Znowu się czepiam

[sebalda]

Niedzielny poranek. Wstaję, maż przy komputerze. Wychodzę z psem, wracam, mąż
w kuchni, robię sobie śniadanie i pytam, czy wyłączył komputer. Odpowiada
twierdząco, na co ja przypominam, że wiele razy prosiłam, żeby przed
wyłączeniem zapytał, czy nie chcę też skorzystać (a czekałam na pilną
wiadomość). Na to on: o co ci chodzi? Znowu się czepiasz! Na to ja: nie
czepiam się, tylko zwracam grzecznie uwagę. No i potem lawina pretensji, ze
strony męża, że ja ciągle..., że ja zawsze..., że się wyżywam, bo od rana mam
zły humor (w niedzielę? wyspana?). Cała tyrada pretensji. Na koniec
powiedział, że myślał, że jeszcze będę jadła śniadanie, a potem pójdę do
kościoła, więc wyłączył. A ja na to: czy nie prościej było tak: Kochanie,
wyłączyłeś komputer? Oj sorry, myślałem, że zaraz idziesz do kościoła. Koniec
rozmowy. A mąż na to oskarżycielskim tonem: NO WŁAŚNIE! Ale że to on zaczął
kłótnię, to już tego nie zauważył. Cała niedziela do du...
Czy Wasi mężowie też są tacy wrażliwi na punkcie każdej, najbardziej niewinnej
uwagi? Czy po takiej wymianie zdań też zawsze obwiniają Was, a sami to tacy
niewinni? Reagować wzruszeniem ramion, czy po raz 1234 tłumaczyć, że jest w
błędzie? Najlepiej w ogóle nie zwracać żadnych uwag? Nawet gdy mi coś bardzo
przeszkadza? Mam w perspektywie do końca moich dni znosić takie zagrania,
takie niby drobiazgi, i to średnio raz na kilka dni,jak sobie z tym radzić?

[nick_ze_hej]

Nie prościej było włączyć komputer? Jedno kliknięcie palcem i nie byłoby sprawy;)

[sebalda]

nick_ze_hej napisał:

> Nie prościej było włączyć komputer? Jedno kliknięcie palcem i nie byłoby sprawy
> ;)

Czyli lepiej podkulić ogonek i nie drażnić Pana męża? Nigdy nie wiadomo, co może
go wytrącić z równowagi. Na tej zasadzie najlepiej rozmawiać tylko o pogodzie;)

[nick_ze_hej]

Nie podkulać i nie dlatego aby nie drażnić, a dlatego aby nie być małostkowym.
To piękna i rzadka cecha. Nie być małostkowym, nie punktować, nie czepiać się
dupereli, spraw mało istotnych, potrafić odpuścić sobie i innym. Mężowi też. I
nie dlatego żeby podkulić ogonek i nie drażnić Pana męża, tylko dlatego,
że szkoda życia, szkoda tej waszej straconej niedzieli, gorzkich słów,
wzajemnych pretensji o nic. A wystarczyło kliknąć;)

[enith]

Pięknie napisane. BRAWO!

Ja też włączyłabym komputer, zamiast czepiać się dupereli i psuć nam obojgu niedzielę czy jakikolwiek inny dzień. I pewnie dzięki takiemu postępowaniu jestem od 8 lat w udanym związku, gdzie nie ma właśnie tej małostkowości i czepialstwa, które potrafią schrzanić najpiękniej nawet zapowiadający się dzień. Masz rację, nicku, nie być małostkowym to rzadka cecha. A szkoda :(

[sebalda]

O małostkowości. To wszystko pięknie powiedziane, jestem w 100% za. Ale... Nie
wierzę, że w pożyciu dwojga ludzi zawsze wszystko układa się idealnie. Muszą
zdarzać się rzeczy, które nas lekko denerwują w zachowaniu drugiej osoby. To
może być przysłowiowa niespuszczona deska klozetowa, rozrzucanie brudnych
skarpetek, niegaszenie światła albo jakieś poważniejsze kwestie. I to jest
normalne i zdrowe, a u ludzi, którzy się szanują istnieje prawo zakomunikowania
drugiej osobie, że coś nam przeszkadza i ta osoba może postarać się zastosowac
do próśb albo jeśli uzna je za nieodpowiednie, wytłumaczyć brak jej zasadności.
Przykład z komputerem był tylko pretekstem, by przedstawić mechanizm. Ten
mechanizm to nadmierna reakcja na drobną uwagę. To sytuacja, która się często
powtarza. Gdyby mąż powiedzial, że zapomniał, zrobił to odruchowo, sprawa by się
zakończyła, nie mialaby cienia żalu, ale że on prawie zawsze tak reaguje, moje
zasoby cierpliwości się kończą.
Czy Wam, drogie Panie niemałostkowe, nieczepialskie nigdy nic nie przeszkadza w
zachowaniu partnerów? A jeśli tak, nigdy im nie zwracacie na nic uwagi, a jeśli
zwracacie, jak oni reagują? Może po prostu macie normalnych mężów, którzy
wiedzą, że zrobienie uwagi nie jest naruszeniem ich pozycji, ale normalnym
sposobem komunikowania się w związku, stąd nie musicie byc małostkowe.

[marianka_marianka]

No widzisz, swojemu mężowi zarzucasz że mógłby łagodniej wyrażać swoje pretensje, a męża bettie8 usprawiedliwiasz.

Odnosząc się do Twojego postu: dlaczego bzdurne pretensje męża psują Ci całą niedzielę? Możesz zwrócić uwagę, albo i nie skoro nie działa, ale na pewno nie musisz pokazywać że swoimi odzywkami psuje Ci humor.

[sebalda]

> Odnosząc się do Twojego postu: dlaczego bzdurne pretensje męża psują Ci całą ni
> edzielę? Możesz zwrócić uwagę, albo i nie skoro nie działa, ale na pewno nie mu
> sisz pokazywać że swoimi odzywkami psuje Ci humor.

Nie napisałam, że pokazałam mu, że mi zepsuł humor, tyle że szanowny mąż na
takie akcje ma jedną reakcję, wychodzi do innego pokoju (nota bene tego z
komputerem), zamyka się w nim i ostentacyjnie nie odzywa się do mnie w
zależności od mojej determinacji od 1 do 5 dni (w przybliżeniu;)

[asiara74]

Na miejscu twojego męża chyba poczułabym, że szukasz zaczepki i też
odizolowałabym się. Pewnie nie miał ochoty się kłócić od rana.

[ki_czort]

Nie ma co się pieklić. Staraj się obracać sytuację w żart i rozładowywać
napięcie humorem, bo oboje zrobicie się śmieszni - Ty ze swoim 'czepianctwem', a
on ze swoim obrażaniem się. To tylko głupi komp, po co te nerwy?

[kkokos]

w identyczny sposób jak twój mąż reaguje mój syn. ma 14 lat.

[triss_merigold6]

Nerwy pewnie stąd, że takie sytuacje powtarzają się od lat i narasta
w kobiecie poczucie, że jest lekceważona. Ile razy można prosić o
drobiaz i uzyskiwać w zamian reakcję sfochowanego nastolatka?

[nat.wroclaw]

Powtórzę klasyczne juz chyba na tym forum zdanie: "Jak nieczęsto zgadzam się z
Triss" - tak teraz w punkt wyraziła także i moj komentarz do tej sytuacji.

Nie ma jak poprosić o niewyłączanie komputera i dostać zje..ę gabarytu
armagedonu + ciche dni i focha na okrasę.

[marianka_marianka]

szanowny mąż na takie akcje ma jedną reakcję, wychodzi do innego pokoju (nota bene tego z komputerem), zamyka się w nim i ostentacyjnie nie odzywa się do mnie w zależności od mojej determinacji od 1 do 5 dni (w przybliżeniu;)

No to mam dla Ciebie skuteczną radę : zainwestuj w laptopa, możesz sobie iść z nim gdzie chcesz i dokąd chcesz i nie będziesz zmuszona czekać na łaskawy gest ze strony męża.

[aandzia43]

Czy drze się na ciebie w czasie tej wymiany zdań? Czy zaczyna
odpowiadać ci od początku podniesionym tonem? Czy może rozkręca się
w trakcie?

[mama303]

sebalda napisała:

> pytam, czy wyłączył komputer. Odpowiada
> twierdząco, na co ja przypominam, że wiele razy prosiłam, żeby
przed
> wyłączeniem zapytał, czy nie chcę też skorzystać (a czekałam na
pilną
> wiadomość)

Nigdy nie używaj takiej formy - WIELE RAZY PROSIŁAM...., TY
ZAWSZE... to działa na innych jak płachta na byka bo jest to forma
zaczepna a nie neutralna.
Czepiasz sie o bzdety niewarte czepiania! Co za problem : włączyc
komputer?

[verdana]

Problem nie jest, ale wq.. to jest. ja mam to samo z drzwiami,
ktorych maż nie zamyka, kiedy idę spać. On oglada telewizję, mnie to
przeszkadza - i codziennie musze prosić o zamkniecie. Tyle, ze jak
proszę, to mąż zamyjka. Gdyby mnie obkechał - nie bylabym delikatnie
mowiac zachwycona.
Tyle, ze jak podejrzewam, kazda z nas też ma takie rzeczy, o ktore
mąż regularnie prosi, a człowiek za kazdym razem zapomina.

[mama303]

verdana napisała:

> Tyle, ze jak podejrzewam, kazda z nas też ma takie rzeczy, o ktore
> mąż regularnie prosi, a człowiek za kazdym razem zapomina.

ja mam sporo takich rzeczy i wtedy nie znosze jak mąż wygłasza
tyradę w stylu ....i znowu nie zrobiłaś tego czy owego. Nie robie
tego przecież celowo.

[sebalda]

Sytuację najlepiej skomentowała Tris, dziękuję za zrozumienie:) To o
lekceważenie i pieklenie się bez powodu chodzi właśnie. O to przewrażliwienie
męża na swoim punkcie, które nie znosi najmniejszej choćby uwagi. O to, że ja
nie mam prawa zwrócić mu tej uwagi, choćbym miala pęknąć ze złości, bo nie
wiadomo, kiedy moge go nagle wytrącić z równowagi i narazić się na awanturę.
Chcialabym zrócić uwagę, że to nie za wyglosiłam tyradę, że znowu czegoś nie
zrobil. To była krótka informacja i przypomnienie, jedno krótkie zdanie, które
wywołało lawinę pretensji, złości, oburzenia z jego strony. Tu nie chodzi o
komputer, bo takie akcje zdarzają się co kilka dni, często o równie błahe albo
ważne sprawy. Dzieci mi mówią, żebym nie drażniła ojca, przecież wiem, jaki on
jest drażliwy. Czyli ogonek pod siebie, morda w kubeł, obchodzić pana szerokim
łukiem? Ale jak nie powiem, co myślę, będzie we mnie siedziało, będzie się
kumulowało, będzie cisnęło i w najmniej spodziewanym momencie wszystko pęknie i
wybuchnę płaczem, a potem popłynie, oj popłynie...
Chodzi o schemat, który pewnie niektore kobiety dobrze znają: ona zwraca
możliwie delikatnie uwagę na coś, na czym jej zależy, on odbiera to jako atak na
swoją osobę, swoją pozycję, swoje panowanie i co tam jeszcze, więc natychmiast w
odwecie (za drobną uwagę, przypomnę) wytacza najcieższe działa, krzyczy, piekli
się, awanturuje, żona próbuje tłumaczyć, co jeszcze bardziej rozdrażnia męża, na
koniec to ona ponosi za wszystko winę, po co zwracała uwagę? Po co się
wychylała, jakbyś mnie nie prowokowała, to bym się nie musial denerwować.
Proste? Jak dla kogo.
Tu nie chodziło o to, że wyłaczył komputer, Verdana ma rację, wszystkim z nas
może się zdarzyć zapomnieć o prośbach bliskich osób, ale o jego niewspółmierną
reakcję na moją uwagę. Przecież gdybyśmy byli normalnymi, kochającymi się i
szanującymi ludźmi wystarczyłoby sprawę załatwić tak, jak ja to przedstawiłam na
początku, w dwóch zdaniach. Zwracanie komuś uwagi nie jest zamachem na jego
osobę, jego wolność osobistą, jego pozycję. Jest tylko zwróceniem uwagi. Tyle.

[annb]

No i masz odpowiedz
mąż Cie nie szanuje
Przykre.
Często spotykane szczegolnie w naszej szerokosci geograficznej.

Nie przesadzasz, nie czepiasz się, nie wydaje Ci się zle, nie robisz
z igiel widel, nie wyolbrzymiasz
Masz prawo oczekiwac szacunku

Kicia juz kiedys polecala ksiązke-toksyczne slowa Patricia Evans
kup
przeczytaj

warto

[tully.makker]

A mnie zafascynowalo to zdanie:

Cała niedziela do du...

Musialabym upasc na glowe, pozwalajac, by fochy chlopa zepsuly mi
niedziele, i to cala. Po to, by dobrze sie czuc, nie potrzebuje jego
sympatii, akceptacji, badz braku fochow. Potrafie zajac sie sama
soba i miec swiwetny humor, a dzieki temu chlop powoli oducza sie
fochow, bo widzi, ze to nie daje rezultatow o jaki mu chodzi.

[annb]

Ale do tego trzeba dorosnąc/dojrzeć/przyswoic/nauczyc się
Zrozumiec ze się nie jest odpowiedzialnym za dobre samopoczucie
DOROSLEGO człowieka, który powinien sam panowac nad swoimi reakcjami
i fochami
I nie miec tego poczucia winy ze sie chciało coś dla siebie i ze czy
aby on nie ma racji?Bo może rzeczywiście gdyby się ugięło, nic nie
mówiło, nic nie chciało, podkuliło ogonek(jak wyżej) to byłoby
psiejsko czarodziejsko?
wielowiekowy trening plus kod kulturowy robią swoje

[sebalda]

Mila niedziela w normalnym domu to wspólny obiad, rozmowy przy stole, spacer,
trochę czasu wolnego dla wszystkich członków rodziny i takie tam typowe
czynności rodzinne. Zamknięty w pokoju na cały dzień tatuś przemykający do
kuchni, żeby zrobić sobie kanapki i wisząca w powietrzu gęsta atmosfera, to
jednak nie jest mój ulubiony typ spędzania niedzieli. Jesteśmy rodziną, nie
tylko parą skłóconych małżonków. Oczywiście, że mu nie pokazuję. Śmieję się
głośno z dziećmi, oglądam z nimi komedię, czytam wreszcie książkę, bo inaczej
wypadałoby pogadać, ogólnie nie jest źle, ale dobrze też nie jest. Łyso jakoś i
durno, bo z takiego błahego powodu separujemy się, obrażamy, boczymy. Po co, się
pytam;)
Mój chłop nigdy nie oduczy się fochów, ten typ tak ma:( A próby wyjaśnienia
sobie nieporozumień w 99% przypadków konczą się jeszcze większą awanturą. Wtedy
w narastających nerwach zawsze wychodzi: a bo Ty to zawsze..., Ty to nigdy...
Tak bardzo zawsze zależy mi, żeby do niego dotrzeć, uzyskac odrobinę
zrozumienia, więc daję się podpuścić w dyskusji, spirala wzajemnego
niezrozumienia i niechęci się nakręca i koniec końców znowu obraza majestatu i
ciche dni. Ja niby się tym już nie przejmuję, przez lata powinnam się do tego
przyzwyczaić, ale nie rozumiem, po co sobie tak zatruwać życie, wzajemnie (tak,
przyznaję, wzajemnie) psuć coś, co w innym układzie mogłoby funkcjonować
naprawdę dobrze.

[annb]

A czy bierzesz pod uwagę że z tym panem takich domoworodzinnych
niedziel miec nie będziesz?Czy bierzesz pod uwagę że on się nie
zmieni, że możesz sie zagadac na smierc a do niego nic nie dotrze?
Ile lat już próbujesz?
a jesli chodzi o pryzzwyczajenie sie do do wsdzystkiego można się
przyzwyczaic, do przemocy, do bycia traktowanym jak istota niższa,
tylko po co?
co się tym zyskuje?

[sebalda]

annb napisała:

> A czy bierzesz pod uwagę że z tym panem takich domoworodzinnych
> niedziel miec nie będziesz

Otóż tu się mylisz. Moj mąż ma zadatki na dobrego męża i ojca i takich niedziel
jest wiele; mąż gotuje pyszne obiady, wyciąga mnie do kina, ogląda z nami filmy
(ze spacerami tylko słabo, bo nie lubi wychodzić z psem, denerwuje go, że pies
lata i się czasami nie słucha, jak złapie trop). Wszystko to jednak jest
uzależnione od jego dobrego humoru. Jak ma: do rany przyłóż, ale jak nie ma
humoru: bez kija nie podchodź. I tak wszyscy jesteśmy uzależnieni od humorów
pana. Więc ja chyba faktycznie nie powinnam być małostkowa i dla dobra sprawy
rozmawiać tylko na tematy neutralne i broń Boże nie zwracać uwagi na kwestie,
ktore tylko dla mnie mogą być istotne.

[annb]

sebaldo, słowo klucz-jesteście uzależnieni od humorow.

Ja nie stwierdzam faktów, ja zadaję ci pytania.
To czy się mylę czy nie, nie ma tutaj nic do rzeczy bo to Ty jesteś
uzależniona od humorow pana i to Ty musisz sobie z tym radzic.
Dla Ciebie najważniejsze powinny byc twoje odczucia i uczucia.Jesli
czujesz że to nie jest w porządku-to tak jest.
Jesli czujesz że nie powinnaś być tak traktowana-to tak jest.Jeśli
czujesz że masz prawo wymagac od pana dla siebie szacunku-to też tak
jest.

Popatrz na to
jak jesteście grzeczni dostajecie nagrodę
jak nie (wg pana jak nie jestescie) nagrody nie ma
Ty nie jesteś partnerem
Partnera się tak NIE traktuje
Ale to Twoj związek, twoja rodzina i Twoja decyzja co z tym zrobisz.
I nie, nie jesteśmałostkowa
Ty jeszcze ostatkiem siły się bronisz.
To musi byc okrutne zyc z wciąz napiętymi mięsniami i wypatrywac
oznak nadciagającego focha.Poruszać się ostrożnie po tematach żeby
broń Panie Boże nie poruszyć czegos i nie podciąc lawiny.

[sebalda]

Annb, ja to wszystko wiem, ja nie mam poczucia winy, ja wciąż próbuję coś
wywalczyć, o to właśnie mi w tym wątku chodziło. Tylko jak to realizować w
praktyce? Olać? Chyba nie umiem, mam za duże poczucie krzywdy w takich
sytuacjach, a i zasoby cierpliwości na wyczerpaniu. Wykłocanie się o wszystko
jest do bani, szkoda mi zdrowia, mam liczne zawały serca w historii rodzinnej,
ciche dni są frustrujące, nie wierzę, że można się na nie uodpornić, dla mnie to
takie szczeniackie i durne. Zatem co? On poza wszystkim ma naprawdę czasami
dobre dni, gesty, zagrania, BYWA bardzo dobrym mężem i ojcem (zadatki czasami
się uwidaczniają, a czasami chowają bardzo głęboko). Huśtawka, na której wszyscy
musimy się z nim huśtać.
Nie chcę się rozwodzić, jestem za stara i za bardzo zmęczona, nie znajduję w
sobie siły do radykalnych zmian.
Więc przestań narzekać, kobieto, zawracać wszystkim głowę i męcz się dalej - tak
pewnie sobie o mnie myślicie. I zapewne macie rację:(

[serendepity]

Ile razy zalila sie juz na meza na tym forum? Widzialam juz chyba kilka razy. A
potem kwitujesz to:
"> Nie chcę się rozwodzić, jestem za stara i za bardzo zmęczona, nie znajduję w
> sobie siły do radykalnych zmian. "

I tak masz racje, albo ruszysz palcem w bucie i cos zrobisz albo mozesz do konca
zycia narzekac. Jesli nie chcesz nic zmienic to nie narzekaj tylko znos to na co
sie skazujesz, przeciez robisz to dobrowolnie.

[sebalda]

serendepity napisała:

Jesli nie chcesz nic zmienic to nie narzekaj tylko znos to na c
> o
> sie skazujesz, przeciez robisz to dobrowolnie.

Fakt, ale jak się czlowiek czasami wyżali, to mu trochę lżej;) Świadomość, że
nie jestem osamotniona ze swoimi problemami, że podobne schematy funkcjonują w
innych rodzinach, że to naprawdę nie ja ponoszę winę za niektóre zagrywki męża,
jakoś też jest nieco budująca i wzmacniająca. Ja do niedawna dawalam się jeszcze
wmanewrowywać w poczucie winy, w rozumowanie, że przecież zawsze obie strony są
winne. Wiem, że są, ale wina z reguły jest jednak niewspółmierna,
nieporównywalna. Niektore rady, jakie tu do tej pory dostalam też czasami udaje
mi wprowadzać w życie, z lepszym lub gorszym skutkiem. Rozwiązania radykalne są
dobre, gdy sytuacja jest naprawdę groźna, gdy w grę wchodzą zachowania bardzo
agresywne, w innych przypadkach powinno się próbować jakoś dogadać. Myślę, że
większości z nas na tym zależy, na umiejętności dogadania się, a że to nie
wychodzi od wielu lat, to inna sprawa.
Przymusu czytania nie ma, jakby co:P

[aandzia43]

sebalda napisała:

> Annb, ja to wszystko wiem, ja nie mam poczucia winy, ja wciąż
próbuję coś
> wywalczyć, o to właśnie mi w tym wątku chodziło. Tylko jak to
realizować w
> praktyce?

Usiłujesz coś wywalczyć ciągle tymi samymi metodami. Nie skutkują,
więc zmień je na nowe. Nowe mogą dać dobre efekty. Obawiam się
jednak, że jeśli zaczniesz w domu rewolucję, to możesz natknąć się
na opór dzieci. Już teraz mitygują cię, byś nie drażniła tatusia.
Wytresowaliście je z mężem do funkcjonowania w takim, nieszczególnie
zdrowym układzie.

[sebalda]

aandzia43:
>Wytresowaliście je z mężem do funkcjonowania w takim, nieszczególnie zdrowym
układzie.

Przepraszam, ale nie do końca rozumiem w tym zdaniu liczbę mnogą. Jestem
ostatnią osobą, która tresowałaby dzieci w czymkolwiek. Może życie w domu z
takim tatusiem je wytresowało, a to nigdy nie było moim zamiarem. Dzieci mnie
mitygują, bo wiedzą czym się kończy sprzeciw wobec pana domu, ale one nie walczą
o swoją pozycję i przyszłe życie z nim, one mają w perspektywie wyfrunięcie z
gniazda, uniezależnienie, ja muszę znaleźć środek na to, żeby zachować własną
godność, nie zwariować i cały czas brać odpowiedzialność za swoją decyzję
życiowego wyboru takiego partnera, a nie innego. Pytanie tylko jak to wszystko
pogodzić.
Czy mówiąc o nowych metodach i rewolucji w domu, masz coś konkretnego na myśli?
Jakieś specjalne sposoby, jakieś rady?

[aandzia43]

> Przepraszam, ale nie do końca rozumiem w tym zdaniu liczbę mnogą.
Jestem
> ostatnią osobą, która tresowałaby dzieci w czymkolwiek.

Uogólnienie. Ponieważ środowisko rodzinne waszym dzieciom stwarzacie
ty i twój mąż, to wy obydwoje jesteście odpowiedzialni za
wdrukowanie im w głowy schematów, które zabiorą ze sobą w
samodzielne zycie. Wytresowały je WASZE relacje. Nie zazdroszczę ci
tej świadomości. Ale każdy w tej kwestii ma swój krzyż, bo nei ma
rodzica, który dałby swoim dzieciom wszystko to, co najlepsze.
Ułomni jesteśmy.

Dzieci mnie
> mitygują, bo wiedzą czym się kończy sprzeciw wobec pana domu, ale
one nie walcz
> ą
> o swoją pozycję i przyszłe życie z nim, one mają w perspektywie
wyfrunięcie z
> gniazda, uniezależnienie,

To smutne, że nie walczą o normalne traktowanie. Pewnie, że nei
spędzą z ojcem całego życia. Ale na razie tkwią tu i teraz, i w tym
układzie. To ten układ ich rzeczywistością i teraźniejszością. I nie
walczą, no popatrz.


ja muszę znaleźć środek na to, żeby zachować własną
> godność, nie zwariować i cały czas brać odpowiedzialność za swoją
decyzję
> życiowego wyboru takiego partnera, a nie innego. Pytanie tylko jak
to wszystko
> pogodzić.

Nie da się tego pogodzić i zachować jednocześnie: dobre relacje z
agresorem, własne zdrowie psychiczne, trzeźwy ogląd sytuacji. Po
prostu nie da się żyć w prawdzie. Ale niezintegrowaną od środka i
zdysocjowaną też można sobie być, czemu nie.


Czy mówiąc o nowych metodach i rewolucji w domu, masz coś
konkretnego na myśli?
> Jakieś specjalne sposoby, jakieś rady?

Mam radę. Idź na terapię. Ty. Bo on nigdzei nie pójdzie. Jak się
wewnętrznie przebudujesz i przestaniesz karmić emocjonalnego
wampira, to zrobisz porządek w domu. Sama. To jest możliwe, tylko
czy masz siłę zrezygnować ze swoich wyobrażeń o świecie?

[tully.makker]

Moj mąż ma zadatki na dobrego męża i ojca

ale od 20 lat waszego malzenstwa te zadatki sie nie
zmaterializowalyw reality, prawda?

[ledzeppelin3]

szystko to jednak jest
> uzależnione od jego dobrego humoru. Jak ma: do rany przyłóż, ale jak nie ma
> humoru: bez kija nie podchodź.


Milion razy to słyszałam: To jest dobry człowiek, złoty, jak nie pije.

[jaszczka]

Sebalda, mój mąż zachowuje sie identycznie. nie mogę mu na nic
zwrócic uwagi bo zachowuje sie zaraz jakbym go atakowała, a to sa
zwyczajne rzeczy typu pytania, czy kupił cos o co prosiłam. I nie
nazwałabym tego małostkowością, bo to nie sa złosliwe uwagi. Moim
zdaniem to niezdolnosc do normalnej codziennej komunikacji. A moze
brak checi.

[thana203]

Myślę, że Twój mąż nie odebrał tej prośby (żeby zawsze pytał przed wyłączeniem
kompa, czy chcesz skorzystać) jako prośbę (czyli, że Tobie na tym zależy) tylko
jako coś w rodzaju próby upupienia go. Że "mamusia" ustaliła zasadę, a on się ma
stosować. Że ma uzależniać swoje decyzje od Twojej zgody. I dlatego "zapomniał"
o tej prośbie, a napominany się wściekł. Bo sam podjął decyzję na podstawie
racjonalnych przesłanek (przewidywał, że zjesz, pójdziesz do kościoła itd.) a Ty
ją zakwestionowałaś. Odebrał Twoją uwagę jako pretensje o to, że samodzielnie
podjął decyzję.
Faceci (zazwyczaj, bo bywają wyjątki) nie lubią pytać innych o zdanie, nie lubią
też prosić o pomoc. Lubią myśleć i działać samodzielnie.

Reagować wzruszeniem ramion, czy po raz 1234 tłumaczyć, że jest w
> błędzie? Najlepiej w ogóle nie zwracać żadnych uwag? Nawet gdy mi coś bardzo
> przeszkadza? Mam w perspektywie do końca moich dni znosić takie zagrania,
> takie niby drobiazgi, i to średnio raz na kilka dni,jak sobie z tym radzić?

Mówić o tym, co Ci przeszkadza, ale nie robić uwag jak do dziecka. Wszelkie
prośby, uwagi itp. przekazywać w formie: "Zależy mi, żebyś..." "To dla mnie
bardzo ważne, żebyś..." Tam, gdzie to możliwe, zostawiać facetowi jak najwięcej
pola do swobodnych decyzji. Dla niego to będzie dowód, że masz do niego
zaufanie. Tak jak my lubimy się kogoś poradzić, zapytać o zdanie, tak oni lubią
podejmować decyzje samodzielnie. Typowy facet tego po prostu potrzebuje.
Przynajmniej tak mi to wytłumaczył mój mąż. :)

[sebalda]

Ale przyklad z kompem jest jedynie drobnym przykladem schematu, ktory powtarza
się bardzo często. Lekceważenie moich próśb, moja naprawde delikatna uwaga, jego
napad wściekłości z powodu mojej uwagi, moje tłumaczenia i dalej lawina kłótni.
Kiedy wraca z zakupami i nieopacznie zapytam: nie kupileś mleka? jest awantura o
to, że w pytaniu jest zawarta przygana. Powinnam zapytać: Kupiłeś mleko? Dzwoni
dziecko i slyszę, że mąż ma o coś pretensje, po rozmowie przychodzę i próbuję
zapytać, o co chodzilo, krzyk: znowu podsluchujesz, znowu się wtrącasz! I
awantura na cztery fajerki. Ja się czepiam, czy to jakaś jego mania
prześladowcza? Nigdy nie wiadomo, co go może wyprowadzić z równowagi. Aha,
zapomniałam, jestem malostkowa.

[thana203]

Pewnie masz rację, że jest to schemat. Wkręciliście się oboje w pewne nawyki
reagowania i te reakcje są już teraz instynktowne. Mąż jest przyzwyczajony, że
to, co słyszy, to są "pretensje". Nie odbiera tego, co mówisz, jako prośby -
tylko jako wyrzuty. Spodziewa się, że usłyszy wyrzuty, więc cokolwiek powiesz,
on to tak odbierze. Zresztą takie jego nastawienie może być nawet wcześniejsze,
niż Wasz związek. Kiedy pytasz: nie kupiłeś mleka? - to on nie słyszy w tym
pytania: czy kupiłeś mleko? On słyszy pretensje: jesteś nieudacznikiem, nie
kupiłeś mleka!
Ty z kolei widzisz, że po raz tysiąc osiemsetny zlekceważył Twoją prośbę i
czujesz się nie szanowana. On pewnie nie ma pojęcia, że tak to odbierasz. Myśli,
że "czepiasz się", żeby on się czuł winny i "nie dość dobry". Że próbujesz nim
manipulować i zdominować go. Więc się broni.
Spróbuj z nim o tym porozmawiać. Spokojnie, życzliwie. On musi poczuć, że oboje
gracie po tej samej stronie. Wtedy dopiero możesz wyjaśnić, że się czujesz
lekceważona, kiedy o coś prosisz, a on tego nie robi. Jeśli mówisz mu to w
momencie, kiedy on jest nastawiony obronnie, to znów pomyśli, że to kolejna
pretensja i powód do wojny. A to, co opisujesz, to nie są powody do wojny, tylko
niezrozumienie intencji. To się da wyjaśnić przy otwartości i dobrej woli obu
stron. Przerabiałam to. :)

[triss_merigold6]

Z szacunkiem ale nie sądzę, aby po 20 latach małżeństwa u autorki
wątku jedynym problemem były nieporozumienia komunikacyjne, które
można wyjaśnić na drodze spokojnej, uprzejmej rozmowy. Przede
wszystkim pan musiałby byc otwarty na opinie żony i skłonny do
modyfikacji swoich zachowań, a z 15000 postów Sebaldy wynika, że NIE
JEST.
IMO są ludzie ciężko przewrażliwieni na swoim punkcie, zaborczy,
rozładowujący emocje w wybuchach gniewu i agresji, mało empatyczni i
autorytarni (btw jest coś takiego jak osobowość autorytarna) i tego
nie da się zmienić bez ich własnej woli oraz wkładu ciężkiej pracy.
Można ich omijać albo zaraz na początku kontaktów wytresować tak,
aby się hamowali.

[thana203]

Triss, możliwe że masz rację. Ja nie czytałam wszystkich postów Sebaldy, a
podobny problem przerabiałam na samym początku małżeństwa. I udało się rzecz
wyjaśnić właśnie na drodze spokojnych rozmów (nie jednej, ale kilku). Nikogo nie
trzeba było tresować, wystarczyła wymiana informacji. Natomiast jeżeli u autorki
wątku to trwa tak długo, no to może być faktycznie trochę za późno...

[zofijkamyjka]

Ja natomiast mam wrażenie że autorka wątku to
typ "owszystoczepalskiej" sie żony. Facet jest przewrażliwiony bo
wciąż coś robi nie tak. Nawet głupie wyłączenie komputera jest
powodem do wyrzutów. Dlaczego przed wyjściem z psem nie poprosiła,
żeby nie wyłączył komputera bo na cos tam czeka? Pewnie będac z tym
psem cały czas rozmyślała "wyłączy czy nie wyłączy" No i nie
wyłączył! Ona wiedziała że tak będzie!

[sebalda]

Otóż na spacerze z psem nie myślałam o komputerze. Kiedy wróciłam i zapytałam o
komputer nie chodzilo mi o naganę, ale o przypomnienie. Wiem, że mąż mogł
zapomnieć o mojej (wielokrotnej) prośbie o niewylączanie, każdemu się może
zdarzyć, dlatego wychodzę z założenia, że rzecz przypominana do zdarcia płyty
może kiedyś zadziała. To nie była pratensja: znowu wyłączyłeś komputer bez
pytania! Tylko przypomnienie, nic więcej. Zostalo odebrane jako atak i tak
potraktowane, a co szkodziło powiedzieć: oj, sorry, zapomnialem. To takie
proste, naturalne, wszyscy by byli zadowoleni. W ciągu wielu lat doświadczenia w
związku nauczyłam się, że nie jest dobrze przemilczać dziesiątki razy rzeczy,
ktore nas irytują w zachowaniu partnera. Bo te rzeczy się w nas kumulują. Raz
przymknę na coś oko, drugi raz zrobię coś sama, choć była umowa, że będzie to
robil on, trzeci raz połknę zlość, że choć prosiłam ładnie, brudne rzeczy są
wszędzie, tylko nie w koszu na brudną bieliznę i muszę szukać, domyślać się, a
to tylko jeden ruch, tak bardzo ulatwiający życie. I jak tak 10-20 razy
przemilczę, za 21 pierwszym jednak nie zdzierżę i przypomnę. Natychmiast jestem
wredną, zwykłą babą, co się o wszystko czepia. Choćbym się nie czepiala przez
ostatnie pół roku.
Każdy z nas ma swoje standardy porządku i czystości w domu. Ja uważam, że
najgorszym wyrazem brudu w chalupie jest brudna umywalka, dlatego dbam o to,
żeby zawsze była czysta. To nie jest trudne. Dla mojego męża to pajęczyny po
kątach. I mial zwyczaj mi je wypominać. Ja ich zwyczajnie nie widzę, bo to nie
jest moj standard, jest to dla mnie mniej ważne i do tego nie jestem zbyt
spostrzegawcza, a i ze wzrokiem u mnie nie najlepiej. Ile było agresji z jego
strony, jak mu mowiłam, że skoro mu przeszkadzają, skoro je widzi, to dlaczego
nie może sam ich usuwać. W końcu zrozumiał, nauczył się i wreszcie sam je usuwa,
choć częściej goni do tego dzieci.
Chodzi mi o to, że każdy czlowiek ma drobne rzeczy, które mu przeszkadzają i
jeśli o nich uprzedza partnera, wielokrotnie, to albo ten partner stara się
dostosować, a jeśli mu się zdarzy zapomnieć, to zwyczajnie to mówi, a nie od
razu rzuca się z awanturą, że żona śmiała mu zwrócić uwagę. Kiedy mąż zwraca mi
na coś uwagę, nigdy nie traktuję tego jako napaść, mogę wytłumaczyć, dlaczego
czegoś nie zrobiłam lub zrobiłam, mogę przeprosić, że zapomniałam, ale dlaczego
mam od razu na niego się za to wydzierać? Mogę też dyskutować, że nie rozumiem
albo uważam za niestosowną jego uwagę, możemy to przedyskutować, mogę mimo
niechęci, wiedząc, że to dla niego ważne, jednak się zastosować, jest dużo
takich rzeczy, każdy ma jakieś drobne manie i przysięgam, że często się
dostosowuję, bo uważam, że mi korona z głowy nie spadnie, a jak dla niego to
ważne, to czemu nie. I gdybym się glębiej zastanowiła, to jednak mój mąż ma
więcej takich uwag do mnie niż ja do niego, zatem to raczej nie ja jestem typem
"owszystkoczepialskiej". Ale w pożyciu dwojga ludzi tak właśnie to powinno
funkcjonować: ja ustępuję tobie, jeśli na czymś Ci zależy (chodzi o drobiazgi),
nawet jeśli wydaje mi się to nieistotne, ty ustępujesz mi. U nas nie tylko na
ogół to mi się nie ustępuje, ale jeszcze wyzywa od najgorszych, jak kolejny raz
o coś poproszę albo na coś zwrócę uwagę. Przy czym wiele jeszcze zależy od tego,
w jakim w danej chwili humorze jest szanowny malżonek. Bywa, że jest
nadskakująco miły i chętny do pomocy. Bywa.
A wracając do komputera, czy moja prośba o niewyłączanie (nie żądanie) jest
naprawdę taka trudna do zrealizowania i uwłaczająca męskiej godności? Ja tego
jednak nie rozumiem.

[sebalda]

Ups, tym razem przesadzilam z dlugością posta. Taką mam slabość;)

[thana203]

Sebalda, i to wszystko, co powyżej napisałaś, powinnaś IMO powiedzieć mężowi.
Nie nam tutaj, tylko jemu. Spokojnie. Życzliwie. Tak żeby wiedział i czuł, że to
nie atak, tylko wyjaśnienie.
A jak będziesz gotowa nie tylko mówić, ale też słuchać, to może on z kolei powie
Ci rozmaite rzeczy - może o męskiej godności, może o czymś innym. Ale musisz być
gotowa, żeby zaakceptować jeden prosty fakt: on nie jest Tobą. On myśli inaczej,
czuje inaczej, co innego go drażni. Może wkurzają go jakieś Twoje zachowania,
które dla Ciebie są zupełnie naturalne i niewinne?
To że Ty czegoś nie odbierasz jako napaść, to nie znaczy, że inna osoba nie może
tego tak odebrać... Wiesz, ludzie są różni. ;)

> A wracając do komputera, czy moja prośba o niewyłączanie (nie żądanie) jest
> naprawdę taka trudna do zrealizowania i uwłaczająca męskiej godności? Ja tego
> jednak nie rozumiem.

A on pewnie nie rozumie, czemu to dla Ciebie takie ważne. Z jego punktu widzenia
robisz z igły widły.
Ja, prawdę mówiąc, też nie bardzo rozumiem, czemu mój facet chce koniecznie coś
robić sam, kiedy ja mogłabym pomóc i byłoby trzy razy szybciej. Ale przyjęłam do
wiadomości, że dla niego to ważne - że robi to sam. On też niektórych moich
zachowań czy potrzeb nie rozumie. Trudno. Nie musi. Nie jest mną. Ale przyjął do
wiadomości, że jest tak a nie inaczej. I to wystarcza.

sebaldo , kup sobie wreszcie

[annb]

tę książkę
toskyczne słowa
www.gandalf.com.pl/fragment/toksyczne-slowa-slowna-agresja-w/
może WRESZCIE dotrze do Ciebie dlaczego ty tłumaczysz a twoj maz
atakuje
może nareszcie zrozumiesz ze zyjecie w dwóch roznych swiatach
ja Cię błagam
kup ją
i przeczytaj

Nie wiem , mam sobie w sygnaturkę wstawic-prośbę o zakup i
przeczytanie?
Zajmie Ci to parę dni
słownie parę dni
i wreszcie zrozumiesz mechanizmy jakie rzadzą jego głową.
I przestaniesz sie rzucac/przezywa/szukac winy w sobie i tak dalej
i uodpornisz się na zarzuty małostkowosci

[sebalda]

Przeczytałam wczoraj sedno tej książki. Zrobiłam sobie test dziesięciu pytań.
Żeby odnaleźć się jako ofiara agresji słownej należało twierdząco odpowiedzieć
na 2 pytania. Twierdząco odpowiedziałam na 8. Taka jest smutna prawda.
Ale najgorsze jest to, że jestem w 100% przekonana, że gdyby mój mąż zrobił
sobie ten test, miałby podobny wynik. Z naszych rozmów (setek rozmow, i tych na
spokojnie, i tych w nerwach) wynika, że to ja go nie rozumiem, że ja mu
wyrządzam krzywdę, że zawsze tylko ja prowokuję. I żebym nie wiem jak starała
się od tego dystansować, radzić sobie ze swoimi emocjami, punkty zapalne i
wzajemne żale i złość nie znikną jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ani
po przeczytaniu książki, ani, boję się, po mojej terapii. On nie przestanie z
byle powodu mnie wyzywać, a ja nie przestanę przez to czuć żalu i mieć poczucia
krzywdy i totalnego niezrozumienia.
Do kobiet mnie krytykujących. Rozumiem, że dla kogoś uwaga na temat komputera
może być przejawem mojego czepialstwa, sytuacja jest podana trochę wyrwana z
kontekstu, ale czy taka uwaga, powiedziana, przysięgam, neutralnym tonem,
usprawiedliwia niepohamowany wybuch agresji? Nie jest tak, że czepiam się i
robię złośliwe uwagi często, staram się to ograniczać do minimum, ale czasami
zwyczajnie chcę, żeby moje prośby były brane pod uwagę. To takie okropne? I
naprawdę nie chodziło o to, że on nie podporządkował się moim prośbom, ale o
jego niewspółmierną reakcję na prostą uwagę.
Książkę przeczytam, obiecuję:)

[aandzia43]

I żebym nie wiem jak starała
> się od tego dystansować, radzić sobie ze swoimi emocjami, punkty
zapalne i
> wzajemne żale i złość nie znikną jak za dotknięciem
czarodziejskiej różdżki ani
> po przeczytaniu książki, ani, boję się, po mojej terapii. On nie
przestanie z
> byle powodu mnie wyzywać, a ja nie przestanę przez to czuć żalu i
mieć poczucia
> krzywdy i totalnego niezrozumienia.

Mylisz się, to jest do zrobienia. Nie zakładaj, że coś się nie uda,
jeśli nawet nie zrobiłaś pierwszego kroku. Nie takie rzeczy się
ludziom udawały. Tej książki akurat nie czytałam, ale tytuł ma taki,
że myślę, że przyda ci się na dobry początek. Życzę powodzenia:-)

[notting_hill]

Walczysz o coś, co jest empirycznie już dowiedzione w waszym
układzie, ze nie działa. Ale nie podejmiesz działań dla polepszenia
SWOJEGO samopoczucia, bo się BOISZ że nie zadziała...

To nie strach, ze nie zadziała, ale strach przed ZMIANĄ. Jesteś
klasycznie współuzależniona, w Twoich postach wszystko kręci się
wokół Twojego męża, co on zrobił, co powiedział, jakiego focha
strzelił i jak JEGO zachowanie wpłynęło na Twoje uczucia. To są
właśnie klasyczne objawy współuzależnienia. Jasne, zmiana boli,
kruszy te solidne podstawy na których zbudowaliście swoją rodzinę.
Jest się czego bać. Albo trwać w tym co jest i nie obudzić się nigdy.

[sebalda]

Aandziu43, dziękuję:)

[zofijkamyjka]

sebalda napisała:

> Do kobiet mnie krytykujących. Rozumiem, że dla kogoś uwaga na
temat komputera
> może być przejawem mojego czepialstwa, sytuacja jest podana trochę
wyrwana z
> kontekstu, ale czy taka uwaga, powiedziana, przysięgam, neutralnym
tonem,
> usprawiedliwia niepohamowany wybuch agresji?

Uważam że agresja Twojego męża nie wynikła z tego akurat powodu
tylko z całokształtu Twojego "owszystkoczepalstwa". Zaprzestań
wychowywać dorosłego człowieka! Wychowuj sobie dzieci.
W Twoim mniemaniu uwaga mogła być neutralna a w jego odczuciu -
agresywna. Ma facet jak sądzę alergie na Twoje uwagi.

Druga rada - jeżeli już musicie się czepiac siebie o umywalki i
pajeczyny to darujcie sobie chopciaż takie błahostki jak wyłączony
komputer.

[zofijkamyjka]

sebalda napisała:

> a co szkodziło powiedzieć: oj, sorry, zapomnialem.

Nie wiem co mu szkodziło, prawdopodobnie miał dosyć ciągłego
upominania lub tonu... a co Ci szkodziło przed wyjściem jak
widziałas że siedzi przy komputerze przypomnieć jeśli wiesz że on
stale zapomina.
Szczerze ja to bym Ci odpaliła "odwal się i se włącz, Bozia raczek
nie dała?"

Ile było agresji z jego
> strony, jak mu mowiłam, że skoro mu przeszkadzają, skoro je widzi,
to dlaczego
> nie może sam ich usuwać. W końcu zrozumiał, nauczył się i wreszcie
sam je usuwa

No patrz do niego dotarło a do Ciebie nie dociera. Naucz sie zatem
sama sobie ten przysłowiowy komputer włączać tak jak on nauczył się
pajeczyny zdejmować.


Koniecznie chcesz swego starego zmienić i on prawdopodobnie ma na to
alergię

[marianka_marianka]

zofijkamyjka napisała:
Ile było agresji z jego
strony, jak mu mowiłam, że skoro mu przeszkadzają, skoro je widzi, to dlaczego nie może sam ich usuwać. W końcu zrozumiał, nauczył się i wreszcie sam je usuwa

No patrz do niego dotarło a do Ciebie nie dociera. Naucz sie zatem
sama sobie ten przysłowiowy komputer włączać tak jak on nauczył się
pajeczyny zdejmować.


O tym samym pomyślałam.

[efi-efi]

sebalda napisała:

>>Fakt, ale jak się czlowiek czasami wyżali, to mu trochę lżej;) >>Świadomość,
że... to naprawdę nie ja ponoszę winę za niektóre >>zagrywki męża,
>>jakoś też jest nieco budująca i wzmacniająca.

- Kobieto wchodzisz na forum i żalisz się na męża, oczekując, że każdy utwierdzi
Cię w przekonaniu, że masz rację.
Zauważ, że puszczasz mimo uszu wszystkie opinie, które są dla Ciebie
niekorzystne. Kiedy ktoś Ci pisze, że nie masz racji - wkurzasz się lub
ignorujesz taką osobę.
Dziękujesz natomiast za zrozumienie osobom, które stają w sporze po Twojej stronie.
Nie daje Ci do myślenia fakt, że TAK WIELE KOBIET trzyma stronę Twojego męża?
Może więc coś jest na rzeczy?
Jak w tytule Twojego wątku.
Napisano Ci tu, że jesteś małostkowa, że głupot i dupereli się czepiasz.
Ja bym Ci dopisała, że na taką reakcję męża pracowałaś 20 lat.
Widocznie wiecznie go ustawiałaś bo wiedziałaś lepiej co powinnien robić, jak
się zachowywać i co czuć.
A może go zaakceptuj jako człowieka, którego pośłubiłaś z miłości (?) i polub go
z wszystkimi jego fochami i wadami.

Oczywiście nie oczekuję z Twojej strony odpowiedzi bo w końcu czekasz na
pochlebne posty.

[tully.makker]

Sek w tym, ze to maz "zaczal" nie zastosowal sie do wielokrotnie
powtarzanej prozby zony. Bierna agresja?
Zona narzeka, co owszem, jest irytujace. Maz robi awanture...

[triss_merigold6]

Też mi się skojarzyło z bierną agresją i zachowaniem celowo
prowokująco-ignorującym. Zignorowany się wpienia, a ignorujący
mając - w jego mniemaniu - usprawiedliwione poczucie krzywdy strzela
focha. Osobiście, jeśli wyczuwam spychotechnikę, to dostaję szału.

[nat.wroclaw]

efi-efi napisała:

>>Kobieto wchodzisz na forum i żalisz się na męża, oczekując, że każdy utwierdzi
Cię w przekonaniu, że masz rację.

Riilii? To tego wlaśnie oczekiwała Sebalda? Cały weekend sie głowiłam, to mi
otworzyłas oczy wreszcie!

>>> Zauważ, że puszczasz mimo uszu wszystkie opinie, które są dla Ciebie
niekorzystne.

O to to to! Mało tego! Sebalda z pewnościa ma w komputerze specjalny filtr,
który jej takie wypowiedzi od razu usuwa!

>>Kiedy ktoś Ci pisze, że nie masz racji - wkurzasz się (...)

Ty też słyszalaś jak walnęła butem w ekran?

>>Dziękujesz natomiast za zrozumienie osobom, które stają w sporze po Twojej
stronie.

Moim zdaniem - zbrodnia! Nie wolno dziekować za wsparcie! Na forum wolno
dziękować wyłącznie efi-efi!

>>Nie daje Ci do myślenia fakt, że TAK WIELE KOBIET trzyma stronę Twojego męża?

Mmmmm powiało lekką perwersją ;pp Ale z ciekawości policzyłam: 7 osób na 55
postów. Efi - Twoja definicja "TAK WIELE" powinna stać w słowniku obok "Demagogia".

>>Widocznie wiecznie go ustawiałaś bo wiedziałaś lepiej co powinnien robić, jak
się zachowywać i co czuć.

To otwarte forum i oczywiście każdy może pisać co chce i jak chce, ale mama mnie
uczyla, ze zawsze, gdy wypowiadam sie w sprawie, która znam i rozumiem
fragmentarycznie grzecznie jest uzyć formuły: "Wydaje mi się", "może", "myślę,
że.." Jak tam Efi u ciebie? Mama Cie czegos nauczyla, czy tylko ją na porodówkę
ciągałaś pod drzwi?

Widzisz dziewczynko, trzeba było przeczytac ten wątek dalej niż do trzeciego
postu, gdzie padło słowo "małostkowość", to poznałabyś inny mądry wyraz uzyty
przez Triss - jakim jest "kontekst". W wielu postach Sebaldy, ktore wielu
czytaczy forum juz kojarzy rysuje się umiarkowanie fajna story z umiarkowanie
fajnym partnerem. I konia z rzędem temu, kto jej małżenskie hocki klocki mądrze
umysłem ogarnie.

Wiecej pokory, Efi i mniej ex-cathedra, mniej z buciorami tam, gdzie nie kumasz
kontekstu - to moze kiedys przeczytamy cos sensownego od Ciebie.

[efi-efi]

zofijkamyjka napisała:



>>Nie wiem co mu szkodziło, prawdopodobnie miał dosyć ciągłego
>>upominania lub tonu... a co Ci szkodziło przed wyjściem jak
>>widziałas że siedzi przy komputerze przypomnieć jeśli wiesz że on
>>stale zapomina.
>>Szczerze ja to bym Ci odpaliła "odwal się i se włącz, Bozia raczek
>>nie dała?"

- dokładnie tak :)
Każda osoba ma w pewnym momencie powyżej uszu upominania we własnym domu, a tu
się kłania 20 lat "wychowywania" faceta.

[sebalda]

To ciekawe, zawsze byłam dumna z tego, że umiem przyjąć konstruktywna krytykę,
Tris świadkiem:) Krytykę przyjmuję, kiedy jest sensowna, kiedy daje mi do
myślenia, sama tez staram się innych oceniac obiektywie, mam świadomość, że
opisywane tu historie są pisane w emocjach, są subiektywne, czasami staję po
stronie oskarżanego, czasami popieram osoby, ktore wydają mi się ofiarami czyjeś
agresji czy złego traktowania. Jest różnie. Odpowiadam na posty sensowne, jesli
ktoś zarzuca mi coś bez najmniejszej próby zrozumienia, robiąc to
powierzchownie, uogólniając przy zbyt malej liczbie przesłanek, albo taki post
ignoruję, albo staram sie rzeczowo wytłumaczyć, naswietlic, podac więcej
przykładów, i gdy nadal napotykam na nierozumienie, odpuszczam. Tak też zresztą
mam zamiar postępować z meżem, co mi wiele razy tutaj podpowiadano. Niektore
osoby fiksują się na jednej ocenie i choćbym podawała tu tysiąc przykladów z
mojego pożycia, choćbym tlumaczyla, że to nie ja czepiam się często, a jest
odwrotnie, to i tak taka osoba nie weźmie tego już pod uwagę. Zatem po co mam
wdawać się w dyskusję? Próbowałam, z niektorymi nie wyszlo, niektórzy dośpiewali
sobie, co chcieli, co im pasowało i tyle. Takie są prawa forum.
Może jedynie bylabym wdzięczna za wykazanie mi, gdzie się wściekłam, kiedy
rzuciłam tym butem w ekran:)
Nat_wroclaw, boję sie teraz Ci dziękować, ale co tam, całuski:)

[efi-efi]

nat.wroclaw napisała:





>>Dziękujesz natomiast za zrozumienie osobom, które stają w sporze po Twojej
stronie.



>>Mmmmm powiało lekką perwersją ;pp Ale z ciekawości policzyłam: 7 >>osób na 55
>>postów. Efi - Twoja definicja "TAK WIELE" powinna stać w słowniku >>obok
"Demagogia".

- hehe , tak w kwestii formalno-matematycznej:
55 postów , z czego 15 należy do autorki wątku
8 osób za Sebaldą , 8 przeciw, część postów ma charakter neutralny.
Ty w kwestii "za" policzyłaś ilość postów , a w kwestii "przeciw" osoby, które
zabierały głos, hehe, ciekawy sposób liczenia. Kto tu uprawia demagogię?



>>To otwarte forum i oczywiście każdy może pisać co chce i jak chce, >>ale mama mnie
>>uczyla (.....)
>>Jak tam Efi u ciebie? Mama Cie czegos nauczyla, czy tylko ją na >>porodówkę
>>ciągałaś pod drzwi?

- haha , tu Cię boli? Przejdź do wątku "poród rodzinny" :)


-Mama Cię uczyła , uczyła, ale albo ona kiepska nauczycielka, albo uczeń niezbyt
pojętny. Przynajmniej w kwestii wychowania.

>>Widzisz dziewczynko, trzeba było przeczytac ten wątek dalej niż do >>trzeciego
>>postu

- wysil się i uzasadnij skąd przypuszczenie jak wyżej
Bo się nie zgadzam z Tobą? he, a powinnam, no nie?u

>>Wiecej pokory, Efi

- wobec czego bądź kogo?
Zawsze chylę czoło przed tęgimi umysłami, które potrafią samodzielnie myśleć,
nie ulegają owczemu pędowi i potrafią logicznie uzasadnić swoje argumenty.


Do tego całego swojego wątku powinnaś dopisać "żenada, szkoda mi twoich dzieci,
oplułam monitor ...bo coś tam, aha i masz kompleksy".
To byłby taki forumowy standard osóbki, którą szlag trafia, że ktoś śmie mieć
odmienne zdanie na tymże "wolnym" forum.
:)

[sebalda]

efi-efi napisała:

> zofijkamyjka napisała:
>
>
>
> >>Nie wiem co mu szkodziło, prawdopodobnie miał dosyć ciągłego
> >>upominania lub tonu... a co Ci szkodziło przed wyjściem jak
> >>widziałas że siedzi przy komputerze przypomnieć jeśli wiesz że on
> >>stale zapomina.
> >>Szczerze ja to bym Ci odpaliła "odwal się i se włącz, Bozia raczek
> >>nie dała?"
>
> - dokładnie tak :)
> Każda osoba ma w pewnym momencie powyżej uszu upominania we własnym domu, a tu
> się kłania 20 lat "wychowywania" faceta.

Na jakiej podstawie obie, efi-efi i zofijkamyjka, piszecie takie rzeczy? Która z
moich wypowiedzi do tego upoważnia? Słyszalyście ton, jakim zwracałam mężowi
uwagę? Co Wam daje podstawę, do pisania "20 lat wychowywania faceta"? Czy to nie
jest nadużycie? Nieco jednak zbyt daleko idące uogólnienie?

Tris, ja jednak nie podejrzewam męża, że zrobil to wtedy celowo, choć kiedyś
robił, ale nie o to chodzi, tu rzecz tylko w reakcji na uwagę, na przypomnienie,
nic więcej i aż tyle.

[efi-efi]

r: sebalda napisała:

>>Może jedynie bylabym wdzięczna za wykazanie mi, gdzie się wściekłam, >>kiedy
>>rzuciłam tym butem w ekran:)

- spytaj nat.wroclaw - to jej słowa :)

[sebalda]

efi-efi napisała:

> r: sebalda napisała:
>
> >>Może jedynie bylabym wdzięczna za wykazanie mi, gdzie się wściekłam,
> >>kiedy
> >>rzuciłam tym butem w ekran:)

"Kiedy ktoś Ci pisze, że nie masz racji - wkurzasz się lub
ignorujesz taką osobę".

Jak widzisz, jednak to Ty napisałaś, że się wkurzam, zatem pytanie kieruję do
Ciebie.

[nat.wroclaw]

> - spytaj nat.wroclaw - to jej słowa :)

Naprawdę?

efi-efi napisała:
>>Kiedy ktoś Ci pisze, że nie masz racji - wkurzasz się (...)

Efi, mylisz róznicę zdań z bezmyslnym, bezrefleksyjnym czytaniem
fragmentów, ktore Cie podniecają.

Do tego masz skłonność do przypisywania adwersarzom emocji z obszaru
wkurzenie czy też - przypisany mnie szlag, który miał mnie trafić.
Masz problem z agresją, że ją tak projektujesz u innych?

Nie, Twoje posty nie wzbudzają u mnnie żadnej ekscytacji, ani na
plus, ani na minus .. buuuu :(

[rennie77]

czytam i czytam, i skoro juz spieramy sie o to kto jest po czyjej stronie... a
zreszta nie, nie bede sie bawila w dziecinne podliczanki i branie strony.
sebaldo z wlasnego doswiadczenia powiem, ze jak ktos chce, to jest w stanie
zapamietac, wziac sobie do serca, zmienic swoje postepowanie. sama bylam w
zwiazku, w ktorym tylko mi sie 'chcialo'. to tylko ja pamietalam, dbalam o
czyjes uczucia, wygode, itd. wykorzystalam wszystkie mozliwe sposoby wplyniecia
na eksa, lacznie z pyskowkami i awanturami, bo po jakims czasie i do tego
dochodzilo. nie dalo sie. odeszlam, bardzo to przezylam, bo tez mamy razem
dziecko, ale dluzej nie moglam tkwic w takim ukladzie.
zwiazek na tym polega, ze takie dbanie o samopoczucie, wygode partnera, powinno
byc obopolne.

[efi-efi]

sebalda napisała
>>Może jedynie bylabym wdzięczna za wykazanie mi, gdzie się wściekłam, kiedy
rzuciłam tym butem w ekran:)


nat.wroclaw napisała:
>>Ty też słyszalaś jak walnęła butem w ekran?


-proszę mi więc tekstów o bucie nie przypisywać.


sebalda 08.03.10, 10:04 napisała:,
>> Krytykę przyjmuję, kiedy jest sensowna, kiedy daje mi do
myślenia,

- czyli jaka ta krytyka ma być wg Ciebie?
Nie wolno napisać , że reakcja Twojego męża wydaje się być zupełnie normalna na
Twoje uwagi bo Cię to w jakimś stopniu dotyka .
Zofijka napisała sensownie, ale nie po Twojej myśli.
Pisze Ci kobieta żebyś dzieci wychowywała, a nie dorosłego faceta. Ja też tak
uważam.
Skoro Twój mąż jest dorosły i nie jest ubezwłasnowolniony to go nie traktuj jak
osobę, którą należy pouczać, wychowywać i strofować.
Napisano Ci tu, że nie ma znaczenia jaką uwagę skierujesz do męża bo on już
teraz reaguje na to alergicznie. Taka reakcja nie bierze się znikąd.

Pozwól , że Cię jeszcze zacytuję:
sebalda 01.03.10, 16:07 napisała:

>> pytam, czy wyłączył komputer. Odpowiada twierdząco
>> na co ja przypominam, że wiele razy prosiłam, żeby przed
>>wyłączeniem zapytał, czy nie chcę też skorzystać

- i w tym momencie to jest odebrane jako PRETENSJA nie przypomnienie

>>Na to on: o co ci chodzi? Znowu się czepiasz!

- i w tym momencie należało zakończyć dyskusję, iść i załączyć ten komp.
Nawet jeżeli w swoim mniemaniu uważasz, że się nie czepiasz to niestety z boku
wygląda to na czepianie.

>>Na koniec powiedział, że myślał, że jeszcze będę jadła śniadanie, a potem
pójdę do
>>kościoła, więc wyłączył.

- udzielił Ci rzeczowej odpowiedzi, o co więc chodzi? Nie przemawia do Ciebie
logiczne wyjaśnienie? Dalej musisz drążyć temat chyba jedynie po to żeby
postawić na swoim.


>> Reagować wzruszeniem ramion, czy po raz 1234 tłumaczyć, że jest w
>>błędzie?

- przyjąć do wiadomości, że zmienić można TYLKO SIEBIE.
- Popracuj nad swoimi reakcjami na tego typu sytuacje, których w małżeństwie
jest bez liku.
- Zaakceptować fakt, że Twój mąż ma prawo czuć, myśleć i postrzegać świat
inaczej niż Ty i to wcale nie znaczy, że on jest w błędzie.

[efi-efi]

do nat.wroclaw:

Chcesz podyskutować, proszę bardzo.
Niech to będzie spór merytoryczny, na argumenty.
Jeśli potrafisz.
Póki co czepiasz się mnie personalnie.

[doczegotopodobne]

Dołączę się do dyskusji, bo problem znam z autopsji. Byłam taką żoną jak sebalda
- czepiałam się drobnostek, wyolbrzymiałam sprawy mało istotne, nie przyjmowałam
racjonalnych tłumaczeń. Jak teraz patrzę wstecz, to śmieszą mnie strasznie
powody, które wywoływały u mnie wściekłość... Jednak jakoś potrafiłam zrozumieć,
że nie tędy droga.
Różnica polega chyba jednak na tym, że mam męża idealnego - spokojnego,
wyważonego, zupełnie nie złośliwego, cierpliwego. To on mnie nauczył, że nie ma
sensu się awanturować, że moje negatywne emocje są tylko MOIM problemem, z
którym oboje musimy dać sobie radę. No i daliśmy - teraz nie czepiam się nawet
rzeczy, które obiektywnie są strasznie wkurzające - a nawet mojemu idealnemu
mężowi się czasem zdarzają (tak jak i każdemu innemu człowiekowi).

[sebalda]

Rety, jak ja mam napisać, że mnie nie wściekają rzeczy, że nie robię awantur, że
nie używam tonu nagany! Ja jedynie delikatnie przypomnialam, a awanturę zaczął
natychmiast po tym mój mąż. To jest naprawde ogromna różnica. W pożyciu dwojga
ludzi zawsze są rzeczy, ktore drugiej stronie moge nieco przeszkadzać. To norma,
ale jeśli te dwie osoby się kochają i szanują, to ich drobna uwaga,
przypomnienie nie doprowadzając do furii. Ja NIE MAM pretensji do męża, że
wyłączył komputer i NIE WYJECHALAM Z PRETENSJAMI, bo nie było o co, ja jedynie
chciałam PRZYPOMNIEĆ. Mam za to żal, że takim skromnym (słowo honoru)
przypomnieniem wywołałam niewspółmierną awanturę, wybuch niepohamowanej złości.
I PRZYSIĘGAM, nie zdarza mi się to często, nie czepiam się o byle co, nie jestem
z natury czepialska, Bóg mi świadkiem.
Gdybym miala takiego męża jak Doczegotopodobne, dziękowałabym Bogu na klęczkach
każdego dnia:)))

[doczegotopodobne]

sebalda napisała:
> Gdybym miala takiego męża jak Doczegotopodobne, dziękowałabym Bogu na klęczkach
> każdego dnia:)))

No i ja dziękuję :) Serio! Mój mąż ma wady (jak każdy człowiek), ale stanowczo
są to drobiazgi. Jednocześnie mam wrażenie, że ja po prostu nie postrzegam jego
cech jako wady, tylko przyjmuję je i uczę się radzić sobie z nimi. Z jego punktu
widzenia wygląda to podobnie. Nie wiem, czy ktoś inny by ze mną wytrzymał, nie
wiem, czy inna kobieta mogłaby być z nim. Zakładam, że nie, bo mamy oboje trudne
i męczące charaktery.

Wracam do tego wątku, bo chciałam opowiedzieć, jak to jest u nas ostatnio -
okres troszkę nerwowy, mnie się zdarzyło parę razy zrobić aferę o nic (choć
starałam się powstrzymywać), mąż też w średniej formie. I od dwóch dni co chwila
słyszę, że się czepiam, że jestem nieprzyjemna. Nie jestem, a przynajmniej nie
bardziej, niż zwykle. ALE! Ale mąż ma gorsze dni, gorzej się czuje i moje
zupełnie niewinne uwagi (lub żarty) odbiera jako wymówkę, atak lub złośliwość.
Nie będę się z nim kłócić, że nie ma racji, że nic złego nie powiedziałam.
Przepraszam go i mówię, że nie chciałam mu sprawić przykrości. I staram się być
wrażliwsza, nie żartować, mówić spokojniej. Wiem bowiem, że to minie. Że
ukochany człowiek gorzej się czuje, drażni go rzeczywistość i że po prostu
należy mu się moja cierpliwość.

Po co to piszę? Hmmm... chyba po to, żeby powiedzieć, że czasem trzeba przyznać,
że jest się wielbłądem, choć stanowczo się nim nie jest.

[sebalda]

efi-efi napisała:
> >>Na koniec powiedział, że myślał, że jeszcze będę jadła śniadanie, a
> potem
> pójdę do
> >>kościoła, więc wyłączył.

W tym zdaniu najważniejsze są dwa słowa: na koniec. Jak już się wydarł, jak
nawrzeszczał, jak mi zrobił awanturę, NA KONIEC (dopiero na koniec) wyjaśnił. I
o to wlaśnie w tym wszystkom chodzi, gdyby w pierwszych słowach swego listu,
znaczy swojej wypowiedzi, tak powiedział, bez wątpienia to ja bym powiedziała: a
to sorry, faktycznie mogłeś tak pomyśleć. Mógł też powiedzieć, że zapomniał i
dalej nie byłoby najmniejszej pretensji, jedynie pełne zrozumienie, każdemu
przecież zdarza się o czym zapomnieć, mi też i to wcale nie rzadko.

Krytyka konstruktywna i merytoryczna opiera się na faktach. Zofijkamyjka
wytkneła mi mój ton, a przecież nie była przy mojej rozmowie z meżem. To
nadużycie, a tego nie lubię, zatem nie dyskutuję i nie popieram. Annb napisała
mi: Powodzenia:) i za to podziękowałam. Taki gest, może dla niektórych dziwny;)
Tyle.

[efi-efi]

Polecam Ci Sebaldo książkę "kochaj siebie, a nieważne z kim się zwiążesz"
Evy-Marii Zurhost.

Piszesz, że gdybyś miała męża jak "doczegotopodobne" to dziękowałabyś Bogu.
A może byłoby tak, że po paru lat tenże mąż zacząłby reagować na Twoje uwagi
dokładnie jak ten obecny?

[sebalda]

Oceniają mnie osoby, ktore same mają lub miały trudnych mężów i wtedy mnie
rozumieją, albo osoby, ktore mają mężów normalnych, spokojnych, takich jak mąż
doczegotopodobne i nie muszą ani im zwracać uwagi, ani znosić ich napadów złości
z najbłahszego powodu i dlatego jest im trudniej zrozumiec mój przekaz.

Wiesz co efi-efi, wygrałaś, nie wiem, jakimi słowami do Ciebie dotrzeć, albo
masz problemy z rozumieniem prostych komunikatów, albo celowo je ignorujesz. Nie
mam już sil Ci tłumaczyć, poddaję się. Dla Ciebie jestem czepialską i małostkową
heterą i niech tak zostanie, jeśli tak Ci na tym zależy, ok?

[efi-efi]

Wiesz Sebaldo, mam w swoim otoczeniu różne koleżanki i przyjaciółki. Takie,
które jak się na coś żalę to mi cały czas kiwają głową ze zrozumieniem i
pocieszają oraz takie, które patrzą na problem z innej strony i starają się go
naświetlić tak żebym popatrzyła na to oczami drugiej osoby.
I mam jedną przyjaciółkę, która mnie czasami "stawia do pionu".
Uwielbiamy się, ale to wcale nie znaczy, że zawsze staje po mojej stronie, albo
nie usłyszę od niej paru ostrych słów. I za to ją kocham.

Nie zależy mi na tym żeby Ci dokopać albo coś udowodnić.
Chciałam, żebyś JEDYNIE wzięła pod uwagę taką rzecz , że być może się mylisz w
swojej ocenie co do swojego zachowania. Cały czas staram się Ciebie przekonać,
że nawet jak jesteś święcie przekonana o tym, że nie krytykujesz swojego chłopa
- on może Twoje słowa odbierać jak krytykę.

[aandzia43]

> Chciałam, żebyś JEDYNIE wzięła pod uwagę taką rzecz , że być może się mylisz w
> swojej ocenie co do swojego zachowania. Cały czas staram się Ciebie przekonać,
> że nawet jak jesteś święcie przekonana o tym, że nie krytykujesz swojego chłopa
> - on może Twoje słowa odbierać jak krytykę.

To niech sie leczy. Nie da się normalnie przejsc przez życie nie usłyszawszy
żadnej informacji zwrotnej. Jeśli zaś kazdą traktuje się jak krytykę, to znaczy,
że czas udać się do lekarza.

[rennie77]

no jesli w tej ksiazce ktos wysnuwa wnioski, ze jest w stanie zmienic agresora i
damskiego boksera (podaje przyklad, nie odnosze sie do meza sebaldy), tym, ze
siebie kocha i jest pogodzony ze swim zyciem, to ja dziekuje ;).
czy sebalda napisala, z etresuje meza? ze nie podoba jej sie wszystko co on
robi? ze zwraca mu uwage notorycznie i na kazdym kroku? ja tego jakos tuatj nie
wyczytalam, co wiecej, rozsadnie i grzecznie pisze, nie wydaje sie byc
awanturnica czy osoba pozbawiona taktu. to skad takie przypuszczenia, ze tak
dreczy meza?

[ledzeppelin3]

Żyjesz z charakteropatą.
On stosuje przemoc psychiczną.
Nie szanuje Cię.
Nie przesadzasz, nie jesteś małostkowa, to gadanie ludzi, którzy wmowili w
siebie, że wystarczy przykryć wielkiego różowego słonia kołderką i nie bedzie go
widać.
czyli bardzo typowy, polski syndrom "nie mówcie o tym, to to coś zniknie" i
"wina jest po mojej stronie, zejdę mu z drogi, ustapie, będę DOBRA i
wybaczająca, nadstawię policzek".

I nikt z tych "dobrze radzących" za Chiny Ci nie przyzna, że masz rację.
Bo musieliby sie przyznać, ze zje..li sobie życie na własne życzenie. To nie
jest miłe. Dlatego lepiej się okłamywac, mówić "ale jestś małostkowa, a
wystarczyło wyłączyć ten komputer i byłoby cudnie".
Bite żony tez tak mówią: "gdybym go nie zdenerwowała, nie uderzyłby".

[sebalda]

Ja może bym tak daleko nie szła z wnioskami na temat osób, ktore mnie krytykują.
To chyba jest tak, że syty głodnego nie zrozumie. Może te panie po prostu nigdy
nie spotkały trudnych osób, ludzi zestresowanych, sfrustrowanych i
odreagowujących tę frustrację na najbliższych, może mają idealnych mężów, co
choć rzadkie, jednak ma szansę zaistnieć i dlatego nigdy nie muszą o nic prosić,
wszystko samo się w lot ziszcza, nie muszą zwracać uwagi, bo nigdy nie ma o co,
a jak już zwrócą, nie dostają za to ostrej reprymendy, ale zwykłe przepraszam.
Ja mimo wszystko wierzę, że są na świecie meżczyźni, którzy liczą się z
uczuciami i pragnieniami najbliższych osób, szanują te osoby, nie są skłonni do
agresji, a jeśli mają stresy, to wystarczy, że opowiedzą o nich partnerce, a w
zamian za to dostaną od nich zrozumienie i wsparcie, dzięki czemu tego stresu
już nie muszą odreagowywać. A żeby było śmieszniej, ja tak zawsze staram się
robić, znaczy wysluchac i wspierać, radzić i pocieszać, ale to nie wystarcza
niestety. Albo stres za duży, albo charakter za ciężki, męża znaczy, żeby nie
było nieporozumień;)

droga Sebaldo

[tully.makker]

Może te panie po prostu nigdy
> nie spotkały trudnych osób, ludzi zestresowanych, sfrustrowanych i
> odreagowujących tę frustrację na najbliższych, może mają idealnych
mężów, co
> choć rzadkie, jednak ma szansę zaistnieć i dlatego nigdy nie muszą
o nic prosić
> ,
> wszystko samo się w lot ziszcza, nie muszą zwracać uwagi, bo nigdy
nie ma o co,
> a jak już zwrócą, nie dostają za to ostrej reprymendy, ale zwykłe
przepraszam.
> Ja mimo wszystko wierzę, że są na świecie meżczyźni, którzy liczą
się z
> uczuciami i pragnieniami najbliższych osób, szanują te osoby, nie
są skłonni do
> agresji,

Ludzie traktuja cie tak, jak im na to pozwolisz. Twoj maz od lat
wie, ze lykniesz wszystko, bo religia nie powala ci na rozwod.
Strach zas nie pozwala ci na dozwolona przez twoja religie separacje.

W zwiazku z tym twoj malzonek moze sobie fikac jak chce, bo wie, ze
nie poniesie za to zadnych kosekwencji.

A wlasnei swiadomosc konsekwencji sprawia, ze niektorzy mezczyzni
robia to, co wymienilas w skopiowanym przeze mnie powyzej fragmencie.

Nie kazdego mozna zmienic, Swinia pozostanie swinia, ale wiekszosc
ludzi nie widzi sensu zycia w tkwieniu w zwiazku ze swinia do konca
zycia, bo wiedza, ze maja tylko jedno zycie.

[serendepity]

Ale ona o wie z kim zyje. Problem jest taki, ze dalej z nim zyje i nie ma
pomyslu jak moglaby siebie lub jego zmienic.

[verdana]

Bo czasem trzeba się po prostu wyzalic, wiedzac, ze po dwudziestu
latach faceta raczej się nie zmieni - szczególnie takiego, co nie
widzi powody, aby się zmieniać, bo przeciez wszystkiemu jest zawsze
winny kto inny. Mozna się rozwieść, ale to nie jest idealne
rozwiązanie.
Kompetnie nie rozumiem postawy "nie marudź, usmiechaj sie i tak
niczego nie zmienisz". Bo to wlasciwie postawa "jesli czegos chcę,
albo pot6rzebuje, to nie powinnam liczyc, ze moja rodzina to dla
mnie zrobi. Mam wszystko zrozbic z usmiechem i nie marudzac sama, a
w domu będzie spokoj i ciepełko". Jest to idealna recepta na
harującą zone i matke i niec nie robiących domownikow - bo po co?

[aandzia43]

verdana napisała:

> Bo czasem trzeba się po prostu wyzalic, wiedzac, ze po dwudziestu
> latach faceta raczej się nie zmieni - szczególnie takiego, co nie
> widzi powody, aby się zmieniać, bo przeciez wszystkiemu jest zawsze
> winny kto inny. Mozna się rozwieść, ale to nie jest idealne
> rozwiązanie.

Można za to stworzyć mu takie "warunki", by nagle ujrzał powody do zmiany.
Terapia wstrząsowa powinna objawić, czy mamy do czynienia z przypadkiem
nieuleczalnym (wtedy jakaś forma separacji), czy z przypadkiem rozbestwionym
łagodnym traktowaniem (wtedy są szanse na dalszy wspólny żywot). To jest do
przeprowadzenia.

[blusia-1]

..ufff..udalo mi sie przeczytac pol watku ,dalej nie daje rady.
w takim razie do rzeczy.
Sebaldo droga , ja akurat rozumiem Cie doskonale . Moj maz , to podobny wybuchowy typ , a z drugiej strony aniol . i to wcale nie jest kwestia szacunku , jak ktos tak napisal. to po prostu taki charakter , ktory za to nie moze ,ze taki jest. tez u mnie czestokroc za niewinne pytanie wybuchala awantura. niestety w zyciu nie jest latwo...co robilam ja ? przez te ponad 25 lat malzenstwa duzo tlumaczylam , gadalam . widze teraz , ze moj maz probuje ...
stara sie..., mniej wybucha . mysle , ze udalo mi sie to wypracowac.
wiem ,ze mnie kocha i to jest najwazniejsze . ma duzo zalet .
najgorsze jednak , ze nasza corka , to taki sam cholerny charakter :)
pozdrawiam serdecznie i zycze duzo sily do pracy . :)

[marianka_marianka]

serendepity napisała:

Ale ona o wie z kim zyje. Problem jest taki, ze dalej z nim zyje i nie ma pomyslu jak moglaby siebie lub jego zmienic.

Czyli wracamy do punktu wyjścia. Czy istnieje jakieś sensowne rozwiązanie? Co robić, jeżeli ma się taką sytuację jaką opisuje Sebala?
Ustępowanie w niektórych sytuacjach, a w niektórych nie kojarzy mi się z wiecznym lawirowaniem między humorami współmałżonka i chyba mocno wyczerpuje.
Sama się nad tym zastanawiam, na razie w moim małżeństwie jest ok, ale może się zdarzyć że oboje zmienimy się w dwa "roszczeniowe potwory" :)

[sebalda]

marianka-marianka napisała:
> Ustępowanie w niektórych sytuacjach, a w niektórych nie kojarzy mi się z
wiecznym lawirowaniem między humorami współmałżonka i chyba mocno wyczerpuje.

Tak właśnie to mniej więcej wygląda i faktycznie wyczerpuje. Gdyby to bylo
wzajemnie ustępowanie, wzajemna tolerancja, kompromisy, spotykanie się w połowie
drogi, to to jest w sumie norma współżycia, ale to jest właśnie takie moje
lawirowanie między humorami. I tego mam dość, to mnie wykańcza.
Nie muszę czytac książki Pokochaj siebie, bo ja siebie lubię i w moim otoczeniu
jestem lubiana, zatem nie muszę szukać winy w sobie, skoro tylko jedna osoba tak
bardzo mnie nie rozumiem, ma mi tyle do zarzucenia i jest tak często z mojego
powodu zdenerwowana. Ale nie mam narzędzi, żeby się przed takim traktowaniem
bronić. Rozwód to ostateczność, przecież muszą być jakieś sposoby, żeby kiedyś
się dogadać, mi na tym naprawdę zależy, a co najśmieszniejsze, jemu też, ale te
nerwy, te krzyki i wyzwiska, no nijak nad tym nie może zapanować, nijak.

[efi-efi]

sebalda napisała"
>>Rozwód to ostateczność, przecież muszą być jakieś sposoby, żeby kiedyś
> się dogadać, mi na tym naprawdę zależy, a co najśmieszniejsze, jemu też,>>

- to przyślij go na to forum , jestem bardzo ciekawa jego punktu widzenia...

[sebalda]

Wiele razy go do tego namawiałam, ale nie czuje się chyba na siłach;) Choć
pewnie by tutaj wszystkich zakasował, bo lista pretensji do mnie jest w jego
wersji długa, oj długa:P A koronnym argumentem jego nadmiernie emocjonalnych
(czytaj wybuchowych) reakcji jest oczywiście moja prowokacja. Bo mi na niczym
tak bardzo nie zależy jak na tym, żeby w każdy weekend dostawać ochrzan,
wysłuchiwać wyzwisk i jeszcze narażać dzieci na słuchanie tego wszystkiego. No
po prostu pasjami to uwielbiam.

[ewcikm]

Sebalda napisałaś: "pytam, czy wyłączył komputer. Odpowiada
twierdząco, na co ja przypominam, że wiele razy prosiłam, żeby przed
wyłączeniem zapytał, czy nie chcę też skorzystać (a czekałam na pilną
wiadomość). Na to on: o co ci chodzi? Znowu się czepiasz!" Gdybym
ja usłyszała od męża, że wiele razy mnie prosił, a ja czegoś nie
zrobiłam, to wkurzyłabym się. Tak samo, gdybym
usłyszała "znowu", "Ty zawsze" itp i o tym juz pisała, któraś z
moich poprzedniczek. Rozumiem też Ciebie, bo wkurzyłabym się, gdyby
taka sytuacja notorycznie się powtarzała. Ale to "wiele razy" i
pretensje, chociaż piszesz, że bez, to w tym cytacie, ja je słyszę.
A Twój mąż na to jeszcze mocniej z pretensjami. I to jest Wasza gra.
Pytanie, co zrobić? Napisałaś: "czy nie prościej było tak:
Kochanie, wyłączyłeś komputer? Oj sorry, myślałem, że zaraz idziesz
do kościoła." I mam pytanie, czy Ty go tak życzliwie zapytałaś? I
gdyby ciągnąć życzliwy ton, to jak mogłaby ta rozmowa dalej
wyglądać?: "Kochanie, wyłączyłeś komputer? Mąż odpowiada twierdząco.
Ty: ....." Mowienie mu ja "wiele razy" itp - nie ma sensu, bo będzie
się bronił swoimi pretensjami, rezultat masz ten sam za każdym razem
i faktycznie jak już dziewczyny napisały. Jeżeli chcesz zmiany, to
zmień metody, swoje podejście. Męża nie zmienisz (nie piszę tu w
kontekście rozwodu, bo to zawsze możesz.). Możesz zmienić siebie i
lepiej ochronić siebie, lepiej się czuć. Ty w tej sytuacji czujesz
się lekceważona. Czy Twój mąż Cię lekceważy? Czy Ty lekceważysz
męża, kiedy zapomnisz, czy niezauważysz pajęczyny? Może obydwoje
nawzajem czujecie się lekceważeni w podobnych sytauacjach, chociaż
nie jest to Waszą intencją? A może jest zupełnie inaczej?

[kochamkotyijuz]

Moj maz jak wie ,ze zrobil "zle" tzn.pomimo moich prosb, po swojemu
i nie wazne czy celowo czy przypadkiem czy bezmyslnie stosuje
taktyke w mysl najlepsza obrona jest atak.
Znam ja juz te jego wybuchy,wyczuwam je na 1000km.Niestety nie
ustepuje,jak klotnia to klotnia trudno sie mowi.On coprawda przez
swoj atak chce odwrocic wine,ze to ja okrutna ja czepialska,ale
uwierzcie ,ze tak nie jest.
Jestesmy razem od 6 lat i przez ten czas poustalalo sie co nie co w
zwiazku.Wiemy doskonale jakie zachowania dzialaja nam na nerwy i
staramy sie nie prowokowac.Jesli ciagle musialbym przymykac oko na
wszystko musialabym sie z nim obchodzic jak z jajkiem a nie jest to
dla mnie gwarancja na szczesliwe malzenstwo ,ze jedna strona musi
sie ciagle pilnowac ,zeby pana nie urazic.

[paulutek]

Doskonale Cie Sebaldo rozumiem bo mój partner ma podobnie,też nigdy
nie wiem kiedy i co go zdenerwuje.Przykladów moglabym podac wiele i
tak jak juz ktos pisal-najlepsza obrona jest atak.Ostatnio
np.odkurzalam podczas gdy pil kawe z kolega.Dzieci byly w tym pokoju
co ja ale starszy synek (2,5l)nie podszedl na tyle blisko zebym
wyczula,ze ma pelnego pampersa.Traf chcial,ze do tatusia doleciala
woń i oczywiscie nie przebral dziecka tylko rzucil tekst:"bo mamusia
to ma inne zajecia i nie widzi,ze dziecko ma kupe".Bo tatus moze pic
kawe i ogladac tv a mama nie dosc,ze sprzata to jeszcze w
miedzyczasie musi karmic,przewijac itp.Oczywiscie zbuntowalam sie i
co dostalam w zamian?"No tak,nie dosc ze zarabiam to jeszcze w domu
musze wszystko robic,moze chcesz w tym mies. zrobic oplaty?" No i co
teraz mam myslec,ze jestem ta zla co sie ciagle czepia,co tylko
SIEDZI w domu i nic nie robi no i kasy nie zarabia (choc 500zl
zasilku mam)?Siedziec cicho i pogodzic sie z wybuchami pana czy
walczyc o swoje racje?Nie chce skonczyc jak moja matka,co cale zycie
siedziala cicho az w koncu wpadla w depresje i do konca zycia bedzie
brac leki.Rozmowy nie pomagaja,kiedys napisalam list zeby przekazac
o co mi chodzi to pan jeszcze mnie atakowal.Jakbysmy byli kompletnie
z innych planet,jego jedyne zalety to zaradnosc i odpowiedzialnosc
finansowa a poza tym same wady,bynajmniej w moim odczuciu.

[yesss]

Ja to bym Ci Sebaldo tylko jedno poradziła - wyluzuj się i przestań
oczekiwać od męża. Wiem że z tym komputerem to był tylko przykład,
ale po prostu skoro mąż jest taki jaki jest, a Ty chyba zamierzasz
razem z nim być to po prostu odpusć sobie pewne tematy - tylko sie
zadręczysz. Zgryzota jaką powoduje świadomość że mąż czegoś tam nie
zrobił, czego oczekiwałaś - nie zaprowadzi Cię do niczego dobrego.
Po prostu przestań oczekiwać, to naprawdę da Ci poczucie wolności!
I piszę to również z własnego doświadczenia. Mój zyciowy partner
bywa równie wkurzający. Ale ja nie oczekuję że posprzata skarpetki,
nie oczekuję właściwie od niego wiele. Jeśli nie wrzuci skarpet do
kosza na pranie to ja mu ich nie upiorę, bo nie będę ich szukać po
jakichś kątach. Po prostu będą nie uprane. To samo z innymi
rzeczami - nie posprząta - bedzie bałagan. Wkurzy mnie - nie bedzie
obiadu. Bardzo duzo dała mi swiadomość tego że ja też mogę strzelić
focha i nie odzywać się 5 dni - przekonałam się o tym że jemu
szybciej rura mięknie. Trochę pokonuję go jego własną bronią. Nie
odzywa się? To ja też mijam go milcząco. Obrażony? A ja nawet
bardziej. Krzyczy? O spokojnie, krzyczeć potrafię jak nikt inny i
niech mnie ktoś powstrzyma. Tym głośniej krzyczę jeśli czuję większą
krzywdę.
Powiem Ci że poczucie mojej własnej mocy dało mi w zyciu najwięcej.
Na tyle że wiem że gdybyśmy się rozstali - poradzę sobie. I to też
często mu powtarzam:-)

[glamourous]

yesss napisała:


> Wkurzy mnie - nie bedzie
> obiadu. Bardzo duzo dała mi swiadomość tego że ja też mogę strzelić
> focha i nie odzywać się 5 dni - przekonałam się o tym że jemu
> szybciej rura mięknie. Trochę pokonuję go jego własną bronią. Nie
> odzywa się? To ja też mijam go milcząco. Obrażony? A ja nawet
> bardziej. Krzyczy? O spokojnie, krzyczeć potrafię jak nikt inny i
> niech mnie ktoś powstrzyma. Tym głośniej krzyczę jeśli czuję większą
> krzywdę.


OK, tylko jaki to ma sens zyc w takiej szarpaninie? Pewnie, ze kobieta moze i
krzyczec i walic faceta walkiem po glowie w odwecie za to, ze ja wkurzyl. ALE po
co komu taki zwiazek, gdzie ludzie ciagle sie o cos żrą i panuje klimat "kto
kogo" oraz wet za wet? Nie rozumiem sensu bycia razem i uzerania sie ze soba
nawzajem w takiej nerwówie...

[kochamkotyijuz]

Ale ja nie oczekuję że posprzata skarpetki,
nie oczekuję właściwie od niego wiele. Jeśli nie wrzuci skarpet do
kosza na pranie to ja mu ich nie upiorę, bo nie będę ich szukać po
jakichś kątach. Po prostu będą nie uprane. To samo z innymi
rzeczami - nie posprząta - bedzie bałagan


Owszem moze i dobra rada ,zeby sie wziac i zawziac na jakis czas,
ale tak na dluzsza mete nie zda egzamnu bo wlasnie problem w tym ,ze
te nie uprane skarpetki i ten balagan to najbardziej przeszkadza nam
samym- zonom ,kobietom, paniom domu.To tak jak ja kiedys
mobilizowalam meza do rzucenia palenia poprzez nie oproznianie
popielniczki i wiesz co?najbardziej cierpianlam ja bo jemu to AZ tak
bardzo nie przeszkadzalo.

[yesss]

"OK, tylko jaki to ma sens zyc w takiej szarpaninie? Pewnie, ze
kobieta moze i
krzyczec i walic faceta walkiem po glowie w odwecie za to, ze ja
wkurzyl. ALE po
co komu taki zwiazek, gdzie ludzie ciagle sie o cos żrą i panuje
klimat "kto
kogo" oraz wet za wet? Nie rozumiem sensu bycia razem i uzerania sie
ze soba
nawzajem w takiej nerwówie... "


Nie wiem jak sebalda ale ja w sumie lubię swojego faceta, a że mnie
wkurza to odrębna sprawa.


> Owszem moze i dobra rada ,zeby sie wziac i zawziac na jakis czas,
> ale tak na dluzsza mete nie zda egzamnu bo wlasnie problem w
tym ,ze
> te nie uprane skarpetki i ten balagan to najbardziej przeszkadza
nam
> samym- zonom ,kobietom, paniom domu.To tak jak ja kiedys
> mobilizowalam meza do rzucenia palenia poprzez nie oproznianie
> popielniczki i wiesz co?najbardziej cierpianlam ja bo jemu to AZ
tak
> bardzo nie przeszkadzalo.

Ja się wyluzowałam i mam gdzieś jego nieuprane przysłowiowe
skarpetki i jego bałagan. To jest jego problem. Nie mój. Z drugiej
strony patrząc skoro jemu nie przeszkadza to czemu mi ma? Powinnyśmy
się wyluzować z tego wiecznego sprzatania, krzątania, doprowadzania
naszych domów do peerfekcji. W domu żyją zywi ludzie ze swoimi
upodobaniami, przyzwyczajeniami etc....