Dodaj do ulubionych

Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia?

14.12.13, 15:57
Muszę wylać trochę goryczy, bo mnie sczyści... Pogłaskajcie mnie, proszę, po główce i powiedzcie coś dosadnego na całą sytuację, bo mnie trafia. W dzieciństwie byłam wiele lat molestowana, a w końcu - wykorzystana przez dziadka. Szanowana rodzina, szanowany obywatel swojej miejscowości. Bogobojni, że hej - moja matka, a jego córka do dziś jest chyba najzagorzalszym moherem Rzeczypospolitej. Mam obecnie 30 lat, dziadek - 93, rzecz działa się do około 15-go roku mojego życia. Obmacywanki widzieli WSZYSCY - nie zareagował NIKT. O tym, że się do mnie dobrał powiedziałam matce - jedyne, co zrobiła, to zabroniła mi mówić ojcu... A! I skwitowała, że ludzie na starość różne rzeczy robią. Powiedziałam też ciotce - miałam wtedy kilkuletnią kuzynkę, chciałam ją chronić - nie wiem do dziś, czy w ogóle uwierzyła...

Dziś na szczęście problem dawno przegryzłam, nie utrudnia mi egzystencji, rodzinkę trzymam na dystans - na szczęście odległość jest wystarczająca. Fantastyczne jest jednak to, że każdy przyjazd do rodziców (rzadki) kończy się awanturą, bo "wypadałoby chyba do dziadków pojechać" (to moja matka, lat 70 prawie), albo - jak w ostatnią Wielkanoc - na cztery dni pobytu u rodziców zgadzam się jechać do dziadków tylko raz. Kontakty z rodzicami niby mogłabym zerwać (mają swoje na sumieniu), ale to ostateczność, wcale nie taka łatwa, bo nie mam ochoty na wojny. Obecnie mamy zgagę, ponieważ śmiałam postanowić zostać na święta we własnym domu i rodziców nie nawiedzać. Oczywiście są wszechobecne fochy matki, obraza i próby wymuszania... No bo przecież dziadek w szpitalu, trzeba dziadków odwiedzić...

Macie jakieś doświadczenia w tym temacie? Kogoś z Was dotyczy podobny temat? Czy tak kretyńska postawa bliskich to w podobnej sytuacji standard? Nie pytam o teorię, tylko realne doświadczenia.

