodnie to
by dzieci nie mial.

[ailia]

A dlaczego dziewczynki jesteście takie agresywne? Pyta się kto o różnicę wieku,
a tu od razu a co cię to obchodzi, po co się pytasz.
No i następny będzie mógł złośliwie mówić, że matki z małą przerwą między
dziećmi są zestresowane, agresywnie reagują i tyle.

[fakej]

karamel_mel napisała:

> Dziewczyny - jak reagowac? Ja nic nie powiedzialam, ale potem pol
> dnia mnie trzeslo.

A próbowałaś się rozpędzić tym swoim gratem i przy jakimś znaku drogowym
wystawić łeb za okno i tak z baranka przyjebać w słup? Na takie durne problemy
zwykle pomaga.

[karamel_mel]

Ze tez o tym nie pomyslalam !!!

[kugorki]

sądząc po ilości wypowiedzi-wątek trafił na główną stronę gazeta.pl

[karamel_mel]

Tak sobie jeszcze raz wszystko czytam i nigdzie sie nie dopatrzylam,
zeby ktoraz z nas narzekala, ze ma dzieci z 2 letnia roznica
wieku !!!

Widze raczej narzekanie na "dobre" rady otoczenia. Wiec skad te
komentarze typu: "Po co Ci bylo rodzic tak szybko jedno po drugim?
Sama tak chcialas a teraz narzekasz" itd.

Ja na posiadanie 2 wspanialych dzieciakow NIE NARZEKAM !!! Rodzilam
jak oboje z mezem zdecydowalismy i byla to swiadoma decyzja, ktorej
nigdy nie zalowalismy.

A jesli czasem jest ciezko (bo jest) to i sobie pomarudze, ale ide
dalej do przodu.

Poza tym to troche mnie ten watek zaczyna draznic - najpierw mam sie
tlumaczyc czemu synek do przedszkola, teraz znowu czemu mam dzieci
co 2 lata. Moje pytanie bylo konkretne - jak reagowac na nieproszone
rady - a nie jak sobie ulozyc zycie.

Pozdrawiam wszystkich, ktorym wszystko sie wspaniale uklada, maja
cudowne i kochane dzieci, ktore im zadnych problemow nie sprawiaja,
nie przejmuja sie niczym, ich problemy sa prawdziwe (w odroznieniu
od moich), sami nie marudza, od rana do wieczora wielki usmiech i
kolorowe sny w nocy. Gratuluje

[anna_sla]

wiesz to właśnie Ci wspomnieni przez Ciebie dzielą się swoimi niezastąpionymi i
zdecydowanie niezbędnymi radami