beznadziejnababa
13.12.16, 12:16
Nie mam pracy. Szukam intensywnie, od roku. I chyba załamuję się coraz bardziej. W ciągu całego tego roku wysłałam niezliczoną ilość ofert - odpowiedzi były dwie. Dwie. Niby niczego mi nie brakuje - dyplom niezłej uczelni, doświadczenie też, jest jeden szczegół - trzy lata przerwy na dzieci. Czy naprawdę ktoś taki jak ja raz na zawsze wyleciał z rynku pracy? Mam w to wierzyć? Gdy wokół mnie wszyscy trąbią o niskim bezrobociu i że pracodawcom coraz trudniej o pracownika? Fakt, mieszkam na zadupiu, gdzie normą jest minimalna krajowa i kurczowe trzymanie się posady wszystkimi sposobami, bo o nową trudno. Takie realia. Ale da się, wiem, że da się znaleźć tu pracę - tylko mnie się nie udaje. Czy naprawdę nie nadaję się już do niczego? Za każdym razem jest tak samo - nowa oferta, jakby specjalnie dla mnie, euforia, wysyłam, czekam, dwa dni złudzeń i koniec. Znowu nikt się nie odezwał. I tak od roku.
Najgorsze jest to, że zaczynam się tego wstydzić. Uciekam przed światem. Nie spotykam się ze znajomymi. Unikam interakcji. Naprawdę jest mi wstyd. W "poprzednim" życiu nie miałam nigdy takich problemów. Teraz - czego się tknę, to wiem, że się nie uda. Czepiam się rozpaczliwie jakichś drobnych zleceń, czasem coś wpadnie - ale nigdy na dłużej. W tyle głowy zawsze mam wtedy, że pewnie się nie sprawdzam, nie nadaję się. To zaczyna się przenosić na pozostałe dziedziny mojego życia. Jakiś problem z dziećmi - no pewnie, przecież to ja, nieudolna matka, wiadomo. Nie umiem dogadać się z mężem - też zawsze pod skórą czuję, że to moja wina, nawet jeśli fakty temu przeczą. Doszło do tego, że już nawet zdarzenia niezależne ode mnie podświadomie biorę na siebie. Na przykład gdy ostatnio zamawiałam przycięcie blatu do kuchni i dostawa się opóźniała, to dzwoniąc tam miałam tak potworne poczucie winy, jakbym to rzeczywiście ja sprawiła, że wykonawa nawalił :( Nie chcę dłużej tak funkcjonować, nie chcę być kulą u nogi mojego męża, nie chcę, żeby moje dzieci miały taką życiowo niezaradną matkę. Nie chcę uciekać przed znajomymi i udawać, że wszystko dobrze. Chcę mieć normalne życie, ale jak mam to zrobić? Czy naprawdę mam uwierzyć w to, że do niczego już nie jestem potrzebna? Czuję, że kolejnego takiego roku nie dam rady znieść...