Pomoc dla mojej dziewczyny

[Gość: przestraszony]

Od pewnego czasu spotykam sie z dziewczyna ktora niedawno powiedziala mi o
swojej bulimii. Czy to mozliwe zeby mieszkajac razem od pewnego czasu
niczego nie zauwazyc? Czesto zali sie ze wypadaja jej wlosy i to prawda
sporo zostaje na szczotce. Choc lubi spac prz otwartym oknie, czesto jest
jej zimno w dzien. Nic z tego nie rozumiem ale zrobie wszystko zeby jej
pomoc. Poprosila mnie o pomoc ale nie wiem jak to zrobic. Pomozcie...

[Gość: tete]

Jesli poprosila Cie o pomoc to znaczy, ze dotarlo do niej, ze jest chora. To
dobrze. Sprobujcie znalezc wspolnie przyczyne takich zachowan(co moze byc
czasem trudne). Dlaczego ona wymiotuje ? Moze kiedys byla gruba i boi sie
przytyc ? Moze w ten sposob odreagowuje stresy ? Mozecie wspolnie poszukac
lekarza od zaburzen jedzenia. Ja jestem do takowych sceptycznie nastawiona ale
moze po prostu zle trafilam. Moze metoda beda wspolne posilki ? Moze wspolne
zajecia, tak zeby nie myslec o jedzeni, zeby nie bylo go w zasiegu reki i
wzroku ? Metod jest wiele, trzeba wypracowac wlasna. Moj chlopak (bylam
anorektyczka) staral sie abysmy jadali w restauracjach, razem. Z rzeczy
zajmujacych czas zapisalismy sie razem na karate. Ale przede wszystkim duzo
rozmawiamy i on jest przy mnie. To najwazniejsze.

[utta]

życzę ci żeby to o czym pisała tete było prawdą. niestety w moim przypadku nie
było przez dłuższy czas tej prostej zależności. podobnie jak tete,nie mam
doświadczenia w bulimii;chorowałam na anoreksję. prosiłam rozpaczliwie mojego
chłopaka o pomoc(czego by nie mówić o zaburzonej percecji i wyobraźni
anorektyczek,doskonale zdawałam sobie sprawę ze swojego stanu...)na długo przed
momentem w którym zdecydowałam się podjąć faktyczną walkę z chorobą... zdaję
sobie dzisiaj sprawę z tego, że te wszystkie wcześniejsze prośby były rzucane w
aktach desperacji.chciałam tak na prawdę pomocy BEZINWAZYJNEJ..nazwijmy ją
tak.pomocy, która będzie mi udzielana z zewnątrz,. nie angażując mnie zbytnio i
pozwalając mi równocześnie zachować swój dawny sposób myślenia i działania. nie
potrafiłam bardzo długo pogodzić się z faktem, że taka pomoc wymaga
współpracy.. i że to ja przede wszystkim muszę pracować na swoje zdrowie, to ja
muszę zmienić nawyki żywieniowe, to ja muszę poddać się długotrwałej
hospitalizacji z uwagi na wyczerpanie organizmu, który nie przyswajał już
żadnego pokarmu...bardzo trudno napisać jednoznacznie jak powinieneś się
zachować. ważna jest twoja obecność.. mój chłopak odwiedzał mnie dzień w dzień
w szpitalu..poszedł ze mną na pierwszą wizytę do psychoterapeutry, z której
uciekłam z trzaskiem drzwi. nie wyobrażałam sobie, żebym mogła opowiadać o
swoim życiu komuś kto nie traktuje mnie inaczej jak tylko przypadek kliniczny.
i wiesz co, wtedy zdałam sobie sprawę, że tak na prawdę to chcę o tym
porozmawiać z nim.. to nie prawda, że osoba niekompetentna w prowadzeniu
psychoterapii może narobić więcej szkód niz pożytków.po pierwsze właściwie nie
traktowałam go jako swojego psychoterapeuty(...)to on nauczył mnie akceptacji i
szacunku.. i uczy właściwie każdego dnia.
i wiesz co?paradoksalnie to jest niesamowita szansa.bo te wydarzenia pozwoliły
nam zbudować tak silną relację. możesz zajrzeć na posty luka na tym forum.
właściwie zrobił to bez mojej wiedzy.. no ale zajrzyj.
życzę dużo siły i wyrtrwałości.

