dałam mu klapsa :-(((((((((((((

[iberka]

i teraz czuje sie okropnie(((((((((((((,caly czas o tym mysle i
chcialabym cofnac czas,buuuuu.Kilka godzin temu dlalam Kubeczkowi pierszego
w jego zyciu klapsa.Kubus ma 25 mcy obenie i jak juz stalo sie to co sie
stalo popatrzyl na mnie tymi swoimi czarnymi oczkami,zaczal baaaardzo plakac
i od razu sie do mnie przytulil....jesoooo,od razu poczulam sie taka
winna.On byl przerazony a ja chcialam uciekac.Wiem,ze sa tutaj mamy,ktor
stosuja klapsy ale ja nie chcialam a stalo sie.....Boje sie zeby Kubus teraz
tego nie zapamietal,zeby pozniej nie czul urazy do mnie,zeby nie uderzyl
innego maluszka((((((((.Czy wy tez tak macie?ehhhh
iza....z wyrzutami sumienia ogromnymi

[kramla]

Och Iza! Stało sie ale dlaczego odbierasz sobie prawo do błędów, do skrajnych
emocji do zwykłego wkurzenia.Ja wiem,że wgrę wchodzi maluszek że większość z
nas obiecuje sobie, że nigdy...Ale jesteśmy ludżmi anie maszynami,Które można
zaprogramować .Zapewniam cię,że twój synuś prędzej to zapomni niż ty.Dlatego
zamiast popłakiwać wybaczyć sobie, postanowic poprawe(sobie anie dziecku) i
uśmiechnąć się do synka.A potem do swego odbicia w lustrze.Wnerwiłaś się więc
jesteś zdolna do wieeelkich uniesien.A jednym z największych jest przecież
miłość do synka.On to wie i żaden wypadek przy pracy(może bolesny ale
odosobniony i póki co nie grożny)tego poczucia w nim nie zmieni.

[grazynka13]

Iberko, nic się nie martw!
Ja jestem zagorzałą przeciwniczką klapsów i... sama też nie mam czystego
sumienia. Pisałam już tu kiedyś o tym, jak moja córeczka wybiegła mi na ulicę,
krzycząc radośnie: "Goń! Łap!" Dałam klapa. To była moja słabość, tak
zareagowałam, bo się przeraziłam po prostu.
Ale najważniejsze, że wiemy: nie tędy droga!
Naprawdę, nie jesteś złą mamą. Doskonale wiem, jak taki mały łobuziak może
rozwścieczyć. Mam nadzieję, ża ani mnie ani Tobie już nigdy klaps się nie
zdarzy, ale jeśli... myślę, ża dziecko trzeba przeprosić. Tak, jak dorosłago. I
wyjaśnić. I obiecać. I dotrzymać obietnicy ))
Czego Tobie i sobie zyczę,
Grażka

[edytka73]

Jak ja Cię dobrze rozumiem... Kuba ma dwa latka i do tej pory dostał klapa
jakieś 5-6 razy. Pierwszy raz gdzieś około roku, w łazience, po kąpieli kiedy
pzrez pół godziny nie dawał się ubrać a potem zaczął mnie drapać po twarzy.
Czułam się koszmarnie, też pisałam tu na forum jak mi źle. I nadal za każdym
kalpem czuje sie strasznie, widzę siebie jego przerażonymi oczami, jak
jakiegos potwora. Obiecywałam sobie, że bicia nie będzie, ale czasem puszczają
mi nerwy, nie mam pomysłu na zakończenie sprawy i wiem, ze to moja bezradność
wychodzi. Żałuję już w chwili, gdy dostaje. Uważaj - kolejnego klapa wbrew
pozorom jest dać łatwiej. Nigdy nie uderzyłabym dziecka 'na zimno', z
premedytacją - to wiem. Ale tak sobie myślę, że odruchowy klaps w chwili,
kiedy zachowanie potomstwa wyprowadzi nas z równowagi jest jakąś informacją,
może niezbyt cenną, ale jest. W świecie zwierząt młode obrywają od dorosłych
żeby poznać pewne granice i ja tez tak traktuję. Co wcale nie powoduje, ze
czuję się dobrze, kiedy to robię. Kuba wtedy płącze 'boje sie mamusi...
mamusia udeziła!...'
No to sie rozpisałam.
Trzymaj sie. A Mały i tak Cie kocha.
Ed.

[justyna_dabrowska]

Cóż, każdemu może się zdarzyć jeden klaps dany z bezsilności nie spustoszy
psychiki dziecka. Ważne jest by - kiedy emocje opadną - zastanowić się "co mnie
tak wyprowadziło z równowagi?" odpowiedź na to pytanie może pomóc w tym, by nie
zdarzył sie kolejny klaps.
Trzymam kciuki

Pozdrawiam

Justyna Dąbrowska, psycholog

[fiola1]

wiecie co nie moge tego sluchac!jak mozna az tak przezywac zwyklego klapsa!
rozumiem ze jest ci przykro ,tez tak czasami sie czuje, ale bez przesady, lekki
klaps napewno nie zaszkodzi zadnemu dziecku, staram sie bardzo rzadko uderzyc
moje dziecko ale czasami puszczaja nerwy i uwazam ze nie ma sensu zadtreczac
sie z tego powodu

[w190998]

witaj fiolu ,myslę że nie chodzi tu o lekki czy mocny klaps. Każdy boli tak
samo.Rozumiem rozterki dających klapsy,bo to sygnał,że puszczają nerwy i że
tak naprawdę to nie tędy droga.Jeśli nie będziemy już na początku drogi się
nad tym zastanawiać to możemy zajść za daleko i nie tam gdzie chcemy. Zdarzyło
mi się przylożyć klapsa córci,ale potem wyłam mężowi w rękaw z poczucia winy i
wstydu. On nigdy nawet nie podniósł głosu na córkę i tego mu zazdroszczę.
Wiele z nas ma wizję wychowania bez kar cielesnych i kiedy to nie udaje się to
czujemy się rozczarowane i winne. Tu nawet nie chodzi o uderzenie ale o sam
fakt, że wystąpiło się z pozycji siły. Tak ja to odbieram.
Pozdrawiam
Beata

[marian851]

Rozumiem co czujesz.... ja dalem pierwszego klapa mojemu synowi przy wyjsciu z
marketu w weimku 4 lat ((( po calym dniu zmeczony robilem z nim zakupy. W
pewnym momencie zaczal wszystko zrzucac z polek i wrzeszczec ze chce lizaka.
poszedlem do kasy lekko zdenerwowany. przy pakowaniu zaczal znowu wrzeszczec ze
chce lizaka a ja powiedzialem ze nie mam juz pieniedzy i jutro mu go kupie.
Przy wyjsciu zaczal sie naprezac i poiedzial ze na zlosc mi zrobil siku. Ja
wtedy maksymalnie wkurzony zdjalem mu majtki i dalem 2 porzadne klapsy na ten
jego mokry tylek.... teraz ma 12 lat i w swoim zyciu dostal 5-7 klapsow i ze 4
prawdziwe lania. klapsy dostal z powodu mojej bezsilnosci i za kazdym razem
byla to porazka ale lanie pasem dostal 1 za kradziez 2 razy za pobibie kolegi
i raz za oceny na polrocze -z lenistwa mial 4 dwoje. klapsow zaluje to fakt ale
wiem ze lania dostal na zimno i bez nich nie byl by tak grzecznym chlopcem...

[malgosia87]

Oj, marian851 znowu bredzisz

[moler1]

Litości, dziewczyny!!!! Zastanówcie się nad tym o czym piszecie!!! Świetnie
rozumiem, że może być przykro rodzicowi, gdy musi dać klapsa ukochanemu
dziecku, ale nie robi się tego dla przyjemności (mam nadzieję). Nie wierzę w
bezstresowe wychowanie (już takie bezstresowe pokolenie zaczyna nam wychodzić
na ulice). Uważam, że nie da się wychować (szczególnie chłopca) bez klapsa.
Właśnie taki klaps często pozwala doprowadzić do porządku dziecko, które ma
skłonności ku temu, aby nie słyszeć próśb i próby rozmowy, wytłumaczenia. Klaps
jest dobrą karą za nieposłuszeństwo wobec rodzica. Dziecko, gdy dostanie klapsa
najczęściej nie obraża się, a raczej szuka potwierdzenia, że rodzić nadal je
kocha mimo, że wymierzył karę (przytula się). Łatwo przychodzi chwalenie
naszych dzieci za dobre uczynki, a trudno przychodzi nam karanie. Mam wrażenie,
że nawet Pani psycholog o tym zapomniała.

Do molera

[andula5]

Nie wierzę w
> bezstresowe wychowanie


bicie dziecka to nie jest stresowe wychowanie - rodzic zawsze ma przewage -
rozmowa ai dyplomacja a nie bicie a kary tewz mozna stosowac tyle ze inne na
maire wieku i przewinienia

Uważam, że nie da się wychować (szczególnie chłopca) bez klapsa.

Da sie da trzeba tylko chciec, i co potem taki "klapsowany" chlopiec wychodzi
na ulice i tez bije boi mial taki przyklad w domu co?


