Babcia?

[pade]

Kochane e-mamy, poradźcie cos, bo juz sama nie wiem czy mam urojenia czy
teściowa kradnie mi dzieci, a może jestem wyrodną matką?. Zacznę od początku,
mam 5 letniego synka i siedmiomiesięczną córeczkę. Zanim synek się urodził
teściowa usiłowała mnie przekonać, że nie mogę wymagać od męża obecości przy
porodzie bo nabierze do mnie obrzydzenia.Gdy rodziłam nawet nie zadzwoniła do
niego do pracy, żeby się nie denerwował. Później kiedy synek był malutki
ciągle płakał(miał kolki), teściowa przychodziła do nas na cały dzień, stała
z boku i zrzędziła: na pewno masz popsute mleko, zjadłaś coś niedobrego,
itd.ale nigdy nie wzięła syna na ręce , na spacer. Teraz kiedy ma 5 lat, i
można go "kupić" czipsami, gazetkami, grami komputerowymi, chętnie bierze go
do siebie na weekend. Pomyslicie: to super!o co jej chodzi? Otóż, niedawno
urodziłam córeczkę (mąż był przy porodzie, spisał się świetnie i chyba kocha
mnie jeszcze bardziej). Synek bardzo to przeżył, zwłaszcza moją nieobecność.
Kiedy posyłalismy go do przedszkola, od razu chorował, a my zarażaliśmy się
od niego, więc stwierdziłam, ze będzie lepiej gdy zostanie ze mną w domu. I
to był błąd. Płakał gdy śpiewałam córeczce kołysanki, gdy karmiłam ją
piersią, niesłuchał się. Po prostu zazdrość i poczucie odrzucenia. Starałam
się poświęcac mu duzo czasu, być cierpliwa. Ale mój czas i cierpliwość
skończyły się gdy zaczęły się kłopoty zdrowotne córeczki,( nie przybieranie
na wadze-pobudzanie laktacji:odciaganie pokarmu 8 razy dziennie po 15 min
pierś; potem problemy z kupką w następstwie dwie operacje, ząbkowanie,
nietolerancja mleka modyfikowanego itd). W rezultacie gdy coś działo sie z
małą a synek chciał coś ode mnie, a zawsze gdy jestem zdenerwowana stara się
zwrócić na siebie uwagę, krzyczałam na niego. Zaczął wybrzydzać przy jedzeniu
( zdarzało się wcześniej, ale nie w takim stopniu), nie wytrzymywałam. kilka
razy synek dostał ode mnie porządnego klapsa, i chyba zaczął się mnie bać.
Poczułam obrzydzenie do siebie. I wtedy teściowa zaczęła zabierać syna do
siebie, a on nie chce wracać do domu. Dodam, ze w weekend mąż jest w domu i
mógłby zająć się małą albo synkiem. Ponadto zatrzymała go u siebie przez
święta, a kiedy powiedziałam synkowi: co to za święta bez ciebie, on na to :
przecież macie Paulinkę.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Każdy człowiek popełnia błędy. Nie powinnaś uderzć synka. Ale czasem tak jest,
że robimy rzeczy złe. Też uderzyłam moje dzieci i to nie raz niestety.
Przepraszam je potem i mówię, że zrobiłam źle.
Mówię mim dzieciom, że cięszę się że są.
Wydajemi się, że Twój synek nie czuje że jest dla Was ważny, że go kochacie.
Chyba nie jest dobrym pomysłem wysyłanie go do babci (abstrahując od tego czyj
to pomysł). Może poczuć się odrzucony, niepotrzebny, "wymieniony" na Paulinkę.
Wydaje mi się, że nie powinnaś synkowi "wynagradzać" tego co było, tylko się od
tamtego odciąć i jakby zacząć od nowa. Żyć po prostu normalnie. Tak jak to
powinno być. Zajmować się dziećmi nie faworyzować żadnego.
To, że dziecko nie chce wracać od babci może być "wyborem pozornym" (nie wiem
jak to nazwać) -"Idę tam bo mnie tu nie chcą, chociaż ja bym chciał tu być".
Nie pozwoliłabym dziecku decydować w kwestii mieszkania (wybieram babcię). ALe
robiłabym wszystko, żeby było zwyczajnie, tak jak powinno być w rodzinie, żeby
każdy czuł się ptrzebny (na swoim miejscu) i kochany.
Pozdrawiam Cię serdecznie

