raport walki z b.

[iiifa]

kochane był już kiedyś taki wątek ale z biegiem czasu się wypalił.
Chciałabym aby tu każda z was która walczy (jest takiech wiele) wpisywała jak
się czuje, opisywała swoje sukcesy typu: dziś wygrałam z bulimią...

...
Nie ukrywam, że także chce się podzielić swoim małym sukcesem:
dziś jest 41 dzień mojej wolność, bardzo mi z tym dobrze, jestem żywsza, mam
więcej czasu, uśmiecham się (mimo ogromonych kłopotów i problemów miłosnych),
czuje, że nie moge marnować swojego życia, bo jeszcze jest tu bardzo dużo do
zrobienia. I co najważniejsze nie tyje. Staram sie jeść regularnie i to co
wstępnie zaplanowałam. Udaje sie ;)

Człowiek jest szczęśliwy jeśli czyta o sukcesach innych szczególnie jeśli ta
druga osoba boryka sie z podobnymi problemami. Czekam na wasze małe (DUŻE)
sukcesy i odczucia...

Pozdrówki.

[moszi_moszi]

witaj iiifa, gratuluję wytrwałości i trzymaj tak dalej :-)

też chciałabym dodać coś pozytywnego. nie liczę dni, ale to już chyba około 2
tygodne. wcielam w życie nowe zasady. na pierwszym miejscu pozytywne
nastawienie do świata. na drugim oczywiście nowe (zdrowe) nawyki żywieniowe.
czuję się lepiej, choć oczywiście miewam gorsze chwile. staram się robić to co
sprawia mi przyjemność, a to co muszę robić (choć nie sprawia mi to
przyjemności) traktuję drugoplanowo. zaczęłam się zastanawiać co tak naprawdę
chcę robić. pogadałam z koleżanką najlepszą z najlepszych i bardzo dobrze mi to
zrobiło, przypomniałam sobie o moich marzeniach.

jest fajnie.

pozdrawiam,
moszi.

[szyszka4]

Melduję że mam na koncie 1 dzień bez objadania się. Pozdrawiam i nie dajmy się!
Pomysł z tym wątkiem jest fajny, w wakacje podobny pomógł mi skończyć z
wymiotowaniem. A jak skończę z przejadaniem się, to będę cała happy.

[iiifa]

coś na temat mojego spotrzeżenia - nie jedząc regularnie - natstępują ataki
obżarstwa. Ja np. w weekend nie jadłam obiadu tylko takie tam śniadanie i
kanapki... dlatego po dwóch dniach w poniedziałek jadłam wszsytko co popadnie.
W tygodniu kiedy jem regularne zaplanowane posiłki wszystko jest ok.
Więc wczorajszy dzień to dzień obżarciucha. Dzisiejszy już taki nie będzie :)
W sumie to 42 dzień wolności.

[moszi_moszi]

zgadzam się. regularne jedzenie jest bardzo ważne. ważne jest też żeby jeść to
na co ma się ochotę, bo jak się zje to na co się ochoty nie ma to tamto drugie
zje się i tak :-) lepiej więc od razu zacząć od dobrego. oczywiście dobrze jest
gdy to dobre jest też zdrowe, no ale na coś niezdrowego też można sobie
pozwolić od czasu do czasu :-)

pozdrawiam wszystkie walczące,
moszi.

[grubcia5]

nom ja to ostatnoi bylam z siebie bardzo dumna! bylam u dziadka i zjadlam
kawalek ciacha tuz po obiadku i ledwo zylam mysllam ze puszcze pawia na
stol...rozwazalam mpzliwosc pojscia do klopa i zwymiotowania u dziadka ale sie
powstrzymalam ale planowalam ze jak wroce do domu to sie nawpieprzam i
zwroce... wrocilam ale sie powstrzymalam..nastepnego ranka sie waze a prosze
niespodzianka schudlam zamiast utyc...bylam w niebo wzieta!!! to maly sukces
ale jest krokiem do wiekszego

[szyszka4]

W naszym wypadku nawet najmniejszy sukces jest bardzo ważny i bezcenny. A stałe
godziny porządnych posiłków to podstawa! I jeszcze jedna rzecz: zaczęłam chodzić
na spotkania osób uzależnionych od jedzenia. Jedna z wielu refleksji, które tam
usłyszałam: musimy się pilnować, żeby nie być:
-zbyt zmęczone
-zbyt głodne
-zbyt samotne
Każdy z tych stanów może nas osłabić i spowodować atak...