> Właśnie taki klaps często pozwala doprowadzić do porządku dziecko,

nie prawda agresja rodzi agresje a dlaczego nie rozmowa i nie tlumaczenie
przede wszystkim rodzice sa wzorem do nasladaownai jezeli d\rozdic bije to
dziecko uwaza ze tak trzeba....


Klaps
>
> jest dobrą karą za nieposłuszeństwo wobec rodzica.


Chyba Ciebie bili skoro tak sadzisz, dziecko nie jest nieposluszne ono po
prostu jest dzieckime i testuje rodzicow ( mam dwojke 3 lata i 1,5 roku) jakos
mi sie udaje je przekonac czego nie wolno a co wolno - jak nie sluchaja to np.
kaze im stac w konce albo nie obejrza dobranocki ale kara musi byc w momencie
przewinienia i adekwatna do winy.
Dziecko z reguly juz po paru sekundach nie pamieta co zrobilo (dot. malych
dzieci)


A zadne dzieckonie powinno byc bite przez kogos kogo kocha czy TY
chcialbys/chcialabys byc bity/bita przez kogos kogo kochasz a potem sie
doniego / ew. do niej przytulic?

[roman.gawron]

andula5 napisała:

> potem taki "klapsowany" chlopiec wychodzi
> na ulice i tez bije boi mial taki przyklad w domu co?

Dałaś choć raz w życiu klapsa? Obserwowałaś potem uważnie swoje dziecko?

> nie prawda agresja rodzi agresje a dlaczego nie rozmowa i nie tlumaczenie
> przede wszystkim rodzice sa wzorem do nasladaownai jezeli d\rozdic bije to
> dziecko uwaza ze tak trzeba....

A kiedy klaps nie jest agresją? Co wtedy?
Widziałaś kiedyś dziecko przeświadczone o głębokiej miłości, jaką żywią do
niego rodzice, kiedy ci raz na rok (a może raz w życiu) wymierzą mu klapsa?
Przyglądałaś się uważnie jego reakcjom?

[andula5]

>
> Dałaś choć raz w życiu klapsa? Obserwowałaś potem uważnie swoje dziecko?

Tak dalam raz i uslyszalam boli tak roZdzerajacy placz ze nigy wiecej tego nie
zrobilam i nie zrobie - rozmowa wiecej zdzialam
>
> >
>
>
> A kiedy klaps nie jest agresją? Co wtedy?

Zawsze bicie, klaps czy poszturchiwanie to agresja - toz naczy ze rodzic nie
radzi sobie ze swoimi emocjami ja jak nie moge juz wytzymac np. wrzaskow moich
pociech to znaim zareaguje lkicze do dziesieciu i wtedy sie uspokajam i
wyjasniam cala spraw - przyznaje nei jest mi latwo i zdarza mi sie wyjas z
pokoju zeby ochlonac i nie zrobic czegos glupiego..

> Widziałaś kiedyś dziecko przeświadczone o głębokiej miłości, jaką żywią do
> niego rodzice, kiedy ci raz na rok (a może raz w życiu) wymierzą mu klapsa?
> Przyglądałaś się uważnie jego reakcjom?

No wiesz moje dzieciaki sa za male zeby za pamietac tego jednego klapsa -
ptrzynajmiej tak mi sie wydaje, co do milosci to synek (3 lata) jak cos zbroi
to potrafi sie zapytac czy ko gocham czy kocham siostrzyczke itd. z tajkim 3
latkiem to juz mozna sobie pogadac ...
>
>

[roman.gawron]

andula5 napisała:

> rozmową wiecej zdzialam

Są różne dzieci, w tym także te zwane w literaturze dziećmi o silnej woli.
Metody wychowawcze trzeba dostosować do dziecka i patrzeć na ich skuteczność.
Nie na każde działa rozmowa, a okrętem steruje kapitan - jak mu się majtek
wiesza na kole sterowym, to daleko nie dopłyną.

> Zawsze bicie, klaps czy poszturchiwanie to agresja - to znaczy ze rodzic nie
> radzi sobie ze swoimi emocjami

Co do bicia i poszturchiwania pełna zgoda.
Wymierzanie klapsa jednak nie musi odbywać się w sytuacji, gdy rodzic stracił
panowanie nad swoimi emocjami i nie musi być wyrazem jego bezsilnej agresji.

[majewskaania5]

zgadzam sie z Toba ze kazde dziecko jest inne
ale wiesz klaps to klaps i lepiej aby bylo ich jak najmniej
Pozdrawiam

[moler1]

majewskaania5 napisała:

> zgadzam sie z Toba ze kazde dziecko jest inne
> ale wiesz klaps to klaps i lepiej aby bylo ich jak najmniej
> Pozdrawiam


Oczywiście, że najlepiej, aby klapsów było jak najmniej. Niestety są w życiu
chwile, gdy mają one bardzo dobry skutek wychowawczy. Martwi mnie tylko to, że
niektórzy na tym forum (np: andula5) myli klapsa z biciem (może nawet z
maltretowaniem) dziecka. Nie o to przecież chodzi! Najbardziej zastanawia mnie
zupełnie niezrozumiała (chcę uniknąć słowa nieodpowiedzialna lub głupia) metoda
liczenia do dziesięciu )) Z całą pewnością "sprawdza" się ona w chwilach
kiedy należy zareagować w ułamkach sekundy ))

Pozdrawiam

[mamongabrysi]

Myślę że czytamy różną literaturę. Uważam ze bicie dziecka na zimno jest bardzo
złe. Uczy tylko i wyłącznie przemocy i nic dobrego z tego nie wypływa. Jeżeli
dziecko jest w stanie "pojąć naukę" to dzieje sie tak pomimo bicia, bo itak wie
że zrobiło źle, a nie dzięki biciu. Jeżeli zbijemy dziecko i ono nie pojmie
nauki, czy nalezy następnym razem bić mocniej czy dłużej?
Pozdrawiam
Ania

[pawelekmar]

mamongabrysi napisała:

> Myślę że czytamy różną literaturę. Uważam ze bicie dziecka na zimno jest
bardzo
>
> złe. Uczy tylko i wyłącznie przemocy i nic dobrego z tego nie wypływa. Jeżeli
> dziecko jest w stanie "pojąć naukę" to dzieje sie tak pomimo bicia, bo itak
wie
>
> że zrobiło źle, a nie dzięki biciu. Jeżeli zbijemy dziecko i ono nie pojmie
> nauki, czy nalezy następnym razem bić mocniej czy dłużej?
> Pozdrawiam
> Ania



Ja od taty dostałem dwa razy (nie klapsa, ale porządne manto). Raz przed
wyjściem gdzieś z rodzicami (nie pamiętam dokładnie dokąd) zostałem odświętnie
ubrany. Uparłem się, mimo rozmów i wyjaśnień, że wyjdę na dwór i tam poczekam
na rodziców. Koledzy w tym czasie rozgrywali "ważny" mecz, a ja z chęcią
zagrałem w polu w lakierkach i białych spodniach. Rodzice szukali mnie
chyba z godzinę... jak mnie zobaczyli (podczas meczu dwałem z siebie
wszystko)...też nie do końca się ucieszyli... - miałem wtedy 8-9 lat...
drugi raz w siódmej lub ósmej klasie wybrałem się na wagary. Wychowawczyni
(nasza znajoma) zadzwoniła do mamy, więc się wydało. Tata był zły, mama zaczęła
wykładać mi jak ważna jest edukacja w życiu człowieka, a ja przytakiwałem, że
tak, wszystko jasne i na następne wagary się nie wybieram Jeszcze w tym
samym półroczu słowa nie dotrzymałem, ponowny tel. od wychowawczyni do mamy,
mama zaczyna powtórkę z rozrywki, przychodzi tata, dowiaduje się o sytuacji i
bez słowa, zdecydowanie kładzie mnie na fotelu z wypiętym tyłkiem i ładuje trzy
porządne pasy...
Drodzy Państwo, natępne zajęcia opuściłem dopiero na studiach, a i tak robiłem
to bardzo sporadycznie i z wielkimi wyrzutami sumienia po
opuszczeniu wykładu
Jestem niemal ortodoksyjnym pacyfistą. Jestem przeciwnikiem wojen, agresji i
bójek (raz w życiu miałem tzw. solo, jeszce w podstawówce, spotkałem się z
kumplem po szkole w celu walenia się po twarzy, skończyło się na pyskówce )
Nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że tata, mimo, że był na mnie
wściekły i spóścił mi lanie, choćby przez chwilę przestał mnie kochać. Nawet w
najmniejszym stopniu moje lanie nie wpłynęło na moją agresję (tak
przynajmniej sądzę).
Klapsów z wcześniejszego okresu mojego życia nie pamiętam, ale podejrzewam, że
były Przed czterema miesiącami urodził się mój ukochany Tobiaszek Nie
mam wątpliwości, że będę go wychowywał tak jak wychowywali mnie rodzice.
Chłopak zawsze ma takie pomysły, że już tylko trzepanie futerka pomaga

pozdrawiam serdecznie

[mamongabrysi]

No dobra , w Twoim przypadku podziałało A gdyby nie podziałało? Czy potrzebne
byłoby lanie nr2? Mocniejsze? dłuższe? Nie uważam że dzieje sie tragedia gdy
damy dziecku klapsa, ale nadal uważam że nie jest to metoda wychowawczą.
Ania

[gol102]

gościu, w 8 klasie ojczulo sie przyp.. i ty jesteś szczęśliwy ?

