Dodaj do ulubionych

Jestem do niczego

13.12.16, 12:16
Nie mam pracy. Szukam intensywnie, od roku. I chyba załamuję się coraz bardziej. W ciągu całego tego roku wysłałam niezliczoną ilość ofert - odpowiedzi były dwie. Dwie. Niby niczego mi nie brakuje - dyplom niezłej uczelni, doświadczenie też, jest jeden szczegół - trzy lata przerwy na dzieci. Czy naprawdę ktoś taki jak ja raz na zawsze wyleciał z rynku pracy? Mam w to wierzyć? Gdy wokół mnie wszyscy trąbią o niskim bezrobociu i że pracodawcom coraz trudniej o pracownika? Fakt, mieszkam na zadupiu, gdzie normą jest minimalna krajowa i kurczowe trzymanie się posady wszystkimi sposobami, bo o nową trudno. Takie realia. Ale da się, wiem, że da się znaleźć tu pracę - tylko mnie się nie udaje. Czy naprawdę nie nadaję się już do niczego? Za każdym razem jest tak samo - nowa oferta, jakby specjalnie dla mnie, euforia, wysyłam, czekam, dwa dni złudzeń i koniec. Znowu nikt się nie odezwał. I tak od roku.

Najgorsze jest to, że zaczynam się tego wstydzić. Uciekam przed światem. Nie spotykam się ze znajomymi. Unikam interakcji. Naprawdę jest mi wstyd. W "poprzednim" życiu nie miałam nigdy takich problemów. Teraz - czego się tknę, to wiem, że się nie uda. Czepiam się rozpaczliwie jakichś drobnych zleceń, czasem coś wpadnie - ale nigdy na dłużej. W tyle głowy zawsze mam wtedy, że pewnie się nie sprawdzam, nie nadaję się. To zaczyna się przenosić na pozostałe dziedziny mojego życia. Jakiś problem z dziećmi - no pewnie, przecież to ja, nieudolna matka, wiadomo. Nie umiem dogadać się z mężem - też zawsze pod skórą czuję, że to moja wina, nawet jeśli fakty temu przeczą. Doszło do tego, że już nawet zdarzenia niezależne ode mnie podświadomie biorę na siebie. Na przykład gdy ostatnio zamawiałam przycięcie blatu do kuchni i dostawa się opóźniała, to dzwoniąc tam miałam tak potworne poczucie winy, jakbym to rzeczywiście ja sprawiła, że wykonawa nawalił :( Nie chcę dłużej tak funkcjonować, nie chcę być kulą u nogi mojego męża, nie chcę, żeby moje dzieci miały taką życiowo niezaradną matkę. Nie chcę uciekać przed znajomymi i udawać, że wszystko dobrze. Chcę mieć normalne życie, ale jak mam to zrobić? Czy naprawdę mam uwierzyć w to, że do niczego już nie jestem potrzebna? Czuję, że kolejnego takiego roku nie dam rady znieść...
Obserwuj wątek
    • edw-ina Re: Jestem do niczego 13.12.16, 14:09
      To taka samonakręcająca się spirala. Jest źle raz, drugi, trzeci i obawiasz się, że kolejnym razem również nie wyjdzie. Im bardziej się obawiasz, tym bardziej nie wychodzi. Im bardziej nie wychodzi, tym gorzej się czujesz. Z mojego punktu widzenia to poczucie winy, które w sobie pielęgnujesz, zakrawa już na początki depresji. Nie bagatelizowałabym tego.
      Porozmawiaj też z mężem, powiedź co się z tobą dzieje. Wspomnij znajomym/rodzinie, że chcesz wrócić do pracy i szukasz czegoś. Ale przede wszystkim pomyśl o sobie dobrze, przecież odwalasz kawał roboty wychowując dzieci!
    • tully.makker Re: Jestem do niczego 13.12.16, 14:16
      Na trudnym rynku pracy tzw networking jest skarbem. Wiele ofert pracy nie trafa do etapu ogloszenia, bo jest rozprowadzone za poleceniem.
      Dlatego nie izoluj sie od znajomych. Mow kazdemu,z e szukasz pracy, opowiadaj, co umiesz, w czym sie sprawdzilas, co robilas przed macierzyńskim.
      Zawsze kiedy cie odwala, pytaj dlaczego, co ci pomoze zrozumiec i skorygowac przyczyny porazki.

