Wyrzuty sumienia

[doris_21]

Mam straszne wyrzuty sumienia, ponieważ nie byłam dobra dla babci i dziadka, zwłaszcza dla babci, chociaż byli dla mnie najbliższymi i najlepszymi ludźmi na świecie. Nikt mnie tak nie kochał jak oni. Gdyby mogli, daliby mi gwiazdkę z nieba. A ja? Krzyczałam na nich, kłóciłam się z nimi, miałam pretensje o byle co. jaka ja byłam głupia i zła. Byli dla mnie za dobrzy, więc jeśli coś mi się nie udało lub miałam zły humor mogłam się na nich krzyczeć ile chciałam. O wszystko. Dlaczego zawsze krzywdzi się tych, których najbardziej się kocha? Byłam najgorszą wnuczką na świecie. nie zasłużyłam na takich dziadków. Za to zasłużyłam na cierpienie i życie z wyrzutami sumienia.:(

[agalt]

Może nauczyli Cię słowa "przepraszam"? Jeśli tak, możesz go użyć... Choć łatwiej się umartwiać, obwiniać, wyznaczać, na co się zasłużyło a na co nie, niż przeprosić... Nie tylko Tobie. Każdemu. Trudno jest szczerze przyznać się do błędów i szczerze za nie przeprosić. Ale Oni Cię usłyszą, jeśli będziesz chciała to zrobić... Polowę drogi masz już za sobą :)
Przy okazji, nie byłaś głupia i zła. Po prostu nikt Ci nie pokazał, że można inaczej. Że Ty możesz inaczej.
Przytulam

[agawa43]

Nie zadręczaj się. Każdy by chciał coś zmienić, inaczej postąpić.
Niestety już na to za późno.

[doris_21]

Byli dla mnie za dobrzy, dlatego pozwalałam sobie na zbyt wiele. Dziadkowie zrobiliby dla mnie wszystko. Miałam nerwice przez mojego głupiego ojca. Był taki czas, że nie umiałam normalnie mówić tylko krzyczałam. Najlepiej czepiać się niewinnych osób, które były dobre.:( Przepraszam ich codziennie, ale nie wierzę w to, że gdzieś jeszcze są. A jeśli są to przynajmniej mają spokój i odpoczną sobie od wrednej wnuczki.

[agalt]

Twój ojciec się nie spisał. Ty - przynajmniej w swoim odczuciu - też nie. Trudno mieć szacunek do siebie, gdy się rodziców uważa za głupków. Mnie żal Twojego ojca. Bynajmniej nie dlatego, że myślę, że go oceniasz niesprawiedliwie. Ale dlatego, że nikt go nie nauczył naprawdę kochać.
Wiesz, że jestem wierząca. W mojej wierze jest modlitwa z takimi słowami "Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom." Myślę, że jeśli chciałabyś naprawić przykrości, jakie sprawiałaś dziadkom, fajnie by było gdybyś spróbowała wybaczyć ojcu.
To, że źle piszesz i mówisz o sobie, to dla nich pewnie żadna pociecha.

[doris_21]

Nigdy mu nie wybaczę. Zniszczył życie mnie i mojej matce. Znęcał się nad nami psychicznie Przez niego były awantury w domu, przez niego miałam nerwicę i krzyczałam na dziadków, zwłaszcza na babcię. Skrzywdziłam babcie i dziadka, ludzi, których kochałam najbardziej i którzy mnie kochali.:( Ojciec żyje sobie szczęśliwie z nową żoną, a jego rodzice żyją. Nie wierzę w Boga. Życie jest niesprawiedliwe.

[agalt]

Sama niszczysz swoje życie nienawiścią. Trudno pielęgnować w sobie miłość i dobroć, gdy się nieustannie podsyca złość i nienawiść. Znam wielu ludzi rozwiedzionych, ale nie znam dziecka, które wychowano w takiej nienawiści do jednego z rodziców...
Jeśli Twój ojciec jest taki podły, to jakim cudem jego nowa żona jest z nim szczęśliwa?
A jeśli nie jest, to czego im zazdrościsz? Szkoda, że wolisz zazdrościć im prawdziwego lub urojonego szczęścia, niż poszukać własnego spokoju i szczęścia. Boisz się, że jeśli będziesz szczęśliwa ktoś pomyśli, że może Twój ojciec nie jest tak podły, jak Ty chcesz go widzieć?
Nikt nie obiecywał, że życie będzie sprawiedliwe. Ale może być piękne i dobre. Tyle, że piękno i dobro trzeba najpierw znaleźć w sobie. Jeśli nie ma go w Twoich oczach, nie dostrzeżesz go na zewnątrz.
Przy okazji, wyrzuty sumienia, to nie "wrzeszczałam na babcię, bo mój ojciec jest s**synem". Wyrzuty sumienia to "wrzeszczałam na babcię, a mogłam spróbować się nauczyć panować nad swoim gniewem. Babciu przepraszam. Wiem, że dla Ciebie to za późno, ale obiecuję, że się nauczę i już nikogo nie zranię tak, jak Ciebie. Nie będę naśladować tych, którzy mnie skrzywdzili".

[doris_21]

Nikt mnie nie wychowywał w nienawiści do ojca. Wręcz przeciwnie, dziadkowie chcieli, żebym miała z nim kontakt, ale on i jego nowa żona nie chcieli i ja też nie. Sama go znienawidziłam.

[agalt]

Poszukaj pomocy

[ollaa86]

doris_21, całym sercem popieram agalt, poszukaj pomocy, jest Ci bardzo potrzebna.
Bardzo dobrze Cię rozumiem, mój tata również wyrządził wiele krzywdy mi i mojej mamie. Ja również zapłaciłam za to ogromną cenę, nerwica, depresja, straszny bunt przeciwko całemu światu. Jako 5 letnie dziecko jąkałam sie tak strasznie, że nie potrafiłam porozumieć się ze światem.
Nigdy nie potrafiłam go znienawidzić, nienawidziłam alkoholu, który w moich oczach zmienił super ojca i fantastycznego człowieka w potwora. Po jego śmierci równiez dręczyły mnie wyrzuty sumienia, że nie potrafiłam mu pomóc. Dziś rozumiem, że nikt nie potrafiłby, bo on sam tej pomocy nie chciał, on sam nie chciał zmienić swojego życia.
Dziś wiem, że będę płaciła wysoką cenę za to, co przeżyłam w dzieciństwie do końca życia. Tak wiem, że terapia dużo by mi pomogła, jednakże nie mam na nią siły, nie chcę znowu przeżywać tego wszystkiego, poza tym w moim mieście nie mam szans na porządną terapię. Jednakże nie ma we mnie nienawiści, jest żal, że wszystko mogłoby być inaczej...
Swoim podejściem niszczysz teraz tylko siebie. Życie może być piękne i dobre, jeśli będziemy się o to starać. Człowiek jest w stanie znieść bardzo dużo, o wiele więcej niż mu się wydaje. tylko od Ciebie zależy jak będzie wyglądało teraz Twoje życie:). Jeśli masz możliwość znajdź dobrego psychologa.
Bardzo ciepło Cię przytulam:)

Ola.

[proy0311]

...są nieodłącznym ( w mniejszym czy większym stopniu ) elementem żaloby.
piszesz że zawsze byli dla Ciebie dobrzy.
Znaczy widzieli w Tobie coś więcej niż Ty widzisz...
Coś poza tą złością...:)
Wiem. Skąd ? Babcią jeszcze nie jestem w sensie wnuków nie mam ale siwe włosy na głowie owszem...oni pewnie też mieli...lata uczą :) Doświadczeniem ...
I choć zasada szukaj pomocy słuszna z grubsza rzecz biorąc ...jest jak pisze Ola...czasami nie jest się gotowym jej szukać ...szczególnie że szukanie to czasami...najczęściej wyczerpujące żmudne i po drodze nie same sukcesy...
W zasadzie pomocy już szukasz pisząc tutaj o swoim problemie :)
Pozdrawiam . Ewa.

[doris_21]

Ciągle chce mi się płakać. Tęsknie. Już nigdy ich nie zobaczę.

[ollaa86]

Więc płacz. Płacz, to też terapia. Oczyszcza. Jeśli jednak czujesz, że po płaczu nie jest ani odrobinę lepiej, spróbuj znaleźć kogoś, z kim porozmawiasz o tym wszystkim. Ja miałam tak, że nie mogłam płakać. Bardzo mnie to męczyło, bo czułam straszny ból w środku i wiedziałam, że łzy by pomogły, ale one na złość i na przekór nie chciały wydostać się z moich oczu. W związku z tym rósł we mnie taki "balon" bólu i cierpienia, który pękał w nieoczekiwanym momencie, ale zawsze po tym było lżej na serduchu... Płacz jest czasem naszym najlepszym przyjacielem w żałobie i nie można go powstrzymywać.
I wierzę, że czekają na nas i trwają przy nas w tych najgorszych chwilach. I przyjdzie czas, że jeszcze przytulimy się do Nich:) I zapomnimy od razu, jak bardzo było źle i ciężko. To banał, ale musimy żyć dalej, dla Nich:) Gdybym nie uwierzyła, że SĄ pewnie dalej trwałabym w tym marazmie i odrętwieniu...
Przytulam ciepło. Ola