wpadki

[nin4]

już samam nie wiem jak to nazwać...
10 lat bulimii, liczne terapie, wyzdrowiałam, byłam czysta przez rok, odżyłam.
POtem wpadka, nastepna, znowu, potem pół roku czystości i znowy wpadki, nie są
częste (raz na miesiąc), ale nie moge wyjść całkowicie na prostą. O bulimi,
aspektach psychologicznych wiem wszystko, a mimo to mam wpadki. Odnoszę
wrażenie że są to furtki żeby najeść się zakazanych rzeczy, bez konsekwencji,
a potem wrócić do normalnego życia. Ech, porażka...

[galaaa1]

hej!
wg mnie, Twoim problemem sa te 'zakazane rzeczy'. dopoki beda
zakazane, nigdy nie wyjdziesz 'na prosta'.
pozdrawiam i zycze wszystkiego dobrego!

[ikha]

zgadzam się z gaalą w zupelności.
po terapii nie stawiałam sobie ograniczeń, jadłam i jem to co chcę,
oczywiście "słucham "swojego organizmu i jem tyle ile potrzebuje,
nie mam już paniki, że musze na zapas. To sparwia, że moge jeść i
czekolade i jak mnie najdzie boczus z grilla. Czuje się
świetnie,wygladam też świetnie. Bardzo sie bałam na początku jesć
normalnie, ale psychiatra uprzedzała mnie, że nawet przez rok moj
organizam może fiksować i na przemian tyć i chudnąc. I tak było, ale
nie przez rok, tylko krócej. Trzeba to bylo tylko przetrwac. Na
poczatku cały czas o tym myslalam, a potem to normalne jedzenie bylo
tak przyjemne, ze przestalam o tym myslec zupelnie naturalnie .
POtem okazalo sie , ze wchodze w moj rozmiar 38 bez zadnego
problemu. Trzymam kciuki :)

nibywpadka

[goga2007]

doskonale rozumiem, ja tak samo miałam, wyleczona póżniej wpadki, teraz objadanie się i póżniej głodzenie:(:(

[magda5989]

Dziewczyny... czy my kiedyś będziemy zdrowe... ?? Bo ja powoli przestaję w to
wierzyć, przynajmniej jeżeli chodzi o mnie:/

[nin4]

Lista rzeczy zakazanych - to mój odwieczny problem. Na liście znajdowały się nie
tylko jedzenie, ale zachowania, reakcje, emocje. W czasie terapii opróżniałam
listę, z czasem, jak przyszło zdrowie, zapomniałam o niej. Dzięki za ta
sugestię, to niby takie proste ale dopóki koś tego nie nazwie po imieniu, to
ciężko poskładać jedno do drugiego. Wczoraj sięgnęłam dna po raz kolejny, na
własne życzenie, żadne tam napięcie, nerwy, whatever, ale najzwyklejsze,
wykalkulowane obżarstwo.
Ja nie jestem chora, tylko kryję się za choroba, łatwiej zwalić na nią wszelkie
niepowodzenia, obwinić za brak przyjaciół, znajomych, problemy z zajściem w
ciążę. Tylko co to da?
Dzieki kochane za ta odrobine psychoterapii. Wracam.

[nin4]

Jest jeszcze jedna rzecz która mnie nurtuje. Jak to jest ze na codzien spokojnie
sobie zyje jak normalny człowiek, ale wystarczy ze narzeczony wyjedzie to
wstepuje we mnie diabeł! Boje się każdego samotnego wieczoru, świadomości, ze
bede musiała sama podjąć decyzję i poniesc jej konsekwencje, ze znowu przegram.
I pomyśleć, że jeszcze pół roku temu nie wyobrażałam sobie jak można chorować na
bulimie...
Nie wierze, że mozna się tego pozbyć na zawsze :(

[beatrishe]

nin myslę, ze dziewczyny maja rację, pisząc np ,ze dzielenie jedzenia na
zakazane lub dozwolone to już niepokojący objaw choroby. Jeśli wiec cały czas
czujesz przymus unikania pewnych rzecz, pomimo ze udaje się zachowywać
czystość(kiedy nie jesz niczego "złego"), tzn ze nie wszystko udało się uleczyć
i nad pewnymi rzeczami należałoby jeszcze popracować. W ogóle zastanawiam się co
dla Cię oznacza wyzdrowienie?Czy jest to brak objawów? Pytam, bo sama nie
wymiotuję od jakiegoś czasu ale nie uważam się za os całkowicie zdrową. Owszem
cieszę się z braku objawów, ale uważam, ze to tylko część sukcesu i wierzchołek
góry lodowej...Obalenie całej reszty, leżącej u podstawy choroby nie da się tak
łatwo zaobserwować i zmierzyć, no i niestety wymaga długotrwałego wysiłku,
czujności,ostrożności. Sytuacja wydaje mi sie podobna do tej u alkoholików,
którzy nawet po wielu latach abstynencji zachowują pokorę wobec uzależnienia i
przedstawiają się jako alkoholicy, co prawda nie pijący ale w dalszym ciągu
alkoholicy. Nie chodzi mi o to, ze do końca życia mamy chodzić z przyklejoną
łatką bulimiczki, ale chyba trzeba trochę czasu, zmian(nie tylko w postaci braku
objaw) by móc ją z całą pewnością uznać za nieaktualną...Życzę więc
wytrwałości, czujności i długotrwałych sukcesów w walce z zaburzeniem.
Aha piszesz, ze żyjesz sobie jak normalny(co pewnie znaczy zdrowy)człowiek,az do
momentu gdy coś w Cię nie wstąpi i nie zburzy tego normalnego zycia, wtrącając
Cie w chorobę.Śmiem twierdzić, ze uzdrowienie nie było całkowite, wymagało
poprawek i dalszej pracy. Kiedy człowiek jest zupełnie zdrowy(ja ciągle nie wiem
w którym momencie to następuje)nie przewróci się tak łatwo, co nie znaczy, ze w
ogóle. Jak się wzmocnisz, ustabilizujesz,nabierzesz "krzepy" psychicznej to
żadna samotność nie powali Cię na łopatki, a nawet jeśli tak sie zdarzy,
będziesz potrafiła podnieść się po ciosie, czego z serca życzę!!!!

[nin4]

Dziękuje Beatrishe. Widzisz, ja sobie doskonale zdaje sprawę, że nie do końca
jestem zdrowa. Tylko że mam wrażenie, że to już wymaga pracy tylko i wyłącznie
ode mnie, że z psychologiem poruszyłam wszystkie bolesne strony mojego życia i
specjalista niewiele mi może pomóc. Bulimia to tylko wierzchołek góry lodowej.
To, co mnie zabija to delikatnie rzecz biorąc "nielubienie" siebie, brak
pewności, ciągła potrzeba przypodobania się komuś a jednocześnie odtrącanie
innych, samotność, poczucie że coś jest ze mną nie tak. Zawsze musiałam być naj,
konkurencje wyczuwałam wszędzie, w szkole, na podwórku, w rodzinie. Ciągła
zawiść że ktoś jest lepszy, ładniejszy, mądrzejszy pozostała mi do dzisiaj.
Świadomość tych uczuć jest wykańczająca. Nie wierzę jak ktoś mi powie że jestem
fajna, bo wiem, jaka jestem naprawdę. Czy można wyleczyć aż tak chorą duszę, czy
można nauczyć się na siłę bezinteresowności, wyzbyć choć odrobinę egoizmu? Ale
tak szczerze, nie na siłę, nie dlatego że wypada. Boje się że nie.

[beatrishe]

Kochana, poczułam sie jakbym czytała siebie....Sama choruję od 10 lat, za sobą
mam różne terapie, szpital, leki itp.Od pewnego czasu tzn od wyjścia z kliniki
nie współpracuję z żadnym psychoterapeutą. Mam wrażenie, że nałykałam się już
tej teorii aż po dziurki w nosie, a teraz sama powinnam wkroczyć do
gry...Zakasać rękawy i działać....Próbuję, staram się ale różnie wychodzi...
Czasem również mam wrażenie, ze to co najważniejsze, pozostaje poza zasięgiem
moich możliwości...o wiele trudniej jest zastosować wiedzę w praktyce niż ją
zdobyć...
Oczywiście wiem, ze piękno jest cechą patrzącego, no właśnie ale jak to zrobić
by uczciwie spojrzeć na siebie łaskawym wzrokiem....nie mówiąc już o
zachwycie...(ja cały czas jtem na etapie uczenia sie akceptacji...daleko mi do
pełnego zadowolenia)?
Dalej, jak wyzbyć się wspomnianego egoizmu, próżności, pychy i przestać
obsesyjnie myśleć o sobie, swym wyglądzie, prezencji,o tym jak postrzegają,
oceniają nas inni....co o nas myślą ?Jak uniezależnić się na trwałe od ludzkich
spojrzeń, języków, by ich ukłucia nie bolały już boleśnie...?Niestety nie
wystarczy sobie tylko powiedzieć: zrób to, przestań sie przejmować, zajmować
tym, bo od słowa do czynu bardzo daleka i ciężka droga....Kiedyś ktoś
powiedział, ze najtrudniejsze jest "przesunięcie " zrozumienia, wiedzy z umysłu
do serca....Ja się z tym zgadzam!!!!O wiele łatwiej było mi zrozumieć, ze źródło
mojej wartości tkwi we mnie, niż je w sobie odnaleźć..(ciągle szukam....).
Pewne obszary mojej osobowości są tak powykrzywiane, pokaleczone, że czasem
trudno uwierzyć w ich wyprostowanie, a co za tym idzie w normalne- zdrowe
życie...Rzeczywistość i codzienne życie w każdej chwili pokazuje mi jak wiele
mam jeszcze do zmienienia, przezwyciężenia...lęk, strachy, w dalszym ciągu
zaniżone poczucie wartości, brak stabilnej samooceny,i wiary w siebie, własne
możliwości...Czasem również przypominam taka wiotką(psych:)trawkę na wietrze,
która przy mocniejszym powiewie leci na pysk....Osiągnięciem wielu lat pracy
jest fakt, ze próbuję się podnosić, czasem niezdarnie, trwa to wieki, ale jednak
podnoszę poobdzieraną gębę do góry i pełznę dalej....Widzę, ze codziennie wypada
szperać koło siebie, naprawiać usterki, łatać braki....i dochodzę do wniosku, ze
to ciężka harówka na całe życie....Nie warto wymagać od siebie doskonałości, bo
wtedy czekają nas tylko rozczarowania, trzeba pokory i zrozumienia/
zaakceptowania naszej słabej, ludzkiej natury. Czy kiedyś wyzdrowieje nasza
chora dusza...? Ja zaczęłam myśleć, ze chyba dopiero w innym świecie....na tym
zawsze będziemy niedomagać....
Jest jeszcze jedna ważna rzecz, wierzę, ze choroba oprócz cierpienia i bólu cały
czas daje mi wiele dobrego ...zrozumienie, pokorę, uczy
wytrwałości,cierpliwości, wrażliwości i odwagi.....kształtuje mnie jako
człowieka...bez niej nie byłabym tym, kim jestem...więc staram się być ze sobą
pogodzona, z całym dobrodziejstwem inwentarza....Pokochać, polubić, zaakceptować
siebie i świat bez grymaszenia, to mój plan....na całe życie.....cholernie
ciężka "robota" do zrobienia, nie tracę jednak nadziei , że możliwa do
zrealizowania...Serdeczności ślę!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

[nin4]

Beatrishe, nawet nie wiesz jak bardzo zazdroszcze ci optymizmu! Ja mam wrażenie,
że nie ważne ile wytrwam, czy to będzie miesiąc czy rok, to to cholerstwo na
zawsze ze mną zostanie, będzie tkwiło jak zadra i prędzej czy później na nowo
się pojawi. Nie da się żyć w różowych okularach, prędzej czy później pojawi się
stres na tyle silny, że wrócą zachowania wyuczone, reakcje, wypełzną gdzieś z
naszej podświadomości jako te najskuteczniejsze, bo przecież kiedyś taką ulge
przynosiły...
Ja po prostu straciłam wiarę, że wyzdrowieję na 100%. Owszem, mogę "wydobrzeć"
ale co to da? Nie wierzę też że ktokolwiek poza mną samą mógłby mi pomóc i to
też trochę przygnębia. Ty piszesz, że powoli do przodu, mimo wpadek, a mnie
każda wpadka dobija, zniechęca. Kiedyś psycholzka powiedziała mi że dla mnie
istnieją tylko dwa extrema, nie ma środka, więc albo nic, albo wszystko.
Mi się już po prostu nie chce, tyle lat wegetacji, dążenia do celu, skupiania
sie na przyszłości. Czuję jak ten czas przeleciał mi przez palce. Studia? -
zaledwie pare wspomnień, nic nie znaczących. Za to wspomnienia sprzed choroby -
jak żywe. Perspektywa przyszłości - nijaka. Skąd tyle siły w Tobie? Mimo tych 10
straconych lat. Z perspektywą na dalszą walkę. Skąd?

[nin4]

Beatrishe, jeszcze raz przeczytałam twojego posta i poczułam ciepło na sercu a
na twarzy zagościł uśmiech. Uff, jak górnolotnie brzmi, ale tak właśnie czuję!
Dziękuję i dobrej nocki życze :)
PS. Pewnie jesteśmy w podobnym wieku (ten sam staż chorobowy) a skąd jesteś? (ja
z Kraka)

[beatrishe]

Witaj Nin,mam 27 lat, za sobą skończone studia, z których na razie nic nie
wynika, nawet nędzna praca.Daleko mi od optymizmu, ale mam poczucie
humoru(czarne)i coraz bardziej racjonalne spojrzenie na świat i się...Skąd
czerpię siłę do dalszej walki z choroba...?Z obecności Jezusa w moim życiu, bez
Niego nie byłoby mnie na tym świecie... To On mnie prowadzi, podtrzymuje, dodaje
skrzydeł, gdy obniżam loty...Obdarza spokojem, wiarą i nadzieją...Oprócz buli,
mam jeszcze syndrom DDA i nawracające depresje, więc bywa różnie...ale dzięki
Bożej pomocy, trzymam się chyba na tyle dobrze, ze zostaje nawet uznana za
optymistę...:)

Ja jestem z takiego malutkiego miasteczka na podkarpaciu, gdzie obecnie
mieszkam...Marzę o jakiejś grupie wsparcia, ale w mojej mieścinie nie ma na
takową szans, a z pomocy psychologa nie mam ochoty już korzystać...Za bardzo
napakowana jestem wiedzą teoretyczna, by nie chcieć już następnej upychać do
mózgownicy:)A tak to z reguły bywa na indyw,wnioskuję to bynajmniej z własnego
doświadczenia...
A w Kraku byłam w klinice, na kopernika, zresztą bardzo sobie chwalę pobyt w
tamtejszej psychuszce....

Nin, piszesz, ze straciłaś wiarę w pełne wyzdrowienie...na szczęście pewne
rzeczy jesteśmy w stanie odzyskać, a Ty na pewno potrafisz to zrobić....wszystko
potrzebuje czasu, trzeba dać czasowi czas....Każdy ma swoje tempo zdrowienia i
nie ma co się sugerować innymi, tylko iść swoim rytmem, nie gwałcąc swoich
potrzeb i możliwości....Szanuj swe słabości, nie naciskaj, nie popędzaj...
postaraj się o wyrozumiałość i cierpliwość dla się...Na wszystko przyjdzie
odpowiedni moment...Rzeczywiście w chorobie pojawiają sie wyuczone
przyzwyczajenia, no ale jedne(złe) nawyki można zastąpić
nowymi....dobrymi!!!Głowa do góry, uda się!!!!

A jeśli chodzi o przykre doświadczenia, to one tez nas kształtują(w życiu
wszystko dzieje się po coś....nawet jeśli teraz tego nie rozumiemy) i należałoby
oddać im pokłon w postaci uznania...Nie warto sie ich wypierać, bo tym samym
uciekamy od ciemniejszej(co nie znaczy gorszej)historii własnej. Nawet jeśli
pewne fakty były trudne to nie zmienia tego, iż pojawiały się w naszym życiu,
zostawiając odcisk na naszym charakterze uczuciach, myślach....Odkrywając się
powinniśmy zapoznać się tez z nasza mroczną, acz prawdziwa stroną, bo tylko
wtedy jesteśmy w stanie dosięgnąć Siebie, swego autentycznego ja. A znajomość
się, jest największą "bronią" w walce z chorobą, musisz wiedzieć "czym"
dysponujesz i kogo wystawisz do starcia z buli....Szukaj więc siebie również w
bólu,leku, cierpieniach, doznanych krzywdach, a wraz z wiedza o sobie poznasz
środek i sposób na chorobę....bo on jest ukryty w Tobie, tylko czeka na
odsłonięcie go....Nie wiem jak najlepiej poznaje sie siebie, w ramach
psychoterapii, poprzez pracę, związki z ludźmi( i kotami:), bo każdy ma swój
indywidualny, jedyny i niepowtarzalny sposób, a raczej ich setki...Ty postaraj
się wykorzystać i zastosować swój własny, posłuchaj więc się i zapytaj jakim
ścieżkami chcesz podążać do się i zdrowia.....Ta droga okaże się Twym ocaleniem,
wierzę w to głęboko i z całego serducha życzę powodzenia!!!!!Uściski!!!!!