[evee1]

A ja bym na Twoim miejscu w najblizszy mozliwy weekend zostawila
meza z Paulinka (jednemu i drugiemu bardzo to dobrze zrobi i mala
napewno nie ucierpi), a sama pojechala gdzies z synkiem. Tylko
Ty sama i synek. Moze masz jakas rodzine w innym miescie, albo
znajmych, u ktorych moglibyscie sie zatrzymac. Bron Boze nie
przekupywac go zadnymi zabawkami, ale wlasnie poswiecic mu
troche czasu sam na sam. Porozmawialabym tez z nim spokojnie
wieczorem, kiedy bedzie zadowolony, najedzony i spokojny, o tej
calej sytuacji. Oczywiscie na jego poziomie, odwolujac sie raczej
do jego uczuc, tego co czuje i przyznajac sie do tego, ze dorosli
tez czasmi popelniaja bledy, ale bardzo im wstyd i chca sie
poprawic.
I zdecydowanie przestac wysylac go do tesciowej!! Moze na dwie
godzinki dwa razy w tygodniu, to jeszcze jest OK (ja Ty jestes
w domu), ale poza tym ograniczylabym ich kontakty.
Nie wiem jaka jest sytuacja miedzy Toba i mezem i jaki jest jego
stosunek do swojej matki, ale uwazam, ze oboje zdecydowanie
powinniscie zrobic cos teraz zanim bedzie za pozno.
Powodzenia!!

[pade]

Cześć, muszę Was przeprosić za niedokończenie wątku. W nocy zepsuła mi się
klawiatura i musiałam czekać do rana.
Napiszę jeszcze o co chodzi z ta kradzieżą. Otóż kiedy byłam z córeczką w
szpitalu, teściowa była przy nas i pomagała jak mogła(chwała jej za
to!!).Pracuje tam zresztą i była bardzo szczęśliwa mogąc pochwalić się wnusią.
Normalne. Potem bardzo często odwiedzała nas w domu i mała chętnie idzie do
niej na ręce. No i wreszcie dotarłam do tego co mnie najbardziej boli. Otóż
kiedy odwiedzamy rodzinę męża, teściowa w drzwiach zabiera mi (właściwie
wyrywa) córeczkę i nie oddaje do naszego wyjścia , nieważne czy mała tego chce,
czy nie . Ponadto moja córeczka jest dzieckiem, które nie boi sie obcych tylko
się im uwaznie przygląda więc idzie chętnie , a do tego w ogóle nie zwraca
uwagi czy jest mama czy nie, (sprawdziłam -wyszłam). No i własnie wczoraj
poczułam, ze mam dość. Zrobiło mi się cholernie przykro (sorry), bo poczułam,
że tracę kontakt z synem a z córeczką chyba go nie mam.Idiotyczne, co? Czasem
przychodzą człowiekowi do głowy taki głupie myśli.
Uważam, że gdyby teściowa była naprawdę kochającą babcią to porozmawiałaby z
moim synkiem o jego uczuciach, wyjaśniła troszkę sytuację, pocieszyła. A ona
często otwarcie go krytykuje, jego i moje metody wychowawcze.
Dziekuję za Wasze odpowiedzi, zgadzam sie z Waszymi wnioskami w całej
rozciągłości. Staram sie raz w tygodniu wyjść gdzieś sama z synkiem i on bardzo
się z tego cieszy. W domu gdy mała śpi rozwiązujemy "Naucz mnie mamo" , Czytamy
książeczki, ale nie mozemy się niestety wygłupiać bo mała śpi jak zając i
nieraz ją obudziliśmy.
Jeśli chodzi o mojego męża to jest dyplomatą , nie chce urazić ani mnie ani
matki.
Ja natomiast często dochodzę do wniosku, że teściowa lubi się popisywać
wnukami, zachęca by je ładnie ubrać, wyrywa z rąk i demonstruje wszystkim
dookoła jaką jest kochającą babcią.
I ostatnia rzecz, moje dzieci są bardzo podobne do siebie i do mojego męża, to
fakt. Więc ciagle słysze od babci jakie to one do tatusia podobne*(jakbym nie
wiedziała) a mama to chyba nie z tej rodziny. To też boli.
Przepraszam, ze sie tak strasznie rozpisałam, ale mi lżej. Nie mam się komu wy
żalić, a mój mąż tego akurat problemu w ogóle nie rozumie.
Dziekuję za wszystkie rady. Pozdrowienia.
P.S. Czy nie uważacie , że synek powinien iść na kilka godzin do przedszkola?
Teraz robi się coraz cieplej, mógłby poszaleć z chłopakami na podwórku.Brakuje
mu chyba kontaktu z dziećmi. Nie chcę żeby znowu poczuł sie odrzucony, ale
chyba gorzej jest gdy ciągle słyszy,:później synku, za chwileczkę kochanie,
itd.

