Przestan plakac !

[moyyra]

"Przestan plakac"-mowi maz do synka kiedy rano nie chce isc do
przedszkola, lub cos czegos tam chce

"Chlopcy nie placza, pamietaj o tym"- wciska mu ponad 80-letnia
ciocia,

"Eee...no i czemu znowu placzesz" pyta sie dizadek

jak wy to widzicie, jak reagujecie jak dziecko placze wam ze swoim
emocjonalnym ladunkiem,

ciotka na mnie sie obrazila, jak delikatnie zwrocilam jej uwage, ze
dziecko ma prawo do lez, smutku, ze trzeba jakos wybrnac z tej
sytuacji,

Mz twierdzi, ze jak placze to choruje, ze niemoze sluchac jak
placze, woli mu cos obiecac coby nie plakal itd

[mbkow]

'ale z ciebie beksa' i 'chlopcy nie placza' wywoluja u mnie agresje
nienawidze, jak ktos tak mowi z rodziny, a w ogole jakis obcy na ulicy, gdy
ktorys z synkow placze...
dzieci nie placza bez powodu. placza bo sie boja, bo sie denerwuja, bo czuja sie
bezsilne, bo sie wzruszyly, bo nie chca sie rozstac z rodzicami, bo cos je
stresuje w przedszkolu. duzo mowilismy o placzu na kursie, ktory tu mocno
reklamujemy placz to tylko opakowanie jakiegos trudnego dla dziecka uczucia,
przezycia... oprocz tego dzieci placza z bolu i ze zlosci oraz wscieklosci
dzieci placza, jest to naturalne i krzywda im sie dzieje wlasnie wtedy, kiedy
zakazuje sie im plakac, czyli zakazuje sie im czuc, co czuja. mezczyzni czesto
boja sie placzu. byloby idealnie powalczyc u siebie z tym strachem, a nie
przerzucac go na kolejne pokolenie.
moje dzieci placza, jak potrzebuja. daje im sie wyryczec, jak sie wsciekaja. no
chyba, ze sama jestem wsciekla, wtedy wszystkie wzorcowe zachowania
rodzicielskie bierze w leb

[doros1]

taaaaa....też coś wiem o swojej agresji wobec ulubionych stwierdzeń mojej
teściowej: "tylko baby płaczą,baba jesteś????"
Zawsze jej powtarzam , najspokojniej jak tylko potrafię( ten pozorny spokój to
dla mnie bardzo duszy wysiłek): "zostawi go mama w spokoju, jeśli ma ochotę to
niech sobie popłacze, lepiej ,żeby płakał niż za kilkanaście lat ma leczyć
depresję i wrzody żołądka"
Taką wymianę zdań mamy przynajmniej raz w tygodniu

[coronella]

najtrudniejsze to odrożnić płacz od "płaczu". Ten drugi to mocna broń dziecka, i ja u moich bardzo to tępie.
Płacz z konkretnego powodu jest jak lek, nie tylko u dziecka, i tego nie zabraniam i nie krytykuję. Ale nie dam sobą rządzić "płaczem", reaguję wtedy ostro i stanowczo.

[anna_sla]

oj to tym tokiem myślenia mój Krzyś od grubo ponad roku non stop jest chory

normalne przecież u dzieci.

[mamakrzysia4]

nie znosze ryku dzieci nie ważne czy ma 2 tyg czy 8 lat wyjec
okropny i tyle trzeba zamknąć paszcze i już a że czasem mało
pedagogicznie coż wg mnie wychowanie to kompromis i tyle

[earl.grey]

no właśnie - też to mam. nienawidzę wyjstwa. Doprowadza mnie do białej gorączki,
sam objaw, dźwięk po prostu. Nie przeszkadza mi, że dziecko jest wkurzone,
rozczarowane itp., tylko wyjstwo.
Ale dziecku wszystko jedno, czy neguję jego uczucia, czy zabraniam wyrażania
ich, bo efekt w stosunku do niego jest ten sam - zabaraniam wrzeszczeć. Wyrzuty
sumienia z tym związane to temat przewodni mojego macierzyństwa, zważywszy, że
mam to kilka razy dziennie...
Oczywiście próbuję rozmawiać (jak nie krzyczą), proponować inne możliwości
wyrażenia negatywnych uczuć (wytupać złość, pognieść kartkę, narysować złość) -
wszystko o kant tyłka otrzaść, przychodzi powód (a dla czterolatki i dwulatki
każdy powód jest dobry) - znowu wrzask. Wtedy ja zaczynam wrzeszczeć: ciszaaa

[mbkow]

no ja bym chciala poznac osobe, u ktorej ryki nie wywoluja uczucia nienawisci, szczegolnie w miejscu publicznym tym oto prostym chwytem nasze dzieci robia z nas miekkie faje w oczach innych

[earl.grey]

o! ktoś tu jeszcze żyje o tej godzinie.
U mnie ryki nieodmiennie wywołują poczucie dzikiej wściekłości, niezależnie od
miejsca. Wyrzuty sumienia mnie zabiją. Toć wiadomo, że dzieci głównie wyją. Jak
ktoś nie lubi heavy metalu, było nie mieć dzieci.

[ewetka]

A ja w zależności od tego co jest przyczyna płaczu to róznie
reaguję. Jeśłi płącz jest wymuszony, albo mój najstrszy syn zaczyna
ryczeć i dramatyzować a nie ma do tego powodu, to każę mus ię
uspokoić i pytam go czy potrzebny jest ten płacz, czy nie wystarczy
powiedzieć mi,z e chciał coś innego dostać do wypicia, labo w innym
kubku, Czy to,z e dostał w zółtym a nie zielonym to jest naprawdę
sprawa życia i śmierci. Czy dzieje mu się krzywda?
Ona sam sobie odpowiada: nie mamo! już się uspokoiłem: prosze
pzrzynieś mi picie w zielonym kubku.

Kiedy mi wyje cąła tójka bo dostaje karę za coś, albo się wkurzają
na mnie bo czegoś im nie pozwoliłam to każe im iść do siebie do
pokoju, tam się wypłakać, wykrzyczeć i wrócić do mnie dopiero wtedy
kiedy się uspokoją, wtedy porozmawiamy. Bo ja nie mam ochoty
wysłuchiwać ich wrzasków to raz, dwa w takim stanie emocjonalnym za
nic się nie dogadamy, niech się wykrzyczą, wyrzucą wszytskie emocje
i potem na spokojnie możemy porozmawiać.
A kiedy dziecko rozpacza i jest to prawdziwa rozpacz, to je porpostu
pzrytulam.
Kiedy Maciek był mały próbowałam fgo uciszać, ale widział,z e te
emocje kumulująsię wnim i przestaje sobie z tym radzić, dlatego
teraz mają wykrzyczeć się w swoim azylu