mamasiasiulki
14.12.13, 15:57
Muszę wylać trochę goryczy, bo mnie sczyści... Pogłaskajcie mnie, proszę, po główce i powiedzcie coś dosadnego na całą sytuację, bo mnie trafia. W dzieciństwie byłam wiele lat molestowana, a w końcu - wykorzystana przez dziadka. Szanowana rodzina, szanowany obywatel swojej miejscowości. Bogobojni, że hej - moja matka, a jego córka do dziś jest chyba najzagorzalszym moherem Rzeczypospolitej. Mam obecnie 30 lat, dziadek - 93, rzecz działa się do około 15-go roku mojego życia. Obmacywanki widzieli WSZYSCY - nie zareagował NIKT. O tym, że się do mnie dobrał powiedziałam matce - jedyne, co zrobiła, to zabroniła mi mówić ojcu... A! I skwitowała, że ludzie na starość różne rzeczy robią. Powiedziałam też ciotce - miałam wtedy kilkuletnią kuzynkę, chciałam ją chronić - nie wiem do dziś, czy w ogóle uwierzyła...
Dziś na szczęście problem dawno przegryzłam, nie utrudnia mi egzystencji, rodzinkę trzymam na dystans - na szczęście odległość jest wystarczająca. Fantastyczne jest jednak to, że każdy przyjazd do rodziców (rzadki) kończy się awanturą, bo "wypadałoby chyba do dziadków pojechać" (to moja matka, lat 70 prawie), albo - jak w ostatnią Wielkanoc - na cztery dni pobytu u rodziców zgadzam się jechać do dziadków tylko raz. Kontakty z rodzicami niby mogłabym zerwać (mają swoje na sumieniu), ale to ostateczność, wcale nie taka łatwa, bo nie mam ochoty na wojny. Obecnie mamy zgagę, ponieważ śmiałam postanowić zostać na święta we własnym domu i rodziców nie nawiedzać. Oczywiście są wszechobecne fochy matki, obraza i próby wymuszania... No bo przecież dziadek w szpitalu, trzeba dziadków odwiedzić...
Macie jakieś doświadczenia w tym temacie? Kogoś z Was dotyczy podobny temat? Czy tak kretyńska postawa bliskich to w podobnej sytuacji standard? Nie pytam o teorię, tylko realne doświadczenia.
Ufff. Trochę sobie ulżyłam...