[lola211]

Najwiekszy problem to ty masz z tesciowa, a nie dziecmi.Jestes mało asertywna,
a tesciowa z tego co piszesz, Tobą rzadzi.Tak to widze.
Z drugiej strony wydaje mi sie, ze jestes dosc przewrazliwiona, chciałabys by
dzieci trzymały cie za spódnice i nie odstepowały na krok? Wtedy czulabys sie
całym ich swiatem, niezastapiona?
Ja bardzo sie ciesze, ze moja córka od małego zostawala pod opieka róznych
osób, ze mogłam wyjsc, a ona wcale nie płakała, ze nie byla mnie kurczowo
uczepiona.Przeciz to dopiero horror, gdy dziecko wszedzie wlecze sie za matka.
Gdy przychodze do tesciowej, to puszczam dziecko luzem- mamy nie ma, w tym domu
rzadzi babcia, a ja mam "wolne".Wcale nie czuje sie przez to mniej kochana czy
potrzebna, uwazam, ze przesadzasz.
Nie pozwoliłabym tylko na jakąs krytyke pod moim adresem w obecnosci dzieci,
ale tak moja tesciowa sie nie zachowuje.
Mysle, ze jestes przemeczona sytuacja i dlatego wyolbrzymiasz, dla dzieci
zawsze bedziesz jedyną najukochansza mama.
A przedszkole to super pomysł, jesli mozesz go zapisac, to zrób to.

[pade]

Pewnie masz rację, jestem bardzo zmęczona całą sytuacją. Ciągle sie coś dzieje
z dziecmi, jak nie z jednym to z drugim. Ostatni raz wyszłam gdzieś sama pół
roku temu. Mój mąż pracuje całymi dniami, a poza nim nie ma nikogo, kto zająłby
sie dwójką dzieci, żebym ja mogła odpocząć.
Siedzenie domu nie męczy! To nie jest praca tylko rozrywka!Tak uważa m.in.
moja teściowa.
A poza tym faktycznie jestem zazdrosna, może mam jakies kompleksy?
Natomiast moje relacje z tesciową sa dość trudne, ona chce dla nas dobrze, nie
pytając nas o zdanie. Ja nie chcę jej urazić. Gdy oświadczam stanowczo, że cos
mi się nie podoba, obraża się na dwa miesiące. Poza tym ja mam mamę, tatę i
brata a rodzina mojego męża jest kilka razy liczebniejsza, i zawsze mnie
przegłosowują.
Chyba czuję się gorsza przez to, że nie zarabiam. Ale nie wyobrażam sobie, że
miałabym oddać moją dzidzię do żłobka.
Dziekuję za komentarze.