życzę zdrowia, współczuję kolejnemu pokoleniu

[pawelekmar]

gol102 napisał:

> gościu, w 8 klasie ojczulo sie przyp.. i ty jesteś szczęśliwy ?
>
> życzę zdrowia, współczuję kolejnemu pokoleniu
>

Zadziwiające jest tak niskie rozumienie słowa pisanego w narodzie

[chalsia]

A wiesz, mnie sie parę razy dostało od ojca pasem (pierwszy raz chyba gdzieś w
pierwszej połowie podstawówki, z resztą tak naprawdę to nie pamiętam). Efekt -
zerowy. Niektóre razy były "na gorąco" (apogeum zażartej kłótni), niektóre "na
zimno". Sama czasami potrafiłam sprowokować, bo wiedziałam, że
to "najmocniejszy" sposób pokazania rodzicom, że nie mają nade mną ŻADNEJ
władzy, bo i tak zdania czy postępowania nie zmienię, albo nie
uznaję "przewinienia" za przewinienie, czy tez że źle coś zrobiłam.

Czy mam do rodziców żal? Może. Nie wiem. Najbardziej bolesne było to, że takim
zachowaniem pokazywali, że NIE SZANUJĄ mnie jako osoby i moich poglądów (i nie
ważne jest ile się ma lat).
Jestem dorosła, rozumiem DLACZEGO tak postepowali ale absolutnie tego nie
akceptuję i NIE BĘDĘ tak postępowała wobec własnego dziecka.

Pozdrawiam,
Chalsia

[alicjagrabowska]

Bardzo dobrze Cię rozumiem.Niestety mi się też kiedyś zdarzyło i czułam się jak
potwór.To że jastem większa i silniejsza nie znaczy że mogę to zrobić!!!Ludzie
RATUNKU dlaczego myślicie że klaps to dobre wujście(to do pana Molera)To droga
na niby skróty,wychowuje się wtedy dziecko zewnątrzsterowne,szefa to z niego
nie będzie.Jak dałam kiedyą klapa bo miałam totalnego doła,co zresztą nie jest
wytłumaczeniem,to długa była droga do odkręcenia tego,bo mały się mnie
przestraszył,gdybym tak dalej robiła to przestałby mi ufać i np.zacząłby kłamać
gdyby coś zbroił.Iberka nie martw się na pewno zapomni,Wiluś też
zapomniał,tylko musisz pilnować żeby się nie powtórzyło,obraż się na dziecko
wyjdż z pokoju,powiedz że nie masz siły,powiedz dziecku co czujesz,tłumacz ile
tylko masz siłmalbo nawet w ostateczności zabierz,schowaj coś na siłę,potem
wytłumacz dlaczego tak zrobiłaś(bo by się zepsuło..itd)dziecko Cię w końcu
zrozumie.Zawsze pytaj co czuje i mów co Ty czujesz,taki mały to zrozumie i może
nie od razu ustąpi mamie bo dzieci są nie dojrzałe emocjonalnie,ale na pewno
zapamięta i gdy dojrzeje będzie się bardzo z mamy uczuciami liczył.Dziecko bite
nie jest grzeczne tylko zamknięte w sobie.Pozdrawiam,ala mama Wiliama

[roman.gawron]

alicjagrabowska napisała:

> wychowuje się wtedy dziecko zewnątrzsterowne,szefa to z niego nie będzie.

"Należy rozróżnić dyscyplinę narzuconą dziecku z zewnątrz od samodyscypliny.
Celem, który pragną osiągnąć rodzice, jest oczywiście ta druga, ponieważ nie
chodzi nam o to, by dzieci były grzeczne wyłącznie wtedy, kiedy je pilnujemy.
Nie wpoimy dziecku samodyscypliny, jeśli stale będziemy je kontrolowali.
Komenderując, rzucając rozkazy, karząc lub grożąc karą, nie wpływamy na dzieci,
lecz zmuszamy je do określonego zachowania.
Nie oznacza to, że rodzice powinni pozostawić dzieci samym sobie i tylko z boku
przyglądać się temu, co robią. Kiedy dziecko jest małe, rodzice muszą wziąć na
siebie obowiązek nadzoru, jako że ono samo nie posiada jeszcze dostatecznej
samodyscypliny. Dzieciom potrzebne jest wasze przewodnictwo jako osób znacznie
mądrzejszych, nawet jeśli w danym momencie jest to niezgodne z ich pragnieniami.

Musicie kontrolować postępowanie swoich dzieci, dopóki nie przekonacie się, że
same w każdej sytuacji potrafią zachować się właściwie, a skuteczna kontrola
polega na ostrożnym balansowaniu między surowością a nadmierną pobłażliwością.
Nic się nie stanie, jeśli czasem okażemy odrobinę despotyzmu, zwłaszcza w
przypadku jakiejś szczególnie ważnej kwestii lub jeśli dziecko okaże celowe
nieposłuszeństwo. Prawdę mówiąc, jeżeli zwykle ograniczasz się do spokojnego
przekonywania, to okazanie od czasu do czasu większej stanowczości może wpłynąć
na dziecko pozytywnie.
Doświadczenie uczy, że zbyt despotyczne postępowanie może jednak przynieść
efekty odwrotne od zamierzonych.

Jeżeli rodzice zwykle wspierają dziecko i otaczają je miłością, wyznaczają
wysokie normy moralne i wyjaśniają mu, dlaczego proszą je o wykonanie danej
czynności, to umiarkowane wykorzystanie przez nich swojej władzy pomaga
dzieciom wyrosnąć na osoby postępujące we właściwy sposób.
Częste użycie siły, szczególnie przez wrogo nastawionych i oziębłych uczuciowo
rodziców, nie przynosi dobrych efektów.

W dzisiejszych czasach wielu dorosłych boi się egzekwować swoją władzę. Co
innego zachęcać dzieci, nakłaniać pochlebstwami, a nawet przekupywać, żeby nas
posłuchały, a zupełnie co innego powiedzieć: Słuchaj, masz to zrobić i nic mnie
nie obchodzi, czy mnie lubisz lub szanujesz. Mam zamiar na tyle zatruć ci
życie, żebyś to zrobił! Potrzeba sporo odwagi i pewności siebie, żeby przyjąć
taką linię postępowania, a w dzisiejszym liberalnym i pluralistycznym
społeczeństwie niewiele już pozostało osób, które na to stać, szczególnie w
szkołach. Nie ulega wątpliwości, że jest to nieprzyjemne zadanie, lecz każdy
rodzic, który chce powstrzymać syna przed dręczeniem młodszej siostry, oraz
każdy nauczyciel, który chce mieć pewność, że słabsze dzieci nie staną się w
szkole celem ataków silniejszych uczniów, wie doskonale, iż czasem takie
podejście jest konieczne. Jednak wielu nie potrafi się na nie zdobyć.
Wywoływanie strachu przed karą i stosowanie tego zabiegu jako motywacji do
właściwego postępowania uważają oni za niedopuszczalne moralnie, a w ich
przypadku właściwie niemożliwe ze względu na ich konstrukcję psychiczną. Ta
obawa przed wystąpieniem z pozycji siły może mieć zgubne skutki, jeśli zbyt
mocno wpłynie na wzajemne stosunki między dziećmi a dorosłymi, którzy mają nimi
kierować." (Brenda Houghton "Dobre dziecko. Jak sprawić, by nasze dzieci
odróżniały dobro od zła” Poznań 1999)

> obraż się na dziecko

W takim postępowaniu widzę większe zagrożenie dla psychiki dziecka niż w
przypadku sporadycznego zasłuzonego rodzicielskiego klapsa. Wyczuwam w tym
czasowe odebranie miłości, dziecko przynajmniej najprawdopodobniej tak to
odczuje. Jego delikatna psychika nie jest jeszcze przygotowana na poradzenie
sobie z taką sytuacją - kiedy rodzice nagle "przestają kochać", dziecko będzie
zagubione, głęboko nieszczęśliwe i - co najważniejsze - nie będzie miało
poczucia, że od niego samego, od jego postępowania, nie od czynników
zewnętrznych, nie od humoru i decyzji mamusi zależy, kiedy i czy zacznie ona
znów je kochać.