Ufff. Trochę sobie ulżyłam...
Obserwuj wątek
    • zuzi.1 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 14.12.13, 16:37
      Nie mam takich doświadczeń, ale napiszę Ci, że za żadne skarby świata nie pojechałabym do takiego dziadka w odwiedziny, nawet gdyby był umierający w ciężkich bólach. A manipulacje i szantaże matki zwyczajnie olewaj. To ona ma problem, i niech sobie z nim radzi, samodzielnie.
    • sootball Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 14.12.13, 16:38
      Bardzo Ci współczuję.
      Zostałaś skrzywdzona podwójnie, przez dziadka i rodzinę, która nie stanęła w Twojej obronie.
      Nie mam realnych doświadczeń, więc tylko powiem, że końmi by mnie do dziadków nie zaciągnęli. I do tego głośno, jasno i wyraźnie, przy całej rodzinie, powiedziałabym dlaczego.
      W końcu to nie ja miałabym się czego wstydzić.
      • azja001 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 14.12.13, 16:43
        Gdyby moi rodzice zafundowali mi takie dzieciństwo to ja zapewniłabym im podobna starość.
        W samotności.
        • pyzunia2007 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 15.12.13, 12:02
          Na szczęście nie mam takich doświadczeń , matki to szczerze współczuję. Do dziadka w odwiedziny chętnie bym pojechała, aczkolwiek nie po to aby życzyć mu powrotu do zdrowia,chciałabym zdążyć powiedzieć mu co o nim myślę
    • aankaa Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 15.12.13, 19:31
      na szczęście nie spotkało mnie coś takiego
      do mamy zadzwoniłabym z informacją, że święta spędzam ze swoją rodziną, która takiego piekła (jak ona i dziadek) mi nie zafundowała. Ba, dodałabym, że powinni być zadowoleni, że im tego nie wypomnę w oczy. Okres świąt to (dla niektórych) okres wybaczania. Ale są rzeczy, których wybaczyć się nie da i nie można o nich zapomnieć żeby w kolejnych latach (ani dziadek, ani mama nie są wieczni) dać sobie jeździć po głowie i uczuciach (podobno "rodzinnych")
    • 71tosia Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 15.12.13, 19:52
      mysle ze uciac nalegania mamy na wizyte u dziadkow mozna latwo (ja mysle ze nawet na pogrzeb bym nie chciala pojechac w tej sytuacji) przypominajac jej dlaczego nie chcesz miec z tym czlowiekiem nic wspolnego. Jezeli nie rozmawialyscie na ten temat od lat to jest spora szansa ze mama wyparla to jakos z pamieci i twoj upor w stosunku do dziadkow jest dla niej niezrozumialy. Gdyby jednak nadal nalegala (bo nie uwierzyla, bo co ludzie powiedza, bo tak sie wnuczka nie zachowuje etc) 'grozba' ze przy okazji wspomnien snutych przy przy wigilijnym stole przypomnisz rodzinie historie z dziadkiem, powinna mamie dac do myslenia.
    • differentview Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 15.12.13, 20:37
      podobnych doswiadczen nie mam ale z tego co czytalam- taka postawa rodziny czyli zaprzeczanie, wypieranie, udawanie, ze nic sie nie stalo- to bardzo typowe; dziala jakis podswiadomy mechanizm- zmowa milczenia, nikt nie solidaryzuje sie z ofiara, wrecz sie jeszcze ja atakuje, ze psuje reputacje rodzinie; polecam ksiazke Mokradelko- traktuje wlasnie o tym jak ludzie odnosza sie do ofiary-to ona staje sie kozlem ofiarnym a nie winny molestowania
      tak wiec super, ze sie z tego wyzwolilas i zyjesz swoim zyciem; to nad czym musisz popracowac to asertywnosc w kontaktach z matka- nie musisz sie jej tlumaczyc z decyzji o zostaniu na swieta w domu, tym bardziej ze swojej niecheci do jezdzenia do dziadka; po prostu- nie, nie chce, nie mam ochota i koniec dyskusji; jej fochy nie sa Twoim problemem, nie daj soba manipulowac- to musisz zrozumiec- wtedy poczujesz sie wolna
    • default Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 07:58
      Aż takich jak Ty doświadczeń nie mam, tylko takie incydenty z wakacyjnych pobytów na wsi u cioci i wujka (siostry mojej mamy i jej męża), gdzie jeździłam tam na wakacje przez całe dzieciństwo. Wujek np. witał się ze mną bardzo "wylewnie" - obejmując, wsuwał ręce pod bluzkę, całował "z języczkiem". Pod pretekstem zwyczajnych rodzinnych serdeczności obmacywał ukradkiem (tak bardzo ukradkiem, że nie krępował się tego robić w obecności innych) - że to niby tak siostrzenicę przytula z czystej wujowskiej serdeczności... Rano przychodził mnie budzić - odkrywał kołdrę, podciągał koszulę i kontemplował (dotykał też) wzgórki, które zaczęly mi się pojawiać na klatce (miałam ok. 11-12 lat). Pamiętam, że śmiał się przy tym tak "dobrotliwie" i mówił coś w stylu "o hoho, ale nam pannica rośnie, no, no".
      Nic więcej nie było, na szczęście, a te incydenty były przeze mnie traktowane jako coś, co najwyraźniej wujkowie kochający siostrzenice jak najbardziej mogą robić, wszak wujek to wujek, krewny i dorosła osoba, a takim należy się szacunek. Więc chociaż mnie to krępowało, to nadrabiałam miną i oczywiście nawet do głowy mi nie przyszło, by komuś powiedzieć, że to chyba coś nie halo. Zresztą ja poza tym wujka lubiłam, on tego nie robił "na okrągło", tylko czasami, a spędzałam z nim sporo czasu - chodziliśmy na ryby, do lasu, na łąki, dużo mi opowiadał ciekawych historii, był zabawny i wesoły.
      Nie miałam więc tak strasznego problemu jak Ty. Jednak skoro piszesz, że "przegryzłaś problem", to dla świętego spokoju raz na ruski rok pojedź do tego dziadka - matce powiedz, że robisz to tylko dla niej, bo osobiście dziadka nie znosisz i ona wie za co - wiele tych odwiedzin już nie będzie, zważywszy na jego wiek.
      • differentview Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 08:57
        default napisała:
        > Jednak skoro piszesz, że "przegryzłaś problem", to dla świętego spokoju raz na ruski rok
        > pojedź do tego dziadka - matce powiedz, że robisz to tylko dla niej, bo osobiście dziadka nie > znosisz i ona wie za co - wiele tych odwiedzin już nie będzie, zważywszy na jego wiek

        tia, "swiety spokoj" w tym kontekscie brzmi szyderczo- nie uwazasz? niby w imie czego ona ma sie naginac? zeby wszyscy poza nia czuli sie komfortowo i udawali az do smierci dziadeczka wzorowa rodzinke przy wigilijnym stole, ze niby nic sie nie stalo? dlaczego sugerujesz, ze ona ma to robic dla matki? nie czytalas posta? jej matka widziala obmacywanie- nic nie zrobila, po ujawnieniu sprawy- jedyna reakcja bylo zakazanie mowienia o sprawie glosno; sugerowanie dziewczynie, ze moglaby sie dla sprawy poswiecic jest chore, po co wypisujesz takie bzdury?
        • default Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 10:10
          Zaraz bzdury - nie znam osoby, wiem tyle, co napisała, a napisała, że "przegryzła problem" oraz to, że irytują ją te kwasy i niesnaski rodzinne wynikające z niechęci do odwiedzania dziadka i rodziców. Więc niech sobie zważy w sercu i umyśle, co jest dla niej większym dyskomfortem psychicznym : rzadkie i zdawkowe odwiedziny "na odwal się" czy szarpanie się z rodziną o brak tychże odwiedzin. I niech wybierze ten wariant, który uzna za mniej obciążający psychicznie. O to mi chodziło. A już absolutnie nie namawiałam jej do "udawania, że nic się nie stało".
          • zuzi.1 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 10:51
            Tylko wybierając wariant odwiedzin u dziadka który ją molestował, to tak jakby sama zaprzeczała temu, co udało jej się "przegryzc" a poza tym w ten sposób poprzez ponowne spotkanie z tym zaburzonym człowiekiem mogą powrócic do niej stare problemy emocjonalne, "przegryzienie" nie oznacza, że pozbyła się ich raz na zawsze skutecznie, mogła je głęboko zakopac i w każdej chwili mogą wyjsc na wierzch, choby poprzez udział w takiej wizycie, własciwe trudno na tym etapie przewidziec jakie mogą byc dla niej konsekwencje emocj. takiej wizyty.
            • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:32
              Wiesz, to wszystko nie jest takie proste. Gdyby pisał mi to ktoś inny pewnie radziłabym to samo, co Ty. Sądziłabym, że skoro nie potrafi się odciąć, to znaczy, że sobie z tym nie poradził. Ja doszłam do momentu - trochę dzięki terapeutce, trochę dzięki mężowi - że to całe towarzystwo zlewam po całości, a kontakt nikły z rodzicami utrzymuję wyłącznie dla świętego spokoju. Udowodnienie nadużyć nie jest takie proste. Gdyby doszło do konfrontacji (najchętniej założyłabym rodzicom sprawę o wieloletnie znęcanie się, a dziadkowi - o wiadomą sprawę) nie mam pojęcia, jak by się skończyła. Fakt - paradoksalnie dziadek pewnie by się przyznał, ale czy reszta rodziny przyznałaby np., że się nade mną znęcano - nie wiem... Raz, że nawet matka takie sprawy wypiera i nie raz, jak jej coś wypomniałam twierdziła, że to nieprawda, a dwa, że u nas zawsze leciały teksty, że "co się dzieje w domu, o tym sza, nikomu". Poza tym mam już po tylu latach siłę uważać, że dążenie do rozwiązań siłowych tylko dalej karmiłoby zło, które oni zasiali. Zrobiłaby się burza, piekło, ucierpiałyby na pewno moje dzieci. Tak ja to czuję - że zostawienie tych spraw za sobą, pogodzenie się z faktami, których i tak nie zmienię daje mi siłę i stabilność, takie odnalezienie siebie. Ojciec po latach bardzo się zmienił - do normalności mu daleko, ale zmienił się na tyle, by utrzymywanie tych oględnych, poprawnych relacji nie wpływało negatywnie na mnie i moją rodzinę. Matka nie zmieni się pewnie nigdy, ale cóż - nie ja tracę. Widuję ją ze cztery razy do roku, przeżyję. Tyle, że takim kwiatkiem potrafi zdenerwować jak nikt i gdzieś tę żółć później trzeba z siebie wylać, dlatego szukałam u Was dobrego słowa :-) Zawsze to lepiej, jak ktoś jeszcze nazwie potwora potworem.
          • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:16
            Właśnie takie podejście przyjęłam. Generalnie u rodziców jestem jak najrzadziej i tylko po to, żeby jeszcze bardziej nam życia nie zatruwali, jeśli tam jeździć przestaniemy. Większość ludzi na ich miejscu obraziłaby się - oni natomiast zaczęliby się na nas w takiej sytuacji mścić, więc szkoda mi życia i nerwów zwłaszcza, że na razie mam wszystko pod kontrolą, a mojej rodzinie się krzywda nie dzieje (choć fakt, że miłości wnuków sobie moi rodzice nie zaskarbiają ;-) maluchy nudzą się tam kosmicznie i ogólnie nie lubią mojej mamy, ojca tak).