      Powodzenia!
    • tt-tka Re: Jestem do niczego 13.12.16, 14:57
      Uuuu - znam ten bol, przerabialam, widzialam...
      Wpakowac sie w przekonanie, ze jestes nic niewarta i niepotrzebna to juz niezle nakrecona spirala :(
      Nie uciekaj. Jezeli schowasz sie w domowych wylacznie sprawach, a i to z poczuciem, ze sie nie sprawdzasz...szkoda gadac. Poszukaj pracy aktywnie, nie tylko odpowiadajac na oferty. Wez papiery, wypunktuj to, w czym zawsze bylas (i nadal jestes, nie wierz, ze nie !) dobra, przy okazji przypomnisz sobie swoje mocne strony.

      Nie wiem, kim jestes z zawodu, ale moze rozejrzyj sie za praca niekoniecznie na etacie - organizacje pozarzadowe potrzebuja roznej masci specjalistow, to sa z reguly prace w konkretnym projekcie, na okreslony czas. Sprobuj, choc na troche - nowi ludzie, nowe doswiadczenia, troche odmienne reguly - a kiedy wypali, to i ladny akcent do CV przybedzie :)
      I tak, jak radzila forumka powyzej - domagaj sie i egzekwuj odpowiedzi. Dlaczego nie ty ? Co sprawilo, ze nie skorzystano z twojej oferty ? Wylapiesz bledy, ktore popelniasz. Ewentualnie poszukaj organizacji robiacej wlasnie szkolenie dla bezrobotnych i obgadaj to z coachem.
      • mozambique Re: Jestem do niczego 13.12.16, 15:14
        juz widze HR-owca który szczerze , bijac sie w pierś wyznaje ( najlepiej na piśmie) ze robote dostała siostrzenica prezesa albo daleka koleżanka kadrowej

        egzekwowanie odpowiedzi ? i otrzymanie jej , szczerej i ze szzcegółowym uzasadnieniem ? na jakim wy swiecie żyjecie ?
        w malych miastach na 1 wakat przychodzi ok 100 zgloszeń , wybierają ok 10 osób do dalszej weryfikacji, pozostali albo nie dosatja zadnej odpowiedzi albo urzędową formułke o niespełnianiu wymagań , i to w instytucjach publicznych które muszą jakoś sie zachować. W rekrutacji z konkursu moze sie domagac pisemnej odpowiedzi . W prywatnych firmach usłyszy co najwyżej " to wszystko , prosze wiecej nie dzwonic" itp
        Ostatnio na forum s-v roztrząsany jest przypadek pani , ktora nie zostałą nawet "przesłuchana" na rozmowie w duzej firmie bo .....miala na sobie zieloną bluzkę. :) . HR-owiec krókimi słowy spuścil ją po brzytwie.

        A wy tu o damaganiu sie uzsadanienia ...... naiwniaczki
        • tt-tka Re: Jestem do niczego 13.12.16, 16:44
          mozambique napisała:

          > juz widze HR-owca który szczerze , bijac sie w pierś wyznaje ( najlepiej na pi
          > śmie) ze robote dostała siostrzenica prezesa albo daleka koleżanka kadrowej


          Sorry - nie pytamy, dlaczego ktos dostal. Pytamy, czemu nie my. I owszem, oferent jest prawnie zpobowiazany do udzielenia odpowiedzi.


          nie dosatja zadnej odpowiedzi albo urzęd
          > ową formułke o niespełnianiu wymagań , i to w instytucjach publicznych które m
          > uszą jakoś sie zachować. W rekrutacji z konkursu moze sie domagac pisemnej odpo
          > wiedzi . W prywatnych firmach usłyszy co najwyżej " to wszystko , prosze wiecej
          > nie dzwonic" itp

          I nie dzwonimy. Piszemy. Nie uzyskujac odpowiedzi z satysfakcja napuszczamy na firme (ktora i tak nas nie zatrudni, skoro zlekcewazyla) wszelkie mozliwe kontrole, robimy jej fatalny image na odnosnych stronach, alarmujemy prase lub odpowiednie organizacje. Na jakim swiecie zyjesz, skoro nie wiesz, jak uzyskac odpowiedz ? Tzn jak zmusic do jej udzielenia ?


          > A wy tu o damaganiu sie uzsadanienia ...... naiwniaczki

          Nie, skarbie. Praktyczki.
          • ola_dom Re: Jestem do niczego 13.12.16, 16:49
            tt-tka napisała:

            > Sorry - nie pytamy, dlaczego ktos dostal. Pytamy, czemu nie my. I owszem, oferent
            > jest prawnie zpobowiazany do udzielenia odpowiedzi.

            No dobra, udzieli: "Szukamy osoby o innym profilu osobowościowo-zawodowym, inny kandydat w idealnym stopniu spełnił nasze oczekiwania. Życzymy powodzenia na dalszej drodze kariery.".
            • tt-tka Re: Jestem do niczego 13.12.16, 16:58
              ola_dom napisała:


              > No dobra, udzieli: "Szukamy osoby o innym profilu osobowościowo-zawodowym, i
              > nny kandydat w idealnym stopniu spełnił nasze oczekiwania. Życzymy powodzenia n
              > a dalszej drodze kariery."
              .

              I oczywiscie mozna na tym nic nie mowiacym, prawda ? tekscie poprzestac. Mozna tez podrazyc "jakie konkretnie cechy okazaly sie nie odpowiadajace, skoro moj zawodowy zyciorys i moja charakterystyka w pelni odpowiada postawionym w ofercie wymogom". To oczywiscie, jesli ktos lubi i ma czas. Mozna rowniez przyjac do wiadomosci, ze zostalismy zlani i do kogos z innej firmy (szkoleniowca, rekrutera, doradcy, coacha) isc z dossier i pytaniem, co w owym sprawia, ze jestesmy tak traktowana. Nie tylko nieprzyjeta, ale i zlekcewazona.

              To wszystko oczywiscie w tym konkretnym przypadku - zalozycielka watku ma problem nie tylko ze znalezieniem pracy. Glownie z wlasna samoocena w tej chwili, dlatego sugeruje zajecie sie najpierw tym.

              • ola_dom Re: Jestem do niczego 13.12.16, 17:05
                tt-tka napisała:

                > I oczywiscie mozna na tym nic nie mowiacym, prawda ? tekscie poprzestac. (...)
                > Nie tylko nieprzyjeta, ale i zlekcewazona.

                Jednak wciąż się obawiam, że i na takie drążenie NIE UZYSKAMY rzeczowej odpowiedzi, tylko jedną z kolejnych formułek, co najwyżej zręczniej brzmiących. A im bardziej będziemy drążyć, tym "chętniej" będą nam odpowiadać... - wiadomo...
                Mnie to się także nie podoba. Ale nie zmienimy tym faktu, że takie jest życie, tacy są ludzie i tak to działa. Oczywiście - możemy mieć wielkie szczęście i trafić na kogoś, kto udzieli nam rzetelnej i prawdziwej odpowiedzi. Ale za bardzo bym na to nie liczyła, niestety.
                Bo w to, że uda mi się na każdym etapie uzyskać JAKĄŚ odpowiedź - w żadnym razie nie wątpię. Ale szczerze wątpię w to, czy ona na pewno będzie szczera :(

                Tym bardziej, że niejednokrotnie chodzi o mało uchwytne kwestie, czyli że "chemia nie teges". I co z tego, że one są mało uchwytne, skoro niezmiernie istotne, bo nie da się współpracować z kimś, z kim chemia nie teges, choćby miał najidealniejsze kwalifikacje. Ale jak to wytłumaczyć? I jaki z tego pożytek dla odrzuconego kandydata, jak już nawet będzie wiedział?
                • tt-tka Re: Jestem do niczego 13.12.16, 17:24
                  Zgadzam sie z toba - mnie w tym konkretnym (!) przypadku chodzi o to, by dziewczyna sie podbudowala. Do tego poznanie, a potem przewalczenie slabych stron jest bardzo przydatne.

