egoizm 'zabawkowy'

[actim]

Drogie emamy,
czy Wasze dzieci też tak egoistycznie podchodzą do swoich zabawek?
Moja dwuletnia córeczka wczoraj wprawila mnie w oslupienie swoim zachowaniem.
Przyszla do nas koleżanka z dzieckiem w podobnym wieku, a moje dziecko nie
pozwolilo dotknąć żadnej z "miliona" swoich zabawek, biegala krzycząc "oddaj
to moje!" doprowadzając się do takiego stanu emocji że gdyby nie zdrowe
serduszko to chyba zeszlaby na zawal
Bronila doslownie wszystkiego, wspomnianych zabawek, książeczek, kubeczków,
soku w butelkach, a nawet jablek w koszyku. Byloby to nawet calkiem zabawne
gdyby nie to, że moje dziecko bylo zdenerwowane nie na żarty, a po wyjściu
gości domagalo się przytulania i uspokajania. Dodam jeszcze, że to bylo
znajome dziecko, z którym wcześniej "wspólpraca" ukladala się w miarę dobrze.
Czy moja córuś ma naturę psa ogrodnika czy może raczej lwa broniącego
swojego terytorium? Czy Waszym zdaniem to naturalny etap rozwojowy czy
paskudny charakter? Czy traktować calą sprawę z uśmiechem czy już szukać
psychologa?
Poradźcie.

Pa,
Goha mama Soni

[dewcia]

Hej. Oczywiście, że jest to naturalny etap rozwojowy i nie masz czym się
przejmować. Powiem wiecej, wręcz powinnaś się cieszyć, że Twoje dziecko dobrze
sie rozwija. Właśnie kształtuje sie u niej poczucie własności, które jest
integralna częścią poczucia własnego "ja". Wyrośnie z tego, tylko nie próbuj
na siłę jej przełamywać, ale sugerować, podpowiadać, że może by pozwoliła
pobawić się komuś innemu, jak najbardziej można. Wiem, że to trochę obciachowe
w towarzystwie, ja w tej chwili mam inny problem z moją prawie roczną Zuzią,
która jest bardzo ekspresyjna, a mianowicie bardzo entuzjastycznie podchodzi
do innych dzieci - gryzie je, ciągnie za włosy itp., ja wiem, że nie ma w tym
ani krzty agresji i oczywiście mówię jej, że tak nie wolno, ale żebyś widziała
wzrok niektórych matek (ja oczywiście to rozumiem, tzn. to wzburzenie, no ale
co mam zrobić? na tym etapie to chyba tylko izolować moja Zuzię od innych, ale
to chyba marny pomysł). Pozdrawiam Ewa mama Zuzi.

[grzalka]

To jest tak bardzo normalny etap, że wręcz nienormalne jest, gdy tego nie ma. U
nas sprawdza się takie rozwiazanie,że zawsze bierzemy w gosci kilka swoich
zabawek "na wymianę"- wtedy zwykle da się dzieciakom wytłumaczyc, ze on pobawi
sie swoim, a ty jego. Fajna jest ksążeczka o Kamyczku "To moje!", moja 22 m-
czna córeczka zaczęła po jej przeczytaniu mieć mniej zaborczy stosunek do
swoich zabawek. Ale byliśmy ostatnio u kolegi Ani, który nie dał dotknąć nic
swojego, więcej, denerwował się, że Ania je jego chrupki, pije z kubka JEGO
mamy. Tak, że nie masz się czym martwic, a wręcz przeciwnie.

[jola-zet]

Moje dziecię, jak tylko pojawia się u nas sąsiadka-prawie równolatka, zagarnia
w swoje rączki wszystkie najbardziej bliskie jej sercu zabawki i zawsze patrzy
jakby trochę zdziwiona albo oburzona, jak tamta rusza pozostałe zabawki. Ale
tych najbliższych jej sercu nie daje tknąć i jest wojna, jeśli tamta próbuje je
przechwycić. Wczoraj też wykazała się zazdrością o tatusia, bo jak tylko
sąsiadeczka weszła do nas do domu, nasza córeczka rzuciła się tatusiowi na
szyję i nie chciała zejść z rączek..........
A więc - to normalne