[lola211]

Ja tez teraz nie pracuje, ale nie mam z tego powodu dołow (no moze finansowy
czasem).Mam tylko 1 dziecko , ale czasem tez mam dosc, bo 24 h w kolko z córka.
Gdy mam wrazenie ze za chwile eksploduje, podrzucam mala babci, albo niani(mam
taką pania ktora opiekuje sie kilkorgiem dzieci i zawsze moge na nia liczyc)i
zajmuje sie wylacznie soba- umawiam sie na kawe z kolezanka , ide do kina, na
zakupy dla siebie.Powietrze ze mnie schodzi i jest lepiej.Naprawde nie masz
kogos, kto zajał by sie troche malutka?
Co do tesciowej, to popracuj troche nad asertywnoscia, moze jakis podrecznik na
ten temat kup, by sie podszkolic? Nie musisz wcale z nia sie klocic, mozna
przeforsowac swoje zdanie w ten sposób, by nikogo nie obrazic czu urazic.To
pomoze ci na całe zycie, nie tylko w kontaktach z tesciowa.Twoj maz za bardzo
sie asekuruje, uwazam, powinien popierac Ciebie, a nie chowac głowe w piasek.
Ja staram sie unikac osob ktore mnie doluja, takze w rodzinie, trudno, moje
samopoczucie jest wazniejsze.Spotykam sie z takimi rzadko i nie ulegam wpływom,
nawet jesli mają mi cos za złe(tak bylo w przypadku, gdy zdecydowalam o
nieochrzczeniu dziecka- po pierwszych emocjach nie pozostalo im nic innego jak
mój wybór zaakceptowac).
Daj syna do przedszkola, poszukaj kogos do krotkiej opieki nad córcia, wyjdzie
wam wszystkim to na zdrowie.

[pade]

Dzieki Lola za dobre rady, masz racje z ta asertwnością.Bardzo trudno mi komus
odmówić, i strasznie się wszystkim przejmuję. Mój mąż faktycznie się trochę
asekuruje, a gdy mu zarzucam że jest nielojalny wobec mnie, twierdzi, ze robie
z igły widły. Nigdy sie z nikim nie kłóci i wszyscy go uwielbiają. Niestety nie
mam komu podrzucic małej, ale dziś kiedy byłam tylko z nią w domu było całkiem
fajnie. Będę musiała dać synka do przedszkola, to do południa chociaż trochę
odsapę. Żeby tylko nie chorował...
Pozdrawiam
Ewelina

[antonina_74]

Wiesz, byłam w podobnej sytuacji - choć nie aż tak ciężkiej jak Twoja. mój
synek skończył 4 lata kiedy urodziła mu sie siostrzyczka. Przedtem leżałam
prawie miesiąc na patologii, po powrocie po cesarce i z maleńkim dzidziusiem
też nie mogłam poświęcać mu wiele czasu. też Kuba pomieszkiwał u babci, babcia
odbierała go z przedszkola, miał tam "drugi dom". Pierwsze 2-3 miesiące z
dwójką też były ciężkie, Kuba wykorzystywał każdą okazję żeby zwracać moją
uwagę, np. głośno krzyczał kiedy usypiałam Zosię, domagał się zabawy kiedy
musiałam ją karmić itp. raz czy dwa nakrzyczałam, raz nawet dostał klapsa... i
się opamiętałam i całym wysiłkiem postanowiłam się postarać być równie dobrą
mamą dla obojga, chociaż synek jest niby "duży" i "sam się sobą zajmuje".

Myślę że Twój synek jak każde dziecko które było długo jedynakiem, czuje się
odrzucony. Tym bardziej że siostrzyczka jest chora i wymaga jeszcze więcej
uwagi niż zupełnie zdrowe niemowlę. czuje się samotny i babcia stała się dla
niego "przystanią", bezpiecznym miejscem. Może myśli że chcecie go oddać do
babci bo Wam się znudził i macie "nowe dziecko"?