                  Moze zreszta ona wcale nie ma slabych stron, tylko winna jest sytuacja ogolna, bezrobocie w jej branzy ? Moze jest dobrym fachowcem, tylko nie umie sie sprzedac (przepraszam)?

                  Mam i mialam do czynienia z bezrobotnymi - taka sytuacja na dluzsza mete strasznie wybija z rytmu, zaniza samoocene katastrofalnie i w pewnym stadium nawet znalezienie pracy nie pomaga - taki ktos juz nie mysli o niczym poza utrzymaniem tej pracy, nie jest tworczy, tylko zastraszony, przeprasza, ze zyje... i z tym przede wszystkim trzeba sobie poradzic.
                  Nawet gdyby dziewczyna miala na razie isc do pracy na czarno jako pomoc sprzataczki w zlobku czy przedszkolu jej dziecka, lepsze to, niz zamartwianie sie w domu. Pod warunkiem oczywiscie, ze zajmie suie tez odbudowaniem siebie samej :)
                  • napis_z_obrazka Re: Jestem do niczego 13.12.16, 17:43
                    Ja proponuje zacząć od zmiany loginu=identyfikatora;)
                    Nie można tak o sobie myśleć szukając pracy!
          • mozambique Re: Jestem do niczego 14.12.16, 10:04
            ttka - nie wiem w czym jestes praktyczką ale na pewno nie w tym temacie

            oferent ? jaki oferent? w rekrutacjach w prywatnych firmach nie obowiązują zadne SIWZ ani nawet scisle okreslone przepisy , jedynie administracja publiczna i samorządowa jest zobowiązana do trzymania sie przepisów w takich przypadkach i mozna od niej takie zachowanie egzekwowac , odwoływąc sie itp

            firma pana Zdziśka moze sobei robic w co chce i kandydat moze jej naskoczyć
            " firme (ktora i tak nas nie zatrudni, skoro zlekcewazyla) wszelkie mozliwe kontrole, robimy jej fatalny image na odnosnych stronach, alarmujemy prase lub odpowiednie organizacje."
            to tylko udowadnia ze jestes kompletna ignorantka w tym temacie - jakei niby kontorle chce na firme nasłać i z jakim zarzutem ?
            fatalny image ? firmie która ma 200 zgłoszen na 1 miejsce ??? - lala, moze dorosnij w koncu

            alarmujemy prase ??? - doprawdy usmialam sie , ? moze od razu UWAGE , INTERWENCJE albo ELzbiete JAworowicz , kóre zrobia mrozaćy krew w zylach program ze firma GUZICZEK z Krynicy Górskiej nie zatrudniła pani Kunegundy Wiaderko bez uzasadnienia .
            Organoizacje ? - moze rzeczniak praw obywatelskich ?
            boże jakaś ty nierozgarnięta

            Walsnie udowodniłas ze znac to sie mozesz znasz na kołczingu kotów a nie na rynku pracy
        • beznadziejnababa Re: Jestem do niczego 14.12.16, 09:53
          Ano właśnie, dokładnie tak to u mnie wygląda. Dużych pracodawców można na palcach jednej ręki policzyć. Reszta to małe firmy, zwykle nie przestrzegające standardów (np. normą jest to, że nie oddzwaniają po rozmowie o pracę, jeśli się nie powiodło - samemu trzeba się dobijać).

          Wcześniej pracowałam w dużej firmie, w zakładzie produkcyjnym - fajnie było, złapałam trochę doświadczenia. Trochę kontroli jakości, potem logistyka, planowanie - nawet mi na myśl nie przyszło, że będę miała teraz aż takie problemy :( Niestety poleciałam z wieloma innymi w ramach dużej restrukturyzacji - nasz dział przestał istnieć, tylko dwóm osobom z najdłuższym stażem udało się załapać na ciąg dalszy, reszta musiała się pożegnać. Ja wtedy byłam świeżo po macierzyńskim, stąd decyzja, że na chwilę w domu będę i coś bez problemu znajdę. Z tej chwili zrobiły się trzy lata, bo dziecko się trafiło chorowite i wszystko spadło na mnie na zasadzie "skoro i tak na razie nie pracujesz" - być może to był błąd...

          Co do znajomych, to wiedzą, jaką mam sytuację, na początku zresztą próbowałam w ten sposób szukać, ale niewiele z tego wyszło. Jakaś rozmowa jedna, po której okazało się, że szukają kogoś o zupełnie innych kwalifikacjach. I nic poza tym. Teraz zaczęłam przed nimi uciekać, od kiedy zorientowałam się, że mi współczują. Nienawidzę tego :/

          No nic, rzecz polega na tym, że ja chyba naprawdę mam teraz problem ze sobą. Mąż już wie, rozmawiamy. Ale nie wiem czy on potrafi wczuć się w moją sytuację, bo jest zupełnie inny. Zawsze stojący twardo na nogach, choćby się waliło i paliło. Zawsze ma jakiś plan. Jeśli nie A, to B, a potem C i D. Ja tak nie potrafię. Z jakiegoś powodu od zawsze mam problemy z poczuciem własnej wartości, a teraz to niestety mi nie sprzyja...

          To kogo szukać? Psychologa, psychiatry? Z doradcami zawodowymi miałam "przyjemność" tylko w urzędzie pracy, ale to było żenujące doświadczenie - np. udowadnianie mi, że wiedzą lepiej na czym polegał mój ostatni zakres obowiązków i takie tam...
          • tt-tka Re: Jestem do niczego 14.12.16, 11:03
            beznadziejnababa napisał(a):

            > . Z jakiegoś powodu od zawsze mam problemy z poczuciem własnej wartości, a tera
            > z to niestety mi nie sprzyja...
            >
            > To kogo szukać? Psychologa, psychiatry? Z doradcami zawodowymi miałam "przyjemn
            > ość" tylko w urzędzie pracy, ale to było żenujące doświadczenie - np. udowadnia
            > nie mi, że wiedzą lepiej na czym polegał mój ostatni zakres obowiązków i takie
            > tam...

            Psycholog, doradca zawodowy, tak, jak najbardziej. Nie urzedowy, "na musiku". Poszukaj w NGoS-ach, rozejrzyj sie , jakie projekty prowadza teraz w poblizu i zglos sie - jezeli nie jako pracownica, to jako beneficjentka projektu.
            Chyba rzeczywiscie teraz potrzebujesz przede wszystkim podbudowac sie :)
            W tej chwili kazda forma aktywizacji, w ktorej zyskasz akceptacje bedzie przydatna.
    • amb25 Re: Jestem do niczego 15.12.16, 08:21
      Pomysl sobie ze jest duuzo kobiet w takiej sytuacji jak ty. Wczesniej czy pozniej cos znajdziesz. Moze szukaj w innym zawodzie, sasiednim miescie? Taki dlugie poszukiwanie pracy moze doprowadzic do depresji, nerwicy czy czegos tam jeszcze. I wiesz co? To wszystko widac kiedy idziesz na rozmwe kwalifikacyjna (chyba, ze jestes super aktorka to moze ci sie uda to ukryc). A kto chce pracownika z problemami?
      I realnie patrzac problemem sa male dzieci. A wlasciwie to, kto z nimi zostanie, kiedy beda chorowac np. w zlobku czy przedszkolu. Bo ktory prywatny pracodawca chce miec pracownika, ktory duzo czasu spedza na chrobowym? To sa koszty i to duze. Jesli np. dziecmi zajmuje ci sie babcia to poinformuj pracodawce w jaki sposob zamierzasz ten problem rozwiazac. Moze pomoc.
      • beznadziejnababa Re: Jestem do niczego 15.12.16, 10:07
        Wiem, że nie jestem jedyna. Ale co to zmienia dla mnie? Nic. Szukałam i w okolicy, i w innych branżach. Ciągle nic. Jak sobie przypomnę, jak ambitnie podchodziłam do sprawy na początku, to nie wiem czy śmiać się, czy płakać...

