niecodzienne umiejętności 3 latka

[Gość: Fasolka]

Może ktoś ma namiar na specjalistę, który poradziłby rodzicom jak postępować w przypadku niespełna 3-latka, który - nie mówi ale.....dokonuje operacji liczbowych w zakresie co najmniej 20 (dodawanie i odejmowanie), czyta ze zrozumieniem, zna liczby co najmniej do 1000, umie porównywać liczby ( nadmieniam, że nikt go tego nie uczył) i tak naprawdę nie wiadomo co jeszcze potrafi, bo rodzice są na etapie docierania do tej wiedzy i robią to bardzo intuicyjnie a przydałoby się ukierunkowanie przez kogoś kto się na tym zna. Specjaliści, do których zwracali się dotychczas rozkładają ręce i nie bardzo wiedzą co z tym fantem zrobić.

[morekac]

Skoro dziecko nie mówi, to skąd wiadomo, że czyta ze zrozumieniem i dodaje itp.?

[Gość: Fasolka]

Nie mówi ale wskazuje np. prawidłowy wynik obliczeń matematycznych czy też wskazując paluszkiem napisane odpowiedzi na zadane pytania .

[joshima]

Ale w czym właściwie problem? Że nie mówi, czy że za dużo umie?

Na okoliczność autyzmu był diagnozowany?

[Gość: Fasolka]

To są obydwa problemy i to, że nie mówi i to, że przejawia wiedzę, której nikt go nie uczył a która jest zdecydowanie większa niż wiedza jaką dysponuje większość dzieci w tym wieku. Po diagnozie pod kątem autyzmu zdiagnozowano "autyzm do obserwacji".

[joshima]

No to może będzie sawantem...

[Gość: domza2]

Jak MOrekac- jak może nie mówić i czytać a także dodawać?

[mskaiq]

Spotyka sie dzieci o bardzo niezwyklych zdolnosciach, czesto z autyzmem.
Sa one niesamowite w jednej dziedzine np muzyce, matematyce, malarstwie.
Mysle ze warto pracowac nad innymi umiejetnosciami ktorych czesto nie
posiadaja.
Serdeczne pozdrowienia.

[verdana]

Nie rozumiem - skoro nie mowi, to skąd wiadomo, ze liczy, czyta ze zroumieniem itd?
Mój mąż czytał biegle w wieku trzech lat(nie pojedyncze słowa, a książki), był w stanie przeczytać - bez zrozumienia wprawdzie - zdania po lacinie w muzeum, liczył itd., zapamiętywał absolutnie wszystkie informacje naukowe, które mu przekazywano. Tylko u niego to bylo jasne, bo mowił.
Ale miał przeoczone, a oczywiste dziś cechy ZA.

[domza2]

co to jest ZA?
Moja córka - 2 lata 3 msc. czyta wszystkie litery i wyrazy (krótsze odczytuje, a nie jedynie literuje), liczy do 10, zna kilka angielskich słów, liter i liczb. To jej konik, litery, od małego. POza tym jest dość dzidziusiowata ( wychodzi dopiero z pieluch, ma jeszcze smoczek do spania), ale odważna, prze do przodu, właśnie idzie do przedszkola od wtorku. Lubi kontakt z innymi dziećmi, kontakt fizyczny z bliskimi, ale jest dość uparta, trudno jej się podporządkować jakimś zasadom, czasem trudno jej cokolwiek wytłumaczyć.
Jak sprawdzić, czy za jakimiś umiejętnościami ponad wiek nie kryją się jakieś ułomności?

[Gość: basca]

ZA - zespół Aspergera

Wydaje mi się że 2-latki bardzo ciężko zdiagnozować, bo wiele cech jeszcze mieści się w normach rozwojowych.
Ale jest pewien kwestionariusz, który pokazuje czy są podstawy do niepokoju. Ten test jest bardziej dla lekarzy. Oni mogą właściwie odpowiedzieć na pytania. (Rodzic czasami może źle interpretować - np ja zaznaczałam inne odpowiedzi niż mój mąż;)
autystyczna-mama.bloog.pl/id,5976406,title,M-CHAT-Zmodyfikowany-Kwestionariusz,index.html?ticaid=6cf6c

[Gość: domza2]

Dzięki, wykonałam i wszystko mam na odwrót bogu dzięki, ale tych umiejętności ponad wiek jednak troszkę się boję. Syn kuzynki w wieku 3-4 lat powtarzał z głowy (bez zapisywania) długie wyrazy do tyłu. Mówiłaś mu "antykwariat" a on po sekundzie mówił głoskami od tyłu "taiar...." bezbłędnie, bo wielokrotnie to sprawdzałam. Ułożył sobie też w głowie dwa alternatywne alfabety - szyfry i mówił tymi szyframi, gdy pokazał mi na czym polegają (a był to złożony i piekelnie inteligentny szyfr) to włos mi się zjeżył. Dziecko nie miało zaburzeń, a wyrosło na geniusza matematycznego. Teraz siedzi w gimnazjum i się nudzi, zbiera dwóje z zachowania, wygrywa wszystkie wojewódzkie olimpiady, konkursy ( zarabia sobie w ten sposób), ale w szkole jest równany do średniaków, więc się nie rozwija...

[joa66]

ale tych umiejętności ponad wiek jednak troszkę się boję

Eeee tam...:) Mój syn znał wszystkie litery i liczby kiedy miał 12 miesięcy. Bo też to było dla niego ciekawe.. Kiedy miał 2-3 lata znał marki i modele wszystkich samochodów , łacinskie nazwy wielu roslin i zwierząt (nie od rodziców - z powietrza ;) ) i dziesiątki innych rzeczy, czytania się sam uczył "dopiero" kiedy miał 5 lat, za to efektownie bo na instrukcji obsługi trabanta, która wypatrzył na stoisku taniej ksiązki.

Kiedy miał lat 10 połowy tych rzeczy już nie pamiętał, w wieku 16 lat biologia nudzi go chyba najbardziej ze wszystkich przedmiotów. Jego zainteresowania poszły w zupełnie innym kierunku. Po prostu był ciekawy świata , do tego miał i ma dobra pamięć , jest inteligentny raczej zdolny, ale nie jest wybitnie zdolnym geniuszem, a dopiero to może moim zdaniem stanowic jakis problem w edukacji. W pozostalych przypadkach wystarczy w miarę mozliwości dobra szkoła i tyle.

[Gość: domza2]

:) Jakbyś usłyszała tego kuzynka mówiącego do tyłu to gwarantuję, że odniosłabyś wrażenie, że jest opętany i "językami mówi":))) Masz rację, większość tych "nadnaturalnych zdolności" bierze się z ciekawości świata i pierońskiej u maluchów pamięci. Moja literki zna od 1,5 roku, ale teraz tak czyta, że nieraz patrzą dziwnie na nią. Ulubioną lekturą jest Atlas grzybów, uczy się ich nazw i tłumaczy mi, który ma blaski/rurki/kolnies itd. Ale ten dzieć z mojej rodziny gadał od tyłu całe zdania!!! TO juz było naprawdę dziwne , no i jest geniuszem matematyki, był lepszy ode mnie już gdy miał 3 lata (chociaż być lepszym ode mnie z matmy to akurat żadna sztuka). Ogrywał dorosłych w szachy w wieku 3-4 lat. No, ale zajmując się nim martwiłam się, czy aby coś mu nie jest, bo to było jednak coś innego niż świetna pamięć... Pamiętasz "Piękny umysł"?..

[joa66]

Na pewno takie przypadki się zdarzają, ale bardzo rzadko i ja bym sie nie przejmowała na zapas :)

Problemem , który dotyczy znacznie wiekszej grupy, chyba nawet większości dzieci, jest to, że szkoła często zabija naturalną ciekawość świata i przez to hamuje rozwój. Ale to temat na inny topik.

[joshima]

Taki dzieciak powinien iść indywidualnym tokiem. Chyba rodzice coś tu zaprzepaścili.

[Gość: Fasolka]

No właśnie, stąd moje pytanie na tym forum- żeby nie zaprzepaścić możliwości dziecka a jednocześnie " poprowadzić i wychowywać z głową".

[Gość: domza2]

Świadomie zdecydowali się na publiczną edukację na poziomie "wiekowym", bo emocjonalnie itd. chłopak nie przeganiał rówieśników, jedynie intelektualnie. Chodzi na zajęcia na UJ, wygrywa wszystkie konkursy i olimpiady, w studiach będzie mógł zapewne przebierać, lubi bardzo swoją szkołę, no a że się nudzi na matmie... on już program liceum przerobi ł, a jest w 2. gimnazjum, za to z innych przedmiotów uczy się "normalnie" czyli na 5,4. Zresztą oni mają 3 dzieci i wszystkie są bardzo zdolne, ale on był szczególnie "nienormalny" z tym mówieniem do tyłu;)

[verdana]

dzieci mają rózne zdolności i to samo w sobie nie budzi niepokoju. Ale bardzo zdolny trzylatek, który nie mowi - już tak.
Oczywiście, ten niepokój nie musi byc uzasadniony, ale dziecko nalezy pokazać specjaliście.

[joshima]

Gość portalu: domza2 napisał(a):

> Świadomie zdecydowali się na publiczną edukację na poziomie "wiekowym", bo emoc
> jonalnie itd. chłopak nie przeganiał rówieśników, jedynie intelektualnie.
No ale jakoś nie rozumiem tych argumentów. Ty rozumiesz?

> no a że się nudzi na matmie..
No własnie nudzi się, jak wspomniałaś ma problemy z zachowaniem. Jaki to ma sens? Poszedłby drogą edukacji domowej, mniej czasu by tracił na materiał obowiązkowy, a miałby czas na rozwijanie się w innych kierunkach. Pisząc o toku indywidualnym nie miałam na myśli przyspieszania edukacji w stylu dwie klasy w rok, bo to ma średni sens.

[verdana]

To tez nie jest metoda. Sporo bardzo mlodych studentów wprawdzie rozwijało się intelektualnie, ale spolecznie się wręcz "zwijało". Nie tylko zdolności są istotne.
W tym wypadku zawinila szkola - trzeba by poszukać takiej, ktora ma ITN-y, czyli indywidualny tok nauki z konkretnego przedmiotu dla zdolnych dzieci. Moje dzieci chodziły do gimnazjum, gdzie maiły ITN-y, córka z historii, syn z polskiego.

[joshima]

verdana napisała:

> To tez nie jest metoda.
Jeśli cała edukacja zamknie się w czterech ścianach domu to rzeczywiście tak. Jednak poza materiałem szkolnym są inne aktywności wymagające uczestniczenia w jakiejś grupie i rozwijające społecznie. Szkoła nie jest do tego niezbędna.

[aiczka]

Indywidualny tok nauczania może także oznaczać chodzenie ze swoją klasą na wszystkie zajęcia z wyjątkiem matematyki. Matematyka to przedmiot, którego lekcji (na szczęście) jest stosunkowo dużo w tygodniu, więc wysiedzenie na niej może naprawdę stanowić kłopot. Elastyczny nauczyciel pozwoli też dziecku w takiej sytuacji zająć się trudniejszymi zadaniami, lekturą itp.

[joshima]

aiczka napisała:

> Indywidualny tok nauczania może także oznaczać chodzenie ze swoją klasą na wszy
> stkie zajęcia z wyjątkiem matematyki.
Owszem, jeśli dziecko się nudzi wyłącznie na matematyce.

[Gość: basca]

A mi się wydaje, że dziecko w tym wieku jeszcze nie potrzebuje specjalisty od rozwoju zdolności. Jest na takim poziomie, który jeszcze nie przerasta kompetencji rodziców. Można przecież pożyczać książki i tam szukać odpowiedzi na zainteresowania 3-latka.
IMO należy postawić na rozwój nie tylko geniuszu, ale rozwój całościowy, bo takie dzieciaki mogą mieć inne słabe punkty, które utrudniają im zwyczajny rozwój społeczny.
Drugie, to pytanie na ile podstawne są podejrzenia autyzmu. Czy widział go zespół specjalistów? Oni powinni dać jakieś wskazówki. Jak dalej postępować z mową, czy nie ma problemów z zabawą naśladowczą, z wyobraźnią. No i przy autyzmie zazwyczaj występują znaczne zaburzenia integracji sensorycznej.

[joa66]

A czy dziecko chodzi do przedszkola? Czy i jak długo przebywa pod opieką osób niezbyt bliskich?

Pytam , bo np mój syn też stosunkowo długo nie mówił. Logopeda po króciutkiej obserwacji tego jak zachowujemy się w poczekalni stwierdziła, że nigdy nie będzie mówił, bo...nie musi.
Faktycznie nie musiał - rozumieliśmy wszystko bez słów.

Po 2 - 3 tygodniach udawania, że nie zawsze wiemy co ma na myśli, dziecko, które nie mówiło nawet hau -hau w wieku 2 lat, zaczęło mówić zdaniami, i to z bardzo bogatym słownictwem jak na jego wiek ( w tym np nie tylko rozrózniał i nazywał kolory, ale też i ich odcienie)

[justyna_dabrowska]

Intuicja mi mówi że warto obserwowac dziecko pod kątem Zespołu Aspergera. To oczywiście tylko intuicja, bo nie widziałam dziecka i opis jest dość skąpy. W Warszawie diagnozowaniem takich dzieci zajmuje się Fundacja Synapsis. Tam sa fachowcy którzy pokierują rodziców dalej.

Pozdrawiam
jd