[moler1]

roman.gawron napisał:

> alicjagrabowska napisała:
>
> > wychowuje się wtedy dziecko zewnątrzsterowne,szefa to z niego nie będzie.
>
> "Należy rozróżnić dyscyplinę narzuconą dziecku z zewnątrz od samodyscypliny.
> Celem, który pragną osiągnąć rodzice, jest oczywiście ta druga, ponieważ nie
> chodzi nam o to, by dzieci były grzeczne wyłącznie wtedy, kiedy je pilnujemy.
> Nie wpoimy dziecku samodyscypliny, jeśli stale będziemy je kontrolowali.
> Komenderując, rzucając rozkazy, karząc lub grożąc karą, nie wpływamy na
dzieci,
>
> lecz zmuszamy je do określonego zachowania.
> Nie oznacza to, że rodzice powinni pozostawić dzieci samym sobie i tylko z
boku
>
> przyglądać się temu, co robią. Kiedy dziecko jest małe, rodzice muszą wziąć
na
> siebie obowiązek nadzoru, jako że ono samo nie posiada jeszcze dostatecznej
> samodyscypliny. Dzieciom potrzebne jest wasze przewodnictwo jako osób
znacznie
> mądrzejszych, nawet jeśli w danym momencie jest to niezgodne z ich
pragnieniami
> .
>
> Musicie kontrolować postępowanie swoich dzieci, dopóki nie przekonacie się,
że
> same w każdej sytuacji potrafią zachować się właściwie, a skuteczna kontrola
> polega na ostrożnym balansowaniu między surowością a nadmierną pobłażliwością.
> Nic się nie stanie, jeśli czasem okażemy odrobinę despotyzmu, zwłaszcza w
> przypadku jakiejś szczególnie ważnej kwestii lub jeśli dziecko okaże celowe
> nieposłuszeństwo. Prawdę mówiąc, jeżeli zwykle ograniczasz się do spokojnego
> przekonywania, to okazanie od czasu do czasu większej stanowczości może
wpłynąć
>
> na dziecko pozytywnie.
> Doświadczenie uczy, że zbyt despotyczne postępowanie może jednak przynieść
> efekty odwrotne od zamierzonych.
>
> Jeżeli rodzice zwykle wspierają dziecko i otaczają je miłością, wyznaczają
> wysokie normy moralne i wyjaśniają mu, dlaczego proszą je o wykonanie danej
> czynności, to umiarkowane wykorzystanie przez nich swojej władzy pomaga
> dzieciom wyrosnąć na osoby postępujące we właściwy sposób.
> Częste użycie siły, szczególnie przez wrogo nastawionych i oziębłych
uczuciowo
> rodziców, nie przynosi dobrych efektów.
>
> W dzisiejszych czasach wielu dorosłych boi się egzekwować swoją władzę. Co
> innego zachęcać dzieci, nakłaniać pochlebstwami, a nawet przekupywać, żeby
nas
> posłuchały, a zupełnie co innego powiedzieć: Słuchaj, masz to zrobić i nic
mnie
>
> nie obchodzi, czy mnie lubisz lub szanujesz. Mam zamiar na tyle zatruć ci
> życie, żebyś to zrobił! Potrzeba sporo odwagi i pewności siebie, żeby przyjąć
> taką linię postępowania, a w dzisiejszym liberalnym i pluralistycznym
> społeczeństwie niewiele już pozostało osób, które na to stać, szczególnie w
> szkołach. Nie ulega wątpliwości, że jest to nieprzyjemne zadanie, lecz każdy
> rodzic, który chce powstrzymać syna przed dręczeniem młodszej siostry, oraz
> każdy nauczyciel, który chce mieć pewność, że słabsze dzieci nie staną się w
> szkole celem ataków silniejszych uczniów, wie doskonale, iż czasem takie
> podejście jest konieczne. Jednak wielu nie potrafi się na nie zdobyć.
> Wywoływanie strachu przed karą i stosowanie tego zabiegu jako motywacji do
> właściwego postępowania uważają oni za niedopuszczalne moralnie, a w ich
> przypadku właściwie niemożliwe ze względu na ich konstrukcję psychiczną. Ta
> obawa przed wystąpieniem z pozycji siły może mieć zgubne skutki, jeśli zbyt
> mocno wpłynie na wzajemne stosunki między dziećmi a dorosłymi, którzy mają
nimi
>
> kierować." (Brenda Houghton "Dobre dziecko. Jak sprawić, by nasze dzieci
> odróżniały dobro od zła” Poznań 1999)
>
> > obraż się na dziecko
>
> W takim postępowaniu widzę większe zagrożenie dla psychiki dziecka niż w
> przypadku sporadycznego zasłuzonego rodzicielskiego klapsa. Wyczuwam w tym
> czasowe odebranie miłości, dziecko przynajmniej najprawdopodobniej tak to
> odczuje. Jego delikatna psychika nie jest jeszcze przygotowana na poradzenie
> sobie z taką sytuacją - kiedy rodzice nagle "przestają kochać", dziecko
będzie
> zagubione, głęboko nieszczęśliwe i - co najważniejsze - nie będzie miało
> poczucia, że od niego samego, od jego postępowania, nie od czynników
> zewnętrznych, nie od humoru i decyzji mamusi zależy, kiedy i czy zacznie ona
> znów je kochać.


Mam dokładnie takie samo zdanie. Mam nadzieję, że szanowne e-koleżanki
przestaną się tak roztkliwiać nad wychowawczym klapsem

do molera i gawrona

[majewskaania5]

moim zdaniem to chyba nie macie dzieci a po drugie takie ble ble ble z kasiazek
topodzielcie na pol, klap sto klaps (to bicie) i ja uwazam ze nie powinno sie
nikogo bic zwlaszcza dzieci a i tak kazdy chowa dzieci po swojemu, szacunek i
dyscypline nie tylko klapsami mozna wyegzekwowac.
Klaps wedlug mnei to bicie i koniec. Co do maltretowania to roznie mozna
spojrzec na te wychowawcze klapsy- czyz to nie jet maltretowanie?
Drodzy koledzy - oczywiscie jetescie silenijsi od bezbronnego dziecka i jak juz
nioe mozecie sobie poradzic to KLAPS - bo dziecko i tak wam nie odac - ale za
was bohaterzy silniejszy na slabszego- i mowicie ze to wychowawcze? JA wypadam
nie chce mi sie z wami gadac.

[moler1]

majewskaania5 napisała:

> moim zdaniem to chyba nie macie dzieci a po drugie takie ble ble ble z
kasiazek

Mój synek ma 2 latka. Wspaniały, grzeczny (czasami urwisowaty) chłopiec, który
ma swoje lepsze i gorsze dni. Ja mówię wyłącznie o praktyce. Zabawne jest to,
że miałem dokładnie taka samą myśl czytając wypowiedzi szanownych koleżanek.
Wasze opinię sprawiają wrażenie jakby były cytatami z książek o bezstresowym
wychowaniu, które więcej krzywdy niż pożytku robi

>
> topodzielcie na pol, klap sto klaps (to bicie) i ja uwazam ze nie powinno sie
> nikogo bic zwlaszcza dzieci a i tak kazdy chowa dzieci po swojemu, szacunek i
> dyscypline nie tylko klapsami mozna wyegzekwowac.

Należy starać się, aby tak było

> Klaps wedlug mnei to bicie i koniec. Co do maltretowania to roznie mozna
> spojrzec na te wychowawcze klapsy- czyz to nie jet maltretowanie?

Moim zdaniem większym maltretowaniem jest stawianie w kącie, odizolowanie
dziecka od siebie. Większe można tym zrobić spustoszenie w głowie niż klapsem
na tyłku.


> Drodzy koledzy - oczywiscie jetescie silenijsi od bezbronnego dziecka i jak
juz
>
> nioe mozecie sobie poradzic to KLAPS - bo dziecko i tak wam nie odac - ale za
> was bohaterzy silniejszy na slabszego- i mowicie ze to wychowawcze? JA
wypadam
> nie chce mi sie z wami gadac.

przecież nie o to chodzi...

[majewskaania5]

[majewskaania5]

Dobra dobra , po czesci macie racje Ja tez mam dwoje urwisow (zresta juz
pisalam) problemow z nimi wiekszych nie mam, przyznaje ze ze stasrszym latwiej
mi sie dogadac ale z coreczka (1,5) roku jest ciezko - nie slucha sie prawie w
cale i przyznaje ze dalam jej klapsa i tez nie zadzialalo chyba na razie to
tylko forma zabawy ja przekonuje np. jak niechce sprzatac zabawek to biore ja
za roczke i razem sprzatamy jak próbujue mnie uderzyc (niestety ciezko
wytlumaczyc ze boli a jak powiedzialam ze dam klapsa to krzyczy daj daj -) wiec
udaje ze przelacze i wtedy mnie przeprasza.
Faktem jest ze rodzenstwo a tak rozne od siebie - starszy jest zamkniety w
sobie i powsciagliwy za to lubi rozmawiac a mala (to chyba porzywilej
dzieczynek) placze, przytula sie i okazuje emocje tak jak sie w danej chwili
czuje. Ale uwazam ze klapsyniczemu dobremu nie sluza przynajmniej mnie sie nie
sprawdzila ta mettoda mzoe kiedys znajde inna
Pozdrawiam
ANia

[praktycznyprzewodnik]

A ja dawałam klapsy a nawet lanie. Wtedy gdy zachodził przypadek swiadomego
nieposłuszeństwa, aroganckiego wystawiania na próbę tego co zostało nakazane
czy zakazane.Musiałam miec ( w przypadku małego dziecka) pewność, ze polecenie
jest dobrze zrozumiane i nie jest ponad mozliwości. Przykłady:pójscie mimo
zakazu na plażę i kapanie sie. Zabawa w miejscu zakazanym, lubianym przez
dzieci, ale n niebezpiecznym (nad kanałem). Upieranie się, ze nie będzie
prowadzone za rekę w miejscu ruchliwym.
Kary fizyczne stosować musieliśmy bardzo rzadko. Wystarczała wiedza dziecka,
ze taka kara jest realna, ze rodzice nie boją się jej wymierzyc.