        Co do chorowania, to chyba wyszliśmy na prostą. Ostatni sezon był już całkiem w porządku. Pożegnaliśmy stałe wizyty u laryngologa itp. W razie czego mam też możliwość poproszenia babcię o pomoc, choć to mogą być tylko sporadyczne sytuacje, bo babcia ma swoje problemy i sprawy. Wszystko gra, ale skąd potencjalny pracodawca ma o tym wiedzieć, skoro wywala moje cv do kosza, po pobieżnym przejrzeniu? Przecież nie będę pisać w liście motywacyjnym elaboratu o mojej sytuacji rodzinnej...

        Najgorsze jest to, że dawno, dawno temu, w moim poprzednim - normalnym - życiu, miałam zawsze sto pomysłów na to, co robić. Teraz jest pustka w głowie. Dookoła mnie ludzie działają, zmieniają pracę, zawód, zakładają działalność gospodarczą by zarabiać na czymś, co było dotychczas ich hobby - ja nagle nie potrafię. A mogłabym. Stoję pod ścianą, jak jakieś bezradne dziecko. Skąd to się wzięło? Dlaczego właśnie ja? Przecież zawsze sobie radziłam? Szkoła, studia, potem praca - zawsze wszystko przychodziło mi łatwo i przyjemnie. Teraz nawet nie pamiętam, jak to się robi. Mam wrażenie, że nawet jak mnie ktoś zatrudni, to szybko się okaże, że nic nie umiem i wylecę. Koszmar jakiś. I te wyrzuty sumienia... :(
        • beauty_agadir Re: Jestem do niczego 15.12.16, 16:40
          Przeslij do mnie dokumenty aplikacyjne na prv-bez danych osobowych. I napisz co za branza. Rzuce okiem postaram sie pomoc moze mozna cos poprawic?
          • akn82 Re: Jestem do niczego 16.12.16, 09:09
            A ja też bym mogła? Szukam pracy od ponad roku. Prowadzę własną, działalność ale chciałabym "normalną" pracę, u kogoś.
            • beauty_agadir Re: Jestem do niczego 16.12.16, 11:31
              Mogłabyś. Rekrutuję zawodowo i też szukałam wymarzonej pracy 2 lata. Rozumiem i pomoge. Prześlij na gazetowy.
    • agnieszka_iwaszkiewicz Re: Jestem do niczego 18.12.16, 19:57
      To co Pani przeżywa to kryzys, związany z brakiem pracy połączony z poczucie utraty sensu w kolejnych staraniach. Długotrwały okres bezskutecznego poszukiwania pracy może wpędzić w poczucie bezwartościowości i napędzić złe myśli na swój temat. Musi sobie Pani z tego zdać sprawę i przyjąć to jako naturalną konsekwencję. Po to aby nie czuć się inna, negatywnie wyszczególniona itp. Trudno o wysokie poczucie wartości w takiej sytuacji. Ale energia jest potrzebna, więc pomocy należy szukać . Ja proponowałaby kilka sesji coachingowych skoncentrowanych na odzyskaniu zasobów oraz na umiejętnym nimi zarządzaniu.
      No i warto skorzystać z pomocnej dłoni "agadir". A nuż forumowa solidarność zadziała. To bardzo solidarnościowa oferta , "agadir" ! Miło mi się to przeczytało. Ciekawe czy się uda ? Agnieszka Iwaszkiewicz

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka