Przetuplikowany list Bittnera

[ballest]

Admin nisz cos wyciepniesz, to poczekej pora dni, bo wiysz, ze jak jest cos
interesujace to Staflik to zawsze przetlumaczy, teraz to chciou wciepnoc, a
tys wontek wyciepnou!
Staflik wraz to tu, - niech Admin przeczytou, jakie to interesujace !

[ballest]

a tu tyn lisz jeszcze roz:
"Brief aus Krakau
von Wolfgang Bittner

Bush war hier. Die Begrüßungsfeierlichkeiten fanden vor ausgewähltem Publikum
auf dem Wawel-Schloss statt. Doch der Krakauer Stadtpräsident durfte nicht
teilnehmen, er hatte sich kritisch über den US-amerikanischen Präsidenten und
seine Irak-Politik geäußert. Das empfand Bush offenbar als
Majestätsbeleidigung. Also: Abstrafung. Wo sich der Krakauer Stadtpräsident
aufzuhalten hat und wo nicht, entscheidet selbstverständlich der amerikanische
Präsident. Wer denn sonst?

Bush war auch in Auschwitz, wo er sich in das Gästebuch der Gedenkstätte
eingetragen hat. Der amerikanische Präsident schrieb: "Aufrichtigen Dank für
die tiefbewegende Führung. Indem Sie Ihr Leben dem Gedenken an den Holocaust
und an das Martyrium der Polen widmen, ehren Sie alle, die hier Opfer waren.
Möge Ihre Arbeit zukünftige Generationen dazu bringen, immer wachsam gegen die
Rückkehr solch unaussprechlich Bösen in unsere Welt einzutreten."

Das Böse - was meint er damit? Den massenmörderischen Rassismus? Die Ausbeutung
angeblicher Untermenschen zum höheren Profit vermeintlicher Herrenmenschen? Da
sollte Bush gelegentlich auch an die Geschichte des eigenen Landes denken. Bis
heute gibt es in den USA keine offiziellen Gedenkstätten für die Millionen
Opfer des Rassismus: Indianer und Schwarze. Wer nur allgemein über "das Böse"
spricht, kann damit auch von denjenigen US-Amerikanern ablenken, die einst
Hitler unterstützt haben, zum Beispiel Bushs eigener Großvater.

Wachsamkeit gegenüber dem Bösen müßte heute beispielsweise bedeuten: Protest
gegenüber dem, was seit Monaten mit den eingekerkerten Taliban in Guantánamo
geschieht. Ich habe lediglich flüchtige Bilder von Gefangenen gesehen, die an
Händen und Füßen gefesselt waren und Säcke über dem Kopf hatten. Bush weiß
schon, warum er gegen die Einrichtung des Internationalen Strafgerichtshofs in
Den Haag ist. Gute Voraussetzungen fürs Paradies, wie es sich diese zurzeit in
den USA regierende Clique offenbar vorstellt, sind das allerdings nicht.

Viele Polen finden die Kooperation ihrer Regierung mit den USA nach wie vor
richtig. Oft bestehen enge familiäre Bindungen in die USA, denn nicht wenige
Polen sind dorthin ausgewandert. Und in der schlechten Zeit haben die USA-Polen
ihre daheimgebliebenen Verwandten nicht vergessen. USA, das ist nach wie vor
für viele das Land der Verheißung (was immer das sein mag).

Wäre man gegen Hitler seinerzeit so vorgegangen wie gegen Saddam Hussein, hätte
der Zweite Weltkrieg verhindert werden können, höre ich in manchen Gesprächen.
Mein Einwand, daß für die Klärung der Verhältnisse im Irak ein UNO-Mandat
vorlag, die Waffeninspekteure ihre Arbeit noch nicht abgeschlossen hatten und
mit dem Krieg gegen elementare Grundsätze des Völkerrechts verstoßen wurde,
findet wenig Beachtung. Ebenso wenig interessiert, daß im Irak keine
Massenvernichtungswaffen gefunden wurden, womit die Begründung für den Krieg im
Nachhinein entfiel. Wen kümmern schon noch solche Spitzfindigkeiten? Man ist
jedenfalls auf der Seite des Siegers, das heißt dann "realistische Politik".

Frankreich habe früher nach den Amerikanern und den Deutschen an dritter Stelle
in der Beliebtheitsskala gestanden, sagt ein Warschauer Soziologe in einem
Vortrag. Jetzt, nachdem der französische Staatspräsident Chirac die Polen wegen
ihres Eintritts in den Irak-Krieg gerügt hat, sei Frankreich weit abgefallen.
Er scheint mit der Mehrheitsmeinung übereinzustimmen und fragt sich nicht, an
welcher Stelle der Beliebtheitsskala Polen zurzeit in Frankreich steht.

Es gibt Stimmen in Europa (das habe ich u.a. in der Süddeutschen Zeitung
gelesen), die Polen davor warnen, sich von den USA zu einem "trojanischen Esel"
in der Europäischen Union machen zu lassen. In der Tat ist der amerikanische
Einfluß, auch im täglichen Leben, unübersehbar: Riesige Coca-Cola-Reklame,
McDonalds, IBM, Harvard-T-Shirts usw. Jetzt hat Polen sogar eine
Verwaltungszone im Irak erhalten, sozusagen als Belohnung und als Anreiz. Auch
hier der Versuch, das von den USA seit langem praktizierte Prinzip "Teile und
herrsche" in der EU anzuwenden. In der Frankfurter Allgemeinen Zeitung hieß
es: "Warschau will von den europäischen Nachbarn unabhängig werden." Eine
verhängnisvolle Schulhofpolitik. Der Schwache schließt sich der Gang an, um
sich gegenüber den anderen Vorteile zu verschaffen.

Kritik an dieser Außenpolitik ist auch in Polen zu hören. Jemand zitiert ein
Sprichwort über polnische Mentalität: "Der Pole ist erst nach dem Schaden
klug." Eine Journalistin meint, die polnische Regierung schwanke zwischen
Schwäche und Großmannssucht, ein Intellektueller spricht von einem neuen
Nationalismus, ein Künstler von "heuchlerischen Staatsterroristen", gemeint ist
die Regierung Bush. Adam Michnik, Chefredakteur der Tageszeitung Gazeta
Wyborcza, der zum Irak-Krieg die Position der US-Regierung verteidigt hat,
sagt: "Ich möchte klarstellen, dass ich kein Anhänger der jetzigen
amerikanischen Regierung bin." In den Krakauer Straßencafés und Kellerlokalen
diskutiert man sich bis in die Nächte hinein die Köpfe heiß.

Immerhin hat sich ein beträchtlicher Teil der polnischen Bevölkerung (77,45 von
58,85 Prozent) für Europa entschieden; dazu trug auch der Papst bei, der seine
zahlreichen Schäfchen mobilisiert hatte. Die Stimmenauszählung hat auch nicht
so lange gedauert wie bei den Präsidentenwahlen in den USA, und sie wurde
sogar - im Gegensatz zu den USA - zu Ende geführt.

Ich fühle mich in Polen sehr wohl. Ein Schriftsteller ist hier noch immer etwas
Besonderes und Fremde sind zunächst einmal willkommen. In der Straßenbahn
bietet mir die gegenübersitzende Frau Erdbeeren aus ihrer Tüte an; als ich auf
der Straße meine Ansichtskarten samt Briefmarken verliere, bringt sie mir ein
älterer Mann hinterher. Ich genieße die sprichwörtliche polnische
Gastfreundschaft, und ich würde mir wünschen, dass diese Warmherzigkeit und
Begeisterungsfähigkeit, die mir auf Schritt und Tritt begegnen, die Oberhand
gewinnen.

Wolfgang Bittner hält sich einige Monate in Krakau in der Villa Decius auf,
einer polnischen Einrichtung für internationalen Kulturaustausch."

[laband]

Tys je tysz niyzuy miglanc ...

[staflik]

Wolfgang Bittner – pisarz niemiecki urodzony w roku 1941 w Gliwicach.

.............


List Wolfganga Bittnera z Krakowa

Był tutaj Bush. Uroczytości powitalne odbyły się przed wybraną publicznością na
Zamku Wawelskim. Prezydent Krakowa nie mógł jednak wziąć w nich udziału, bo
krytycznie wypowiedział się na temat polityki amerykańskiego prezydenta w
Iraku. Bush odebrał to widocznie jako obrazę majestatu. A więc - kara. O tym,
gdzie ma, a gdzie nie ma przebywać prezydent Krakowa, decyduje oczywiście
amerykański prezydent. Któż by inny ?

Bush był też w Oświęcimiu, gdzie wpisał się do księgi gości tego miejsca
pamięci. Amerykański prezydent napisał: „Szczere podziękowania za oprowadzenie,
które głęboko mnie poruszyło. Przez poświęcenie życia pielęgnowaniu pamięci o
Holocauscie i martyrologii Polaków, oddajecie cześć wszystkim ofiaram tego
miejsca. Niech Wasza praca doprowadzi przyszłe pokolenia do tego, że zawsze
bedą czujnie występować przeciw powrotowi tak niewymownego zła w naszym
świecie.“

Zło – co on ma tu myśli ? Rasizm prowadzący do masowych mordów ?
Wykorzystywanie rzekomych podludzi dla większych zysków domniemanej rasy
panów ? Tu Bush powinien od czasu do czasu pomyśleć też o historii własnego
kraju. Do dziś nie ma w USA żadnych oficjalnych miejsc pamięci dla milionów
ofiar rasizmu: indian i murzynów. Kto tak ogólnie mówi o „złu”, może też
odwrócić uwagę od tych Amerykanów, którzy niegdyś popierali Hitlera, jak na
przykład własny dziadek Busha.

Czujność wobec zła musiałaby dzisiaj na przykład oznaczać prostest przeciwko
temu, co od miesięcy dzieje się z uwięzionymi Talibami w Guanatanamo. Widziałem
jedynie migawki o więźniach mających ręce i nogi zakute w kajdany i noszących
worki na głowach. Bush dobrze już wie, dlaczego jest przeciwko
Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości w Hadze. Nie są to wszystko dobre
przesłanki na stworzenie raju na ziemi, jeśli tak wybraża je sobie obecnie
rządząca klika w USA.

Wielu Polaków nadal uważa współpracę ich rządu z USA za właściwą. Często
istnieją bliskie związki rodzinne z USA, bo niemało Polaków tamże wywędrowało.
I w ciężkich czasach amerykańscy Polacy nie zapominają o pozostałych w
ojczyźnie krewnych. USA są wciąż jeszcze dla wielu ziemią obiecaną (cokolwiek
by to miało znaczyć).

W niektórych rozmowach słyszę, że gdyby swego czasu postąpiono z Hitlerem, tak,
jak z Saddamem Hussainem, można byłoby zapobiec drugiej wojnie światowej. Dla
moich zastrzeżeń, że dla wyjaśnienia sytuacji w Iraku udzielono mandatu ONZ, że
inspektorzy rozbrojeniowi nie ukończyli jeszcze swojej pracy i że wojna w Iraku
naruszyła elementarne podstawy prawa międzynarodowego, znajduję niewiele
posłuchu. Mało interesujące jest również, że w Iraku nie znaleziono żadnych
broni masowego rażenia, przez co, już po fakcie, odpadła przyczyna, dla której
rozpoczęto tę wojnę. Kogo jeszcze obchodzą takie drobiazgi ? Jest się w
każdym razie po stronie zwycięzcy i to nazywa się wtedy „polityką realizmu”.

Jak mówi pewien warszawski socjolog w swoim referacie, Francja znajdowała się
wcześniej po Amerykanach i Niemcach na trzecim miejscu w rankingu ulubionych
krajów. Teraz , po skarceniu przez Chiraca Polaków z powodu ich udziału w
wojnie irackiej, Francja spadła na dalekie miejsce. Wydaje się, że jego zdanie
pokrywa się z opinią większości, a on sam nie zadaje sobie pytania, w którym
miejscu tej skali znajduje się Polska we Francji.

Istnieją w Europie opinie (czytałem to m.in. w Sueddeutsche Zeitung), które
ostrzegają Polskę, by nie dała z siebie zrobić w Unii Europejskiej „osła
trojańskiego” Ameryki . I rzeczywiście, wpływu Ameryki, także w życiu
codziennym, nie da się nie zauważyć: olbrzymie reklamy Coca Coli, Mc Donalds,
IBM, koszulki z nadrukiem Harvard, itd. Teraz Polska otrzymała nawet strefę
administracyjną w Iraku, niejako w nagrodę i dla zachęty. Także w tym przypadku
to próba zastosowania wobec Unii od dawna praktykowanej przez USA
maksymy „dziel i rządź”. W dzienniku Frankfurter Allgemeine Zeitung pisze
się: „Warszawa chce się uniezależnić od europejskich sąsiadów“. Zgubna to i
dziecinna polityka. Słaby przyłącza się do gangu, by wyrobić sobie lepszą
pozycję wobec innych.

Krytykę takiej polityki zagranicznej można również usłyszeć w Polsce. Ktoś
cytuje przysłowie o polskiej mentalności: mądry Polak po szkodzie. Jedna z
dziennikarek uważa, że polski rząd zawieszony jest między słabością a manią
wielkości, pewien intelektualista mówi o nowym nacjonalizmie, a jeden z
artystów o „obłudnym terroryście państwowym”, co dotyczy rządu Busha. Adam
Michnik, redaktor naczelny dziennika Gazeta Wyborcza, który w sprawie wojny w
Iraku bronił pozycji rządu amerykańskiego, mówi: „Chcę powidzieć jasno, że nie
jestem zwolennikiem obecnego rządu amerykańskiego.” W krakowskich ulicznych
kawiarenkach, jak i innych lokalach, gorąco dyskutuje się na ten temat do późna
w nocy.

Bądź co bądź znaczna część polskiej ludności (77,45 % spośród 58,85 %
wszystkich obywateli) opowiedziała się za Europą; przyczynił się do tego
również papież, który zmobilizował swoje liczne owieczki. Liczenie głosów nie
trwało też tak długo, jak w przypadku wyborów prezydenckich w USA, i zostało –
w przeciwieństwie do USA – doprowadzone do końca.

Czuję się w Polsce bardzo dobrze. Pisarz jest tutaj wciąż jeszcze czymś
szczególnym, a obcy, przynajmniej początkowo, są mile widziani. Siedząca na
przeciwko mnie w tramwaju kobieta częstuje truskawkami z jej torebki; kiedy
na ulicy gubię mój zbiór widokówek razem ze znaczkami, przynosi je mi jakiś
starszy Pan. Cieszę się z przysłowiowej polskiej gościnności, i życzyłbym
sobie, żeby ta serdeczność i zdolność do entuzjazmu, z którymi spotykam się tu
na każdym kroku, w ostatecznym rachunku przeważyły.

......

Wolfgang Bittner przebywa przez kilka miesięcy w Krakowie jako gość polskiego
stowarzyszenia Willa Decjusz, mającego na celu międzynarodową wymianę
kulturalną.

[laband]

Tera es mie nojwiyncyj zaskoczou - czamu juz bantujesz tak wczas ze rana?

Tuplikowanie we Twoim wydaniu jak zawsze robi szpas czytac.

Pozdrowiom

Szwager ze Laband

[ballest]

Dzieki Staflik, osobiscie uwazom ze ten list powinien byc przetlumaczony, a
zodyn tego tak dobrze nie umiy jak Staflik.
Poglady Bittnera sa tez wlasciwie moimi, on tez to widzi, co my na Zachodzie
wydzimi a Polacy mam na mysli ich wiekszosc, - niestety nie.
Jak sie to godou, kto w smrodzie (czytej zapachu, bo do nich to je zapach) ten
go nie czuje !

na marginesie krótkie pytanie do Staflika

[meg_s]

jaka jest przyczyna Twojego zamilknięcia "w pół drogi" :
1. poczułeś się czymś przeze mnie urażony?
2. nie masz czasu, bo zajmują Ci go inne tłumaczenia? (np tutaj)
3. ręce Ci opadły, bo tyle błędów?

jeżeli:
1. - to przepraszam, choć nie mam pojęcia za co
2. - rozumiem, ale mogłeś słowo napisać, żebym nie czekała
3. - tak czy owak nie zdradzaj tego nikomu innemu, bo większość się nie
zorientuje, a my już nie mamy szans wprowadzić żadnych poprawek

[staflik]

Wysłałem maila na adres gazetowy.