Ja 3 tygodnie po porodzie zrezygnowałam z oddawania Kuby babci na weekendy.
tydzień później zaczęłam sama chodzić po niego do przedszkola. Wcześniej,
zwłaszcza kiedy byłam w ciąży i musiałam się oszczędzać, bywał u babci 2-3 razy
w miesiącu, teraz przez ostatnie 6 miesięcy był 2 razy. Właśnie nie chciałam
żeby poczuł się "oddany", niepotrzebny.

Kuba nadal mnie "karze" za to że musi chodzić do przedszkola a ja zostaję w
domu z Zosią - zawsze są jakieś sceny przy wychodzeniu z przedszkola do domu
(rano odwozi go tata). Ale staram się poświęcać jakiś czas w ciągu dnia tylko
jemu, i traktować wypady do babci jak wyjątkowe święto (chociaż teściowa
wzięłaby go i co tydzień)a nie jak rutynę.

Nie czuj do siebie obrzydzenia! To zupełnie normalne że wydaje ci się że
większe dziecko "przeszkadza" w opiece nad mniejszym - problem w tym żeby nad
tym zapanować tak żeby dać obojgu ich porcję miłości, bliskości, ciepła. Ja też
bywam porywcza, klaps mi się zdarza bardzo rzadko (ostatnio kiedy dostałam
kapciem w kolano) ale się zdarza, potem przytulam, przepraszam, tłumaczę że
byłam zła, zdenerwowana a i tak źle się z tym czuję

Na Twoim miejscu zrezygnowałabym z weekendów u babci - spróbujcie spędzić
trochę czasu razem, a babcia jeśli chce pomóc może to zrobić u Was w domu.

Pozdrawiam, i mam nadzieję że Cię nie zanudziłam
Antonina
mama Kuby (4,5) i Zosi (6 m-cy)

[madziurex]

Chyba jesteś w naprawdę trudnej sytuacji. Wygląda mi na to,że teraz najbardziej
pomocy potrzebujesz Ty i Twój synek (córeczka jets za mała,żeby to ocenić, ale
nie wiadomo,co będzie dalej). Twoja sytuacja przypomina mi parę rzeczy:
- też miałam taką "toksyczną" babcię, która zabierała mnie rodzicom,wtrącała
się do wychowywania , popisywała się mną, chciała nawet,żebym z nią
zamieszkała.Ale ja za nią nie przepadałam i się broniłam(na tyle,na ile dziecko
może), a z Twoim synkiem jest chyba inaczej...
- moja mama, gdy urodziła jej się młodsza siostra (był jezcze średni braciszek)
zotała na rok(!) wywieziona na wieś do babci,żeby "nie przeszkadzała". Miała
wtedy 5 lat, a zaważyło to na całym jej życiu - do dziś czuje żal do rodziców i
pewnego rodzaju niechęć do siostry. Tak ze musicie bardzo uważać,bo dla dziecka
nie ma nic gorszego,jak odrzucenie (w jego mniemaniu) przez rodziców
- pracowałam jako opiekunka chłopca, którym wcześniej zajmowała się babcia i z
powodu nikłych kontaktów z rówieśnikami miał straszne problemy z zabawą z
dziećmi. Poszedł do przedszkola i został odrzucony przez grupę - wiadomo,jak
chowają dzieci babcie... (był po prostu tzw. lalusiem). Wtedy przeszedł pod
moją opiekę i powoli - na placach zabaw i wśród znajomych - przyzwyczaił się do
dzieci, zaczął sobie radzić.Po roku znów przedszkole - już OK.Tak że uwaga na
babcie!
Mój pomysł byłby taki (choć pewnie wyda się jak z księżyca) - żebyś zaczęła
pracować, a dziećmi zajmowała się -u Was w domu - niania. Korzyści: miałabyś
coś swojego, dom już by Cię nie przytłaczał, synek nie musiałby przeżywać
kolejnego stresu (przedszkole), mała nie musiałaby iść do żłobka, babcia może
przestałaby się wtrącać, rodzeństwo na pewno zbliżyłoby się do siebie. Wydaje
mi się,że syn teraz myśli w kategoriach "ja" i "oni"(czyli wy z córką).A tak
bylibyście RAZEM, choć nie przez cały dzień.No i syn poczułby,że jest na równi
z siostrą.A o to mu chodzi.
Sorry za długaśny post, ale b.się przejęłam tą historią. Może jakoś Ci
pomogłam.Pozdrawiam! Magda.

[pade]

Witam,
Dziekuję bardzo za zainteresowanie moim problemem.
Twój pomysł z nianią jest jak najbardziej logiczny, tylko w mojej sytuacji
nierealny. Po pierwsze firma, w której pracowałam przed urodzeniem córci
przestaje istnieć, a znależć pracę matce dwójki dzieci jest dość trudno. Nie
chcę zasłaniać się bezrobociem tylko poczekam, aż wejdziemy do unii i cała
wykształcona młodzież wyjedzie , może będzie wtedy więcej pracy dla
wykształconych trzydziestoletnich mam.
Poza tym najważniejsza przeszkoda-moje podejście do macierzyństwa. Dla mnie,
przynajmniej póki są maleńkie,(chociaż nie sądzę by miało się coś zmienić)
dzieci są najważniejsze na świecie. Byłam z synem dwa lata w domu i nigdy tego
nie żałowałam. Obserwowałam jak się rozwija, zdobywa świat, miałam dla niego
mnóstwo czasu i cierpliwości. Tego samego chcę doświadczyć z córeczką , chcę
być przy niej wtedy gdy najbardziej się zmienia, dorasta, chcę patrzeć na świat
jej oczami. To jest piękne i wtedy człowiek sam sobie przypomina jak wspaniale
być dzieckiem, być beztroskim, cieszyć się każdą chwilą i każdy drobiazgiem.
Zapracowani dorośli o tym zapominają. Moje dzieci niedługo dorosną i powoli
przestaną "czepiać się mojej spódnicy". Dlatego póki mnie potrzebują, chcę być
zawsze przy nich i służyć pomocą. Żebym tylko miała więcej siły i cierpliwości
to wszystko będzie o.k. A najważniejsze, żeby dzieci były zdrowe, to jest
dopiero skarb.
Uf, znowu się rozpisałam i pewnie juz was zanudzam tym tematem.
Dziekuję za wszystkie listy i pozdrawiam gorąco.
Ewelina

[noie]

Sama mam problemy z dzieciakami ale....czytajac twoj list przyszlo mi do glowy,
ze jesli twoja tesciowa naprawde tylko sie dzieciakami chwali i dzieci powoli
na to cierpia...to moze ciosem tak ? TZn moze udaloby ci sie dac babci corke na
pare godzin...Wiem ze matce jest ciezko takie male dziecko....Ale ...wlasnie te
ale jest super bo...Mozesz zaproponowac babci by wziela mala zamiast synka
skoro , ona jest taka kochana do dzieci...Najlepiej gdyby coreczka tam byla w
czasie gdy tesciowa mialaby gosci np. duzo gosci...Ty wyszlabys i gdyby cos
bylo....musialaby sama dac sobie rady i z corka i z goscmi. A ty z synkiem na
maly spacerek....do zoo....Co ty na to ?
Pozdrawiam
noie

[pade]

Dziękuje Wam kochane e-memy za słowa otuchy.
Na pewno skorzystam z Waszych rad, przede wszystkim synek będzie ze mna a
wyjazd do babci tylko na specjalne okazje. Godziłam się na te wyjazdy bo miałam
wrażenie , że mały nudzi się ze mną w domu. Ciągle tylko słyszał: cicho bo
Paulinka spi, nie krzycz, nie skacz, itd. U babci mógł sie wyszaleć , ale chyba
za daleko to wszystko poszło.
Pomysł by zostawić córcię u babci też jest dobry, tylko trochę się boję.
Mieszkamy dość daleko od siebie, i gdyby coś się działo, zanim bym dojechała...
Ciesze się, że jest to forum, że mozna sie z kimś podzielić swoimi problemami i
usłyszec rady.
Trzymajcie się ciepło.
mama starszego synka i młodszej córeczki