[Gość: tete]

utta, wiesz kazda z nas przechodzi to inaczej, dlatego tak trudno cos doradzic.
Pociesza tylko fakt, ze tacy mezczyzni jak Twoj i moj jeszcze nie wygineli jak
dinozaury. Czesto, kiedy Go pytam dlaczego wtedy nie uciekl On mowi - bo cie
kocham... Mialysmy szczescie w tym calym gownie, ze trafilysmy na takie osoby.
Dla mnie i mojego mezczyzny to tez byla ciezka proba i na szczescie zdalismy
egzamin. Mam nadzieje, ze autor postu to wszystko wytrzyma, co wcale nie jest
latwe. Zycze tego z calego serca.

[Gość: przestraszony]

Dzieki za rady:-) Napewno wytrzymam, bo mam zamiar spedzic z Nia cale zycie.
Wlasciwie dzieli nas od tego tylko formalnosc ktora juz zalatwiamy. Mieszkamy
razem od pewnego czasu i nie moge sobie wybaczyc ze sam nie zauwazylem nic
podejrzanego. Nie chce zeby ktos mnie zrtozumial ze jestem "oszukany" wrecz
przeciwnie mam sobie mam za zle ze nie potrafilem tego dostrzec i pomoc
wczesniej. Ona prosi mnie tylko o pomoc "pilnowanie" w zakupach, jedzeniu,
izolowaniu od stresow. Kiedy zaproponowalem spoecjaliste powoedziala ze
jeszcze za wczesnie. Wiem ze ma ten problem od 7 lat ale twierdzi ze to zdarza
sie teraz incydentalnie, raz na kilka dni. Ufam jej ale ze wzgledu na chorobe
nie wiem czy w te slowa powinienem do konca wierzcyc, a moze raczej wiecej
prosic o wizyte u specjalisty i wspolna terapie. Czy taki stan to jest juz
zaawansowany? (wypadajace wlosy, braki witamin, czeste uczucie zimna). Prosze
napiszcie cos...

[Gość: midm]

Ufam jej ale ze wzgledu na chorobe
> nie wiem czy w te slowa powinienem do konca wierzcyc
Moim zdaniem nie.

, a moze raczej wiecej
> prosic o wizyte u specjalisty i wspolna terapie.
I powinienes troche nacisnac zeby poszla. Objawy, o ktorych piszesz sa
niepokojace, a wymiotowanie raz na kilka dnia nie jest incydentalne, moze to
mneij w stosunku do tego co bylo u niej, ale to nie jest dobrze. Okres czasu,
od kiedy to trwa to juz w ogole nie wspomne. Za pozno, za pozno, za pozno,
jakie za wczesnie.

[utta]

objawy o których piszesz mogą wskazywać na poważny stan, ale z drugiej strony
nie muszą. moja tolerancja na zimno do tej pory jest poważnie "upośledzona"(..)
do tego stopnia, że ostatnio na wakacje nad morze pojechałam z pokaźnym bagażem
zimowych rzeczy..i jeszcze mi ich było za mało.
co do psychoterapii, to ważne jest abyś uszanował wolę swojej dziewczyny i nie
robił na własną odpowiedzialność nic za jej plecami.bez jej zgody i
świadomości, z obawy przed brakiem przyzwolenia.
ważne jest też zaufanie. wiesz co, kiedy wyszłam ze szpitala nikt tak na prawdę
mi nie wierzył, że rozpocznę normalne życie.i to boli! ja wierzyłam "siłą
rozpędu" po traumatycznych wspomnieniach z przebiegu hospitalizacji.ale to za
mało. a mój mężczyzna? wierzył mi od samego początku. widział przecież, że nie
zawsze jestem z nim szczera, że często go oszukuję.ale dawał mi potężny kredyt
zaufania, podczas gdy inni pukali się po głowach z politowaniem dla
jego "naiwności".wtedy kiedy nie starczało mi siły na szacunek dla samej siebie
walczyłam dla niego;mogłam zawodzić samą siebie, ale nie chciałam więcej
rozczarowywać jego, mimo, że nigdy tego ode mnie nie wymagał.z perspektywy tych
wielu lat, które minęły od tamtych wydarzeń, a które pozwoliły mi nabrać
dzisiejszego dystansu, wiem, że było to niesamowicie istotne.

Tete.to, że spotkałyśmy takich mężczyzn, to rzeczywiście miałyśmy szczęście...
ale oni też je mieli:))

[Gość: tete]

Ech utta chyba jestesmy do siebie podobne :) U mnie anoreksja nie byla tak
zaawansowana, zeby leczyc sie klinicznie. Moze dlatego, ze ludzie bardzo
zwracali uwage na moje wychudzenie. Jestem grubej kosci i zawsze wygladalam
jakies 10 kg mniej niz wazylam. Mialam szczescie, ze znalazlam pare osob, ktore
stanowczo (ale nie po chamsku) powiedzialy mi, ze chyba cos niedobrego sie ze
mna dzieje i ze sie martwia. Wtedy chcialam zabic - dzis jestem wdzieczna i mam
do nich szacunek. Ze mna i moja walka bylo podobnie. W calym tym obledzie
zauwazylam, ze oddalam sie od mojego mezczyzny, ze poza przyjaciolka waga,
kolega centymetrem i kolezaneczkami kaloriami nic sie dla mnie nie liczy. Kiedy
lezac w lozku przezywalam kolejnego dola krzyczac ze juz nie moge, ze chce
umrzec, ze nie mam sily, moj pan powiedzial, ze boi sie ze juz dluzej nie
wytrzyma, ze mnie kocha, ale to ma swoje granice... Poczulam sie strasznie, ale
zrozumialam, ze albo anoreksja albo on. Wybor byl oczywisty (dla chorych
tlumacze : wybralam JEGO). Od roku w zasadzie jest dobrze, jednak wciaz walcze.
Czasami zdarzaja mi sie doly, znowu chce sie glodzic, znowu mnie korci zeby
schudnac. W takich chwilach mysle jednak o nim. O tym, ze chce byc z Nim, chce
miec z Nim dziecko, rodzine, chce zyc. Jak to nie pomaga to sie do niego
przytulam i mowie, ze znowu TO mam. I to mi pomaga - rozmowa i poczucie, ze on
mnie rozumie. Ze mi ufa, ze wierzy w to ze walcze dla nas. Do
Przestraszonego :mysle, ze Twoja dziewczyna jest na dobrej drodze do wyjscia z
choroby. Ja tez zaczynalam od prosb o pilnowanie (bo samemu ciezko), o
kontrole, o schowanie przede mna wagi, zebym na nia nie wchodzila co godzine. I
prosilam o konsekwencje tych zachowac. Nawet kiedy wylam i blagalam na
kolanach "oddajcie mi moja wage, tylko na chwilke" mama ze lzami w oczach
mowila - nie. Dzieki jej za to. Wiem jakie to bylo trudne. Wiec
drogi "przestraszony" - jesli ona prosi o takie zachowania, badz w nich uparcie
konsekwentny, podejrzewam, ze jak kazdy uzalezniony czlowiek, w momentach
nasilenia sie choroby, bedzie probowala cie zmylic, bedzie sie zloscic, ze ja
kontrolujesz, ograniczasz itp. Nie sluchaj tego, mowiac to nie jest sie soba,
to ta cholerna choroba... Przytul i przeczekaj. I uzbroj sie w cierpliwosc, bo
bedzie Ci potrzebna.