chcialam podziekowac

[Gość: julia]

troche uproszcze, ale tak czasem trzeba.

ja od wieku 13 lat chorowalam ze zmienna intensywnoscia na anoreksje i bulimie, bedac
jednoczesnie pod stala opieka lekarza, psychiatry, rodzicow i chlopaka. kompletnie zapomnialam o
co chodzi w jedzeniu - naturalny fizjologiczny mechanizm byl u mnie calkiem odksztalcony przez
lata walki ze soba. troche sie uspokoilam jakis czas temu, i przypadkiem zaczelam czytac to forum.
musialam oswoic sie z szokujaca dla mnie mysla ze jedzenie, to straszne niebezpieczenstwo i
udreka, moze byc przyjemne (ale nie w histeryczny sposob jak w bulimii, kiedy nie czuje sie nawet
smaku tylko fizycznie walczy z jedzeniem i rozpacza). ze mozna uzywac produktow "zakazanych" i
zamiast zjadac dwa kilo jablek i garnek niedoprawionych brokul mozna przygotowac kanapeczke. z
czuloscia.

czytalam i czytalam, i zaczelam o tym myslec i mimowolnie zaadoptowalam czesc tej polityki.
powolutku, ale bardzo swiadomie zaczelam wykonywac manewry w kierunku nowego podejscia do
jedzenia (caly czas dyskutujac sama ze soba, ale starajac sie na siebie nie wydzierac tylko ostroznie
argumentowac). znalazlam przepisy i produkty ktore zaczely przywracac mi smak.

dzieki Wam nauczylam sie tez szacunku do jedzenia i do siebie.

dziekuje, i wierze w karme - mam nadzieje ze zycie zaskoczy was czyms milym niedlugo.

[jswm]

to wspaniałe, że znalazłaś w sobie tyle siły żeby czytać to forum pomimo
wszystko ...
jeśli czujesz sie teraz lepiej to zawdzięczasz to sobie :)

[Gość: norka]

> żeby czytać to forum pomimo wszystko...

jswm, byc moze Cie to zaskoczy, ale anorektycy nie czytaja tego forum "mimo
wszystko" lecz... z pasją. Anorektyk lęka sie jedzenia w zoladku, upaja sie
natomiast czytaniem o jedzeniu, patrzeniem na jedzenie, patrzeniem na
jedzacych, zapachem jedzenia... Czesto sam gotuje by miec kontakt z jedzeniem,
a nastepnie karmi innych, choc sam nie zje. Czasem przezuwa jedzenie, by poczuc
jego smak i wypluwa. Chce byc blisko niego, jednoczesnie utwierdzajac sie w
swojej chorej silej woli... Czuje, ze nie radzi sobie ze swiatem, a w ten
sposob ma w swym zyciu kontrole przynajmniej nad jedzeniem. Ono go jednoczesnie
fascynuje i przeraza... Z tymi chorobami mozna sie uporac, kiedy zostanie
rozwiazany jakis istotny problem, kiedy zniknie prwadziwa przyczyna umartwiania
sia - bo te choroby to cos wiecej niz chore podejscie do jedzenia. Anoreksja i
bulimia nie sa przyczyna, lecz skutkiem czegos. Glodowka jest tylko tragicznym
w skutkach objawem. Taka forma autodestrukcji i wolanie o pomoc w jednym...
Ciesze sie Julio, ze masz to juz za soba, gratuluje i zycze, zeby teraz juz
zawsze ukladalo sie tak jak powinno, pozdrawiam cieplo!

[jswm]

wiesz norko, może Cię zaskoczę, nie zaskakuje mnie to :))

[hania55]

Julio, jesteś dzielną dziewczyną i bardzo mocno będę trzymać kciuki za to, żeby
Twoje oswajanie smaków postępowało :-)

[giezik]

życzę siły i wtrwałości. warto

[kags]

Fajnie, ze to forum moze troszke "leczyc" :).
Powodzenia Julio!

[schaetzchen]

Julio,
jesteś bardzo dzielna! Trzymaj się!

[Gość: kasiunia-bt]

ja tez mam z tym problem.. ale od 12 roku zycia =/ mimo wszystko nadal niemoge
sobie poradzic wiec podziwiam i gratuluje=) sama czytam obecnie niejako "zdrowa"
/mam nadzieje,ale te obydwie choroby potrafia niespodziewanie powrocic=//
aczkolwiek kiedys czytalam jako anorektyczka - i - jak wyzej juz ktos wspomnial
upajalam sie swiadomoscia ze inni ludzie jedza bardzo tlusto i ogromne porcje a
ja umiem sie powstrzymac =/
pozdrawiam wszystkie dzielne kobietki=)