[chalsia]

LUUUDZIEE. Czy Wy nie pojmujecie, że nie ma czegoś takiego jak bezstresowe
wychowanie????????
Przecież sam fakt odmówienia dziecku tego, co chce w danym momencie, sam w
sobie jest stresem dla dziecka. Ponoszenie bezpośrednich konsekwencji swojego
postepowania np. wlazłem po krześle na stół, choć mama zabraniała, a potem
zwaliłem sie na łeb, to tez jest fragment wychowania. I nie można nazwać tego
bezstresowym. A klapsy to tylko jedna z metod. Nie mylcie bezstresowości z
brakiem klapsów.

Pozdrawiam,
Chalsia

Pani Anno!

[roman.gawron]

Podpisuję się tutaj pełnym imieniem i nazwiskiem, bo biorę odpowiedzialność za
swoje słowa, co nie znaczy, że nie dopuszczam myśli, że nie mógłbym się mylić.

Nie podaję tutaj nazwiska po to, aby pani nim sobie swobodnie żonglowała,
przekraczając granicę taktu i dobrego smaku.

[chalsia]

To Ty chyba nie zrozumiałeś ani słowa z tekstu przytoczonego przez Gawrona.

A ze swojej strony mój sposób z pozycji "siły" to tzw. zdarta płyta. Stosuję od
dłuższego czasu, synka mam 26 miesięcy, w sytuacjach gdy odmawia zrobienia
czegoś co normalnie robi (np. wrzucenia brudnego ubranka do kosza na brudy czy
np. wytarcia rozlanej przez siebie wody czy przy wychodzeniu z łóżka już po
położeniu spać). Jeśli namawianie, przekonywanie, zwykła prośba, etc nie
skutkują, świetnie sprawdza się zdarta płyta. Ale wymaga, by rodzic potrafił
zachowac spokój oraz poświęcić na to czas i nie gderał w trakcie ani po. Jak
dziecko w końcu zrobi o co sie je prosi - dziękujemy i zapominamy o incydencie.

A liczenie do 10-ciu to równie dobra metoda jak każda inna (np. wyjscie na
chwilę do innego pokoju by wziąc kilka głębokich wdechów) by uspokoić
narastajace zniecierpliwienie i rozdrażnienie.

Pozdrawiam,
Chalsia

[mamongabrysi]

Chalsia!
Myślę że ten post jest skierowany do mnie pomimo ze nie jest umieszczony
bezpośrednio pod moim. Oświeć mnie , ale ja naprawdę nie widze w tym cytacie
nic o biciu - owszem mozna to tak zinterpretować, ale dla mnie tam jest o
zdartej płycie i konsekwencji. A może to moja naiwność, bo nie uznaję bicia i
nie sądziłam że o usankcjonowaniu bicia piszą poważni ludzie poważne książki.
A tak swoją drogą nie doczekałam sie odpowiedzi od pana Gawrona. Ciekawe ze gdy
zadam jakieś pytanie zwolennikom bicia nie odpowiadaja na nie - tak też było w
wątku Mamyizyimoniki parę miesięcy wcześniej
Pozdrawiam
Ania (naiwna)

[chalsia]

Nie. Mój post był do jednego z panów (oprócz Gawrona).

I zrozumienie mam z Tobą podobne - bo pisałam o zdartej płycie

Pozdrawiam,
Chalsia

[roman.gawron]

Aniu, chciałbym - naprawdę chciałbym - z Tobą podyskutować i może jeszcze się
kiedyś uda, przy innej okazji. Różnice poglądów nie przeszkadzają nam traktować
się nawzajem z szacunkiem.
Teraz niestety się wyłączę, bo - jak widzisz - co powiem do Ciebie lub do
innych słówko, zaraz czepiają się mojego rękawa majewskieanie albo chalsie,
które za wszelką cenę usiłują mnie obrazić i sprowadzają dyskusję do poziomu
magla.
Ponieważ w maglu nie mam zwyczaju bywać, daruję sobie ten wątek.

[mamongabrysi]

No i nie dowiem sie o co chodzi z tymi silnymi charakterami. A dyskusję do
poziomu niżej poziomu sprowadzili pawelkomar i moler.
Ania

[moler1]

mamongabrysi napisała:

> No i nie dowiem sie o co chodzi z tymi silnymi charakterami. A dyskusję do
> poziomu niżej poziomu sprowadzili pawelkomar i moler.
> Ania

???Moler? Droga mamongabrysiu, czy przypadkiem coś ci się nie pomyliło? Czy ja
kogoś obrażam? Czy ja uczestniczę w jakiś niepoważnych dyskusjach między
niejakim pawelkiem a golem (nawiasem mówiąc w tym drugim jest niewiarygodnie
dużo agresji, jak na przeciwnika klapsów). Najzabawniejsze jest to, że
hipokryzja tutaj kwitnie w zadziwiający sposób, objawiając się największą
agresją właśnie wśród przeciwników klapsów I jak tutaj uwierzyć w dobrą
wolę przeciwników klapsów, gdy co druga osoba ma ochotę "walić po twarzy"...
Zmykam, bo to nie jest miejsce dla mnie

Pozdrawiam

[mamongabrysi]

Oj, przepraszam bardzo, dfaktycznie sie pomyliłam. zwracam honor. Chodziło mi o
tamte dwie osoby.
Pozdrawiam
Ania

[chalsia]

To ja bardzo proszę o wskazanie, w którym miejscu i jak Cię niby obraziłam lub
sprowadziłam dyskusję do poziomu magla.
Nie uważam bym zrobiła jedno czy drugie, widocznie z kimś mnie pomyliłeś albo
nieuważnie czytasz.

Pozdrawiam,
Chalsia

Hm...

[roman.gawron]

chalsia napisała:

> To ja bardzo proszę o wskazanie, w którym miejscu i jak Cię niby obraziłam

Czemu innemu, jak nie obrazie miało i ma nadal służyć publiczne nazywanie mnie
po nazwisku? Jest to normalnie według Ciebie przyjęty i zgodny z zasadami
dobrego wychowania sposób zwracania się do kogoś? Do Majewskiej, do
Gucwińskiego, do Gzika? To może od razu lepiej per noga?
Nie zdajesz sobie z tego sprawy i jest to po prostu gafa? Trudno mi w to
uwierzyć.

[chalsia]

Wiesz co, a skąd ja mam niby wiedzieć, że się rzeczywiście nazywasz Roman
Gawron? (Po za tym w jednym poście piszesz, że podajesz i że nie podajesz
nazwiska - trochę to mylące, nie uważasz). Znam dziewczynę o nicku cz.wrona.
Czy to znaczy, że nazywa się Wrona? I ona akurat nie ma za złe, jeśli pisze się
do niej Wrona. Czy z tego, że mój nick brzmi Chalsia, znaczy, że nazywam sie
Chalsia?
Bez przesady. No ale cóż, jeśli poczułeś się obrażony z tego powodu, to
przepraszam, nie było to moim zamiarem.

Ciągle jednak brak Twojej odpowiedzi, na pytanie w którym to miejscu
sprowadziłam wątek do poziomu magla.

Pozdrawiam,
Chalsia

[roman.gawron]

chalsia napisała:

> Wiesz co, a skąd ja mam niby wiedzieć, że się rzeczywiście nazywasz Roman
> Gawron?

Normalnie ręce mi opadają. A skąd wiesz, że ktoś o nicku justyna.dabrowska
nazywa się Justyna Dąbrowska? Roman to taki sobie rzeczownik pospolity, do
żadnego imienia niepodobny, tak?
Jakoś inni poza Tobą i Anną Majewską nie mieli kłopotów ze zrozumieniem.

> Po za tym w jednym poście piszesz, że podajesz i że nie podajesz
> nazwiska - trochę to mylące, nie uważasz.

Uważam, że nie zrozumiałaś tamtego postu.

> No ale cóż, jeśli poczułeś się obrażony z tego powodu, to
> przepraszam, nie było to moim zamiarem.

No i tym miłym akcentem może skończmy tę przykrą wymianę zdań. Wyjaśniliśmy
sobie nieporozumienie i jest ok.
W odróżnieniu od Ciebie majewskaania5 nawet słowa przeprosin nie raczyła
wybąkać.

[chalsia]

Drążyć tematu skąd wiem, że akurat Justyna Dąbrowska to imię i nazwisko a nie
nick, ani tego co rozumiem a co nie - nie będę, bo rzeczywiście nie ma po co.
Może druga interlokutorka akurat przez ten czas na forum nie była?

Spocząłeś na laurach. No cóż. Natomiast ja nadal NIE jestem usatysfakcjonowana.
Albo odpowiesz na drugą część zapytania z moich ostatnich dwóch postów, albo
mnie się również należą przeprosiny - tym razem z Twojej strony.

Pozdrawiam,
Chalsia

[roman.gawron]

chalsia napisała:

> Natomiast ja nadal NIE jestem usatysfakcjonowana.

Skoro nie chciałaś mnie umyślnie obrazić, to znaczy że nie było Twoją intencją
sprowadzenie dyskusji do poziomu magla.
Przykro mi, że nie zrozumiałem Twoich intencji i użyłem aż tak mocnego wobec
Ciebie sformułowania.

Bardzo chętnie na tym skończę tę niemiłą wymianę zdań.

