Pochwała nudy

[jotembi]

jak miło że nareszcie ktoś o tym napisał!
podpisuję się pod tezami artykułu wszystkimi czterema łapami (oraz
ogonem)
szkoda że tak niewiele rodziców ma jakikolwiek twórczy pomysł na
bycie z własnym dzieckiem...

Pochwała nudy

[ozlem]

to samo dotyczy dorosłych

Pochwała nudy - a jak!

[gogg]

Słusznie, ciekawa teoria. Nuda czasem pomaga się zresetować...
--
ogrodypamieci.pl/profil/lady-diana

Nic tak nie rozwija inteligencji

[idonea]

jak swobodnie błądząca myśl próżniaka - Gombrowicz

[zofijkamyjka]

Podpisuję się pod artykułem.
Niestety wielu rodziców uważa że dziecku nudzącemu sie zaraz wpadną
do głowy głupie pomysły. Stąd starają sie zapełnić zajęciami cały
czas.

Pochwała nudy

[alamar_3]

Wreszcie cos madrego napisaliscie, calkowiscie zgadzam sie z ta teoria
rozwoju. Jestem tez za zlikwidowaniem jednego jedynie slusznego programu
nauczania, upowszechnieniem e-learningu i edukacji domowej poprzez min.
rozbudowe infrastruktury tele-informatycznej i generalnoscia za bardziej
swobodym zdobywaniem wiedzy.

Wazne aby tego czasu nie marnowac na tak zwane "spotkania towarzyskie"
zwlaszcza te przypadowe. Nie ma nic lepszego niz komputer, internet i nuda
ktore wkrotca sama zamienia sie w jakis wiekszy projekt i z czasem co raz
bardziej rozwija. Pozwala nam samemu poczuc siebie i byc roznorodnym.

Szkoda tylko ze nie ma juz tak dobrych gier ktore rozwijaly (np. strategii)
jak ok. 16 lat temu, teraz kroluje chlam komercyjny z sama grafika i bez
zawartosci. Bo badania naukowe potwierdzily moje obserwacje ze taki
interaktywny sposob to najlepsza metoda rozwijania mozgu i inteligencji,
lepsza nawet od ksiazki czy filmu.

[echtom]

> Wazne aby tego czasu nie marnowac na tak zwane "spotkania towarzyskie
zwlaszcza te przypadowe.

No z tym się nie zgadzam. Kontakty z ludźmi są dla rozwoju co najmniej równie
ważne jak zdobywanie sprawności umysłowych. Te "przypadkowe" też.

Pochwała nudy

[olias]

czyli natura jest mądrzejsza od głupkowatych rodziców potrzebujących
nie tyle dzieci co sławy bycia rodzicielem Wielkiego Czegoś? Kogoś?
zawsze podziwiałem takich przeambicjonowanych rodziców którzy
chętnie zabiorą dzieciństwo własnemu dziecku, żądajac od niego tego
czego sami nie potrafią zrealizować w 10%. Z drugiej strony
dzisiejszy świat z radościa przyjmie ludzi z takiego chowu -
bezrefleksyjne, bezmyślne tłumoki na pastylkach z ukierunkowaną
psychiką.

Wszystko dobrze tylko ten ostatni pomysł chybiony

[gm114]

Czytajcie dziecku jak najczęściej? A po co??

Nauczyłem dziecko czytać przy pomocy zabawy z układankami z kloców na których
są litery. Dziecko miało wówczas dokładnie rok i osiem miesięcy. Przeczytał
zupełnie sam i całkowicie z własnej woli mnóstwo książek. Do osiągnięcia wieku
szkolnego przeczytał kilka tysięcy książek. Czyta średniej grubości książkę w
pół godziny. Jest genialnym dzieckiem i trzeba przyznać autorowi artykułu, że
rzeczywiście genialność rodzi się z kreatywności w czasie wolnym. Rzeczywiście
dziecko musi mieć jak najwięcej czasu wolnego, ale ten czas wolny musi być
inteligentnie zorganizowany. Dziecko nie może w żadnym razie być na moment
nawet opuszczone. Dorośli muszą nieustannie czuwać! Zwłaszcza kreatywne
dziecko jest niesłychanie zagrożone.

[jezyk7]

A tu mamy właśnie rodzica z gatunku tych nad ambitnych. Wiesz po co dziecku
czytać? Bo to jest dla niego przyjemne. Pozwala się wyciszyć, a nawet usnąć.

[nangaparbat3]

Ja byłam oczywiscie starsza od Twego dziecka kiedy zaczełam czytac, ale czytalam
bardo dużo, najczęściej zreszta literatury popularnonaukowej.
Czytanie wydawao mi sie byc czyms niesłychanie ważnym , dobrym, pozytecznym.
A teraz, po wielu latach, zrozumialam, ze czytanie jest takze ucieczka od
rzeczywistosci, od "tu i teraz", od wlasnych emocji, od wyzwań realnego świata.
Mozna uciekac w bardzo wysokie rejony intelektu - ale to tez jest ucieczka.
Jeśli Twoje dziecko oprócz czytania poswieca duzo czasu na zabawy z innymi
dziecmi, najrózniejsze i nie tylko intelektualne - mozesz byc spokojny.

