Do Margoli-and-more

[agalt]

Witaj,
opowiedz nam więcej o Niej. Musiała być naprawdę niezwykła:)
Przytulam

[agalt]

Miało być "Margolki". Przepraszam

[margolka-and-more]

:) Margolą też czasem bywam;) Dziękuję Ci, że mnie tu dojrzałaś...
Ona, moja K. - była - i myślę że jest - moim Aniołem. Była Aniołem
moich dzieci, które teraz wymyśliły sobie, że jeśli pojadą w góry, to
jakoś się do Niej wdrapią, tam, do Nieba... Dla nas była najbliższa
na świecie, ale miała też swoją rodzinę i ciągle wydaje mi się, że to
oni mają prawo o Niej mówić, nie ja... Pojawiła się w naszym życiu
roześmiana i jasna, kiedy wszystko waliło się na łeb na szyję.
Uczyliśmy się od Niej, jak podnosić się po każdym policzku od losu. I
- nikt tak nie kochał moich dzieci. Ze wzajemnością zresztą. A my,
Ona i ja - trzymałyśmy się za rękę - dosłownie i w przenośni -
wspierając się wzajemnie na tym okrutnym świecie. Do ostatniej
godziny, gdy poznała tę Lepszą Stronę Chmur...
Bez końca mogłabym o Niej opowiadać, ale nie wolno mi chyba tak na
forum...
Gdziekolwiek jesteś, dobrze że jesteś. Kwiatuszko moja.

[agalt]

margolka-and-more napisała:

> Bez końca mogłabym o Niej opowiadać, ale nie wolno mi chyba tak na
> forum...

Chyba jednak wolno:) Jeśli chcesz, możesz tez na prywatnego maila
[e-mail]. Ja tez bym mogła bez końca opowiadać o moim
Janeńku. Też był i jest moim Aniołem.

[halas1961]

Dlaczego nie chcecie tu mówic o swoich bliskich. To przynosi szalona ulge.
Kiedys załozyłam taki watek "co lubili, jacy byli nasi ukochani" , czy jakos
podobnie. Pisałam tam kilka razy o swojej córce Agatce. Pisałam o sprawach i
rzeczach bardzo osobistych. A dlaczego nie...
Zaraz go odszukam i cos znów napiszę. I Was tez zapraszam, nie bojcie sie to nie
jest smieszne, to nie jest dziwne, trzeba o nich mowic, pisac.
Halina-mama Agatki

[margolka-and-more]

Wiem, że to przynosi ulgę... Pozadręczałam w ten sposób kilku
znajomych, bardzo wyrozumiałych, ale już chyba mają dość. I - nie
przeżyli jeszcze czegoś takiego, chyba nie do końca wiedzą, o co mi
chodzi. Tutaj bywałam od początku (końca?) prawie i bardzo mi to
pomagało. Sporo czasu minęło, zanim się odważyłam odezwać. Problem w
tym, że ja nie jestem mojej K. rodziną... I gdyby jej najbliżsi
kiedyś tu trafili, mogliby wcale nie być zachwyceni, że ja tu sobie
tak popisuję szeroko... Tak myślę. Wiedzą, jak ważna była i jest dla
mnie moja K. Ale przecież też cierpią. Za nic nie chciałabym ich
urazić, nawet przypadkowo.
Halinko - mamo Agatki - wpisałam się kiedyś na ten wątek:) Choć
"dookoła".
Czytałam też ten wątek o bordowym golfie - też tak mam...
Racjonalnie rzecz biorąc - mnie nie powinno tu być. Nie powinno boleć
aż tak. A przynajmniej powinno już minąć. Ale - racjonalizm nie jest
główną zasadą tego świata...
Agalt- dziękuję za adres. Napiszę. Bardzo Wam wszystkim dziękuję.
Chyba Was moja K. mi podsyła:)

[annubis74]

Daj sobie prawo do tej żałoby. Jeśli Twoja K. była ważna dla Ciebie
to masz prawo do żałoby. Są rodziny, które się szczerze nienawidzą,
są takie które nie wychodzą poza okolicznościowe, oboętne formy
obcowania ze sobą i takie które widują się ze sobą tylko z okazji
ślubów i pogrzebów. Prawa do żałoby nie dają więzy krwi czy papierek
z urzędu. Nie chcę Cię namawiać byś pisała o swojej K. wbrew sobie,
ale przecież nie zdradzasz szczegółów, a Jej rodzinie nie będzie się
chciało przeprowadzać śledztwa. Mówimy tu o uczuciach i emocjach a
nie o danych osobowych. Wierz mi mnie bardzo pomaga pisanie o Mamie,
bo w realu nie mam z kim o Niej pogadać