[brucha]

hej,
to ja mam pytanie do doświadczonych mam - jeśli takie zachowanie jest normalne
dla dwulataka, to w jakim wieku przestaje być normalne. mam w domu dwulatka,
który okazuje podobne objawy, póki co reaguję dość stanowczo i nie pozwalam
wydzierać zabawek, kończy się to często płaczem, ale na szczęscie bez objawów
totalnej histerii. dzieciak bliskich znajomych ma 4 lata i zachowuje się mówiąc
szczerze milion razy gorzej niż mój maluch, w dodatku jak wpadnie w furię to
cięzko go uspokoić. rodzice próbują tłumaczyć, ale jakichś szczególych
osiągnięć nie widać, ja póki co tłumaczę sobie, że to taki wiek, kiedyś samo
przejdzie. ale robi się to dosyć uciązliwe, gdyż są to nasi naprawdę bliscy
znajomi i często sie spotykamy. niestety 'ciężka komunikacja' pomiędzy naszymi
dziećmi czyni te spotkania naprawdę trudnymi do wytrzymania.

m.

[jola-zet]

Ja myślę, że taki wiek/taki etap można usprawiedliwiać u dziecka 2-2,5 letniego
ale nie u 4-latka. W którymś momencie, jeśli to nie przejdzie z wiekiem trzeba
zacząć interweniować i ja taki mam zamiar (moje dziecko ma na razie 2,2). Teraz
możemy usprawiedliwiać takie zachowanie określonym etapem rozwoju, ale później
to już jest chyba kwestia odpowiedniego wychowania dziecka (tłumaczenia i ew.
nakazywania/zakazywania).

[kag1]

Czy ja mam nienormalne dziecko ? Córka ma właśnie dwa lata i zero poczucia
własności przedmoitów. Jej i tylko jej jest mama i tata a zabawki są i dobrze.
Zauważam że zaczyna mieć poczucie cudzej własności ale niema takich strasznych
scen zazdrości o swoje zabawki. Nie biega i nie woła to jest moje tylko albo
chce się bawić czymś albo nie. Czy coś w rozwoju mojej córci jest nie tak?

[judytak]

No bez przesady. Dlaczego miałaby być nienormalna? Może być spokojniejsza,
możliwe, że potrafi już słowami wyrazić, co myśli i nie musi robić scen, może
czuje się absolutnie pewna co do swoich rzeczy - że nikt jej nie zabierze, może
wcale zabawki nie stanowią dla niej aż takiej wartości, bo taka mało
materialistyczna atmosfera panuje w domu, albo bo ma taką właśnie mało
materialistyczną naturę z urodzenia...
Moja córka też nigdy nie robiła żadnych absolutnie problemów z tego, że ktoś
się bawi jej zabawkami albo z jej rodzicami. Syn też zabawkami się nie
przejmował, natomiast miał wyraźnie za złe, jak tata czy mama chociażby
rozmawia z jakimś innym dzieckiem. A z pojęciem własności, swojej czy cudzej,
raczej nie mieli nigdy problemu. Drugi syn aktualnie (1,5 roku) stara się
zabrać każdą zabawkę siostrze czy bratu, i przynosi mi na przechowanie. Jak też
wpycha się do każdej zabawy nas, rodziców z rodzeństwem. W stosunku do innych
dzieci jest trochę bardziej stonowany, zwłaszcza na początku znajomości.
Pozdrawiam
Judyta

[edytka73]

Hej. Jestem za naturalnym okresem rozowojowym - dziecko w końcu wie, że coś
jest jego i że może tego bronić. jak nauczy się, że obroni to zacznie sie
dzielić, bo będzie miało czym. U nas egoizm dotyczy także klatki schodowej,
piaskownicy, huśtawek, smieci znalezionych po drodze, chyba wszystkiego, co w
danej chwili jest dla Kuby wazne. mały ma 20 miesięcy i na wszelkie próby
wtargnięcia na jego terytorium woła "Nie, nie! Kuby! Ti-ti" - omal grożąc
palcem. Ostatnio wobec sąsiadki na klatce...
Ed.