[chalsia]

[mamongabrysi]

A na moje pytanie jak nie było odpowiedzi tak nie ma...
Ania

[mamongabrysi]

Z całym szacunkiem, piękny cytat ale nie ma w nim ani słowa o klapsach
wychowawczych. Chciałabym wiedziec czy uważasz dawanie klapsów za metodę
wychowywania dzieci. Poprzednio pisałeś też o dzieciach obdarzonych szczególnie
silnym charakterem(kilka postów wyżej. wyjasnij co masz na myśli i co maja do
tego klapsy
Pozrdawiam
Ania, tez nauczycielka

[alicjagrabowska]

Zależy w jaki sposób okażę że jestem obrażona.jeśli trwa to chwilkę jak w moim
przypadku,jestem przy nim i mówię mu że jest mi przykro że wyrywa mi słuchawkę
kiedy rozmawiam.wiem że chce się ze mną bawić nagle wtedy(zazdrość) tłumaczę że
jak tylko chwilkę porozmawiam to biorę samochodzik i jedziemy a on dalej się
nie zgadza,próbuje brać nade mną górę,wali w telefon.Wtedy ja z zupełnie
niewinną miną mówię dokładnie to co on mówi kiedy się obraża:"to ja nic nie
chcę".Wcale nie jestem wtedy zła ani nie obrażam się na prawdę a tym bardziej
nie daję mu odczuć że go nie kocham!Efekt naszego nieporozumienia był taki że
synkowi od razu minęła złość i powiedział"no dobrze mamusiu,zadzwoń sobie"a po
telefonie od razu spełniłam obietnicę z zabawą.Po prostu wziął mnie za dziecko
i ustąpił.Żadko stosuję tą metodę dzięki temu działa.Ala

[do73]

>Dziecko bite nie jest grzeczne tylko zamknięte w sobie

Święte słowa!!! Znam to z własnego doświadczenia. Regularne "lania"
uskuteczniane przez rodziców prowadziły wręcz do skutku odwrotnego do
zamierzonego. Pamiętam, że do szewskiej pasji doprowadzało ich to, że nie
płakałam tylko zaciskałam zęby i patrzyłam się na nich ironicznie. Mimo, że ja
byłam posiniaczona i obolała, to ja byłam górą o oni dawali dowód swojej
bezsilności. Niestety, z żadnym, nawet poważnym problemem nigdy nie zwróciłam
się do rodziców. Tak naprawdę nie miałam się do kogo zwrócić.
Tak jak napisałam wcześniej skutki bicia były odwrotne: na wagary chodziłam
jeszcze częściej i robiłam inne bardzo głupie rzeczy (teraz o tym wiem).
Niestety nie miałam kogoś, kogo mogłabym wysłuchać, kto by mnie zrozumiał i z
kim mogłabym się zgodzić. Rodzice nie byli dla mnie autorytetem.

Teraz jestem zdeklarowaną przeciwniczką bicia ale i mnie zdarzyły się wpadki.
Mam dwie córeczki 5lat i 2,5 roku. Jednak zawsze bardzo żałuję własnego braku
cierpliwości i staram się nigdy więcej do tego nie dopuścić.

Pozdrawiam
Do

słusznie

[gol102]

słusznie Twój bład, ale takie małe dziecko to raczej raz to zapomni

kto bije dzieci, choćby rzadko i "zasadnie", a nie przestanie w odpowiedniej
momencie, może dostać od nich taką samą odpowiedź, kwestia tylko wieku, myślę
że 10 lat to spoko już może takim rodzicom przyłozyć ) a mniejszy to kwestia
odwagi, chyba że dobrze go zastraszycie, ale wtedy później możecie miec DUŻY
problem,

przeciętny człowiek to nic nadzwyczajnego, więc jak chcecie se wychylić ponad
średnią, to myślcie choć trochę, pzdr

[pawelekmar]

gol102 napisał:

> słusznie Twój bład, ale takie małe dziecko to raczej raz to zapomni
>
> kto bije dzieci, choćby rzadko i "zasadnie", a nie przestanie w odpowiedniej
> momencie, może dostać od nich taką samą odpowiedź, kwestia tylko wieku, myślę
> że 10 lat to spoko już może takim rodzicom przyłozyć ) a mniejszy to
kwestia
> odwagi, chyba że dobrze go zastraszycie, ale wtedy później możecie miec DUŻY
> problem,

Już kilkumiesięczne dziecko wali po buzi swoją mamę sprawdzając jej reakcję na
tę "zabawę". Zgodnie z Twoją "genialną" teorią takie dzieci zbierają się na
odwagę i odreagowują za klapsy z drugiego tygodnia życia... )) Co za
gooool

>
> przeciętny człowiek to nic nadzwyczajnego, więc jak chcecie se wychylić ponad
> średnią, to myślcie choć trochę, pzdr

Nie mogę doszukać się logiki w powyższym zdaniu...czy możesz mi pomóc? Z góry
dziękuję i pozdrawiam.

[gol102]

Po tym co wcześniej napisałeś, cytat:
"(...) Tata był zły, mama zaczęła wykładać mi jak ważna jest edukacja w życiu
człowieka, a ja przytakiwałem, że tak, wszystko jasne i na następne wagary się
nie wybieram Jeszcze w tym samym półroczu słowa nie dotrzymałem, ponowny
tel. od wychowawczyni do mamy, mama zaczyna powtórkę z rozrywki, przychodzi
tata, dowiaduje się o sytuacji i
bez słowa, zdecydowanie kładzie mnie na fotelu z wypiętym tyłkiem i ładuje trzy
porządne pasy...
Drodzy Państwo, natępne zajęcia opuściłem dopiero na studiach, a i tak robiłem
to bardzo sporadycznie i z wielkimi wyrzutami sumienia po
opuszczeniu wykładu (...)"

... mogę ci gościu tylko odpowiedzić:
Zadziwiające jest tak niskie rozumienie słowa pisanego w narodzie.
A to co piszesz o wypinanu tyłka 15 letniego chlopaka trąci mi zboczeniem )

ps. daj spokój gościu dyskusji jesteśmy z innych światów, poszukaj lekarza

[pawelekmar]

gol102 napisał:

>
> ... mogę ci gościu tylko odpowiedzić:

> A to co piszesz o wypinanu tyłka 15 letniego chlopaka trąci mi zboczeniem )

Zawsze wypinanie tyłka kojarzy Ci się z seksem analnym..."gościu"? Myślę,
że tyłek przed siniakami oszczędziłeś, za to spustoszenie nastąpiło nieco
wyżej...."gościu"
W poprzednim wpisie zadałem ci pytanie o wyjaśnienie, jak dla mnie,
nielogicznego zdania, które napisałeś. Podejrzewam, że skoro nie podjąłeś się
interpretacji właśnych sformułowań, to już się tego nie doczekam...
>
> ps. daj spokój gościu dyskusji jesteśmy z innych światów, poszukaj lekarza

ok..."gościu"

PS. Ten "gość" podoba mi się najbardziej

to jest po prostu choroba

[gol102]

Z tej całej opowieści wynika, że jesteś exibicjonistą, i nic nie musi mi się
kojarzyć - ty piszesz to wprost, wręcz ubarwiasz swoje wynurzenia, a chwalenie
się, że mając 15 lat, twój ojczulo lał cię w wypiętą dupę, i inne podobne
emocje, to zostaw może w zacisze gabinetów, tutaj ludzie to czytają,

ps. skoro tak dałeś się zastraszyć mając 15 lat, to teraz musisz sobie
odreagować na swoim potomstwie, współczuję.

[edytka73]

Chłopaki, na tym forum panuje troche wyższy poziom niż na innych forach (patrz:
onet) więc może wynieście się tam z Waszymi pyskówkami i czepaniem się słówek.
ALbo na priva - tyle, ze wtedy nie byłoby publiczności, co?

Tu chodzi o to, czy bicie / lanie jest OK. A OK nie jest. Pół biedy trzepnięcie
ręką w afekcie i potem przeproszenie dziecka za tą sytuację, bo to jest
ostrzeżenie. Jak młode (w przypadku innych ssaków) wchodzi dorosłym osobnikom
na głowę - to tez warkną. Ale nie przypisujmy temu zachowaniu ideologii, że w
niekórych sytuacjach tylko ten sposób może wskazać właściwą drogę.

Dla mnie - mimo tych kilku klapów, które odruchowo wymierzyłam - uderzenie
dziecka (o laniu już nie wspominając) jest zafundowaniem mu informacji, że oto
rodzic, silny, kochający, mający zapewnić poczucie bezpieczeństwa, wpierać itp.
pokazuje się jako agresor, zagraża dziecku, czyli robi coś, pzred czym powinien
je bronić. A że za chwilę dziecko się do niego przytula (to niby jest
wyjasnienie panów roman.gawron czy moler) - bo wciąż szuka bezpieczeństwa i
odbudowania swojego świata.
Kiedy Kubę klapsnęłam i nie było nikogo więcej w domu - za chwilę sie
pzrytulał; ale kiedy był mąż - wołał "tatusiu, ratunku!". Chyba mówi samo za
siebie.

A jak ktoś mówi, ze dostawał i wyrósł na porządnego człowieka - to świadczy o
tym, ze nie skonfrontował się ze swoją przeszłością, że boi się zobaczyć swoich
rodziców w negatywnym świetle i zaakceptował wszystko, co uczynili, i jeszcze
nadal temu range dobrego wychowania. No i oczywiście - wzór wyniesiony z domu
nadal powiela.