            Generalnie wściekłam się o te fochy matki (toksyczne, wstrętne, mściwe babsko) i całe larum wokół świąt, a nie miałam się komu w rękaw wypłakać, kochane jesteście...
            • zuzi.1 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:27
              toksyczne, msciwe, wstrętne babsko trzeba uczyc kultury i szacunku do siebie, a nie jej ulegac ze strachu, a odnośnie sprawy sądowej odn. widywania wnuków, to pani babcia może sobie co najwyżej pomarzyc, że coś by wskurała, żebys przestała się tego straszaka bac idź do adwokata i porozmawiaj o realnych możliwosciach prawnych w tej sprawie, zapłacisz 200 zł za wizytę i będziesz miała czarno na białym co może zrobic a raczej czego nie może...i przestaniesz się tego bac
              • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:34
                Wiem, wybieram się już od dawna tyle, że dobry adwokat od spraw rodzinnych tego typu stacjonuje w Tarnowie, w Kr-ku lekka tragedia :-) Wybiorę się, zmotywowałaś mnie :-)
        • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:07
          Witam. Na początek serdecznie Wam dziękuję za dobre słowo - strasznie pomaga, a w sumie nie bardzo wiadomo, komu się tym w rękaw wysmarkać ;-) Mąż już chyba ma dość słuchania w kółko o tym samym, a do psychologa nie polecę tylko dlatego, że się na matkę wkurzyłam rozdrapując stare brudy.

          W zasadzie, to wszystkie macie rację, ale zważ differentview, że kompletne wypięcie się na rodzinkę nie jest takie proste. Ja tu chyba w pewnym sensie rozumiem kobiety latami prane przez facetów, które latami nie odchodzą. Moi rodzice to skrajnie toksyczne typy, jestem pewna, że zaczęliby w takiej sytuacji np. sądowną batalię o wnuki. W tej chwili wizyty ucięłam do minimum i to raczej u nas niż u nich, mam nad tym wszystkim kontrolę. Udowodnić przemoc psychiczną i fizyczną, molestowanie - jest po latach bardzo trudno. A ja najbardziej chcę, by moje dzieci widywały ich rzadko i zawsze pod męża oraz moim okiem. Fakt - jedyne, czego jestem pewna, to że mój dziadek przyznałby się w sądzie, co zrobił. Natomiast ogólną taktykę "dla świętego spokoju, byle możliwie najrzadziej" przyjęłam by chronić własną rodzinę - pozory sprawiają, że moi rodzice nie wylewają na nas jadu i nie niszczą. Nie chcę fundować dzieciakom i mężowi piekła - dzieci zresztą już dawno przestały babcię lubić, same z siebie ;-)
          • differentview Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:28
            Masz tolksycznych rodzicow ale i sama niestety myslisz toksycznie, Twoja odmowa odwiedzania dziadka nie jest wypinaniem sie na rodzine, masz uzasadnione powody by nie chciec go widywac i masz prawo oczekiwac, ze rodzina to zrozumie; poza tym demonizujesz tych dziadkow- ich toksycznosc dziala dopoki sie tym przejmujesz i dajesz soba manipulowac, jesli bys umiala to olac mogliby sie podusic w swoich toksycznych oparach a Ciebie by to nie obchodzilo, a juz wizja sadowych procesow jest chyba tylko Twoja fantazja
            • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 11:40
              "a juz wizja sadowych procesow jest chyba tylko Twoja fantazja"