[dorota.konowrocka]

O, jak bardzo podpisuję się pod tym, co napisałaś. Czytanie może być ucieczką od
działania, od aktywności, od wyzwań. To takie bezpieczne zajęcie... Miałam to
samo i cały czas z tym walczę. Cały czas mam w domu mnóstwo książek i pracuję
zawodowo - pisząc, ale bardzo staram się cały czas pamiętać, by nie zastępować
czytaniem działania - i by nie robiły tego moje dzieci. Dorota

[verdana]

Czytanie tez jest działaniem.

[nangaparbat3]

Verdana, pisanie na forum też jest dzialaniem. I nawet w jakis sposób odrobinę
rozwija w tym czy innym aspekcie, fakt. Ale wiem z doświadczenia, z
samoobserwacji i autorefleksji, że jest ucieczką od rzeczywistego świata - też.

[verdana]

I dobrze. Zycie wyłącznie w realnym swiecie jest dołujące i na
dłużśza metę - nudne. Czasem trzeba z niego uciec, dla własnego
zdrowia psychicznego. A lepiej w ksiązki niz w co innego...

[nangaparbat3]

verdana napisała:

> Czasem trzeba z niego uciec, dla własnego
> zdrowia psychicznego. A lepiej w ksiązki niz w co innego...
Fakt :)

[kasia_kasia13]

> Nauczyłem dziecko czytać przy pomocy zabawy z układankami z kloców na których
> są litery. Dziecko miało wówczas dokładnie rok i osiem miesięcy

Ja zaczelam czytac w wieku lat 3, ale nauczylam sie SAMA ;-) Z nudow ;-)

Pochwała nudy

[roma_2000]

Ja tez się zgadzam z tym artykułem, mam trójkę wesołych, otwartych i kreatywnych dzieci - choć miały dość trudny start, dwójka z nich to wcześniaki, śladu nie ma po ich wcześniactwie. Towarzyszę im przez cały czas, ale starm się nie narzucać, jestem bilisko kiedy mnie potrzebują, to oni wybierają tematy i ukierunkowują działania, zabawy, zabawki .... Ojciec człowiek ciekawski rozbudza ich zainteresowania. Nie latają na miliony zajęć, staram się im dostarczać takiej ilości atrakcji, ile widzę, że są w stanie przetrawić. Cudnie się bawią, mimo iż jest rozrzut wieku od 6 do 1, 5 roku. Obserwuję dzieci z tzw. pełnym terminarzem i żal mi ich, bo tam nie ma czasu na zwykłe pobycie ze sobą, "nicnierobienie", zwykłą codzienność, która jest piękna, bo jesteśmy razem.

[nangaparbat3]

Też sie podpisuję.
I pamietam, jak moja siedmioletnia corka, ktora chodzila wtedy tylko po prostu
do szkoły, szlochała, ze ma dla siebie za mało czasu. I to było bardzo serio.

Pollyanna mi się przypomniała :)

[echtom]

Kiedy ciocia Polly przedstawiła jej szczegółowy rozkład czekających ją zajęć,
zawołała: "Ciociu, w ogóle nie zostawiłaś mi czasu, żeby żyć!"

[nangaparbat3]

O to to, dokładnie.
Wtedy tez jeden jedyny raz poklócilismy sie z mezem na temat wychowania - bo ja
do córki: to normalne, prawie wszyscy dorośli maja z tym problem, jakos ludzie
uczą sie sobie z tym radzic, i ty sobie poradzisz - a (wtedy jeszcze) maż: jak
mozesz dziecku takie rzeczy mowic, trzeba jej wyjasnic, ze nieprawda, ze sie
myli, ze ma bardzo duzo czasu.
Ech -

Pochwała nudy

[zdrada123]

Jestem żywym przykładem tego że nuda może zdziałać wiele dobrego. We wczesnym dzieciństwie nie miałem tak naprawdę zbyt wiele do zrobienia poza tym co sobie sam wymyśliłem. Nie miałem komputera ani innych elektronicznych zabawek którymi wielu moich rówieśników mogło się pochwalić. Oglądałem telewizję ale po jakimś czasie i ona zaczynała nudzić. Jako że wychowywałem się na wsi miałem szeroki zakres możliwości. Budowle w piaskownicy, domki na drzewie, zabawa w dom, slep, lekarza, nauczyciela, jazda na rowerze po własnoręcznie zrobionym torze i tysiące innych rzeczy - to wszystko mnie kształtowało. Czytać nauczłem się tylko przy niewielkiej pomocy dorosłych dzięki komiksom z Kaczorem Donaldem których byłem i jestem do dziś wielkim fanem. Pewnie wielu rodziców zabroniłoby czytania ich swoim dzieciom bo są "głupie". Guzik prawda. Dzięki nim już w pierwszych klasach podstawówki czytałem płynnie teksty innym dzieciom na środku klasy, kiedy inni byli na etapie składania po cichu literek wyrazu. Dziś mam 19 lat, mam świetnie wykształconą wyobraźnię, jestem kreatywny i pomysłowy. Pamiętajcie że zmuszanie dziecka do niektórych rzeczy nie przyniesie żadnego efektu jeśli ono nie będzie robiło tego z pasją. Chciałbym żeby moje dzieci kiedyś mogły się rozwijać tak jak ja.

Pochwała nudy

[mahadeva]

gdy widze, jak dzieci sa meczone przez nadgroliwych rodzicow, to az wlos sie
na glowie jezy, dziecko ma wlasne oczy i rozum i wie co dla niego dobre, nie
trzeba go do niczego 'dobrego' zmuszac, ewentaulanie inspirowac, ale mnie, gdy
bylam mlodsza inspirowal swiat, od rodzicow oczekiwalam tylko tego, czego
zebraklo niestety - czyli wsparcia i uznania moich pomyslow, szacunku; teraz
mam 30 lat, rodzice nie zyja juz, a ja mam w pamieci kilka zmarnowanych szans,
gdy zabraklo ich wsparcia, bo mieli inna wizje, dobrze, ze wtedy nie bylo mody
na to nachalne ksztalcenie dzieci, bo nie wiem, jakbym to zniosla :) sama nie
chce miec dzieci, ale obserwuje, co sie dzieje u znajomych

[verdana]

Nuda nie wiem, czas wolny - oczywiscie i to jak najwiecej.
Czas wolny - a nie czas wolny dobrze zorganizowany i pod nadzorem,
bo to nie jest już żaden czas wolny.
Byle nie przesadzić w druga stronę...

Mądry tekst. A jak to się ma do lansowanej przez

[pl2512]

idiotów z PO i SLD tezy, że dzieci w wieku 5 lat powinny już chodzić do
przedszkola?

[verdana]

Doskonale się ma. Nuda nie ma trwac 24 godziny na dobe. Aby dziecko
umialo zagospodarowac sobie czas, nalezy je tego nauczyć -
przedszkole to całkiem dobre miejsce na taka naukę.

[mariefurie]

verdana napisała:

> Doskonale się ma. Nuda nie ma trwac 24 godziny na dobe. Aby dziecko
> umialo zagospodarowac sobie czas, nalezy je tego nauczyć -
> przedszkole to całkiem dobre miejsce na taka naukę.

Popieram. ale tez , dom również dostarcza duże pole do popisu. Byle by rodzicom we łbie nie przewrocilo się.
jak ktoś wczesniej pisał, tez we mnie zawsze budzilo wewnetrzny opór oragnizowanie dnia dzieciom od rana do nocy. O tyle to jestem w stanie zrosumiec, ze rodzice nie maja czasu na dzieci, wiec niech iinni się tym dzieckiem zajmują w miare bezpiecznym otoczeniu. ale to nie jest rozwijanie dziecka, tylko załatwianie mu opieki, kiedy rodzice zajmują się tylko swoimi sprawami. I to jest nie fair ze strony rodziców w stosunku do dziecka. Bo raz, ze dziecko w cale lepiej sie nie rozwija uczestnicząc w kursach róznorakich, dwa słuzy to tylko temu by rodzi e mogli sie pochawalic, ze moej dziecko, pływa, jedzi, skacze, maluje, gra, spiewa etc., trzy - dziecko jest potwornie przeciązone i nie pozostaje mu czasu na tzw. bycie ze sobą samym.
Pamiętam np komentarze mojej mamy, jak do nas przyjezdzala, ze nasze dziecko jest takie biedne, nie ma tylu zabawek, bo u znajomych slychala ze pokoj dziecięcy wygląda jak sklep z zabawkami i tym podobne bzdety. Ze moje biedne dziecko bawi sie gwozdziami i młotkiem, zamiast jakąs super zabawką.
A ja sie kurde cieszyłam, ze moje dziecko potrafilo godzinami wbijac gwożdzie i z deseczek cos budować, , wyciętą rurą się bawić (po remoncie w mieszkaniu), pilować jakieś klocki drewniane, patyczki itp. Kafelki pozostale ukladac w jakies wzorki wymysląjac przy tym jakies abstrakcyjne zupełnie zabawy. Babcia przyjezdzała i ubolewala w stylu" no tak, skoro dziecko nie ma innych zabawek, to czym ma się bawić, biedaczek taki. (w domysle, że takie biedne to dziecko i zaniedbane). a ja awersję miałam do robienia z domu hipermarketu zabawkowego. Mało tego, dostawal z różnych okazji różne zabawki, i bawił sie tym raptem jeden-dwa dni. Po czym zabawka szła w kąt.
A dzieki takiej nudzie i takim zabawom, potrafil później zazyczyć sobie kupienia modelu statku czy samolotu i sklejac godzinami te wszystki elemenciki aby powstala wreszcie całość. Jego własne dzieło.
Powiedziałabym nawet, ze dziecko, normalne w miarę rozwinięte i przeciętne nawet, nie trzeba uczyc zagospodarowywania czasu własnego. Wystarczy mu nie przeszkadzać i nie narzucać swoich (jedynie słusznych)wizji jego rozwoju.