[iiifa]

to prawda jeśli któreś z tych stanów nas dopada to cięzko jest nie poratować
sie uwielbianym przez nas najedzeniem sie oraz potem zwymiotowaniem abyśmy nie
przytyły (<- bzdura!!!!!!! - prawda?)

Ja siedzę sama w domku, wiedziałam ze będe sama, byłam w sklepie, kupiłam na
kolację kopytka (wczoraj o nich myslałam i stąd ten pomysł), podmażyłam,
zjadłam i mam dużo czasu by poczytać, posprządać itd. Wiem ze za godz. wróci
siostra i mam całą godzinke dla siebie, ale nie ciągnie mnie do najadania sie.
Mam nadzieje że b. nie wróci. I jeszcze jedno (juz to chyba wcześniej pisałam)
mam ostatnio dość duże kłopoty z chłopakiem (kłótnie, nie wiem czy chce z nim
być), sporo płacze a mimo to tu jestem wytrwała.

Buźki dla Was ;)))

[maybe123]

iiifa, serdecznie cie pozdrawiam.

u mnie 'czysto' od poczatku roku, ale przeplatane okresami jedzenia za duzo.

ciesze sie ze tyle trwasz, bo z ulywem czasu wyzwania sie zmieniaja, i troszke
sie czulam osamotniona.

teraz widze u siebie BARDZO wyraznie jak stres dziala na psychike przyzwczajana
do radzenia sobie przez bulimie. jakis trudniejszy dzien, to w trakcie - a
nawet dzien po - pojawia sie pokusa zeby sobei ulzyc, wreszcie sie odprezyc,
zrobic sobie przerwe od tego cholernego zycia... ale jasne ze to nie jest zadne
rozwiazanie. wiec zamiast tego trwam. czasem nie wiem po co i jak, ale jakos
trwam, w koncu alternatywe (bulimie) mam przecwiczona, wiec teraz probuje
czegos nowego :[ ehheeem.... powiem tylko ze nie zawsze jest fajniej,
kurcze, 'ataki' bulimiczne byly czasem bardzo fane, a tu masz ci los,
rzeczywistosc i odpowiedzialnosc i inne takie... no ale trwam.

:-)

[maybe123]

H.A.L.T

hungry - glodna
angry - zla
lonely - samotna
tired - zmeczona

to glowne czerwone swiatla ze trzeba baaaardzo uwazac

[iiifa]

i dzis sie rozchorowałam, strasznie sie czuje, jakiś dziwny katar, zimno mi,
smutno, bolą mnie ręce... i musze siedzieć w pracy. Mam ciezki dzień - rano
telefon od kolegi (nieprzyjemna, stresujaca rozmowa)...
Chciałabym iść do domu, posiedzieć trochę, pospać...
na obiad dziś pyszności (w pracy mamy obiadek) - strasznie, bo juz czuje ze sie
najem na maxa. Po pracy planowałam zakupy - ale nie wiem czy dam radę :(((

[szyszka4]

iiifa kochana, jasne że dasz radę!!
Wyobraź sobie,co będzie jak nie dasz rady. U mnie to wygląda tak, gdy nie daje
jednak rady: radocha, bo mogę zjeść co chce, ból brzucha, płacz, pytanie
"dlaczego", myśl "jaka ja byłam głupia, jakby teraz było fajnie, gdybym się
powstrzymała", zmęczenie płaczem, wielkie plany na diete, przytycie.
Więc masz dać radę. Może kup sobie na pocieche coś nie do jedzenia, może książkę
albo kosmetyk albo cosik z tańszej biżuterii?? A propos, wiecie że od zakupów
też się można uzależnić? :)
Acha: mam już 2 dni bez obżarstwa.

[theniebiesky]

A wiecie co zauważyłam? Ze często na pociechę ( nie na napad) kupuję sobie coś
do jedzenia , np batonik musli - niby zdrowy. Ale gdy to sobie uświadomilam to
pomyslalam zdrowe odzywianie zdrowym odzywianiem to jednak jedzenie- bardzo
blisko stąd do napadu (bo kiedy jem? kiedy potrzebuję pociechy, a co - taki
baton mnie pocieszy?)Więc teraz chodzę sobie po drogeriach i tak: na pociechę
kupilam sobie kosmetyk Ziaji (niedrogi, a cieszy - i to dłuzej niz batonik ).
Planuję następnym razem kupić płyn do kąpieli z imbirem (imbir swoją drogą
ujędrnia skórę) albo z mlekiem i wanilią, upatrzyłam je w pobliskim samie po
wstrzasająco niskiej cenie (ok. 4 zł)-nie mogę się zdecydować. I jak teraz
pomyslę, jak wydaję kasę na pączki i draże którymi za godzinę rzygam-włos się
jeży na głowie. Pamiętam, ze kiedyś potrafilam wydawać ostatnie pieniadze na
kino lub ksiązki(ale wtedy mieszkalam z rodzicami wiec to zmienia nieco postac
rzeczy) ale w jakims sensie chcialabym do tego wrocic. Czym innym poprawiać
sobie nastroj. Dziś pochodzę sobie po księgarniach
2 dni bez obżarstwa (byłoby 3 tyg. bez, ale była wtopa)

wpadka

[szyszka4]

:((((((

[maybe123]

hej szyszka, no to jutro kolejny dzien czysty, tak?
moze na poczatku chocby sukces 'w kratke'.

obiadek

[maybe123]

na ogol staram sie nie szafowac radami, ale tym razem przynajmniej chce sie
podzielic co ja bym zrobila

znam to uczucie gdy dzien jest ciezki a w planie tylko jedna przyjemnosc -
jedzenie :(

teraz gdy tak sie zdarza zadaje sobie pytanie: jak to jest ze nie mam w tym
dniu NIC innego dla siebie??? i robi mi sie smutno i zal tej mlodej kobiety
ktora jestem, a ktorej potrzeby (odpoczynku, wygrzania sie) sa tak malo wazne.

czasem nawet - i to jest piekny sukces kiedy sie mi tak udaje - 'dorosla' czesc
mnie potrafi powiedziec tej malej i zmeczonej: nie martw sie, zadbam o Ciebie.
slysze, widze, czego potrzebujesz.

I w takim dniu jak ten, ta dorosla czesc idzie do szefa i mowi: "przykro mi ale
zle sie czuje i musze isc do domu."

I ide do domu. W glowie klebia sie mysli, co sobie inni pomysla w pracy, czy mi
to zaszkodzi, czy beda zli, a czemu wlasciwie ja sie tak cackam, moze sie migam
albo jestem leniwa... i jeszcze mnostwo innych atakow. Ale czasem naprawde
udaje mi sie wytrwac przy zapewneiniu sobie tego co potrzebuje.

[grubcia5]

nom ja to dzis mialam wielkanoc klasowa i strasznie duzo zjadlam slodyczy...
pomyslalam ze gdybym byla w domu to na pewno bym juz poleciala do kibla ale
udalo mi sie bo bylam w szkole. co prawda nie zjadlam juz w domu obiadku i
kolacji tez nie zjem, poszlam tez pobiegac ale jestem z siebie dumna...
kolezanka z klasy ktora martwi sie moim ochudzaniem( bo o wymiotach nie wie)
tez sie cieszyla i byla ze mnie dumna ze z tym walcze. niestety najgorsze jest
to ze nie moge przestac o tym myslec...ciagle te kalorie w glowie. masakra.

[iiifa]

no i nie mam się czym pochwalić dziś
to co zrobiłam nawet nie wiem z czego wynikło
rano napisałam ze sie źle czuje.. zjadłam obiadek w szkole i zwolniłam sie aby
poleżeć troche w domku... przyjechałam do domu i zwymiotowałam obiadek (jeszcze
dopchałam przed tym bułką ;((), dlaczego to zrobiłam? - myslałam ze sobie
wytłumaczę w ten sposób że jestem chora (gorączka, ból gardła, zatoki...)...
ale czy moge to wytłumaczyć w ten sposób??
Nie nie mogę. Uważam to za pierwszą wpadkę, cholerną wpadkę.
Myśl przewodnia była taka - wymiotuj ten obiad, bo potem sobie coś zrobisz i
też będziesz chciała zjeść...
teraz zjadłam - nie będę wymiotować nie chce.
Nie uwierzycie - nie chciałam o tym napisać, ale chce być szczera, przyznaje
się do potknięcia, mam tylko nadzieje ze takowe nie będą zdarzać się często.

Pozdrawiam i wytrwałości życzę...

[szyszka4]

wiem jak to jest
też nie lubię przyznawać się do wpadek
bo to tak głupio- sama się wymądrzam, pocieszam, gadam a potem guuuma :(
a sukces w kratkę to mnie rozbawił :)
a niech se będzie i w paski byle był :)