              Niestety nie, znam takie historie i to nie z forów ;-) Dotyczą najczęściej kontaktów po rozwodach, ale i historie podobne do mojej nie są wcale odosobnione. Co do walki z toksyką, to dojrzałam do niej już dawno, ale nie tak jawnej ;-) Po prostu stawiam matce granice, a do dziadków nie jeżdżę także - czego "mamunia" chce, jej sprawa.
              • igge Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 12:14
                Zgadzam się z przedmówczyniami z wyjątkiem chyba default rady, żebyś jednak dziadka odwiedziła. Ja bym go nie odwiedzała chyba, że sprawiłoby mi ulgę, wykrzyczenie, wypłakanie, wypowiedzenie żalu i potępienia dla niego jemu w twarz. Tylko czy to ma sens nie wiem.
                Ja swojego ojca, którego w moim życiu nie było ( i nie ma) - w święta odwiedzę. Ale on mnie przynajmniej nie molestował.
                I pierwsze słyszę o sądownym ustaleniu prawa do widywania wnuków.
    • julinekk Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 16.12.13, 20:07
      Ja mam podobne doswiadczenia w wykonaniu meza mojej matki. Kiedy jej powiedzialam co jej maz robi nie uwierzyla, nie wierzy do tej pory chociaz minelo prawie 20 lat. Efekt jest taki ze od paru lat nie mam z nimi zadnego kontaktu a jak ktos sie dopytuje o moja rodzine to mowie ze nie zyja.
      • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 09:10
        Trochę Ci zazdroszczę. Że udało Ci się bezkolizyjnie zerwać kontakt z rodziną :-) Wiesz, ja kiedyś szłam na pielgrzymkę z ciotką i wujkiem - jeden raz. Szła z nami rodzina zastępcza z m. in. dwiema nastolatkami, których ojciec powiesił się w areszcie - przymknięty za ich molestowanie. Wiesz, jakie były komentarze: pielgrzymkowiczów, mojego wujostwa, samych rodziców zastępczych? Że na pewno cwane gó....ry zmyśliły całą bajkę, aż biedny tatuś się powiesił...
        • julinekk Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 13:14
          Jestes pewna ze jest czego zazdroscic? Miedzy innymi z powodu niewiary w to co mowilam nie mam kontaktu z nikim z rodziny, takze dalszej. Jestem traktowana jak czarna owca o co postarala sie matka rozpowiadajac stosowne plotki na moj temat. Nie jestem zapraszana na zadne rodzinne uroczystosci, moj syn nie ma kontaktu ze swoja rodzina. Boze narodzenie i inne rodzinne swieta to dla mnie najgorszy czas-znajomi spedzaja go z rodzinami a ja jestem sama. Dyskusje ze znajomymi o ich perypetiach z rodzicami sprawiaja mi sporo klopotu-nie mam o czym opowiadac. Nie mam babci ktora zajmie sie dzieckiem w czasie choroby, dziadka ktory pomoze przy samochodzie, rodziny, ktora wesprze. Ze wszystkim jestem kompletnie sama a na dodatek wiele osob ktore mnie znaly w dziecinstwie uwaza ze na to zasluzylam i nic nie moge zrobic zeby zmienili zdanie. Nadal myslisz ze jest czego zazdroscic?
          • sootball Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 17:10
            Ale nie musisz z nimi stawać twarzą w twarz, przeżywać jeszcze raz tego samego, udawać że nic się nie stało. Absolutnie nie twierdzę że masz łatwo, ani łatwiej niż autorka wątku, brak akceptacji rodziny jest bardzo bolesny, ale zerwanie z nimi kontaktu to naprawdę najlepsze co można zrobić, skoro zmiana ich postrzegania jest niemożliwa.
            Niestety nie zawsze trafia się urodzić w dobrej rodzinie. Nie ma w tym żadnej Twojej winy. Za to jesteś na pewno dobrą matką dla swojego syna i to się zwraca, a w przyszłości zwróci się jeszcze bardziej.
            Co do znajomych, skoro tak uważają, to nie są warci znajomości.
            Pozdrawiam serdecznie. :)
            • julinekk Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 23:00
              Dzieki:) Nie mialam zamiaru udowadniac ze podtrzymywani kontaktow w takiej sytuacji jest lepsze. Oczywiscie masz racje-nie musze patrzec na ludzi ktorzy wyrzadzili mi krzywde. Chcialm tylko pokazac druga strone medalu. Autorka zdaje sie myslec ze po zerwaniu kontaktow wszystko bedzie pieknie-otoz nie, nie bedzie i warto zdawac sobie z tego sprawe. A tak na marginesie, nie mialam raczej duzego wyboru. Kontaktowac sie nadal to jakby przyznac ze nic sie nie wydarzylo albo dawac soba poniewierac- jakies minimum szacunku dla siebie trzeba miec, chocby inni nie mieli go wcale;)
        • differentview Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 13:58
          > -) Wiesz, ja kiedyś szłam na pielgrzymkę z ciotką i wujkiem - jeden raz. Szła z
          > nami rodzina zastępcza z m. in. dwiema nastolatkami, których ojciec powiesił s
          > ię w areszcie - przymknięty za ich molestowanie. Wiesz, jakie były komentarze:
          > pielgrzymkowiczów, mojego wujostwa, samych rodziców zastępczych? Że na pewno cw
          > ane gó....ry zmyśliły całą bajkę, aż biedny tatuś się powiesił...

          a jaka byla Twoja reakcja? zaprotestowalas i wzielas w obrone nastolatki? i jak myslisz dlaczego Ci ludzie tak reagowali?
    • premeda Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 11:33
      Kretyńska postawa to na ogół standard, bo inaczej musieliby własnym potworom konfrontację zrobić. A łatwiej jest wsadzić głowę w piach. Rady o odcięciu się są dobre jak się stoi z boku a nie tkwi w środku, bo jednak nie tak łatwo poradzić sobie z całą gamą emocji i uczuć wobec rodziny. Ja zawsze zazdrościłam mojemu M., że bez zadnych wyrzutów sumienia zerwał kontakt z ojcem (znęcał się nad dziećmi) aż usłyszałam, że to ze zwykłego egoizmu. No ok rozumiem, tylko że jak większość dziewczynek nie byłam wychowywana na egoistkę, tak się u nas chłopców wychowywało (przynajmniej tych z naszego pokolenia). I ty autorko masz ten sam problem. Co do matki i odwiedzin ja nie mam takich dylematów, bo mój dziadek nie żyje, a rodzicom powiedziałam wszystko dopiero po jego śmierci. Wcześniej wypierałam. Weź poprawkę na fakt, że twoja matka była pewnie też molestowana, bo ja nie wierzę, że oni się do córek nie dobierają. W moim przypadku kuzynka kiedyś się wygadała, że ją też molestował, a jego ulubienicą też zawsze była jedna córka (z czegoś to pewnie wynikało). Obie córki jednak darzą go o wiele większym sentymentem niż matkę (no widzisz jaki ladny przykład). Być może na krótką kurtuazyjną wizytę u rodziców bym się zgodziła ale podejrzewam, że w przypadku pretensji zrobiłabym awanturę z ograniczeniem kontaktów ale ja jestem mściwa i łatwo strzelam focha.
    • dniut Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 12:04
      Proste rozwiązanie - za każdym razem gdy matka nalega na odwiedziny u dziadków mow spokojnie
      "jasne, jedźmy nawet zaraz. bardzo chętnie dziadkowi przypomnę że mnie w dzieciństwie molestował, opowiem babci ze szczegółami jak i gdzie mnie obmacywał i się ślinił, niech wie jakim kochającym dziaduniem jest jej mąż. Co więcej, wpadniemy od razu do ich sąsiadów, albo może oni bedą akurat u nich w gości? też im to powiem, powinni wiedzieć że zboczeńca maja za płotem, kto wie czy teraz właśnie nie obmacuje ich własnych dzieci, może właśnie je bierze na kolana, dotyka i się podnieca, gdy ich rodzice nie patrzą. Opowiem tez sąsiadom jak skarżyłam się własnej matce że dziadek mnie molestuje i szukalam u niej pomocy a ona nie zrobiła nic by to przerwać i jeszcze nadal zmusza mnie, żebym do tego pedofila jeździła i go odwiedzała, taka z niej dobra matka.. A, dziadek w szpitalu? Super, powiem to głośno przy lekarzach i pacjentach ktorzy z nim leżą w pokoju, poinformuję każdego wokoło niego, na pewno się dziadziunio ucieszy, że ulubiona wnuczka go odwiedzila. "

      • zuzi.1 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 17.12.13, 13:37
        Dokładnie dniut ;) taką "mamusię" to trzeba niestety szantażem potraktowac, bo nic innego nie zadziała. Ja bym jej powiedziała, że to, że jeszcze nie założyłam jej i ojcu sprawy o znęcanie się i o nie udzielenie pomocy gdy dziadek mnie molestował, nie oznacza, że za chwilę, jak mnie jeszcze bardziej podkurzy, tego w koncu nie zrobię :)
    • jak.z.nut Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 19.12.13, 08:45
      ja ulżyłabym sobie, wstając na rodzinnym spotkaniu i mówiąc głośno: matko pozwoliłaś żeby molestował mnie stary dziad.
    • 1fioletowa Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 24.12.13, 00:03
      Napisałabym listy do babci, dziadka i ważnych członków rodziny (np. do wspomnianej cioci- nie do wszystkich) o tym, co się kiedyś zdarzyło. Możliwe, że nie jesteś jedyna. Możliwe, że znalazłyby się inne ofiary. Możliwe, że moher znalazłby się w mniejszości.
      Nadmierna religijność jest objawem zaburzeń.
      Chyba bym się nie skupiała na patologiach bliskich, a na obawie, czy ja nie mam jakichś zaburzeń wynikających z rodziny w jakiej się wychowywałam. Podejrzewam, że na tym bym się skupiła- by chronić swoje dziecko.
      Złamałam kiedyś rodzinne tabu w równie ważnej sprawie. Była afera, próby zakłamania, przemilczenia, udawania, że nic nie zostało powiedziane. Rodzina się rozpadła. Jest smutniej. Ale nie żyjemy w udawaniu. Z niektórymi osobami nie mam kontaktu. Inne uznały po czasie, że dobrze zrobiła. Ja uważam, że było warto. Teraz wszyscy wiemy kim jesteśmy. Ci, którzy się zachowywali niewłaściwie nie mogą udawać, że to ci, których niewłaściwe zachowanie skrzywdziło, są "wadliwi". Świat nie jest już do góry nogami. Czego Ci życzę.
    • sphinx10 Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 26.12.13, 13:16
      Mamy do czynienia z ciężkim przestępstwem.
      Kto powinien się zająć przestępcami?
    • agnieszka_iwaszkiewicz Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 26.12.13, 16:30
      Opisana przez Panią sytuacja nie dania wiary ofierze molestowania jest bardzo częstym doświadczeniem, o czym chyba Pani wie nawet z przekazów medialnych. To charakterystyczne zachowanie, które retraumatyzuje ofiarę i nie pozwala jej na jakiekolwiek zadośćuczynienie. Brak zadośćuczynienia powoduje niemożliwość zakończenia tego dramatycznego doświadczenia i skazuje na życie, w którym ciągle nie można zaznać spokoju, bo cały czas ma się nadzieję na przyznanie się do winy i karę ( nawet symboliczną ) dla oprawcy. A to nie nadchodzi i nie nadchodzi.
      Oczywiście każda ofiara, także i Pani, ma swoje sposoby funkcjonowania z przeszłością w teraźniejszości.
      Można iść na terapię zorientowaną na ten problem i tam czasem przeżyć coś na kształt "katharsis" lub inaczej przepracować problem.
      Można próbować zerwać z rodziną, która zakłamuje przeszłość i w ten sposób wziąć odwet na nich a sobie zapewnić przejęcie kontroli nad sytuacją i spokój.
      Można, tak jak Pani, ograniczyć kontakt z rodziną, przy dalszym uczestnictwie w jej dynamice. Tyle , że w tym wypadku Pani znów jest ofiarą, która cały czas cierpi lub się złości, ale nie znajduje sposobu na zakończenie tego. Nie ma się co za to obwiniać, taki jest Pani sposób na to trudne doświadczenie. Każdy ma swój. Trzeba tylko uświadomić sobie, że na pomoc bliskich, na ich refleksję nie ma co już liczyć. Natomiast Pani może podejmować swoje dorosłe decyzje i nie utrzymywać z dziadkiem kontaktów. Bez podania przyczyny i z nią. To jest Pani prawo, z którego warto korzystać. Agnieszka Iwaszkiewicz

      • mamasiasiulki Re: Molestowanie dzieci - Wasze doświadczenia? 27.12.13, 08:10
        Dzięki Pani Agnieszko... Chyba tego mi właśnie było trzeba - jasnego komunikatu, że przyjęta przeze mnie droga nie świadczy jednoznacznie, że powinnam się leczyć :-) Lubię Pani wypowiedzi - czasami miłe, czasami dość ostre, ale stawiające do pionu, często mi pomagały, dziękuję i: wesołych po-świąt ;-)

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka