ukochana babcia

[mamajanka3]

Mam odwieczny problem - kompletnie nie dogaduję się z teściową,
szczególnie w kwestii wychowywania mojego trzyletniego synka. Ona
jest przewrażliwiona, a ja chyba "niedowrażliwiona";) Problem
poważny, bo teściowa mieszka u nas i szanse, ze to ulegnie zmianie
są nikłe, przynajmniej przez najbliższych kilka lat. Teściowa pełni
ważną rolę w naszej rodzinie, jesteśmy jej wdzięczni, bo pomaga
(zajmuje się dzieckiem) kiedy tylko o to poprosimy, jest troskliwa,
poświęca dziecku maksimum uwagi. Spędzając z babcią tyle czasy synek
jest też siłą rzeczy przez babcię wychowywany - babcia nie spuszacza
go z oczu, chodzą razem "za rączkę", nieustannie słychać "Jasieńku a
może zjesz to, a może tamto", "ta zjeżdzalnia jest
niebezpieczna", "nie biegaj, bo się przewrócisz"...ma trzy lata a
jest traktowany ja niemowlak. NIe zgadzam się z takim traktowaniem
dziecka, próbuję mu dawać troszkę swobody, chcę, żeby uczył się
samodzielności...ale kiedy naszykuję synkowi posiłek (wszystko
pokrojone w kostkę) żeby SAM zjadł, nagle pojawia się babcia i
zaczyna go karmić. Jeżli zwrócę jej uwagę, atmosfera w domu jest
zrujnowana i napięcie czuć przez kilka dni. Jeżeli teściowa nie
zgadza się z tym w jaki sposób zajmuję się dzieckiem, robi "swoje"
po kryjomu, np. prosi moja szwagierkę, żeby obcinała mojemu dziecku
paznokcie, bo ja to robię wg niej źle. moją prośbę, by to się nie
powtórzyło zignorowała. Tak jest ze wszystkim, mama swoje babcia
swoje, najbardziej cierpi na tym dziecko, które babcię kocha, ale
traktuje jak kumpla, z którym można zrobić wszystko. Czuję, że to
wszysto mnie przerasta...pokój za wszelką cenę?

[marzeka1]

Ponosisz po prostu koszty mieszkania z którymś z rodziców, tu- z teściową, bo na to,że ona "się zmieni" nie ma co liczyć.W życiu nie zgodziłabym się na wspólne mieszkanie.

[burza4]

babcia wychowuje twojego syna jak kalekę, bo im dłużej on jest
niesamodzielny - tym dłużej ona sama jest potrzebna.

natomiast robi dziecku krzywdę, już 2-letnie dziecko powinno uczyć
się samodzielnego jedzenia, a 3 latek powinien już jeść normalne
posiłki. Po co mu kroić kanapki w kostkę, o karmieniu nie
wspominając?

moi byli teściowie byli z gatunku, coby najchętniej na śmierć
zagłaskali, na szczęście mieszkaliśmy osobno, a po drugie - moje
dziecko wykazywało się daleko idącym poczuciem niezależności. Na
babcine próby karmienia reagowała z pogardą "ja nie jestem jakimś
dzidziusiem żeby mnie karmić", a co do spacerów to nadgorliwa opieka
sprawiła, że córka nie lubiła z nimi przebywać.

ja nie pozwoliłabym sobie na tak jaskrawe podważanie mojego
autorytetu, i konsekwentnie wymuszałam stosowanie moich zasad
(przynajmniej póki było to przy mnie) a fochy teściowej miałam w
głębokim poważaniu.

[womania]

pokoj za wszelka cene?

- chyba spokoj. finansowy. Wasz.
ja bym sie wyprowadzila i to juz!!

choc wiem, ze latwo powiedziec. ale pomysl o cenie, jaka zaplaci
Twoj syn - i o Twoich relacjach z synem (nie wspominajac o mezu -
czy on tez jest pod wplywem mamy i co o tym sadzi?)
takie odwlekanie wyprowadzki tez daje do myslenia, czy nie probujesz
sobie za wszelka cene wytlumaczyc, ze 'jeszcze nie teraz'? czy to
pomysl i kalkulacja meza?
niestety toksyczni ludzie maja to do siebie ze daja ten 'pokoj' -
czy raczej spokoj - iluzoryczny. a traci dziecko i Ty.

zycze odwaznych decyzji.

womania

[kicia031]

nie doczytalas - to tesciowa mieszka u nich - najpewniej nie ma sie
gdzie wyprowadzic.

A z tesciowa - tak jak z dzieckiem - konsekwencja, konsekwencja,
konsekwencja, a i wsparcie malza by sie przydalo.

[bubster]

Pomyśl o dziecku
- wychowywane w ten spósób szybko wyrośnie na... łajzę
a chciałabyś chyba żeby sobie w życiu umiał radzić?

jedyne wyjście - zamieszkać osobno
jak się nie da - KATEGORYCZNY ZAKAZ stosowania takich praktyk przez
teściową
będzie burza w szklance wody - ale pomyśl na czym bardziej Ci
zależy - żeby dzieciak był dobrze wychowany czy teściowa zadowolona?

[aga.r.72]

A ja tu winiłabym jednak trochę Ciebie. Wprawdzie nie mam doświadczenia w
mieszkaniu z teściową. Uważam jednak, że dałaś zbyt dużo swobody teściowej już
od samego początku. Wiadomo, że babcie już z samej definicji raczej nigdy nie
będą tak konsekwentne jak rodzice, bo to po prostu BABCIA.
Kiedy zajmuje się dzieckiem, gdy jest Ci to na rękę, to jest wszystko ok, bo tak
Ci wygodnie. Musisz się zdecydować- albo powierzasz jej pod opiekę syna, albo
nie. Syn w tej chwili jest już na tyle duży, że na Twoim miejscu dałabym go do
przedszkola. Tam będzie musiał nauczyć się samodzielności. Skoro oboje z mężem
pracujecie, a mniemam, że tak jest, to finansowo poradzicie sobie. Ewentualnie
nieco zaciśniecie pasa. A jeśli nie pracujesz- to nie widzę problemu z opieką
nad synem- teściowa, mimo ze mieszka z Wami- tylko sporadycznie.

[kol.3]

Syn - do przedszkola, babcia - na odwyk,a najlepiej zamieszkać
osobno.

[mamajanka3]

Mieszkamy z teściową właśnie z tego powodu, że ona nie ma środków do
życia. Wyprowadzi się wtedy, kiedy stać nas będzie na utrzymanie
drugiego mieszkania, to jeszcze chwilę potrwa...I dlatego też
zdeterinowana jestem, żeby pracować. Ja wiem, że to moja wina, bo
już dawno powinnam przejąć ster, ale nie mam żadnego wsparcia
dojrzałej kobiety (moja mama nie żyje), to moje pierwsze dziecko i
nie ukrywam, że nie mając pojęcia, jak się do macierzyństwa zabrać,
wzorowałam się na teściowej... Wszystko było ok, dopóki Mały był
mały, teraz szlag mnie trafia, że traktuje go jak niemowlaka...
Napisałam tutaj, bo ciężko mi o obiektywizm i wstyd się przyznać,
ale potrzebuję, żeby ktoś "spoza" na to spojrzał, bo sama nie wiem,
czy ta ja jestem niedostatecznie czuła, troskliwa, czy ona
chorobliwie nadopiekuńcza. To może też wynikać z tego, ze czuję się
w jakimś stopniu zobowiązana, w końcu nam pomaga, zajmuje się
dzieckiem, kiedy nas nie ma...Poza tym matce wygarnęłabym bez
problemu, a teściowej... coż, trzeba będzie się przyzwyczaić do
kiepskiej atmosfery...Brrrr!!!
Mam z synem świetny kontakt, ale przy mnie raczej stosuje się do
zasad (wiadomo, mamy gorsze momenty), ale kiedy wracamy umorusani z
placu zabawl, synek z niewielkim guzem na czole (uczył się schodzić
SAM z karuzeli) wita nas oskarżycielskie spojrzenie teściowej i
jeszcze potrafi mi powiedzieć (a raczej do ściany bardziej), ze jej
dzieciom to się coś takiego nie przydarzyło.. (co jest wierutna
bzdurą, ale pamięć w jej wieku jest zawodna).
Chciałam go posłać do przedszkola od września, ale myslę, ze lepiej
prze pół roku próbować go usamodzielniać w domu i potem dopiero
posłać... widzę nawet po zabawach w piaskownicy, że jeszcze za
wcześnie.
Na jakiem etapie rozwoju były wasze dzieci? Jak było z ich
samodzielnością zanim poszły do przedszkola?
Aha, z mężem ok, wsparcie, ale pracuje od świtu do wieczora, zeby w
końcu udało nam się zamieszkać osobno...
Dzięki:)

[bozka7123]

Uważam że aga ma rację, dziadkowie nie są od wychowywania tylko od
rozpieszczania, czasy kiedy oni wychowywali dzieci dawno minęły i teraz moga sie
skupic na dopieszczaniu wnuków.Od wychowywania są rodzice. Uważam że powinnaś
jak najszybciej posłać synka do przedszkola. Tam na pewno nauczy sie
samodzielności. I ograniczysz mu,w ten sposób, kontakty z babcią. Natomiast
teściowa może spokojnie każdego dnia odebrac wnuka z przedszkola i pobyć z nim
do czasu przyjazdu rodziców z pracy. Myslę że takie rozwiązanie dobrze zrobi wam
wszystkim, nie tylko dziecku. Zyczę powodzenia

[burza4]

Bozka, przedszkole nie jest od uczenia samodzielności - od tego są
rodzice. I o ile pamiętam - od przedszkolaka oczekuje się
pewnej "dojrzałości" - czyli np. umiejętności samodzielnego
załatwiania się, jedzenia, czy ubierania. Owszem - pani pomoże
zawiązać sznurowadło, ale nie będzie ubierać 30 dzieci od stóp do
głów, czy też karmić wszystkich jak leci.

przedszkole jest dobrym rozwiązaniem - bo obecność innych dzieci
motywuje do samodzielności. Sęk w tym, że dziecko trzeba do tego
przygotować, żeby nie stało się z czasem pośmiewiskiem grupy.

[arwen8]

mamajanka3 napisała:

> Tak jest ze wszystkim, mama swoje babcia swoje, najbardziej cierpi > na tym dziecko

Tak, dziecko w takim układzie cierpi najbardziej ze względu na brak konsekwencji i brak poczucia bezpieczństwa. Skoro granice i reguły ciągle się zmieniają, dziecko przestaje się czuć bezpieczne, bo nie wie, czego oczekiwać od dorosłych. Może z wiekiem nauczyć się manipulowania innymi albo bedzie niezdecydowane, niepewne siebie.

Warto popracować z teściową nad ustaleniem konsekwentnych metod wychowania dziecka, skoro już mieszkacie z nią pod jednym dachem.

[a.jaworskaa]

Wiesz jak tak sobie to przeczytałam to skojarzyło mi się z pewną
sytuacją która dotyczyła relacji moja siostra - jej teściowej.
Oczywiście spór toczył się o dziecko. W pewnym momencie siostra była
głucha na wszelkie rady i uwagi teściowej a czasami wręcz robiła jej
na złość. Siostra chciała żeby jej syn był samodzielny a ta
samodzielność miała objawiać się w samodzielnym robieniu zakupów w
sklepiku który znajdował się 2 domy dalej ( mieszkają na wsi - ruch
niewielki, ryzyko małe )A teściowa powtarzała jak mamrę " nie
posyłaj go Basiu samego do sklepu ". O jeden raz za dużo go posłała,
po kartonik mleka - już nie wrócił:(

[frynelka]

Podzielam Twoje zdanie co do uczenia dziecka samodzielności, ale
rozmiem również babcię, która pilnuje synka, żeby mu się nic złego nie stało.
Sama jeszcze wnuków nie mam, ale jestem w kontakcie z wieloma babciami, które zajmują się wnukami i opowiadają w jak wielkim stresie żyją opiekując się wnukami. Mawiają one, że swoje dziecko chowało się inaczej bo to swoje, ale co ja bym zrobiła, gdyby coś niedobrego przydarzyło się wnukowi, gdy jest pod moją opieką.

Zastanówcie się czasem nad tym, jakbyście zareagowały gdyby dziecku będącemu pod opieką babci coś się przytrafiło i starajcie się zrozumieć tę babciną nadopiekuńczość.

[blue.benek]

w pewnym sensie mam podobny problem do Ciebie, w pewnym bo nie
mieszkam z tesciowa ale i tak tocze z nia "walke". mam 10-miesieczna
corke-pierwsza wnusia babci! zaczelo sie rowniez niewinnie...teraz
juz mnie denerwuje. Babcia rowniez nadopiekuncza a co do tego
nachalna w pomocy. rowniez jestem jej wdzieczna za pomoc bo gdy
tylko potrzebuje moge na nia liczyc przyjedzie w 3min do wnusi ale..
babcia najchetniej u nas by mieszkala, nie widzi wnusi dzien i
teskni.problem polega u mnie rowniez na tym, ze nie moge jej nic
powiedziec bo sie obraza i potem leci do mojego meza na skarge z
zalami..i pewnie do kolezanek tez bo dowiedzialam sie, ze
lamentowala gdy zabronilismy kolysac dziecko w wozku.nie mogla sie z
tym biedna pogodzic jak tylko nie widzialam to mala az rzucalo w
wozku..potem chodzila po domu i mrudzila ze" zabronili jej chustac a
dziecko przez to bedzie nieszczesliwe"-->czy to nie przesada?poza
tym mam wrazenie, ze za wszelka cene chce za kazdym razem pokazac,
ze wie lepiej czy mala jest glodna czy spiaca itp.i pomimo iz powiem
jej, ze mala nie bedzie spala bo widze ze chce sie bawic to udaje ze
nie slyszy i zaczyna ja usypiac a malutka sie az zlosci.doprowadza
mnie to do szalu.poza tym uwielbia przyjezdzac bez zapowiedzi i
zostac na pare dni.. oczywiscie walcze i robie wszystko zeby nie
zostawala ale widze ze jest zla.i wiem bo nadal skarzy mojemu
mezowi.poza tym rowniez najchetniej trzymala by mala za reke bo
sobie cos zrobi nie dajac jej szansy na poznawanie
otoczenia.najgorsze jest to, ze odkad zaczelam jasno mowic co mnie
denerwuje moj maz zaczal sie na mnie obrazac, ze nie lubie
tesciowej.dopoki siedzialam cicho bylo ok. jestem zalamana, bo od
tesciowej sie zaczelo ale konczy sie juz na wszystkim i miedzy mna a
mezem jest coraz gorzej. krytykuje wszystko co zr\bie i powiem ale
sam wielu z tych rzeczy nie umie zrobic.kompletnie nie wiem gdzie
moge o tym napisac.. wiec dolaczylam sie do tego postu...

[mamajanka3]

Uwierz mi, wiem, o czym piszesz...Ja mam wsparcie męża, ale
komentarze na temat jego matki oszczędzam mu jak mogę...matka to
jednak matka, może denerwować, ale kto lubi słuchać negatywnych
opinii na temat swoich rodziców? Prawie 80% moich koleżanek mających
już dzieci narzeka na swoich teściów (rodziców), że źle zajmują się
ich dziećmi, pozostałe 20% narzeka, bo kompletnie brak z ich strony
zainteresowania... Najlepszym rozwiązaniem byłały rozmowa z
teściową, szczera, od serca, ale jest to zarazem rzecz
najtrudniejsza. Ja się zdobyć na nią nie potrafię, ktoś próbował?
Poskutkowało?
Mężowi lepiej chyba dać spokój...taki konflikt jest dla niego
trudny...Ja wiem, że teraz jesteśmy Paniami ich życia;), ale prawda
jest taka, że TA kobieta zajmowała się nim przez kilkadziesiąt lat
jego życia, sprzątała po nim, rozpuszczała...

[mal_art]

mamajanka3 napisała:

> prawda
> jest taka, że TA kobieta zajmowała się nim przez kilkadziesiąt lat
> jego życia, sprzątała po nim, rozpuszczała...

A Ty chcesz też zajmować się synkiem przez kilkadziesiąt lat jego życia,
sprzątać po nim i rozpuszczać? Bo jeśli nie, to musisz mu teraz pozwolić na
samodzielność, a już niedługo - zacząć jej od niego wymagać. Babcia wyraźnie
dąży do kompletnie innego celu wychowawczego i w imię tychże różnych celów
ograniczyłabym jej opiekę i pomoc, oraz jasno i konsekwentnie wprowadzałabym w
domu własne zasady. To Ty i Twój Mąż jesteście odpowiedzialni za Wasze dziecko i
to Wasze zadanie - ustalić zasady, których dziecko ma się trzymać.
Pomyśl, że robisz to dla dobra swojej przyszłej synowej ;-)

[blue.benek]

To wszystko sie tak latwo mowi. mysle, ze kazda z nas wie o tym, ze
najlepiej jest jasno i wyraznie powiedziec co nam sie podoba a co
nie. moja tesciowa niestety nawet po delikatnym zwroceniu uwagi
przekreci kota ogonem, ze ona biedna, ze nie moze, zabraniaja
itp...i to nie jest problem tylko z mojej strony- maz ma rodzenstwo
i ich drugie polowki tez maja ten problem. to juz jest "wyzszy
poziom"!!

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Myślę, że sposób w jaki Pani wychowuje dziecko i wprowadza je w
świat jest w porządku. Babcia , wygląda na to, zachowuje się także
standartowo, czyli jest nadopiekuńcza. To się zdarza i związane jest
z wiekiem, gdzie lęków i niepewności wobec życia jest więcej oraz z
faktem, że opiekując się nie swoim dzieckiem czuje większą
odpowiedzialność oraz chce spełnić jak najlepiej swoje zadanie.
Obawiam się, że w tej sprawie niewiele będzie można zmienić
Doświadczenie pokazuje jednak, że od takich "dwóch światów"
dzieciom się nie dzieje krzywda. Dorastają i wspominają babcie z
rozrzewnieniem albo trochę się potem z nich podśmiewają.
Problem natomiast jest chyba w Pani relacji z teściową, w tych
momentach kiedy ona wkracza już na Pani terytorium ( obcinanie
paznokci, karmienie synka itp ). Tak się nie powinno zdarzać i takie
zachowanie tylko częściowo jest zwiazane z opieką nad wnukiem.
Więcej jest w tym " walki o władzę"
Myślę, że o tych sprawach trzeba i warto spokojnie porozmawiać z
teściową i w takiej rozmowie jasno powiedzieć, co Pani przeszkadza,
uargumentować dlaczego tak Pani robi oraz zapowiedzieć, że jeśli
tak się będzie działo, to za każdym razem Pani będzie zwracać
teściowej na to uwagę i wymagać, żeby była tak jak Pani chce i
czuje , ze jest dobrze. Ta rozmowa nie musi być oskarżycielska. Może
być przyjacielska. Może podczas niej dowie się Pani czegoś więcej o
teściowej i będzie ją łatwiej zrozumieć. Nie ma co się obawiać ,
jest Pani dorosła i relacja z teściową to jedna z Pani dorosłych
relacji. Najwyżej będzie przez jakiś czas gorzej między Wami.
Trudno. Ale zadba Pani o swoje samopoczucie i poczucie, że ma Pani
wpływ na sytuację.
Warto dodać, że te sytuacje będą się powtarzać. Ważne , żeby na nie
odpowiednio reagować. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz