Pierwsze kroki w świat wiary

[the_dzidka]

To artykuł z GW czy z "Rodziny Radia Maryja"?
A tak nawiasem mówiąc: "Dziecko w kościele ma swoje prawa - musi
czasem biegać, jeść chrupki, pić soczek, wyjść na zewnątrz". A
pozostali wierni w kościele mają prawo w spokoju i ciszy
uczestniczyć w mszy. Przynoszenie do koscioła rozwrzeszczanego
gó..arza, który i tak NIC z tego nie rozumie, jest zwykłym terrorem
egoistycznych mamuś w stosunku do wiernych (w tym nieegoistycznych
mamus, które dziecko zostawiają w domu bądź idą z nim na specjalna
mszę dla małych dzieci, gdzie nikogo nie dziwi nawet malec pełzający
po ołtarzu).

Pierwsze kroki w świat wiary

[nosmokingorchestra]

czy ten tekst to prowokacja, czy rzeczywiscie ktos tak mysli?
jakim prawem mozna indoktrynowac religijnie dzieci? rownie dobrze mozna je
zmuszac do kultu krolewny sniezki albo innego kopciuszka. jak ktos bedzie
potrzebowal przezyc mistycznych/duchowych, to je sobie znajdzie jak przyjdzie mu
na to ochota. Nie manipulujmy umyslami maluchow i nie wciskajmy im naszych
"prawd objawionych". nie tworzmy kolejnego pokolenia rycerzy krzyzowych.

[pos3gacz]

nosmokingorchestra napisał:

> czy ten tekst to prowokacja, czy rzeczywiscie ktos tak mysli?
> jakim prawem mozna indoktrynowac religijnie dzieci? rownie dobrze
mozna je
> zmuszac do kultu krolewny sniezki albo innego kopciuszka. jak ktos
bedzie
> potrzebowal przezyc mistycznych/duchowych, to je sobie znajdzie
jak przyjdzie m
> u
> na to ochota. Nie manipulujmy umyslami maluchow i nie wciskajmy im
naszych
> "prawd objawionych". nie tworzmy kolejnego pokolenia rycerzy
krzyzowych.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Twój głos, pomimo tego, że masz rację, jest głosem ""wołającego
na puszczy"".
Dlatego nawet już w przedszkolach są próby tumanienia dzieci.
Reszta niech będzie milczeniem.

[nosmokingorchestra]

czy ja wiem? sytuacja nie jest do konca beznadziejna. moze najlepiej zaczac po
prostu dawac "dobry" przyklad. dzieci naprawde nie musza chodzic na religie w
przedszkolu i szkole, nie musza tez chodzic regularnie do kosciola. jesli
rodzice, ktorzy nie sa "przekonani" do ktorejs z religii zaczna wychowywac swoje
pociechy zgodnie ze swoimi rzeczywistymi przekonaniami to sytuacja zacznie sie
prostowac (katolicka portugalia, irlandia, hiszpania mocno zmienily sie przez
ostatnie dziesieciolecia).
grozny natomiast rzeczywiscie jest fanatyzm. dzieci fanatykow maja bardzo duze
szanse na mocne skrzywienie swiatopogladu. na to pomyslu nie mam

[shithead]

Co tam panie w Bolandzie? Ano będziemy miały nowego świętego.
Módlta się.....
...Nie ma, jak to katolskie idiotyzmy.

[nosmokingorchestra]

kon jaki jest kazdy widzi (i kazdy widzi go inaczej ;])
fakt juz zostal zauwazony. ale jak dorosli beda sie wyzywali od zgnilych
ateistow czy ksenofobicznych katoli, to ich dzieci na tym wiele nie zyskaja.

[mirrandel]

no dobrze, a przekazywanie wartości np. ekologicznych, przeciwnych okrucieństwu dla zwierząt, pokazywanie właściwych postaw to też indokrynacja? Przeciez na tym polega WYCHOWANIE, że przekazuje sie dziecku WARTOŚCI, które wyznaje rodzic. To tak, jakby mówić, że ekolog indokrynuje swoje dziecko ucząc je segregacji odpadów. to po prostu WYCHOWANIE w duchu pewnych wartości. Jeśli ktoś jest wierzący, przekazuje wartości religijne- miłość bliźniego, poszanowanie dla życia, empatię, afirmację pierwiastka duchowego człowieka, wiarę w Boga. Jeśli ktoś jest niewierzący POWINIEN przekazać dziecku podobne wartości odwołując się do etyki, moralności, intelektu.

Ergo, uczenie dziecka wiary to element wychowania w duchu wyznawanych przez rodziców wartości. I tylko, jeśli rodzic naprawdę te wartości wyznaje i sie do nich stosuje, wychowanie przyniesie skutek. Bo jeśli ktoś będzie mówił: nie krzywdź innych, a potem kopnie bezdomnego psa, to wszystko jedno, czy będzie chrześcianinem czy ateistą- dziecko zapamięta to samo- fałsz i przekonanie o bezkarności i przyzwolenie na krzywdę.

[nosmokingorchestra]

jest pewna roznica pomiedzy religia a ekologia - jedno opiera sie na wierzeniach
drugie na faktach.
poza tym kto powiedzial, ze szacunek do bliznich, poszanowanie dla zycia,
empatie itp. mozna przekazac skuteczniej za posrednictwem "tlumaczenia"
religijnego? robiac sobie przekroj przez historie swiata mozna zauwazyc (a
przynajmniej mi sie to jakos kojarzy)ze krew bliznich byla rozlewana w
najrozniejszy sposob wlasnie z powodow religijnych. natomias jakos nie
przypominam sobie wolnomysliciela (najtrudniej przypomniec sobie cos, czego sie
nigdy nie wiedzialo ;]), ktory by nawolywal do wojen w imie ateizmu ;]

[sun_of_the_beach]

nosmokingorchestra napisał:

> jest pewna roznica pomiedzy religia a ekologia - jedno opiera sie na wierzeniac
> h
> drugie na faktach.

Hehehe. Nie znam innej w miarę nowej idei, które są tak dogmatyczne, irracionalne, histeryczne i posługujące się indiktrynacją jak ekologia.

[nosmokingorchestra]

chcesz sobie pogadac o ekologii? nie ma sprawy, ale to na forum o ekologii, ok?
(inna sprawa, ze na bazie ekologii mozna by sobie zbudowac calkiem ciekawy
system wierzen ;] no ale to tak samo jak na bazie kazdej innej nauki ;])

[sun_of_the_beach]

nosmokingorchestra napisał:

> chcesz sobie pogadac o ekologii? nie ma sprawy, ale to na forum o ekologii, ok?
Nie rozumiem - sama wywołałaś temat. Trzeba było wcześniej się orientować, że będzie dla ciebie niewygodny.

[nosmokingorchestra]

temat ekologii byl poruszony przez mojego przedmowce - bez czytania poprzednich
postow rzeczywiscie mozna czegos nie zrozumiec ;] i dalej uwazam ze nie jest to
temat na to forum (co nie oznacza, ze jest niewygodny;])

[kasiutka34]

To nie indoktrynacja, lecz wychowanie. Ja tak byłam wychowywana
przez moich rodziców i sama tak wychowuję nasze dzieci, tj. od
pierwszych miesięcy ich życia zabieram je do cerkwi, gdzie aktywnie
uczestniczą w nabożeństwach poprzez uczestnictwo w Eucharystii. Dziś
moja 5-letnia córka koniecznie chciała iść "na górę" (tj. na chór),
dokąd je czasami zabieram. Gdy widziała mój opór, zaczęła
śpiewać "Kirije Eleison" , no i poszłyśmy "na górę". Dzieci lubią
być z dorosłymi, w świątyni też.

[nosmokingorchestra]

> Dziś moja 5-letnia córka koniecznie chciała iść "na górę" (tj. na chór),
> dokąd je czasami zabieram. Gdy widziała mój opór, zaczęła
> śpiewać "Kirije Eleison" , no i poszłyśmy "na górę". Dzieci lubią
> być z dorosłymi, w świątyni też.

czym to sie rozni od: dzis moj 5-letni syn koniecznie chcial ogladac film dla
doroslych (horror po 23), ktory czasami z nami oglada. gdy zobaczyl nasz opor
zaczal spiewac na cale gardlo "i can't get no satisfaction" stonesow, no i
posadzilismy go miedzy nami na kanapie. dzieci lubia byc z doroslymi, w pokoju
telewizyjnym tez.

cos nie tak z porowaniem? droga krzyzowa nie dosc krwawa? plagi egipskie malo
drastyczne? hiob zbyt malo tredowaty? krucjaty i inkwizycja zbyt tolerancyjne?

[blueberry77]

A ja czytając ten artykuł w "Dziecku" pomyślałam sobie, że szkoda że nie ma
nigdzie rad dla NIEwierzących rodziców - jak odpowiadać na pytania dziecka,
które na pewno prędzej czy później gdzieś usłyszy, że jak ktoś nie chodzi do
kościoła to będzie się smażył w piekle. Czy posyłać na religię, czy nie? Co
zrobić, żeby dziecko nie czuło się gorsze, odrzucone w swoim środowisku?

[nosmokingorchestra]

ludzie jawnie nienalezacy do kosciola naleza do mniejszosci. jesli rodzice chca
dac dzieciom wybor w przyszlosci co do ich wiary, to sila rzeczy te dzieci tez
beda zyly w miejszosci. no i teraz jest dylemat - czy oszczedzic dziecku
"przyjemnosci" bycia troche innym, czy starac sie go nauczyc, ze bedac innym tez
mozna zyc. mysle, ze w obecnych czasach bycie innym nie jest juz takie trudne
jak kiedys ;] czlowieka nie mozna zmuszac do wierzenia w cokolwiek ani mu tego
zabraniac. trzeba dac mu wybor, a on sam zacznie szukac, jesli bedzie mial taka
potrzebe. im bedzie mial wiecej informacji przed podjeciem decyzji, tym lepiej
dla niego. a co do odrzucenia, to mysle, ze lepiej byc odrzuconym przez czesc
srodowiska niz docelowo nie akceptowac samego siebie.

[zonka77]

czy ten tekst to prowokacja, czy rzeczywiscie ktos tak mysli?
jakim prawem mozna indoktrynowac religijnie dzieci? rownie dobrze mozna je
zmuszac do kultu krolewny sniezki albo innego kopciuszka. jak ktos bedzie
potrzebowal przezyc mistycznych/duchowych, to je sobie znajdzie jak przyjdzie mu
na to ochota. Nie manipulujmy umyslami maluchow i nie wciskajmy im naszych
"prawd objawionych". nie tworzmy kolejnego pokolenia rycerzy krzyzowych.

nie rozumiem kompletnie powyższej wypowiedzi - jak to nie mam przekazywać wiary
swojemu dziecku?? Jeśli to dla mnie najważniejsza sprawa na świecie a za swoją
największą odpowiedzialność uważam właśnie przekazanie wiary i nauczenie o Bogu?
No więc jednak my dziecku przekazujemy od maleńkiego naszą wiarę i dzisiaj mogę
z wielką radością powiedzieć że moja córka jest wierząca i jedną z moich
największych modlitw to modlitwa o to aby to jej zostało na całe życie.

Modlimy się wspólnie codziennie. Moja córka ma też codziennie cichy czas aby się
pomodlić i wyznać Bogu grzechy dzisiejszego dnia (pomagam jej w tym tylko kiedy
mnie prosi bo nie wie jak coś wyrazić ale z reguły robi to sama) Czytamy jej
Biblię (najpierw dla najmłodszych - Biblia w obrazkach, teraz już NT) oraz
przerabiamy razem różne chrześcijańskie opracowania dla dzieci.

Nie, nie jestem "moherem" nie słucham RM, nie jestem katoliczką. Jestem
protestantką.

Co do uczestnictwa w nabożeństwie to u nas nie jest problem, dzieci mają szkółkę
niedzielną, są osoby zajmujące się maluchami za małymi na naukę, jeast nauka dla
dzieci nieco starszych oraz dla wczesnoszkolnych. Nastolatkowie już siedzą na
nabożeństwie z dorosłymi.

Ja wierzę w Boga, w Jezusa i Ducha św. Wierzę też w to co pisze w Biblii. Dla
mnie jeśli moje dziecko kiedyś odeszłoby od Boga byłby to największy cios. Bo
wiem że jeśli świadomie odrzuci Ewangelię to nie będzie zbawiona. Na szczęście
nie znam dziecka które wychowało się w wierzącej rodzinie i koniec końców
stałoby się niewierzące - dzieciaki przechodzą swoje bunty, nieraz odchodzą na
jakiś czas ale wracają zawsze. Zresztą wg Biblii jeśli ktoś raz uwierzy szczerze
i z serca to będzie zbawiony.

Uważam że mam pełne prawo nauczać swoje dzieci wiary. A z punktu widzenia tej
wiray mam wręcz obowiązek to robić.

Mam ogromną nadzieję że dzięki temu jak ją wychowamy i czego ją nauczymy w
dorosłym zyciu będzie miała mocny fundament w Bogu.

[nosmokingorchestra]

no fakt, nie rozumiesz kompletnie ;]
to, ze ktos wierzy, nie zmiena faktu, ze nie powinien narzucac nikomu swojej
wiary, nawet swojemu dziecku. wiary nie mozna nauczyc. mozna przekazywac
tradycje, wiadomosci, ale wiara to nie nauka ;]
pozdrawiam ;]

[zonka77]

No wybacz ale to dla mnie niepojęte co piszesz. Jak to nie można przekazywać
swojemu dziecku. Oczywiście że można - moim obowiązkiem wręcz jest wychować
dzieci w wierze. Oczywiście że jako dorosłe osoby będą mogły podjąć inną decyzję
i na to niestety wpływu mieć nie będę. Teraz mam. Zresztą - Jezus zachęcał aby
przyprowadzać do Niego dzieci i mówił ze właśnie ich wiara jest najpiękniejsza i
najczystsza. I taką wiarę właśnie widzę u mojego dziecka i to mnie cieszy. To
chyba ty nie rozumiesz co to znaczy być wierzącym. Jako chrześcijanka mam
ewangelizować innych a własnych dzieci nie? Może tylko naprawdę wierzący
człowiek jest w stanie pojąć jak ważne jest wychowanie dziecka w wierze. Dla
mnie nie ma wyższej wartości jaką chciałabym jej przekazać.

[nosmokingorchestra]

a czy przyjmujesz, ze istnieja na swiecie inne wyznania? sa nawet ludzie, ktorzy
twierdza, ze sa bezwyznaniowi ;] czy uwazasz, ze Twoja wiara jest najlepsza?
najprawdziwsza? dzieci nie naleza do nas. nawet nasze dzieci do nas nie naleza.
one maja swoj wlasny umysl i mysle, ze powinnismy im pozwolic wierzyc w co chca.
a jezeli my czujemy sie dobrze w naszych przekonaniach religijnych to mozemy im
tylko dac jak najlepszy przyklad naszym postepowaniem. jest roznica pomiedzy
stwierdzeniami "ja wierze ze..." i "masz wierzyc ze.." ;]

[zonka77]

Czyli Twoim zdaniem jak idę do kościoła to dziecko mam gdzieś zostawiać? Jak się
modlę to dziecku mam nie pozwalać?
Ty nie rozumiesz - dla mnie wiara = zbawienie. I chociaż uważam ze inni mają
prawo wyboru to jednak wierzę że droga do zbawienia jest jedna. Nie wyobrażam
sobie sama być wierząca a pozbawiać możliwości zbawienia własne dziecko. Albo
żyć z nadzieją że może kiedyś samo się nawróci. Przypuszczam że nie zaczytujesz
się w Biblii więc być może stąd Twoje niezrozumienie

Dzieci nie należą do mnie tylko do Boga. A moim zadaniem jest je wychować i do
Boga przyprowadzić. Tak jak ty możesz wierzyć że jego nie ma albo że każda wiara
jest dobra tak ja mam prawo wierzyć że Jezus jest jedyną drogą i w związku z tym
właśnie tego nauczać moje dzieci.
I jeszcze jedno - ja nie mówiłam nigdy dziecku "masz wierzyć że"
Córka się wychowała po prostu od maleńkiego w wierzącej rodzienie. Od małego
jest w zborze, na szkółce niedzielnej. Dla niej jest to tak oczywiste jak
oddychanie czy jedzenie. I mam wielką nadzieję że ta baza pozwoli jej kiedyś
zbudować życie na dobrym fundamencie.
Biblia mówi jasno na jakich zasadach można być zbawionym a ja wierzę w Biblię. Z
tego powodu nie - nie uznajęinnych dróg, choć uznaje prawo ludzi do wyboru.
Każdy może wierzyć w co chce ale ja nie muszę wierzyć że to go zaprowadzi do
zbawienia. Prawda?

[zonka77]

I do wiry nie da się zmusić. Nikt za człowieka nie uwierzy - jeśli moje dziecko
teraz czy potem postanowi że nie będzie wierzyć to ja będę się o nią gorąco
modlić ale do niczego jej nie zmuszę.

[nosmokingorchestra]

nieporozumienie polega na tym, ze ja nie mowie (a przynajmniej staram sie) przez
pryzmat moich przekonan religijnych. po prostu uwazam, ze moje przekonania
religijne sa moje i tylko moje i w tym momencie nie dyskutuje o nich. rozmawiamy
o tym, czy mozna dzieciom "mieszac" w glowach wierzeniami ich opiekunow.

[zonka77]

To co dla Ciebie jest "wierzeniami" dla mnie jest głęboką wiarą i podstawą
życia. A jedną z podstawowych cech chrześcijaństwa jest właśnie nie
zatrzymywanie wiary dla siebie - to jest wręcz grzechem. Wręcz odwrotnie -
obowiązkiem ludzi wierzących jest ewangelizacja. A własnych rodzin i dzieci w
pierwszej kolejności.
Myślę że nieporozumieniem jest to że nie znasz podstaw wiary chrześcijańskiej,
akurat na tym poziomie nie różniącej się w zależności od odłamu - wszyscy
chrześcijanie co do Ewangelizacji i nauki dzieci są chyba zgodni. Mówienie ze
moja wiara jest moją sprawą jest zaprzeczeniem tejże wiary. Jak pisałam - wg
Biblii jest to grzech.

[nosmokingorchestra]

raczej nie sposob zyc na tej szerokosci geograficznej i nie znac podstaw wiary
chrzescianskiej ;] wydaje mi sie jednak, ze nie mozna dalej dyskutowac o
zasadach, bedac jednoczesnie nimi zwiazanymi. nie kwetionuje Twoich przekonan,
ale dlaczego Ty kwestionujesz wlonosc wyboru przekonan innych? czy naprawde
uwazasz, ze tylko Twoja religia ma monopol na prawde?

[zonka77]

> uwazasz, ze tylko Twoja religia ma monopol na prawde?

szczerze mówiąc - Tak
I jednak odsyłam do Biblii jesli będziesz kiedyś miała czas i ochotę. Bo jest to
dla jednych podstawa a dla innych przynajmniej jedna z podstaw wiary
chrześcijańskiej i jak byk tam stoi i to w wielu miejscach że droga do zbawiania
jest jedna i tylko jedna. Tą drogą jest Jezus. Nie nazwałabym się chrześcijanką
uznając że są inne drogi. To jest po protu sprzeczne
I wiem że niejeden katolik dla "poprawności politycznej" i dla złagodzenia zasad
powie że ojej, może nie jest tak, może każdy Bóg to jeden i ten sam Bóg. Dlatego
m.in nie jestem już katoliczką bo jest to właśnie jeden z fałszywych elementów w
tym wyznaniu. To zaprzecza Biblii. Zaprzecza sensowi śmierci Jezusa. Zaprzecza
Słowu Bożemu.

Nie kwestionuję wolności wyboru - każdy ma wybór i każdy musi dokonać wyboru.
Ale co do konsekwencji innego wyboru mam swoje zdanie ale nie wartościuję ludzi
wg ich wyboru. Będę szanować osobą wierzącą na równi z niewierzącą - tylko będę
mieć inne zdanie na tema tego co się z taką osobą po śmierci stanie i będę
próbowała jednak przynajmniej przekazać Ewangelię - oczywiście nie na siłę bo na
siłę sie nie da. Mogę też się za taką osobe modlić i za wieu sięmodlę, M.in za
mojego niewierzącego brata. Którego bardzo kocham i szanuję, chociaż w głębi
ducha martwię się bardzo i modlę się żeby jednak miał okazję zmienić zdanie
zanim umrze.Aczkolwiek jeśli nie zmieni - jego wybór szanuję to i nie mam żadnej
mocy aby to zmienić.

I o ile co do innych moim obowiązkiem jest przekazać i zostawić o tyle co do
moich dzieci jest to szczególna troska aby postarać się zaszczepić i przekazać.
Co może być dla mnie ważniejsze od ich zbawienia? Nie mam mocy im dać tego
zbawienia one tez kiedyś dokonająwyboru czy żyć w wierze, ja tylko mogę własnym
przykładem i nauką je zachęcić, nauczyć, jak pisałam zaszczepić wiarę w nich -
jak tylko mogę najlepiej. I za to jestem odpowiedzialna wspólnie z mężem również
przed Bogiem - za nasze dzieci. (dla ścisłości na razie jedno bo następne
dopiero w moim brzuchu rośnie)

[nosmokingorchestra]

hmm, a ja nie uwazam, ze moje przekonania sa na 100% sluszne ;] podwazam je
sobie pogladami innych, a czasami z braku laku sam je sobie na druga strone
przekrecam ;] tak dla sportu (a ponoc sport to zdrowie - tak twierdza niektorzy).
powodzenia ;]
pozdrawiam ;]

[mama303]

zonka77 napisała:

> Będę szanować osobą wierzącą na równi z niewierzącą - tylko będę
> mieć inne zdanie na tema tego co się z taką osobą po śmierci
stanie

A co sie z taką osobą niewierzącą stanie po śmierci?

[zonka77]

Co się stanie? Jeśli człowiek odrzuca świadomie Boga to po śmierci czeka go
wieczność w oddzieleniu od Boga i cierpieniu. Dodam że to nie są moje słowa ani
broń Boże moje życzenie - to są słowa Boże. Tak wynika ze słów Jezusa.

[armagon]

Żal mi Cię. Nauki JEzusa mało miały wspolnego z tym, co można oglądać w KRK. Chrzest w dzieciństwie to idiotyzm i wyrazna indoktrynacja pozniej - 1 komunia, bierzmowanie. Chrzest powinien byc po osiągnięciu 18 lat życia.

Zwykłe pranie mózgu,kiedy jest najbardziej podatny

[junk666]

Ten mechanizm leży u podstawy każdej religii, konsekwencje dla dziecka są
poważne, największą jest upośledzenie racjonalnego rozumowanie w latach
szkolnych i dorosłym życiu jeżeli dziecko nie upora się z tym(tzn. z paradoksami
jakie wprowadza religia) w latach dojrzewania.

Pomyślcie o dzieciach z karabinami w afryce, nie krzywdzie młodego umysłu ...

armagon

[zonka77]

Ale kogo Ci żal - mnie?
Chrzest przyjełam w wieku dwudziestu paru lat. Mój mąż trzydziestu paru. A moja
córka przyjmie wtedy kiedy będzie chciała i będzie gotowa.

I zgadzam się w 100% że Nauki Jezusa mało miały wspólnego z tym, co można
oglądać w KRK

nie ma u nas ani pierwszej komunii ani bierzmowania.

[mama303]

Zonka, to ja Ci współczuję. Wierzysz w takiego okrutnego boga?

[mama303]

mama303 napisała:

> Zonka, to ja Ci współczuję. Wierzysz w takiego okrutnego boga?

Mnie to najbardziej odrzuca od wiary w Boga - ludzie starsznie Was
kocham jak we mnie wierzycie, ale jak nie wierzycie....to juz ja Wam
pokażę!.

[zonka77]

Nie wierzę w okrutnego boga. Wierzę w Boga świętego, potężnego, sprawiedliwego
ale i miłosiernego i kochającego ludzi.

Czego wy mi współczujecie

[sniyg]

Twoje dziecko wierzy we wszystko co jej przekazujesz, bo dla dziecka to co mówią rodzice to prawda. Gdybyś modliła się codziennie i zabierała córka do kościoła który wiedzy w krasnoludki, twoja córka wierzyłaby w krasnoludki, i do nich się modliła.

Widać, że wiara w twoim życiu jest bardzo ważna, i twoja córka będzie pewnie tak samo jak ty wierząca, bo nasiąknie od małego twoimi poglądami, nie ma wyjścia, na twój obraz i podobieństwo, gdybyś była muzułmanką, nasiąkła by nie biblią tylko koranem.

Gdyby urodziła się w jakiś plemionach afrykańskich, wierzyła by w jeszcze co innego. Wszyscy ci wierzący są przekonani, tak jak ty, że ich wiara jest najlepsza, i pewnie wielu modli się również za ciebie, wierząc że po śmierci nie dostąpisz zbawienia. Tak jak ty teraz modlisz się za brata.

Zwyczajnie, kwestia przypadku urodzenia się w takiej a nie innej kulturze oraz funkcji jakie pełni wiary, bo wiara wielu ludziom dodaje siły, powoduje że lepiej psychicznie funkcjonują, przeżywają stany połączenia z Bogiem, dodatkowo człowiek potrzebuje mieć poczucie sensu życia, a jak czegoś nie potrafi zrozumieć, to tlumaczy to sobie, że Bóg wie lepiej, a człowiek to proch marny, powinien być pokorny i zaufać Bogu, co często pozwala pogodzić się z wieloma zjawiskami dużo łatwiej niż innym, np. ze śmiercią bliskich, czy z własną śmiertelnością. To zjawisko tzw. ufności w mądrość Boga.
To pewnie utrzymuje przy wierze.
Plus kościoły, zbory, wspólne śpiewy, modlitwy z tłumem, to działa na emocje i dodaje pewności co do własnej wiary.

[zonka77]

no cóż - dla Ciebie to kwestia przypadku, dla mnie wypęłnieni e planu Bożego dla
mnie i mojej rodziny.

Tak jak Ty masz prawo wierzyć że to przypadek, ja mam prawo wierzyć ze nie.

[pj.pj]

> obowiązkiem ludzi wierzących jest ewangelizacja.

Jak dla mnie to właśnie jest największym nieszczęściem, jakie światu przyniosło
chrześcijaństwo - ten nieszczęsny prozelityzm, za którym poszła nietolerancja
religijna i wojny religijne.

Poza tym, zonko, spróbuj zrozumieć, że na świecie są ludzie, dla których prawda
czy wiara wygląda inaczej i ich razi i krzywdzi taka postawa, jak twoja.

[aniorek]

Najpierw dzieciom sie kladzie do glowy wlasne przekonania, a potem sie cierpi,
jak dorastaja i zmieniaja poglady na zupelnie przeciwne. Moja matka uwaza fakt,
ze nie chodze do kosciola, za porazke wychowawcza i wydaje sie byc dla niej
nieistotne, ze jestem uczciwa osoba i zyje w zgodzie z innymi.

[monkamaj]

moja babcia podobnie
dla niej oznaką jej troszczenia się o nas było, ze nas na pielgrzymki jako
dzieci zabierała, a teraz żadne z nas do koscioła nie chodzi

[zonka77]

Tzn jaka postawa?

Mnie nie krzywdzi to że wielu tutaj nie wierzy. Czemu więc kogoś krzywdzi to że
ja wierzę?

Mnie nie krzywdzi nawet to że wielu uważa że źle wychowuję swoje dziecko. Ja w
przeciwieństwie do nich nie mówię im jak mają swoje dzieci wychowywać a jedynie
opisuję jak ja to robię jako osoba wierząca.
Jeśli nie jesteś wierząca to jakie dla Ciebie ma znaczenie że ja myślę to co
myślę. Przemocy nie znoszę i nie stosuję. Chrześcijaństwo, prawdziwe
chrześcijaństwo również nie promuje przemocy a to że było wykorzystywane do
wojen i polityli to już wina LUDZI - nie Boga.

[marajka]

Równie dobrze można spytac:jakim prawem narzucacie dziecku ateizm?
Dorośnie to samo zrezygnuje z religii. Jakim prawem decydujecie za
nie?
Ja nie uważam, że moja wiara jest najlepsza. Ale prawdziwa-nie ma
wiary "najprawdziwszej" i mniej prawdziwej. Jeślo ktoś określa się
jako chrześcijanin, wierzy w Trójcę Świętą. Jako muzułmanin- w
Allaha. Jako neopoganin- w Światowida
Wychowywano mnie w katolicyzmie, nie ukrywając istnienia innych
religii. Wybrałam ewangelicyzm. Wiem, że ludzie wierzą w różnych
bogów, szanuję ich i interesuje mnie ich wiara,ale ja w innych nie
wierzę. Wierzę tylko w Jednego Boga. Wiara to nie jest światopogląd-
wiesz, że są różne, równe, nie ma jedynego prawdziwego. Dla
wierzących ich wiara jest jedyną prawdziwą. Na tym polega.

[kocianna]

Moje dziecko chodzi ze mną do kościoła na specjalną mszę, gdzie maluchy starsze
mają swoje kazanie, a maluchy młodsze kładą się na posadzce, wspinają na ławki
albo wrzeszczą w swoich wózkach. A na zakrystii jest udostępnione przejście do
toalety i przewijak stoi. I to osoby bezdzietne muszą się dostosować do szumu i
hałasu, a nie odwrotnie.
Czy wychowanie w wierze jest indoktrynacją? Przecież jest to przekazywanie
podstawowych dla mnie wartości, równoznacznych dla mnie z miłością, szacunkiem
itp., które KAŻDY chyba chce wpoić swoim dzieciom.

[arturkosmal]

> Czy wychowanie w wierze jest indoktrynacją?

Tak, jest. Za Wiki:

Indoktrynacja - proces korzystający z propagandy w celu wpajania określonych
ideologii, poglądów lub przekonań. (...) Istotną cechą indoktrynacji jest
świadome pozbawianie wiedzy o kierunkach przeciwnych do promowanych.

Pierwsze kroki w świat klamstwa i schizofrenii

[brat_oblat]

Widze, ze wszystkie najlepsze metody wzbudzania milosci do wujka
Stalina znalazly sie w tym obrzydliwym artykule.

[arturkosmal]

> Równie dobrze można spytac:jakim prawem narzucacie dziecku ateizm?
> Dorośnie to samo zrezygnuje z religii. Jakim prawem decydujecie za
> nie?

Nikt dziecku nie narzuca ateizmu. Dziecko rodzi się niewierzące i jest to dla
człowieka naturalny stan. Dopiero w wyniku indoktrynacji w pierwszych latach
życia jest mu "narzucana" wiara. Jakim prawem decydujesz za nie, którą wiarę ma
przyjąć ?

[f00ferror]

Każde dziecko rodzi się ateistą

[nosmokingorchestra]

hmm, wybacz, ze troche przerysuje sytuacje ale stwierdzenie:
> Równie dobrze można spytac:jakim prawem narzucacie dziecku ateizm?
> Dorośnie to samo zrezygnuje z religii. Jakim prawem decydujecie za
> nie?
mozna wg mnie zastapic tym samym, tylko za "religie" podstawic jakiekolwiek inne
"przyzwyczajenie" ograniczajace swiatopoglad (uff, nie napisalem nic o
narkomanii?? ;])
ateizmu sie nie narzuca, ateista czlowiek sie rodzi ;] nie bede tutaj dyskutowal
z ludzmi, ktorzy mowia, ze jak ktos swiadomie/nieswiadomie zostal poddany
jakiemus obrzadkowi (chrzest np), tudziez urodzil sie w takich, a nie innych
okolicznosciach, automatycznie przynalezy do grona "religijnych" i trzeba mu to
tylko uzmyslowic. tak wiec czlowiek rodzi sie ateista i wcale nie uwazam, ze
ateisci sa szczesliwsi/lepsi od ludzi religijnych. ale dajmy im moze wybor, czy
pasuje im zycie w zgodzie z takimi a nie innymi regulami. nie bedzie tak lepiej?
(inna sprawa, ze ludzi, ktorzy nie potrzebuja sobie tlumaczyc swiata
istota/istotami wyzszymi, jest kilka/kilkanascie procent - tak z moich
prywatnych obliczen ;]) moze takiemu zblakanemu katolikowi lepiej spasuje
brzuchaty budda?

oj misiu o malym rozumku

[ateista.polski]

> Równie dobrze można spytac:jakim prawem narzucacie dziecku ateizm?

rownie dobrze to ty mozesz spytac: jakim prawem narzucac dziecku oddychanie,
poniewaz ateizm jest tak samo pierwotny. jakos nikt nie rodzi sie z prawdami
wiary w glowie, dopiero tacy prozelici wkladaja dzieciomna sile do glowy takie
glupoty.

[pos3gacz]

zonka77 napisała:

> No wybacz ale to dla mnie niepojęte co piszesz. Jak to nie można
przekazywać
> swojemu dziecku. Oczywiście że można - moim obowiązkiem wręcz jest
wychować
> dzieci w wierze. Oczywiście że jako dorosłe osoby będą mogły
podjąć inną decyzj
> ę
> i na to niestety wpływu mieć nie będę. Teraz mam. Zresztą - Jezus
zachęcał aby
> przyprowadzać do Niego dzieci i mówił ze właśnie ich wiara jest
najpiękniejsza
> i
> najczystsza. I taką wiarę właśnie widzę u mojego dziecka i to mnie
cieszy. To
> chyba ty nie rozumiesz co to znaczy być wierzącym. Jako
chrześcijanka mam
> ewangelizować innych a własnych dzieci nie? Może tylko naprawdę
wierzący
> człowiek jest w stanie pojąć jak ważne jest wychowanie dziecka w
wierze. Dla
> mnie nie ma wyższej wartości jaką chciałabym jej przekazać.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

**jak to nie można przekazywać**
TY nie przekazujesz, TY je po prostu tresujesz.
Do Ciebie nic nie dociera.

[zonka77]

O, widzisz, jak ty dobrze wiesz co się u mnie w domu dzieje

Nazywaj sobie jak chcesz - dla mnie wychowanie dziecka w wierze jest tak samo
ważne jak dla innych wychowanie go w niewierze.

Nie wiem czy jesteście w stanie to załapać Jeśli nie to trudno...

[ik_ecc]

zonka77 napisała:


> Na szczęście
> nie znam dziecka które wychowało się w wierzącej rodzinie i koniec
> końców
> stałoby się niewierzące - dzieciaki przechodzą swoje bunty, nieraz
> odchodzą na
> jakiś czas ale wracają zawsze.

Serio nie znasz??? Nie zartuj...

Moja babcia - szalenie wierzaca, aktywna w kosciele cale zycie,
bardzo pilnujaca tego zeby jej dzieci byly wierzace - ani moj
ojciec ani jego siostry wierzace nie sa. A siostry nawet KUL
skonczyly. Wszyscy troje sa 100%-wymi ateistami. Dodam, ze po 50-tce
sa wszyscy, wiec ten ich bunt cos dlugo trwa.

Moja najblizsza przyjaciolka byla oazowiczka i harcerka koscielna,
teraz jest tzw. walczaca feministka, pro-aborcyjna, absolutnie (i
bardzo aktywnie) antykoscielna i niewierzaca.

Moja dalsza przyjaciolka - tez oazowiczka w ktoryms momencie, teraz
tez twierdzi ze wierzaca nie jest, dziecka nie ochrzcila, do
kosciola nie chodzi, itp.

Znam wiecej. Serio Ty nie znasz? Ciezko uwierzyc...

[zonka77]

Sprecyzuję - nie nie znam dorosłego protestanta wychowanego w naprawdę wierzącej
rodzinie który w wieku dorosłym na stałe odszedł od wiary. Owszem pewnie takich
jest wielu ale ja akurat nie znam

I proszę zwróć uwagę na to "naprawdę"
Bo dzieci które się pogubiły z rodzin protestanckich znam ale nie moge
powiedzieć że ich rodzice swoim życiem pokazują swoją wiarę.
Wielu też nie przywiązuje wagi do ewangelizacji własnych dzieci i traktuje to
jako coś co się samo dokona z racji pobytu w kościele.
I owszem takie dzieci mają chwiejną podstawę chociaż przecież jako dorośmi mogą
się nawrócić jak każdy. Ja przecież wychowałam się w rodzinie katolickiej w
której wspólna modlitwa była czymś wstydliwywm . Tata do kościoła owszem ganiał,
babcia klepała codziennie pół godziny modlitw, ja na religię byłam zaprowadzana
a mimo to w wieku kilkunastu lat uznałam ze ja wcale wierząca nie jestem i
nawróciłam się zmieniając wyznanie.

Przepraszam ale dla mnie skończenie KUL, jeżdżenie na oazy i bieganie do
kościoła to nie są oznaki wiary.

Wychowanie w wierzącej rodzinie to niedokładnie napisałam - chodziło mi o
ewangelizację od małego i wychowanie w rodzinie gdzie rodzice są naprawdę
wierzącymi ludźmi. Sądzę że w takiej rodzinie jest o wiele większa szansa na to
że dziecko nie odejdzie kiedyś od Boga.

[salommea]

> Bo dzieci które się pogubiły z rodzin protestanckich znam ale nie
moge
> powiedzieć że ich rodzice swoim życiem pokazują swoją wiarę.

dlaczego pogubiły się? przecież każdy może znaleźć swoją drogę. To,
że ktoś stał się ateistą czy agnostykiem wcale nie znaczy, że się
pogubił. Strasznie mi sie to wydaje nietolerancyjne. Ja przyjmuję,
że ktoś wierzy i nie twierdzę, że został "wciągnięty", czy coś w tym
rodzaju, nie wartościuję negatywnie. Dlaczego ludzie wierzący
uznają, że tylko ten jeden wybór jest słuszny?

[babcia47]

sama jestem ateistka, ale jestem w stanie zrozumieć ten punkt
widzenia..Dla rodzica, który wierzy w taka a nie inna konstrukcje
swiata i takie a nie inne konsekwencje odstępstw od "wiary" odejście
od religii przez dziecko może być "pogubieniem"!Może byc kojarzone z
robieniem sobie krzywdy..ja problem widze w czymś innym: na ile
wierzacy rodzice są w stanie zaakceptować i uszanować "niewierzenie"
swoich dzieci jeżeli kiedys okaże sie, że nie została im
udzielona "łaska wiary"??? Sama doświadczyłam brutalnych zachowań
(fizycznych i psychicznych) zarówno ze strony mamy jak i dalszej
rodziny, kiedy w wieku ok 12 lat stwierdziłam, że to w co każe
wierzyć KK do mnie nie przemawia..i to paradoksalnie jeszcze
bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że ich wiara jest bardzo
powierzchowna, a zachowanie niezgodne z wyznawanymi zasadami..czyli
że to co mi przekazywano przez poprzednie 12 lat jest "niewiarygodne"

[ik_ecc]

zonka77 napisała:

> Sprecyzuję - nie nie znam dorosłego protestanta wychowanego w
naprawdę wierzące
> j
> rodzinie który w wieku dorosłym na stałe odszedł od wiary. Owszem
pewnie takich
> jest wielu ale ja akurat nie znam

Mieszkasz w Polsce?

Moj maz jest z protestanckiej rodziny (jest Brytyjczykiem). Jego
matka byla z silnie wierzacej rodziny (wg niej, ale Ty pewnie bys
polemizowala - patrz ponizej), ale swoim dzieciom wiary juz nie
wciskala.

> I proszę zwróć uwagę na to "naprawdę"

Bardzo niesprecyzowany wymog, pod ktory mozna wszystko pociagnac.
Jesli dziecko odeszlo od wiary - znaczy rodzice nie starali sie
wystarczajaco i nie ewangelizowali "tak naprawde". Czyli, tak w
zasadzie, wedlug tego co mowisz, miara "naprawdziwosci" wiary
rodzicow jest to czy ich dzieci pozostaly przy wierze czy nie..?
Mozna i tak.

> Przepraszam ale dla mnie skończenie KUL, jeżdżenie na oazy i
> bieganie do
> kościoła to nie są oznaki wiary.

Oczywiscie, ze nie. Dla Ciebie oznaka wiary jest to czy dzieci
delikwenta sa wierzace czy nie...

Trzymam kciuki (szczerze), zebys sie na tym nie przejechala.

[zonka77]

> Oczywiscie, ze nie. Dla Ciebie oznaka wiary jest to czy dzieci
> delikwenta sa wierzace czy nie...

nie! Na litość - nie i jeszcze raz nie. Długo by dyskutować. Tak mieszkam w
Polsce i obracam się w środowisku ludzi wierzących więc znam ich naprawdę wielu.
Nie chcę chyba wchodzić w dyskusję co to znaczy byćwierzącym czy nie - o tym
raczej dyskutowałabym z innym wierzącym. Zresztą nie moją sprawą jest oceniać. I
nie - nie uważam że jeśli dziecko delikwenta nie jest wierzące to "delikwent"
też nie jest. Napisałam tylko o własnych doświadczeniach - uważam że wychowanie
w wierze z pewnością zwiększa szanse utrzymania się w wierze w dorosłości. Tylko
tyle.
Nie jeszcze raz powtarzam nie jest miarą wiary rodziców to czy dziecko jest
wierzące czy nie!!
Ja po prostu znam akurat takie przykłady gdzie są wielkie problemy z dziećmi i
niestety widać wyraźnie że kłopoty te zaczęły się w domu - przez niewłaściwe
wychowanie i duży rozdźwięk pomiędzy wyznawanymi zasadami a życiem praktycznym.
To chyba za dużo tłumaczenia - znam nawet rodzinę pastora gdzie dzieci są
przyczyną poważnych problemów w kościele i znając tą rodzinę od lat wiem ze wina
jest po stronie rodziców niestety ewidentnie.
Jednak tam gdzie widzę konsekwencję i życie potwierdzające wyznawanąwiarę widzę
też fajne dzieciaki i to dorosłe dzieciaki które są wierzącymi ludźmi. To tylko
MOJE doświadczenia - tylko tyle. Wiem że nie zawsze tak jest ale uważam że
dorastanie w miłości, wierze, w rodzinie gdzie rodzice praktykują, modlą się,
sznująsię, kochają i pokazują własnym życiem przykład zdecydowanie pomaga. Co
nie znaczy że wierzący = doskonały. No my sami narobiliśmy kupę grzechów w życiu
i nadal robimy ale rozmawiamy o tym, nie uznajemy siebie za doskonałych,
potrerafimy przyznać przy dziecku że potąpiliśmy źle bo jesteśmy tylko ludźmi a
ludzie grzeszą. Musiałabyjm tu całą epopeję wypisać żeby dokłanie opisaćo co mi
chodzi - ale z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ nie o to co ty piszesz!!

przepraszam za błędy

[zonka77]

wysłałam za szybko (zanim sprawdziłam)

[ik_ecc]

OK - ja nie atakowalam, tak mi sie tylko wylogizowalo z tego co
napisalas.

Z reszta, czekaj - dalej tak piszesz. Ze jesli dzieci odeszly to
znaczy ze byl "duży rozdźwięk pomiędzy wyznawanymi zasadami a życiem
praktycznym" - czyli wiara jednak ta nieprawdziwa... A tam gdzie
dzieci wyrosly na wierzace - "rodzice praktykują, modlą się,
sznują się, kochają i pokazują własnym życiem przykład" - czyli,
wiara ta "prawidzwa".

Co mozna z tego innego wywnioskowac? Wydaje mi sie, ze racje masz,
tak przy okazji, tylko sie teraz sama przed soba zapierasz. Dziwne.

[zonka77]

niczego się nie zapieram, nie chcę pisać "Zawsze" lub "nigdy"
Zauważam jakąś regułę, coś co często widzę dookoła siebie ale nie chcę twierdzić
że zawsze tak musi być bo uważam że to byłaby głupota z mojej strony.
Nie będę też oceniać z góry każdego, napisałam o własnych doświadczeniach i nie
chcę aby ktokolwiek uznał że usiłuję oceniać wszystkich i że sądzę że znalazłam
"złoty środek" na to jak wychować dziecko aby było wierzące w dorosłym życiu.

Raczej chodziło mi o to że uważam że w takiej czy takiej sytuacji są o wiele
większe szanse na odejście lub nieodejście. I ze widzę często że brak wiary u
dzieci zaczyna się w braku wiary lub słabej wierze rodziców. Podkreślam - wedle
moich obserwacji często ale nie napiszę że zawsze tak jest ponieważ tak nie uważam.

Ogólnie - generalizuję aby pokazać jakiś schemat.

[salommea]

Na szczęście
> nie znam dziecka które wychowało się w wierzącej rodzinie i koniec
końców
> stałoby się niewierzące - dzieciaki przechodzą swoje bunty, nieraz
odchodzą na
> jakiś czas ale wracają zawsze. Zresztą wg Biblii jeśli ktoś raz
uwierzy szczerz
> e
> i z serca to będzie zbawiony.


no to właśnie pisze do Ciebie jeden taki egzemplarz. Moja rodzina
jest bardzo wierząca. Natomiast ja, poprzez naukę, otwarcie sie na
inne religie (poznawanie i studiowanie zwyczajów religijnych innych
kultur), wiele, naprawdę wiele przemyśleń na ten temat doszłam do
wniosku, że jestem jednak agnostykiem. Jednak nie będzie mi to
przeszkadzało w czytaniu dziecku Bibli dla dzieci na podobnej
zasadzie jak mitologii greckiej. Wytłumaczę dziecku czym jest
Religia i jak będzie chciało, to w przyszłości stanie się
człowiekiem wierzącym.

[zonka77]

jeszcze raz powtarzam - nie piszę że nie ma dzieci wychowanych w wierzącej
rodzinie które są niewierzące. Napisałam że JA nie znam takiego dziecka - bo nie
znam. I nie sprecyzowałam - chodzi mi o to że w tych rodzinach w których widać
życie z Bogiem gołym okiem jak na dłoni dzieci są również związane z Bogiem,
nawracją się wcześnie itp. To dla mnie osobiście taki pozytywny przykład i sama
chciałabym tworzyć taką właśnie rodzinę. I nie są to dzieci które żyją tylko w
rodzinie ale są to dzieci które są NAWRÓCONE. To nie jest gwarancja, co się
dzieje w sercach i umysłach dzieci i doroslych tego nie wiem ani ja a nikt inny
tylko Bóg. Ale jest to ułatwienie, dla rodziców zaś jest to spełnienie obowiązku.

Jednak nie znaczy to że rodzice mają jakąkolwiek moc żeby uczynić swoje dzieci
wierzącymi. Jest takie powiedzenie - Pan Bóg nie ma wnuków Każdy sam
podejmuje taką decyzję i czy jest szczera i trwała wie tylko on sam. My możemy
tylko przekazać, skierować, nauczyć, pokazać własnym przykładem i to jako
rodzice wierzący mamy wręcz obowiązek zrobić.

[pos3gacz]

zonka77 napisała:

> czy ten tekst to prowokacja, czy rzeczywiscie ktos tak mysli?
> jakim prawem mozna indoktrynowac religijnie dzieci? rownie dobrze
mozna je
> zmuszac do kultu krolewny sniezki albo innego kopciuszka. jak ktos
bedzie
> potrzebowal przezyc mistycznych/duchowych, to je sobie znajdzie
jak przyjdzie m
> u
> na to ochota. Nie manipulujmy umyslami maluchow i nie wciskajmy im
naszych
> "prawd objawionych". nie tworzmy kolejnego pokolenia rycerzy
krzyzowych.
>
> nie rozumiem kompletnie powyższej wypowiedzi - jak to nie mam
przekazywać wiary
> swojemu dziecku?? Jeśli to dla mnie najważniejsza sprawa na
świecie a za swoją
> największą odpowiedzialność uważam właśnie przekazanie wiary i
nauczenie o Bogu
> ?
> No więc jednak my dziecku przekazujemy od maleńkiego naszą wiarę i
dzisiaj mogę
> z wielką radością powiedzieć że moja córka jest wierząca i jedną z
moich
> największych modlitw to modlitwa o to aby to jej zostało na całe
życie.
>
> Modlimy się wspólnie codziennie. Moja córka ma też codziennie
cichy czas aby si
> ę
> pomodlić i wyznać Bogu grzechy dzisiejszego dnia (pomagam jej w
tym tylko kiedy
> mnie prosi bo nie wie jak coś wyrazić ale z reguły robi to sama)
Czytamy jej
> Biblię (najpierw dla najmłodszych - Biblia w obrazkach, teraz już
NT) oraz
> przerabiamy razem różne chrześcijańskie opracowania dla dzieci.
>
> Nie, nie jestem "moherem" nie słucham RM, nie jestem katoliczką.
Jestem
> protestantką.
>
> Co do uczestnictwa w nabożeństwie to u nas nie jest problem,
dzieci mają szkółk
> ę
> niedzielną, są osoby zajmujące się maluchami za małymi na naukę,
jeast nauka dl
> a
> dzieci nieco starszych oraz dla wczesnoszkolnych. Nastolatkowie
już siedzą na
> nabożeństwie z dorosłymi.
>
> Ja wierzę w Boga, w Jezusa i Ducha św. Wierzę też w to co pisze w
Biblii. Dla
> mnie jeśli moje dziecko kiedyś odeszłoby od Boga byłby to
największy cios. Bo
> wiem że jeśli świadomie odrzuci Ewangelię to nie będzie zbawiona.
Na szczęście
> nie znam dziecka które wychowało się w wierzącej rodzinie i koniec
końców
> stałoby się niewierzące - dzieciaki przechodzą swoje bunty, nieraz
odchodzą na
> jakiś czas ale wracają zawsze. Zresztą wg Biblii jeśli ktoś raz
uwierzy szczerz
> e
> i z serca to będzie zbawiony.
>
> Uważam że mam pełne prawo nauczać swoje dzieci wiary. A z punktu
widzenia tej
> wiray mam wręcz obowiązek to robić.
>
> Mam ogromną nadzieję że dzięki temu jak ją wychowamy i czego ją
nauczymy w
> dorosłym zyciu będzie miała mocny fundament w Bogu.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Mówi Ci to coś -=- kochaj bliźniego swego jak siebie samego. Jednak
chyba nie. Zmuszając swoje dziecko do czegoś czego ono nie rozumie,
a nawet nie jest w stanie pojąć o co tak właściwie Tobie chodzi,
wyrządzasz mu ""wątpliwą przyjemność"".Dziecko dorastając i
zdobywając coraz to wiekszą wiedzę o życiu może Cię nawet
znienawidzieć za to, że zmuszałaś go do praktyk dla niego nie
zrozumiałych.
Czy Tobie byłoby przyjemnie, gdyby, ktoś tak na siłę zmuszał Cię
do czegoś. Bardzo wątpię. Dlatego Twoje postępowanie przypomina
postępowanie tresera dzikich zwierząt w cyrku.
A jak wiadomo im wczesniej zaczniesz tresurę, tym lepsze wyniki
osiągniesz.

[zonka77]

Moje dziecko nie jest zwierzęciem. Jest bardzo inteligentną dziewczynką
Potrafię zrozumieć że ktoś jest niewierzący ale nie rozumiem skąd taka wrogość.
Sami uważacie swoją drogę niewychowywania dzieci w wierze za jedyną słuszną - a
mnie zarzucacie że nie dociera.
Ja NIKOMU nie mówię jak ma postępować ze swoim życiem i ze swoimi dziećmi.
Za to ja żyję wg zasad na które się zdecydowałam, jesteśmy wraz z mężem wierzący
i taką właśnie tworzymy rodzinę.
Czy to tak trudno pojąć?
Wyobraź sobie że tak bardzo jak ty wierzysz że nie powinno się wychowywać
dziecka w wierze tak bardzo ja wierzę że się powinno.
Ty się martwisz żeby dziecko miało prawo wyboru, ja się martwię żeby było
zbawione. To jest moje WIARA - jak mam żyć wbrew niej bo komuś się wydaje ze tak
będzie lepiej? Dla mnie nie ma nic lepszego niż życie z Bogiem. Każdy chce dać
swoim dzieciom to co najlepsze bo je kocha z całego serca - tak i ja swoją córkę
kocham i zrobię co mogę aby żyła z Bogiem.

I mój wpływ na nią się skończy naturalnie - kiedy ona dorośnie i zacznie
decydować sama. Na razie to ja jestem rodzicem a ona dzieckiem i to ja ją
wychowuję tak jak uważam za słuszne.

A może powinnam jej dać wolną rękę we wszystkim? Może niech robi co chce? Jakie
mam prawo decydować czy ona będzie dobra czy zła? Chce kraść? Niech kradnie.
Chce bić - niech bije. Ups - nie pozwalam czyli co - tresuję?

Niektórzy z was nie pojmują że wiara to nie jest tylko coś o czym się mówi. To
nie jest chodzenie do zboru w niedzielę. To nie jest śpiewanie piosenek. To jest
coś najważniejszego w życiu i mówienie że nie powinnam tego przekazywać dzieciom
dla mnie jest wręcz kuriozalne.

[greyorchid]

Jedno co mi się nie podoba w postawie wierzących rodziców to to jak zachowaliby się gdyby ich dziecko przestało wierzyć w boga(nie chodzi mi o kryzys wiary ale o trwałą decyzję dorosłego człowieka). Na swoim przykładzie i wielu moich znajomych - reakcja rodziców jest daleka od okazania tolerancji... Skutek? Oziębienie stosunków, kłótnie, płacze - im dłużej przyglądam się mojej mamie tym bardziej chciałabym żeby religie nigdy nie powstały. Czy znienawidziłabyś swoje dziecko, mimo to że jest dobrym człowiekiem i cię kocha? Tylko za to co wyczytałaś w starych książkach i usłyszałaś od księży? Jedni potrzebują personifikacji dobra i sprawiedliwości by życie miało sens, innym wystarcza że znaleźli się na tym świecie jeden niepowtarzalny raz i chcą to najlepiej jak mogą wykorzystać.

[greyorchid]

Zgadzam się i proszę o artykół dla ateistów/ rodziców świadomych tego że dziecku nie powinno się narzucać wiary.

Pierwsze kroki w świat wiary

[lolinka2]

Sam artykuł - dość jednostronny. Autorka w swej ograniczonej
percepcji rzeczywistości nie dostrzega ludzi wierzących, nie
będących katolikami, nie używających ikonek lub krzyży do modlitwy,
nie palących świeczek i nie chodzących do kościoła na msze, ale np
na zebrania zborowe. Dobra, przywykłam do tego, że w powszechnej
świadomości ja i moja rodzina nie istniejemy. Niedosyt jednakże
pozostaje....

Komentarze dotychczasowe artykułu. The_dzidka, powiedz mi, proszę,
jak pogodzisz swój komentarz z miłością bliźniego - tak, tak... do
tego małego bliźniego, który krzyczy, pije soczek, nie usiedzi przez
godzinę (ba - nawet przez 5 minut) w jednym miejscu... Bo
zniesmaczona jestem szczerze powiedziawszy takim traktowaniem
dzieci. Gdzież one się mają religijności w jej najszczersych
przejawach nauczyć, skoro "czym skorupka za młodu..."? Nauczą się od
takich the_dzidek - i to takiej formy religijności, że nie życzę
sobie spotkać tych dzieci za ileś lat na swojej drodze, bo niewiele
dobrego może z tego wyniknąć, jeśli się dokształcą na omówionym
przykładzie....
Przyznam, że cieszę się mocno i doceniam jeszcze bardziej fakt, że w
moim zborze (ani terytorialnie w żadnym ze zborów do których
należałam dotychczas) nie miałam problemu z traktowaniem moich
dzieci przez osoby o nadmiernie rozwiniętym ego. Tu działa właśnie
miłość, radość, pokój, wielkoduszna cierpliwość, życzliwość, dobroć,
wiara, łagodność i panowanie nad sobą - innych wobec moich potomkiń
i moja (nasza, bośmy z małżem przecież biblijnie jednym ciałem)
wobec innych, przejawiająca się w tym, że zasady i granice ustalamy,
konsekwentnie dbamy o ich przestrzeganie, skracamy nadmierną
ekspansywność dzieciaków i przed a także po zebraniu dbamy, żeby
wiedziały po co, jak, dlaczego się tam wybierają.

[zonka77]

co do artykułu to też nie rozumiem z tymi ikonkami ani tego powiedzenia żeby nie
pokazywać dziecku Biblii najpierw tylko własną miłość. Nie widzę szczerze mówiąc
sprzeczności międy pokazywaniem własnej miłości do dziecka rodziny i ludzi a
nauczaniem Biblijnym...

No z oczywistych względów ołtarzyki u nas w grę nie wchodzą - ale to chyba
artykuł napisany przez katoliczkę dla katolików. A żyjąc w katolickim kraju
przyzwyczaiłam się że chrześcijanin dla wilu = tylko katolik. Trudno
Bardziej mnie zdumiewają osoby uważające że nie mam prawa nauczać wiary i
przekazywać jej swoim dzieciakom...

[the_dzidka]

Ode mnie sie niczego nie nauczą, bo ja jestem niewierząca i
bezwyznaniowa. Co najwyżej nauczą się, że żadna religia nie ma
monopolu na prawdę. Natomiast zdarza mi sie czasami być w kościele i
widzieć, co wyrabiają dzieci (nie wszystkie, oczywiście) i jak na to
reagują współwyznawcy. Przypomniał mi sie teraz taki obrazek - 2
kwietnia 2005 roku, godzina 19-ta, poznańska katedra wypełniona po
brzegi klęczącymi ludźmi, zdrowaśki lecą - i w tym wszystkim
chłopczyk na oko pięcioletni, bawiący się w samolot. Z wszystkimi
efektami dźwiękowymi. A jego opiekunka nic, tylko wali te zdrowaśki!
ten chłopiec, jak już powiedziałam, miał około 5 lat. I co - nauczył
się czegoś, ganiając (zapewne) od maleńkości do kościółka?
Moja miłość bliźniego polega na tym, żeby dac żyć innym. W tym
wypadku - nie zadręczać go krzykiem marudzącego, znudzonego w
kościele dziecka. Moja miłość bliźniego nie dopuszcza również
mówienia z lekceważeniem/politowaniem/pogardą "uczą się od _takich_
lolinek2", bo żadna lolinka2, zwłaszcza osobiście mi nieznajoma, na
coś takiego nie zasługuje. Last but not least, moja miłość bliźniego
nie dopuszcza myśli, że wierzący sa gorszym gatunkiem człowieka
("takiej formy religijności, że nie życzę sobie spotkać tych dzieci
za ileś lat na swojej drodze, bo niewiele dobrego może z tego
wyniknąć, jeśli się dokształcą na omówionym przykładzie....") I moja
miłość bliźniego nakazuje mi w tej chwili, jako że świętujesz ważne
święto w twojej religii, zyczyć Ci wszystkiego najlepszego.

[lolinka2]

małe niezrozumienie: nie pisałam że wierzący vel nie są gorszym
gatunkiem. Fakt, że z precyzją wyrażania myśli mam ostatnio na
bakier, chodziło mi o to, że osoby ganiające za młodu (i w starości)
do miejsc kultu, gdzie od maleńkości spijają jad od 'wiernych'
(notabene czemu dziecko i jego matka to nie wierni...?), którym
przeszkadza to lub owo, mogą nauczyć się na zasadzie przykładu
niekoniecznie religijności wynikającej z wiary, a raczej
upierdliwości do sześcianu i braku wyrozumiałości (taka faryzejska
stricte litera prawa). I dlatemuż nie byłabym najszczęśliwsza mając
z takimi ludźmi kontakty, z powodów ... technicznych, tak to
ujmijmy, funkcjonalnych.
Za przytyk "takich the_dzidek" przepraszam, bo poniosło mnie
istotnie.
A święto w sobotę. Jak sobie zamrożę życzenia, to chyba nadal świeże
będą...?

Pierwsze kroki w świat wiary

[kruk51]

Ten artykuł, to miły gest w stronę polskiego katolandu i jego Kościoła!
Tylko, czy nie lepiej uczyć dziecko samodzielnego myślenia ? I wpajać mu, że
bardzo wiele zależy w życiu od niego samego, a nie świętości i
wiary. Jestem ofiarą tej kultury i tej wiary. Przez całe życie liczyłem
na cud sprawiedliwości, prawdy i rzetelności. Sromotnie się rozczarowa
łem. Tak właśnie wychowuje się w kulturze fasadowości wiary, bez odnie
sienia do mózgu. Czyli czysty szamanizm moherowy. Nie byłem zdolny do
samodzielności. Wpojono mi, że w wierze w Boga znajdę właściwe rozwią
zania. Nic z tego nie wyszło. Stałem się pomiotem cwaniaków różnego
autoramentu. Przepraszam tych , którzy wierzą i nie są w stanie mnie
zrozumieć. To nie ich wina.

[zonka77]

Obawiam się że faktycznie wpojono Ci wiedzę a nie wiarę. Mnie również. Z tą
różnicą że kiedy miałam kilkanaście lat sama doszłam do tego że coś z tą wpojoną
wiarą jest nie tak. Niby wiedziałam ze Bóg jest. Ale nie znałam Go naprawdę.
Dopiero kiedy Go poznałam i naprawdę mu zaufałam i "oddałam" Jemu życie
zrozumiałam i doświadczyłam co to znaczy żyć z Bogiem i owszem - dzięki niemu
znajduję rozwiązania. I nie ma to nic wspólnego z niesamodzielnością. Nie
siedzę i nie czekam aż mi z nieba spłynie. Działam. Żyję. Planuję. Byle z Bogiem
i z modlitwą. Śmiem twierdzić że całkiem nieźle sobie w życiu radzę

Znam tyle osób które niestety nigdy nie studiowały Biblii, nigdy nie dotknęły
wiary głębiej. Dla których wiara = praktyki religijne i które są dzisiaj bardzo
rozczarowane że te praktyki nie przynoszą skutku.
Ale wiele z takich osób, w tym ja, mój mąż i moi rodzice nawróciło się i
doświadcza życia z Bogiem naprawdę. Szamanizmu u nas nie ma - nie znajdziesz
święcenia przedmiotów, wiary w obrazki i figurki, odpustów, odprawiania rytuałów
- za to znajdziesz ludzi mających żywą relację z Bogiem.

[zonka77]

i rozumiem takich ludzi jak ty kruku ponieważ sama byłam kiedys bardzo
rozczarowana i myliłam obrzędy, dogmaty i inne ludzkie pomysły z wiarą.
Dzięki Bogu dotarło do mnie że zawiodłam się na praktykach i instytucji a nie na
Bogu.

[guderianka]

Nie jestem katoliczką ani protestantką -ani członkinią żadnego
innego kościoła

Podoba mi się to co napisała zonka-kobieta jest pewna siebie, swej
wiary i swej wartości i wie, że dla jej dziecka to najlepsze. Chyba
nie ma nic gorszego , jeśli chodzi o wychowanie w wierze (duchowości)
dziecka przez rodzica chwiejnego, zmieniającego wyznania, stale
poszukującego.
Dziecko potrzebuje bezpieczeństwa, potrzebuje wiedzieć że rodzic
wie, co robi

[mmaupa]

Zonko, zastanawiam sie, co sie stanie jesli Twoja coreczka zakocha sie w
ateiscie dla ktorego ewangelizacja dziecka jest nie do przyjecia. Bedziesz
interweniowac?

[zonka77]

JA sama się zakochałam w człowieku niewierzącym...Najpierw myślałam że nigdy
nie uwierzy. W Biblii jest napisane że żona może "zbawić" męża a mąż żonę -
chodzi o wymodlenie nawrócenia. Ale pisze też że nie wiesz mężu czy zbawisz
swoją żonę ani żono czy zbawisz męża. Podkreślam że nie chodzi tu o zbawienie
człowieka przez człowieka ale o długotrwałą modlitwę o to aby współmałżonek się
nawrócił. Ale to raczej dotyczy osoby które się nawróciły będąc już mężem/żoną i
o nawrócenie ich współmałżonków. Mimo to wzięłam sobie to do serca

Ślub w kościele z osobą deklarującą się jako niewierząca jest chyba niemożliwy -
nie u nas przynajmniej

To jest trudna sytuacja. Ja np nawróciłam się jako nastolatka ale to nie było
takie prawdziwe nawrócenie. Było to fajne - fajni ludzie, fajna muzyka którą
tworzyłam (liceum muz) fajny zespół - fajna atmosfera. Moi rodzice się nawrócili
co było dla mnie cudem - hurrra, alleluja.
Ale nie miałam nikogo kto by mi naprawdę tłumaczył, kto by mnie prowadził. To
było bardzo powierzchowne. Rozbiło się w drobny mak kiedy wyjechałam do innego
miasta, nie chodziłam do kościoła. Zakochałam się w rozwodniku, zamieszkałam z
nim, zaszłam w ciąże...
I od tego czasu oprzytomniałam. Postanowiłam zrobić wszystko żeby ten bałagan
doprowadzić do porządku i udało mi się.
Mój mąż się nawrócił - też postąpiliśmy źle bo kiedy za niego wychodziłam to
jego nawrócenie było średnio szczere, raczej na potrzeby ślubu. Ale ja miałam
bardzo małą wiedzę Biblijną, byłam nieświadoma wielu spraw, a niestety pastor z
nami nie rozmawiał, godził się na wszystko. Ale chyba taka miała być moja droga.

W każdym razie - ja się bardzo modliłam. I mój mąż się nawrócił. Dzisiaj jest
wierzący i to bardzo. Ale aby do tego doszło Bóg nas przeprowadził przez ciężkie
doświadczenia - za co dzisiaj jestem bardzo wdzięczna.

Więc wiem co to znaczy popełniać błędy. Wiem co to znaczy być bardzo młodym i
bardzo zakochanym. Moja córka będzie miała o tyle lepiej że ona od małego jest
wychowana inaczej, będzie miała zupełnie inną podstawę, wiedzę i świadomość.
Mnie nikt nigy nie tłumaczył na czym powinno polegać małżeństwo, jaka to jest
odpowiedzialność wielka. Jak od strony Biblijnej wygląda związek z osobą
niewierzącą. Jeśli mimo swojej wiedzy i świadomości córka kiedyś podejmie
decyzję o związku z niewierzącym człowiekiem będę z nią szczera - opowiem własne
doświadczenia, uświadomię czego się podejmuje. Zresztą jeśli będzie z nim żyć
bez ślubu - będzie żyć w grzechu. Ale to będzie jej odpowiedzialność, nie moja.
z moim dzisiejszym stanem wiary, wiedzą i świadomością nie zdecydowałabym się na
związek z niewierzącym - mam nadzieję że moja córka będzie bogatsza o to
doświadczenie, wiedzę i wiarę.
Zawsze będzie moją córką i będę ją kochać. Nie będę decydować za nią. Będzie
znała moje zdanie ale nie odwrócę się od niej za nic. Zresztą również jej
ewentualnego męża będę traktowała tak jak każdego innego - jak najlepiej.
Jednocześnie będę się za niego modlić i nie będę kryć moich przekonać ale też
nie będę ich narzucać. Chociaż będzie mnie to w głębi i martwiło bardzo i
bolało. Jak wielu innych rodziców modlimy się już od małego o dobrego wierzącego
męża dla córki - a z własnego doświadczenia wiem że moc wiary jest ogromna. Ufam
Bogu i wiem że będzie to co ma być. Na zapas się nie martwię

Co do wychowania dziecka - to będzie sprawa mojej córki.

[...]

[jola_z_dywit_2006a]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[aniorek]

Ciekawa jestem, czy bedziesz taka wyrozumiala, gdy dziecko za pare lat oznajmi
Ci, ze nie wierzy w Boga i nie ma zamiaru ochrzcic Twojego wnuka, czy wychowac
go w tej samej wierze. Nie zaboli Cie to ani troche? Zycze Twojemu dziecku, ze
nadal bedziesz taka tolerancyjna, ze nie bedzie slyszalo od Ciebie wyrzutow. Ja
niestety nie mialam tego szczescia. Rowniez bylam indoktrynowana od samego
poczatku, znam tez bardzo dobrze biblie (fajne bajki, bracia Grimm sie nie
umywaja). I wlasnie to glebokie poznanie sprawilo, ze przejrzalam na oczy i ani
do kosciola, ani do pana z broda siedzacego na chmurce juz nie wroce. Swietnie
sie z tym czuje, a jak umre, no coz, zgodnie z Twoja opinia, bede cierpiec po
wsze czasy.

[zonka77]

Oczywiście że będzie boleć. Nie dla tego że nie będzie robić czego ja chcę ale
dla tego że będę się martwiła o nią.
Ale to będzie jej decyzja. Ona nie jest moją własnością. "dostałam" ją na parę
lat na wychowanie, ona jest osobnym bytem, człowiekiem o wolnej woli i owszem
będzie sama finalnie decydowała jak chce żyć.

>I wlasnie to glebokie poznanie sprawilo, ze przejrzalam na oczy i >ani
> do kosciola, ani do pana z broda siedzacego na chmurce juz nie >wroce

Tak wygląda różnica pomiędzy wiedzą a wiarą. Ja nie indoktrynuję ślepu i sucho
mojej córki. Staram się jej przekazać dostosowaną do jej wielu wiedzę ale przede
wszystkim wiarę - miłość, nadzieję. Na własnym przykładzie. Staram się jej
pokazać jak żyć. Jak dzieła Bóg a naszym życiu. Rozmawiamy, ona ma wiele pytań a
ja szukam na nie odpowiedzi w Biblii i we własnej głowie. Jeśli wydaje Ci się że
ja codziennie sadzam dziecko naprzeciw siebie i przepytyję ją z historii
Biblijnych to się grubo, grubo mylisz.

A wiecie że moja córka jest w przedszkolu jedynym dzieckiem które nie boi się
śmierci? (Ktoś tam pisał o strachu i straszeniu z powodu wiary)

> a jak umre, no coz, zgodnie z Twoja opinia, bede cierpiec po
> wsze czasy.

Właśnie dla tego ciągle piszę że opieram się na Biblii nie na swojej opinii. Wg
mojej opinii to życzę Ci wszystkiego naj i jak dla mnie obyś była wiecznie
szczęśliwa.
Jeśli odrzucasz Boga to nie wg mnie będziesz cierpieć a wg Biblii.

Jeśli tak dobrze znasz Biblię to chyba wiesz dokładnie jakie są konsekwencje
niewiary więc skąd to pisanie że to moja opinia.

[ausir]

Słyszałaś kiedyś o czymś takim jak ślub cywilny?

Do Zonki77 pytania dwa

[pj.pj]

Zonka, przeczytałam wszystkie Twoje posty (nawet te długie), raz nawet po drodze
coś odpowiedziałam, ale po całej lekturze mam do ciebie 2 pytania:

- czy Ty w ogóle potrafisz rozmawiać z ludźmi o innych poglądach? Bo te
argumenty w stylu (to nie cytat, ale raczej streszczenie) "tak jest nie dlatego,
że ja tak uważam, ale dlatego, że 1) tak powiedział Jezus, 2) tak jest napisane
w Biblii" dosyć zamykają możliwość dialogu. Ja na przykład nie jestem
chrześcijanką i ani Jezus, ani Biblia nie są dla mnie ostatecznymi autorytetami.
Argument, że Ty tak uważasz byłby dla mnie bardziej przekonujący (w kontekście
tego, co Ty robisz i uważasz za słuszne, oczywiście, nie w szerszym znaczeniu)
niż powoływanie się na jednego z wielu żydowskich proroków i księgę uznawaną za
świętą przez część populacji - bo ja tak to widzę

2) jakiego protestanckiego wyznania jesteś? "ewangelicy" to nie do końca
precyzyjne określenie

[zonka77]

> 1) tak powiedział Jezus, 2) tak jest napisane
> w Biblii" dosyć zamykają możliwość dialogu

hmm. A co mam pisać. Dla mnie to SĄ ostateczne autorytety więc się do nich
odnoszę. Skoro dla Ciebie nie są - twoja sprawa, nie będziesz się ze mną zgadzać
i tyle. Nie jest możliwe zgodne zdanie pomiędzy wierzącym i niewierzącym w
kwestiach wiary.

> Argument, że Ty tak uważasz byłby dla mnie bardziej przekonujący

Jest to dosyć normalne że wierząca osoba chce przekazać nie to co ona sama myśli
ale to co mówi Biblia i to w co wierzy. To wynika z moich przekonań. Nie chcę
głosić własnych pomysłów a Boże - a to że ja się z nimi zgadzam i myślę tak samo
jest chyba oczywiste skoro piszę ciągle że jestem wierząca...

> niż powoływanie się na jednego z wielu żydowskich proroków i księgę uznawaną za
> świętą przez część populacji - bo ja tak to widzę

Możesz to widzieć jak chcesz - ja widzę to po swojemu i tak to przedstawiam

nie napisałam że jestem ewangelikiem. Jestem baptystką.

[kruk51]

Miłe Panie ! Znam sens wiary ! Znam historię ! Znam, życie. Rzeczywiście są
ludzie, którym prowadzenie za rączkę przez życie odpowiada. Jestem pragmatykiem
i zawsze byłem zbuntowany. To nie dla mnie. Pisał Wieszcz; sam sobie sterem
żeglarzem okrętem...... I oto mi
chodziło całe życie. Umieć być wolnym, rozumieć i przeżyć życie w/g
swoich wartości i rozumienia. Bez fałszu obłudy i w prawdzie. Wiem to
jest trudne ale mnie satysfakcjonuje.

[aniorek]

Dokladnie tak jest. Niektorzy musza byc prowadzeni za raczke. Ale jakby przyszlo
podatek zaplacic koscielny, to nagle by sie okazalo, ze Polska to kraj
ateistyczny.

A tak w ogole to na okolicznosc swiat przypomina mi sie cytat z South Park:

"Look, I'm just saying that somewhere between Jesus dying on the cross, and a
giant bunny hiding eggs there seems to be a gap of information."

[ready4freddy]

cytat dobry, ale mam lepszy:

"When the bug-eyed monsters land, and we're both pinned down in a foxhole by
alien laser fire, you'll be whimpering to your non-existent God and I'll go out
in blaze of glory knowing I'd lived a good life and had a good death."

najwyrazniej GW przypomniala sobie o bliskiej sobie ongis tzw. inteligencji
katolickiej (cokolwiek to jest, poza tym, ze oksymoron).
poradnik indoktrynacji, ale chyba potrzebny: wiekszosc chodzacych do kosciola,
podejrzewam, mialaby spore problemy z odpowiedzeniem dziecku, po co o robia. i
dlaczego ciagna je ze soba. na cale szczescie nikt mnie nigdy do kosciola nie
ciagal, co uczynilo mnie odpornym na natarczywy prozelityzm i rozmaite
sekciarskie indoktrynacje

Autorka nie rozróżnia wiary od indoktrynacji

[0golone_jajka]

Naiwnie sądzi, że rytualne uprawianie wspólnej modlitwy ma coś wspólnego z prawdziwą wiarą. Chce by wmawiać dziecku "prawdy objawione" już od niemowlęctwa. Takie dziecko będzie miało skrzywiony pogląd na świat i trudno mu będzie zerwać z wpojonmi za młodu zwyczajami i poglądami. To jest krzywdzenie dziecka, pozbawienie go wyboru, wmawianie jedynie słusznej prawdy... zalosne

Pierwsze kroki w świat wiary

[7eki]

Dlaczego zmusza się dzieci do wiary ? Robi się im pranie mózgu i oszukuje ?
Dajcie im wolną wolę ! Dajcie im możliwość samodzielnego poznawania, logicznego
myślenia, uczenia się rzeczywistości, matematyki, zachowań ludzi, uczenia się
reakcji na wszystko co je otacza. Kiedyś same zaczną zastanawiać się nad tym czy
jest coś więcej niż ten świat, w którym mają przyjemność żyć. Nie masz czasu na
to żeby wytłumaczyć swojemu dziecku każdego szczegółu osobno i dlatego
wykorzystujesz do tego religię ? Przeczytałeś chociaż raz Stary i Nowy Testament
? Założę się, że tego nie zrobiłeś i nawet nie wiesz na co skazujesz swoje
dziecko! Przemyśl to ! Ateizm i Transcendentalizm są przyszłością i jedyną drogą
do odkrycia prawdy.

Molestowanie umyslowe

[brat_oblat]

Takie molestowanie umyslowe dzieci jest przestepstwem i powinno byc
scigane.

[...]

[agami18]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

Pierwsze kroki w świat wiary

[kkkamlot]

Czy pan bog lubi lody?...o to to lepiej pana ksiedza nie pytac.


Pani Zonk77napisala:
"Jedyny sposób, by odkryć granice możliwości, to przekroczyć je i
sięgnąć po
niemożliwe"
Czy to jest Pani motto?Jezeli tak to moze by Pani kiedys
zastanowila sie nad tym zdaniem ,nie przez pryzmat wiary ale tak
naprawde gleboko, czystym umyslem.Bo jak narazie(na razie?)to jak
pisal wielki poeta z K44 Pani umysl jest zamkniety jak kupa w
klozecie.Bez obrazy oczywisciePozdrawiam

[zonka77]

no nie wierzę że bez obrazy.
Widzisz jak dla mnie to Twój umysł jest zamknięty
mimo wszystko - pozdrawiam i życzę więcej tolerancji dla wierzących

Pierwsze kroki w świat wiary

[aniorek]

A w ogole to artykul pachnie mi prowokacja GW, zeby wiekszy ruch wygenerowac na
stronie. No to zesmy sie podlozyli, nice try, gazeto.

Pierwsze kroki w świat wiary

[kgsz]

Brrrr, to obrzydliwe.

Psuć takie małe, śliczne dziecko sączeniem mu do ucha tych trucizn i kłamstw.....

brrrrr...

A przede mną 66 postów na forum

[kain_brat_abla]

Jak ja lubię taką liczbę.

[arturkosmal]

Nie uwazasz, ze 69 jest ciekawsza ? ;D

69 komentarz

[kain_brat_abla]

To zdumiewające, że bogactwo ludzi Kościoła wzięło swój początek od zasady ubóstwa.

Pierwsze kroki w świat urojeń

[lakuza]

tylko 1 na 12 dzieci nie przejmuje wiary swoich rodziców, tak została skonstuowana religia, wiec nie sadze by jakos szczegolnie trzebaby było przygotowywac dziecko,
religia robi to za Nas,
najpierw straszy maluchy ze bog widzi wszystkie złe uczynki i jeśli się nie poprawią, będa smażyć się w piekle, [to doprawdy wspaniały chwyt, którego skutecznośc wynosi 99,9%, wyobraź sobie młody umysł, który nie wyrobił sobie jeszcze systemów obronnych, który nie wie nic o świecie i na dziendobry ŁUP! albo na kolana albo męki po wsze czasy], potem pokazuje się szansa -Bóg, który Cię ochroni jeśli tylko z nim pójdziesz I... będziesz głosił słowo boże...np. swoim przyszłym dzieciom...koło się zamyka.
i czy to bedzie chrześcijaństwo czy kult boga RA [a to w zasadzie to samo] czy islam czy buddyzm, nie ma znaczenia,
wiec bez leku, twoje dziecko uwierzy,
aha jeszcze trzeba postarac się o mniejsze pieniądze na edukację, wycofać nauki darwinowskie ze szkół, a średniowiecze przyjdzie samo

[piotrek410]

tylko 1 na 12 dzieci nie przejmuje wiary swoich rodziców, bo tak
została skonstruowana psychika dziecka.

Wrazliwe dzieci wpedza sie przy pomocy opisanej tu indokrynacji w
schizofrenie. Krzywda wyrzadzana dziecku jest tym wieksza, ze swiat
jest dzisiaj laicki i konfrontacja z rzeczywistoscia latwo prowadzi
mlodych ludzi do zaburzen psychicznych.

[dog_in_the_fog]

Cieszę się żę jestem jednym z tych dwunastu. I to nie apostołem.

[0golone_jajka]

Skąd masz te dane o 1 z 12?

[zonka77]

Nigdy nie straszyłam dziecka że za złe uczynki będzie się smażyć w piekle bo to
zwyczajnie nieprawda. Zbawienie nie jest z uczynków a z wiary.
A dla nas wiara to nadzieja i radość że za nasze złe uczynki umarł Jezus. I
właśnie to wie moje dziecko - że wystarczy wyznać Bogu swoje uczynki a on je
wybacza.

W szkole będzie się uczyła wszystkiego czego będzie trzeba. Będzie też pracowała
jak my, płaciła podatki jak my, generalnie będzie żyła w naszym społeczeństwie
jak każdy inny człowiek. Tyle tylko że o ile Bóg da i ja mam nadzieję - z Bogiem
w sercu.

Pierwsze kroki w świat wiary

[lakuza]

tak jak prawo do głosowania [decydowania w polityce] nabywasz w wieku 18 lat, tak prawo do opowiedzenia się w sprawach religii[czy wierzyć czy nie i w co] powino być dojrzałą decyzją, nie efektem paroletniego prania mózgu

Pierwsze kroki w świat wiary

[boulihacker]

> Tymczasem w świat wiary można (a nawet trzeba!) wprowadzać nawet niemowlęta.

Autorce takich pomysłów należałoby pozwolić oglądać dzieci tylko na obrazkach, a
nie publikować jej bełkot na łamach było nie było poczytnego portalu.

> Nie powtarzaj przy każdym kwiatku, że stworzył go Bóg, bo po
> pierwsze, strywializujesz temat, a po drugie, znudzisz małego
> słuchacza.

A po trzecie, po co kłamać przy każdym kwiatku?

> Pamiętaj jednak, by nie wprowadzać do jego modlitwy pełnych patosu
> błagań, na przykład o pokój na całym świecie.

Lepiej błagać o rzeczy, które się niechcący mogą spełnić. Na "pokój na świecie"
trzeba czegoś więcej niż wyimaginowanej istoty.


Ludzie, dbajcie o zdrowie psychiczne swoich dzieci. To w końcu przyszłość narodu.

[sun_of_the_beach]

Dzidka przecież ty do kościoła nie chodzisz, to co się tak o wiernych martwisz???

Na koniec

[zonka77]

Chciałabym napisać że nigdzie nie spotykam się z taką nietolerancją jak wsród
niewierzących. To wam się wydaje że macie jedyny słuszny sposób na wychowanie
dzieci, na życie.
Wyśmiewacie się z wierzących, ubliżacie im. Piszecie tutaj że wychowanie w
wierze jest tresurą, że może grozić chorobą psychiczną.

Czytając niektóre posty zastanawiam się co wam do głów kładziono kiedy byliście
mali. Uważacie często Boga za samo zło, uważacie że Bogiem się straszy dzieci.
Nie wiem - może wam wmawiano że jak uderzycie kolegę to pójdziecie do piekła.
Wielu z was łączy wychowanie w wierze ze zmuszaniem do pielgrzymek, rytuałów,
straszeniem, zmuszaniem do siedzenia na nudnych niezrozumiałych mszach itp. Dla
mnie to jakieś nieporozumienie. To wychowanie w strachu i faktycznie tresura -
moim zdaniem nie na tym powinno polegać przyprowadzanie dzieci do Boga. Uważam
ze straszenie i zmuszanie na siłę niszczy wiarę i powoduje dużo goryczy i
niechęci. I u dzieci i u dorosłych. Czasami tej goryczy i niechęci jest tyle ze
umysł się zamyka, serce twardnieje i człowiek odchodzi od Boga zanim go w ogóle
poznał. A poznał wcale nie Boga a fałszywe wyobrażenie o Nim.
Oczywiście się nie zgodzicie - dla was to zdrowy rozsądek zwycięża, nauka,
poznanie świata itp. I takie wasze prawo - nie wierzyć jeśli nie chcecie. A moim
prawem jest wierzyć
Dla mojej córki wychowanie w wierze to nadzieja i radość. Świadomość że nie musi
się bać. Świadomość że Bóg ją kocha.
Ona nie "wie" ona "wierzy" - i tu jest ta różnica. Kładzie się i opowiada o Bogu
na dobranoc, pyta, modli się, lubi to. W przedszkolu zapytana o śmierć dziwi się
że dzieci się jej boją. My się nie boimy bo wierzymy że po drugiej stronie czeka
nas szczęście.
Od razu napiszę że nie zawężamy jej poznania świata tylko do Biblii i rozmów o
wierze!!
Np codziennie wieczorem mamy czas rodzinny - czytamy w dwóch częściach. Jedna
część to modlitwa i czytanie chrześcijańskie, drugie to czytanie zwykłych
książek. Obecnie czytamy 4 część Narnii. Za nami cała masa dziecięcych tytułów

Mam w życiu coś co jest wspaniałe.Wg mnie - najlepsze. Mam wiarę. Dla jednych
największym darem dla dziecka będzie mieszkanie, duża ilość pieniędzy. Dla
innych niedawanie niczego jest najlepsze.

A dla nas największym dobrem będzie wychowanie jej w wierze i pokazanie na
własnym przykładzie jak działa Bóg w życiu człowieka który ma otwarte na niego
serce i umysł.
Nie straszymy, nie tresujemy - pokazujemy Boga kochającego. Uczymy o Nim,
opowiadamy o własnym życiu. Pokazujemy że człowiek jest grzeszny, my jesteśmy
niedoskonali jako ludzie i rodzice a mimo to Bóg nas kocha i prowadzi nasze
życie. To nie jest ślepa nauka i ślepa wiara - to codzienne życie, codzienne
przykłady.

Co w tym takiego dziwnego? Jeśli dla kogoś wiara jest równie ważna jak
pożywienie, oddychanie - cóż w tym takiego dziwnego że przekazuje to swoim
dzieciom?

Dla czego nie dajecie prawa wierzącym do wiary? Wg mnie to wy macie umysły
zamknięte - na waszą jedynie słuszną opcję - bycia niewierzącym. Wiecie co,
mogłabym napisać że dla mnie brak wiary to głupota. Ze wyrządzacie krzywdę swoim
dzieciom nie dając im poznać Boga. Ale nie takich argumentów chcę używać - bo wg
mnie macie prawo do wychowania swoich dzieci jak chcecie. Ja też mam takie prawo
i taki obowiązek.

To chyba wszystko co chciałam napisać.
pozdrawiam z uśmiechem
Aga

[sun_of_the_beach]

zonka77 napisała:

> Chciałabym napisać że nigdzie nie spotykam się z taką nietolerancją jak wsród
> niewierzących.

Święte słowa, święte słowa. I nie jest to jeszcze wszystko ,co nas czeka. Może nie będą to prześladowania jak w pierwszych wiekach (choć jeśli zdominują nas bracia Muzułmanie to kto wie?) ale ostracyzm ze strony "wolnomyślicieli" i "racjonalistów" napewno. I w sumie mnie to cieszy, bo może to nas chrześcijan - niezależnie od konfesji w końcu zbliży. Przestaniemy skupiać się na tym, co nas dzieli, ale na tym co najważniejsze, co nas łączy.
Jakaś osóbka była łaskawa napisać tu, że nie słyszała o wojnach wszczynanych przez ateistów, a największe wojny to były wojny religijne. Oczywiście nie słyszała o Rosji sowieckiej, ani o Hiszpanii w latach 30.
Tobie dziękuję za wszystkie krzepiące słowa i pozdrawiam.

Pierwsze kroki w świat wiary

[zrb77]

czytam i czytam wypowiedzi i czasami ręce opadają. Mnie osobiście artykuł sie
bardzo podobał. Co więcej uważam, że był za krótki. Nie da się często w paru
zdaniach opisać istoty wiary i wprowadzania dziecka w świat wiary. Ale jestem
wdzięczna, że taki temat się pojawił. Można oczywiście negować wiarę innych,
wyśmiewać sie z nich (co jest widać bardzo popularne na forach internetowych)-
to dużo łatwiejsze niż prawdziwie uwierzyć. A z wiarą niestety (a może na
szczęście) jest tak że tu nie ma walki na argumenty: albo wierzę albo nie.
I taka smutna refleksja: pamiętam jak wielkie tłumy żegnały naszego papieża, jak
pięknie o nim się wspomina, te ilości zniczy na ulicach, marsze itp.- i po co
to wszystko, jeśli teraz czyta się takie posty...? On właśnie najprawdziwiej
pokazał, czym jest wiara w Boga.

Jeśli "autorze" chcesz pisać jak to wiara jest dla ciemnoty, itp to oszczędź
pisania; znajdź temat gdzie nie będziesz krytykował ale pomożesz komuś swoją
wiedzą w dziedzinach, których jesteś dobry (murator, dom i ogród, czy inne tematy).

Jeśli chodzi o bieganie dzieci na mszach świętych, jedzenie itp.- no
przepraszam, ale kościół jest dla wszystkich wierzących. I tak jak komuś może
przeszkadzać moje biegające czy jedzące dziecko tak i mnie czasem bardziej może
przeszkadzać i rozpraszać fryzura osoby siedzącej przede mną, kręcący się pan i
tysiące innych rzeczy jeśli jestem w kościele nie dlatego że chcę i jest to dla
mnie ważne, ale dlatego że tak wypada. Często bywa tak że łatwiej narzekać na
biegające dzieci bo rozpraszają niż skupić sie na istocie mszy świętej.

Tekst artykułu uważam za bardzo dobry i z chęcią go przeczytałam. Jeśli ktoś
jest niewierzący lub temat go nie dotyczy to naprawdę nikt go nie zmusza aby go
czytał.

Pozdrawiam