I jeszcze na koniec:
- lanie za wagary - jak nie idę na lekcje to boli mnie tyłek; i co z tego? za
chwilę pzrestanie.
A powinno być raczej: jak nie póje na lekcje - będę powtarzać klasę, będę mieć
zaległości, w końcu przydzielą mi kuratora (ale wstyd) i być moze nie
zrealizuję swoich palnów życiowych. Dziecko, które po laniu zaczyna chodzić do
szkoły musiało być juz wczesniej nieźle zastraszone.
- pobicie kogoś - rodzic pobije mnie. Z całą pewnością nauczy mnie to, ze
innych bić nie należy, w końcu sam ojciec daje mi przykład.

Pozdrowienia dla Chalsi - zgadzam się, zgadzam.
"Pozdrowienia" dla romana.gawrona, który ciagle czytuje literaturę mającą
usprawiedliwić jego wychowanie przez bicie.

Ed.

[pawelekmar]

edytka73 napisała:

> Chłopaki, na tym forum panuje troche wyższy poziom niż na innych forach
(patrz:
>
> onet) więc może wynieście się tam z Waszymi pyskówkami i czepaniem się
słówek.
> ALbo na priva - tyle, ze wtedy nie byłoby publiczności, co?


Masz rację, przepraszam, niepotrzebnie wchodzę w idiotyczne pyskówki
>
> Tu chodzi o to, czy bicie / lanie jest OK. A OK nie jest. Pół biedy
trzepnięcie

no właśnie chyba nie o to chodzi. Mam wrażneie, że problemem tego forum (lub
forumowiczów) jest niewłaściwe zrozumienie zagadnienia. Tematem dyskusji nie
było bicie (nie ma wątpliwości, że jest to złe), a klaps (ja dostrzegam między
jednym, a drugim różnicę, przy czym klaps również w ostateczności i
zdecydowanie jak najrzadziej).

>
> ręką w afekcie i potem przeproszenie dziecka za tą sytuację, bo to jest
> ostrzeżenie.

w żadnym afekcie (w afecie nie panujesz nad sobą, w afeckie może zrobić krzywdę
i co, wtedy też przeprosisz?). Za klapsa nie można dziecka przepraszać. To
dziecko ma przeprosić za złe zachowanie.

Jak młode (w przypadku innych ssaków) wchodzi dorosłym osobnikom
> na głowę - to tez warkną. Ale nie przypisujmy temu zachowaniu ideologii, że w
> niekórych sytuacjach tylko ten sposób może wskazać właściwą drogę.

To nie jest ideologia, a wręcz jej zaprzeczenie (realizm)

>
> Dla mnie - mimo tych kilku klapów, które odruchowo wymierzyłam - uderzenie
> dziecka (o laniu już nie wspominając) jest zafundowaniem mu informacji, że
oto
> rodzic, silny, kochający, mający zapewnić poczucie bezpieczeństwa, wpierać
itp.
>
> pokazuje się jako agresor, zagraża dziecku, czyli robi coś, pzred czym
powinien
>
> je bronić. A że za chwilę dziecko się do niego przytula (to niby jest
> wyjasnienie panów roman.gawron czy moler) - bo wciąż szuka bezpieczeństwa i
> odbudowania swojego świata.

Idealnie (znowu zaprzeczenie realizmu) byłoby, aby w życiu nie było zupełnie
agresji, nie było klapsów i wogóle żadnych kar

> Kiedy Kubę klapsnęłam i nie było nikogo więcej w domu - za chwilę sie
> pzrytulał; ale kiedy był mąż - wołał "tatusiu, ratunku!". Chyba mówi samo za
> siebie.


>
> A jak ktoś mówi, ze dostawał i wyrósł na porządnego człowieka - to świadczy o
> tym, ze nie skonfrontował się ze swoją przeszłością, że boi się zobaczyć
swoich
>
> rodziców w negatywnym świetle i zaakceptował wszystko, co uczynili, i jeszcze
> nadal temu range dobrego wychowania. No i oczywiście - wzór wyniesiony z domu
> nadal powiela.
>
> I jeszcze na koniec:
> - lanie za wagary - jak nie idę na lekcje to boli mnie tyłek; i co z tego? za
> chwilę pzrestanie.
> A powinno być raczej: jak nie póje na lekcje - będę powtarzać klasę, będę
mieć
> zaległości, w końcu przydzielą mi kuratora (ale wstyd) i być moze nie
> zrealizuję swoich palnów życiowych.

Abstrakcja !!!

Dziecko, które po laniu zaczyna chodzić do
> szkoły musiało być juz wczesniej nieźle zastraszone.
> - pobicie kogoś - rodzic pobije mnie. Z całą pewnością nauczy mnie to, ze
> innych bić nie należy, w końcu sam ojciec daje mi przykład.

Opowiem za to kolejny przykład z życia. Jeden z moich kuzynów (jest między nami
duża różnica wieku - chodzi teraz do 6 klasy). Miał kłopoty z wychowawczynią.
Pyskował jej, nawet obrażał, wobec innych nauczycieli był bardzo grzeczny, ale
z wychowawczynią się nie dogadywał (kobieta zupełnie sobie z nim nie radziła).
Na każdej wywiadówce zgłaszała to jego mamie (mojej ciotce). W domu szereg
rozmów, wyjaśnienia, edukacja, on sam sprawia wrażenie jakby wszystko
zrozumiał. W rzeczywistości mija kilka tygodni i sprawa powraca. Dziecko trafia
do szkolnego psychologa i co słyszy? że przydzielą mu kuratora i trafi do
poprawczaka!!!! (słowo daję, że to powiedział wykwalifikowany psycholog
szkolny!!!) Dzieciak wrócił roztrzęsiony do domu, ryczał cały dzień zanim
powiedział co się stało (jego mama poszła do szkoły, Pani psycholog zaczęła się
wypierać, mówić, że on coś źle zrozumiał, ale podobno też trzęsła się ze
strachu, bo afera mogła wyjść z tego niezła). Teraz stopniowo wychodzi, że to
taki sposób na wychowanie tej pani (afera zapewne jednak i tak będzie).
Chłopak się przestraszył i zdaje się, że znowu jest chwila spokoju, ale mam
olbrzymie wątpliwości, czy jego strach przed Panią psycholog i
jej "nieagresywną" metodą nie zrobił w nim większego spustoszenia, niż lanie
(bo przy takim chłopaku o klapsie już się nie mówi). To tak a'propos
kuratorów...

> Pozdrowienia dla Chalsi - zgadzam się, zgadzam.
> "Pozdrowienia" dla romana.gawrona, który ciagle czytuje literaturę mającą
> usprawiedliwić jego wychowanie przez bicie.
>
> Ed.

[pawelekmar]

gol102 napisał:

> Z tej całej opowieści wynika, że jesteś exibicjonistą,

chyba ekshibicjonistą

i nic nie musi mi się
> kojarzyć - ty piszesz to wprost, wręcz ubarwiasz swoje wynurzenia, a
chwalenie
> się, że mając 15 lat, twój ojczulo lał cię w wypiętą dupę, i inne podobne
> emocje, to zostaw może w zacisze gabinetów, tutaj ludzie to czytają,

myślałem, że to forum, sorry

> ps. skoro tak dałeś się zastraszyć mając 15 lat, to teraz musisz sobie
> odreagować na swoim potomstwie, współczuję.

Pozdrawiam

[szymanka]

1. Nigdy nie zapomnę wzroku mojego dziecka i tonu jego głosu kiedy z wyrzutem i
niedowierzaniem po właśnie otrzymanym klapsie wymawiał słowa "nikogo nie wolno
bić"
Tak. Sama go tego uczyłam, dzieciaki w piaskownicy nawalały sie łopatkami,
mojemu tez się zdarzało, długo i cierpliwie tłumaczyłam, że nie wolno, nikomu i
nikogo... I co? Puściły mi nerwy, przyłożyłam mu raz, ale wystarczyło by mój
autorytet pękł jak bańka mydlana...
(nawiasem mówiąc, wypracowałam sobie świetny sposób na pokonanie "nerwowej
chwili" - klaszczę z całej siły w dłonie. Później rozcierając bolące ręce,
cieszę się, że ten ból czują moje dłonie a nie pupa syna)

2. Przez 2 tygodnie wakacji, była u mnie w gościnie koleżanka z dwójką dzieci.
No i miałam mozliwość przyjrzenia się bliżej innym metodom wychowawczym niż
moje. Krzyk i klapsy nie są koleżance obce. Przeciętnie raz, a czasem dwa razy
dziennie któreś dziecko oberwało. Minuta obrażenia, czasem płaczu, zero
zapamiętania czego dotyczyło upomnienie. Po jakimś czasie dziecko wracało do
zachowania za które już zostało ukarane.

3. Moje dziecko jest niegrzeczne. Nie pierwszy i pewnie nie ostatni raz
Proszę o posprzątanie zabawek. Prośby nie skutkują, upomnienia, nakazy też nie.
Gadam i gadam, proszę i każę, krzyczę ... nic. Wkurzona, stawiam ultimatum:
albo sprzątnie albo.. (i tu jakieś dotkliwe sankcje) ... NIC.
Mąż przychodzi z pracy, wchodzi do syna do pokoju, nic nie mówi, ma
tylko "odpowiednią" minę. Dziecko sprząta aż miło.

Nigdy się nie zgodzicie!

[silvana_s]

Nigdy się nie zgodzicie!!!
Każde dziecko jest inne - niepodważalnie!
W ostatnim poscie przeczytałam, że dziecko jest niegrzeczne bo nie chce
posprzątać swoich zabawek(???) I to ma być niegrzeczne dziecko?
Jestem mamą prawie trzylatka. I to, że czasem nie chce posprzątać zabawek
uważam za całkowitą normę. Nie uważasz? To jest tylko dziecko. A tobie zawsze
chce się sprzątać i nic nie przenosisz na jutro?
Ok. No właśnie zacząć nalezy od tego co kto uważa za niegrzeczność.
I wówczas nalezy wywarzyć karę. Niestety po przeczytaniu wszystkich postów
jestem za - chłopakami. Kochane mamusie, gwarantuje Wam iż piszecie, że klaps
jest nie wychowawczy, a i tak będziecie je dawać, w sytuacjach kiedy wasz
impuls nie wytrzyma. A potem znowu ktoś napisze, że ma wielkie wyrzuty
sumienia - a odgłos: 60 postów tak samo myslących mam, bedacych w błedzie.
Dałaś klapsa - ponies tego konsekwencje - a nie ubolewaj nad sobą.
Owszem są dzieci bardzo spokojne, trzymające sie spódnicy mamy, które nie
wychodzą przed szereg i na klapsa nie zasłużą nigdy, i są dzieci "małe tajfunki-
bardzo wrażliwe" które doskonale wiedzą co wolno a co nie - i za świadome i
złośliwe przekroczenie pewnych granic w zależności od wagi sytuacji, muszą być
ukarane dla własnego dobra, czyt. bezpieczeństwa.
Każde dziecko ma inny charakter i każde dziecko naciąga swoich rodziców
inaczej. Mój synek jest cudowny i bardzo mądry. Jego najbardziej wyrazistą
cechą - jest ogrom energii i pewność siebie. Kocha mnie bardzo mimo może z 3
klapsów, które dostał za: złośliwe rzucenie w ściane pilotem i telefonem, o
które prosiłam, zeby mi oddał. Teraz brzmi to sucho- rzucił - klaps. Ale to
jest sytuacja, której nie da się dokładnie opisać: tzn. najpierw 5 minut
proszenia, potem 10 minut tłumaczenia, potem 5 minut proszenia (program już sie
skończył) i w końcu dziecko na Twój nakaz oddania rzuca pilotem o sciane a
baterie rozlatują sie w 3 kierunkach. Ok. I co? U mnie jest albo kąt, albo
klaps w zależności od stopnia zdrnerwowania mojego malucha. Na pytanie Dlaczego
uderzyłas - odpowiedziałam, bo nie wolno rzucac przedmiotami i dobrze o tym
wiedziałes.
Zaznaczam, że w takiej sytuacji serce mi pęka na pół, i nie lubię siebie, ale
wiem że zrobiłam dobrze, bo nie che wychować dziecka, które mi wejdzie na głowe.
Wychowanie jest trudną sztuką i nikt nie obiecał, że będzie nam łatwo. Ale
dzieci to nie porcelanowe lalki, pamietajmy o tym.

[silvana_s]

Zaznaczam - nie wolno dać klapsa dziecku małemu - do 2-2,5 latek, takie dziecko
i tak nic nie zrozumie. Ale dziecko ok. 3 letnie powinno znać już pewne granice
i powinno ponosić konsekwencje swoich zachowań. Niekoniecznie klaps, każdy
rodzic czuje najlepiej jaka kara działa najlepiej na jego dziecko. Ale - nie
dajcie sobie wejść na głowę i uczcie dzieci odpowiedzialności.

[silvana_s]

I jeszcze ja - trzeci raz, bo cofnęłam sie pare postów wczesniej i
przeczytałam, że to temat o biciu a nie o zwykłym cytuję"grzmotnięciu", otóz:

NIE WOLNO BIĆ!

Piszemy tutaj o klapsie. A dla mnie to zdecydowana różnica.

Do forum o biciu sie nie przyłączam - nie dotyczy.
Do forum o wychowaniu i sposobach karania i owszem.

PS. Swoją drogą dziwne,i iż nikt iberki nie zapytał za co dała klapsa Kubusiowi?
Może dałoby nam to troche więcej do myślenia, niż tylko sądzić.

[silvana_s]

I jeszcze ja - trzeci raz, bo cofnęłam sie pare postów wczesniej i
przeczytałam, że to temat o biciu a nie o zwykłym cytuję"grzmotnięciu", otóz:

NIE WOLNO BIĆ!

Piszemy tutaj o klapsie. A dla mnie to zdecydowana różnica.

Do forum o biciu sie nie przyłączam - nie dotyczy.
Do forum o wychowaniu i sposobach karania i owszem.

PS. Swoją drogą dziwne,i iż nikt iberki nie zapytał za co dała klapsa Kubusiowi?
Może dałoby nam to troche więcej do myślenia, niż tylko sądzić.

[taal]

Po prostu ręce opadają.
Ktoś już napisał, że bezstresowe pokolenie wychodzi właśnie na ulicę.
Moim zdaniem nie jest problemem i wydarzeniem dnia czy dałam mu klapsa czy nie
dałam. Problemem jest ile czasu rodzice są w stanie poświęcić swoim dzieciom i
czy potrafią przy użyciu 'swojego' sposobu wpoić im podstawowe wartości i dać
odczuć że są kochane i zawsze mogą liczyć na swój dom rodzinny.
Zamiast lać po tyłku można szantażować dzieci "nie obejrzysz bajki jak nie
umyjesz rączek.." etc ale to zmana środka i to w dodatku chyba nie na najlepszy.
BTW jak widze krzywe spojrzenia gdy daje klapsa mojej córce to mi sie nóż w
kieszeni otwiera.

Tomek

[betina20]

Uderzyłam (klaps)małego w nerwach tylko raz - bo wierzgał przy ubieraniu butów.
Miałam potem potworne wyrzuty sumienia pod tytułem "wykorzystałam fakt, że
jestem silniejsza i na nim odreagowałam".
Mały ma teraz 1,5 roku. Od kilku tygodni nie da się odpędzić od kuchenki
gazowej. I ja się pytam niektórych koleżanek z forum, co z tym zrobić - pewnie
wyjść z kuchni na chwilę, przeczekać, ewentalnie policzyć do dziesięciu. Niech
się dziecina nawdycha gazu albo niech sobie zrzuci na łebek wrzątek - a na to
potrzebuje ułamka sekundy.
Ja stosuję najpierw kilku lub kilkunastokrotne upominanie, potem klaps. Ale
młody się z tego śmieje bo ma pampera, a przecież nie uderzę go mocno. Ostatnio
przy szarpaniu kurków zdjęłam mu pieluchę i przyłożyłam parę razy w goły tyłek
(parę razy, bo przy pierwszych trzech się śmiał). Poskutkowało!
I nie zrobiłam tego w nerwach tylko na zimno . Uważam że w tym wypadku to
jedyny sposób. Dodam jeszcze, że moje dziecko kocha robić na przekór. Wystarczy
powiedzieć, że czegoś nie wolno, młody już biegnie żeby wykonac zakazaną
czynność.
A oprócz zabawy z kuchenką gazową Mały robi dziesiątki rzeczy, które są
niedozwolone - wspinanie się na wszelkie wysokości, szarpanie gniazdek
elektrycznych, itp. Ale w tych sytuacjach stosuję (ja i poleciłam tak całej
rodzinie) tylko upominanie, zabezpieczanie - bo zabranianie ciągle wszystkiego
i karcenie byłoby zbyt stresujące i zbyt trudne dla takiego małego rozumku.
Klaps dotyczy tylko gazu!!
A tak ogólnie jestem przeciwniczką przemocy - ja dostawałam jak mamie nerwy
puściły.
Pozdrawim wszystkich

[lissie]

betina20 napisała:

> Uderzyłam (klaps)małego w nerwach tylko raz - bo wierzgał przy ubieraniu
butów.
...
> Ja stosuję najpierw kilku lub kilkunastokrotne upominanie, potem klaps.
Ostatnio przy szarpaniu kurków zdjęłam mu pieluchę i przyłożyłam parę razy w
goły tyłek
> (parę razy, bo przy pierwszych trzech się śmiał).

Czegos, droga Betino, nie rozumiem: dalas swemu dziecku tylko jednego klapsa,
czy juz kilka razy prawdziwe lanie??? Twoj post jest sprzeczny.

[karolina_244]

mnie za napisanie o klapsie zlinczowali wrecz kiedys juz by taki temat i ostro
sie w tedy wypowiadalismy powodzenia

[mama_maksa]

Zdarza mi się, nawet często. Też później czuję się winna i obiecuję sobie, że
już nigdy nie będę na niego krzyczeć i dawać klapsików, ale nie potrafię. Jak
np. widzę, że się przymierza żeby coś wrzucić do muszli klozetowej, mówię kilka
razy, że nie wolno, a on i tak wrzuca tam swoja pastę do zębów (i po paście, bo
nie zdąrzyłam jej złapać... poprostu wciągnęło). kilka razy płakałam po tym.